Bokt.nl

Citaat:

1.

'Alles laat ik achter,' zucht Marissa zachtjes. 'Mijn vertrouwde omgeving, mijn school, mijn vriendinnen, mijn oude huis..'
Even slikt ze, dit werd de laatste keer in haar oude, vertrouwde huis.
Gisteren had ze nog met Ilse afgesproken voor het afscheid.
'Jou zal ik nooit meer vergeten , nooit meer', Marissa pakt de foto van haar nachtkastje waar zij en haar vriendin samen lachend opstaan.
Bij jou kon ik altijd zijn, als ik het moeilijk had, kon ik bij jou altijd terecht.
Ze legt de foto in haar koffer en haar laatste blik in haar kamer is gedaan,
dit is haar kamer vanaf nu niet meer.
Bij elke stap die ze zet heeft ze moeite om niet terug te gaan, maar ze heeft geen keus, ze zal moeten.
Met haar vader mee, naar het nieuwe huis, waar ze niemand kent, waar ze bij niemand terecht kan.
Als ze dan eindelijk buiten staat, voor de deur van haar huis, hoort ze iemand naar haar toe rennen.
Het is Ilse. Ze slaat haar armen om haar heen. 'Ik zal je missen meid,' zegt ze zacht.
'Ik jou ook'. Ilse kijkt Marissa aan. 'Als het echt niet gaat dan,..dan kun je altijd nog steeds naar me toekomen'.
'Dat zal niet gaan, mijn vader houd me steeds vaker in de gaten, ik kan niet zomaar de trein pakken en naar je toe komen,
dat kan echt niet'.
'We blijven contact houden, dan kan ik altijd mijn moeder vragen om je op te halen wanneer het niet meer gaat'.
'We zien wel'. Ze werpt haar blik op Ilse, ze heeft het er duidelijk ook moeilijk mee,
maar ze heeft geen idee hoe zij er nu op dit moment mee zit. Over misschien een paar minuten heeft ze alles voorgoed hier
afgesloten. Voorgoed.

Ze zit in de auto, schuin achter haar vader. Ze kijkt uit het raam, ze denkt aan wat er komen gaat.
Haar nieuwe huis staat naast een camping, waar ze gratis alle activiteiten mag volgen.
Dat zal haar nieuwe schuilplek worden, tenminste, dat hoopt ze.
Als ze eenmaal honderdvijftig kilometer zijn verwijderd van haar oude bestemming, ziet ze haar nieuwe woonplaats al op het bord staan, ze zijn er bijna.
Het is hier wel mooi,
vanaf de camping kun je zo naar het strand en het bos, waar ze waarschijnlijk vaak te vinden zal zijn.
Als de auto stopt krijgt ze het benauwd. Ze zijn er.
Haar vader kijkt haar streng in de ogen, die dodelijke blik kent ze uit duizenden, ze moet nu goed opletten.
'Pak je koffer', zegt hij kortaf. 'En neem die van mij ook mee, ik ga de camping verkennen'.
'Mag ik niet mee?' Ik kijk mijn vader aan.
'Nee, jij gaat eerst maar eens het huis in orde maken, dan kun je zelf daarna wel even kijken'. Ze kijkt haar vader na,
eigenlijk had ze ook helemaal geen zin om met haar vader de camping te bekijken.
De stemming zal er niet vrolijker van worden en ze kijkt naar de koffers in de kofferbak.
Met een diepe zucht haalt ze de koffers er uit en sorteert ze de spullen nauwkeurig in het huis.
Ze mag geen fouten maken, bij alles wat ze doet moet ze nadenken.
Als ze opeens haar vader ziet aanlopen raakt ze gestrest.
Is hij nu al terug? Het is hier nog een enorme bende!
Snel probeert ze de laatste dingen die nog in de koffers lagen op te bergen, maar dat had nog weinig resultaat
toen haar vader binnenkwam.
'Nog niet klaar dus?' Mijn eigen vader kijkt me streng in de ogen. het voelt of ze geen adem meer kan krijgt.
Geen woord kan er meer uitkomen, het kan niet meer uit haar keel.
'Zeg dan wat, nou? Wat doet die bende hier nog?' Haar vader komt steeds dichterbij.
Wat moet ze doen? Waar kan ze heen? Maar ze kan niet meer vluchten. Haar vader heeft haar al vastgepakt en de eerste klap heeft hij al uitgedeeld.
'Mij al het werk willen laten doen hè? Te lui wezen om iets voor me te willen doen hè? Lui varken dat je der bent!'
Melissa voelt haar borstkas gloeien, haar hoofd bonkt, nadenken kan ze niet meer, laat staan gillen om hulp.
Haar arm word stijf vast geknepen, ze kan nergens meer heen en kan de klappen niet ontwijken.
Wanneer haar vader haar loslaat en naar buiten loopt kan ze weer een beetje rustig ademhalen.
Ilse is er niet meer die haar op kan pikken, nu staat ze er alleen voor.
Helemaal alleen.

Wanneer ze alles op haar plaats had gezet in haar nieuwe huis, ging ze de camping verkennen.
Het zag er allemaal lux en verzorgd uit. Er waren veel van haar leeftijd, dat maakte haar zorgen weer wat minder.
Toen ze van de schrik weer kon opstaan is ze gelijk gaan kijken hoe erg het er dit keer aan toe was.
Gelukkig had ze alleen een bloeduitstorting bij haar arm,omdat die zo werd vast geknepen en haar borstkas
was verder alleen maar een beetje pijnlijk.
Ze is er nog goed van afgekomen dus.
Ze kijkt in het rond, je kunt hier s' avonds veel doen in de vakantie, daar heeft ze nu dus geluk mee.
Nog zeven weken alleen met haar vader thuis zitten zal ze niet vol houden.
Bij het restaurant van de camping staan allemaal advertenties van baantjes die je hier op de camping kunt krijgen,
maar ze is veel meer geïnteresseerd in de poster van 'het jeugdhonk'.
Ze leest de regels die erbij staan. “Ben je tussen de dertien en achttien jaar en houd je
van een beetje gezelligheid? Elke dag ben je welkom in ons jeugdhonk. je mag zo naar binnen lopen.”
Marissa kijkt op haar horloge, het is al vijf uur. Over een uur moet ze echt al terug zijn,
misschien kan ze zich eerst alvast snel even voorstellen?
Ze kijkt op het richtingbord, het jeugdhonk is hier dus vlak bij, qua tijd zal het wel lukken.
Maar zal ze het wel durven? Even aarzelt ze, straks mogen ze haar niet?
Misschien vinden ze haar maar een stom tutje. Ach wat maakt het ook allemaal nog uit, ze gaat gewoon!

Ze staat voor de deur van het jeugdhonk, zal ze het echt durven? Ze pakt de deurknop vast,
1,2,3 en..'Hallo?' Ze kijkt om zich heen, er zitten twee jongens op de bar krukken,
de gezichten draaien zich naar haar toe.
'Eh, hallo, jij bent zeker de nieuwe bewoonster van dat huis naast de camping, ik ben Troy en dat is Jasper.'
Marissa knikt. 'Klopt ik ben die nieuwe, ik zag dat jullie soort club hadden en ik wou me dus even voorstellen'.
'Een nieuwe, dat word gezellig, momenteel zijn er niet meer zo veel hier op de camping te vinden.'
Jasper en Troy komen op haar af lopen. Even vergeet Marissa alles om haar heen, wanneer ze Troy
steeds dichterbij ziet komen . Mooie felle blauwe ogen die naar haar kijken, blond warrig haar en een lieve lach.
'Hoe heet je eigenlijk? Misschien wel handig als we je naam ook weten' Troy kijkt haar aan.
Ze voelt dat er iets is met Troy, hij kijkt opeens zo onzeker. Zou dat door haar komen? Mag hij haar niet? 'Ik eh, ik heet..Marissa.'
Marissa werpt gelijk weer haar ogen op Troy, wanneer hij opkijkt kijkt ze snel naar Jasper die haar uitnodigt
om vanavond nog even een keer langs te komen. nadat ze een tijd afgesproken hadden
zei ze gedag en liep de club uit.
Op weg naar huis bleef ze maar denken aan Troy, die opeens zo raar afzonderlijk keek.
Zou ze vanavond wel komen? Maar als ze dan weer terugdenkt aan die lieve lach en die blauwe
felle ogen kan ze al niet meer wachten tot het avond is. Natuurlijk gaat ze!
Als ze voor haar huis staat bedenkt ze weer hoe het vanmiddag er aan toe ging, en ze loopt gespannen het huis binnen.

Citaat:

'Waarom keek je opeens zo ongezellig?' Jasper kijkt zijn vriend raar aan. Zo doe je nooit als er een nieuwe zich wel melden bij de club.
'Ik ehm..' Troy komt niet uit zijn woorden.
'Je weet toch dat ik de gedachten van anderen kan lezen als ik contact maak met diegene door in de ogen te kijken?'
Jasper ziet dat het Troy niet lekker zit.
'Wat dacht ze dan over je? Of wat wil je nou eigenlijk zeggen?' Troy zucht.
'Dat is het hem nou juist, bij iedereen lukt het. Iedereens gedachten kan ik lezen als ik in iemands ogen kijk.
Behalve bij haar.'
Jasper kijkt zijn vriend aan. 'Ja dat is vreemd, maar dat je gedachten kan lezen is sowieso al vreemd.'
'Ik snap het gewoon niet.'
'Maak je er niet druk over,' zegt Jasper. 'Vanavond kun je het weer proberen.'
'Net of het dan in één keer wel wil, het is geen netwerk wat storing kan krijgen?'
Troy moet er nu zelf ook wel een beetje om lachen. Maar toch zit het hem niet lekker.

Als Marissa richting het jeugdhonk loopt ziet ze dat het vandaag lekker druk is.
Er staan veel fietsen naast het gebouw. Marissa kan nu wel wat afleiding gebruiken.
Als ze de club binnen loopt ziet ze dat er inderdaad veel mensen zijn, op het podium is er karaoke.
Pff.. wat klinkt dat meisje vals zeg, maar zelfs zal ze er niet durven staan. Dus uitlachen zal ze haar niet.
Als ze Troy bij de bar met Jasper ziet zitten loopt ze er naar toe. 'Hoi', zegt ze. 'Hoi , leuk dat je er bent.'
Troy probeert contact met Marissa's ogen te maken. Maar als Jasper ziet dat Troy weer onzeker kijkt geeft hij hem een por.
'Ophouden daarmee, maak je niet zo druk met dat gedachten lezen, als je nu niet vrolijk kijkt ga ik heel flauw doen'.
Jasper begint te lachen en wenkt hem naar het meisje dat even geleden zo vals stond te zingen.
'Als je dat maar laat!' Troy zet snel een smile op zijn gezicht. 'Ik houd al op, als jij het maar uit je hoofd haalt!'
'Haal jij je gedachten maar uit mijn hoofd.' Jasper begint te lachen.
Als Marissa uit hun buurt is en een praatje maakt met andere meiden in de club begint het gesprek tussen
Jasper en Troy toch weer over Marissa.
'Vind je haar niet een stuk?' Begint Troy.
'Dat zijn al betere mannen praatjes' gniffelt Jasper.
'Ik geef toe, je hebt geen verkeerde smaak. Jij kunt iedereen wel krijgen met je uiterlijk, dus waarom vraag je haar niet?'
Troy kijkt zijn vriend aan. 'Tjonge jonge, dat komt er lekker makkelijk uit zeg! Hoe moet ik nou weten of zij mij leuk vind?'
'Dat is waar ook, jouw hypnose versier methode werkt niet bij haar, wat een domper!'
'We zouden het er niet meer over hebben, toch?' Troy ziet dat zijn andere vrienden naar hem toe komen. Gered!
'Ha die Sven en Lennart'. Troy is blij dat ze er bij komen, dan is hij tenminste van dat gesprek met Jasper af. Maar hij had ongelijk.
'Onze Troy heeft een oogje op die nieuwe in dat huisje naast de camping.'
Lekker denkt Troy, fijn zo'n vriend.
'Meen je dat Troy? Is het al aan?'
'Ehm niet helemaal, ik dacht..' Maar Jasper neemt het over.
'Meneer is geen meneer meer, hij durft niet zonder een gedachten scan er op af te lopen.'
'Hoezo, hij hoeft haar alleen maar aan te kijken toch? Sven snapt het niet helemaal.
'Dat wil dus niet, ik kan geen contact met haar maken.' Troy zucht.
'Dus ze mot je niet.' Vult Lennert hem aan.
'Nee, ik bedoel niet dat ik geen oogcontact kan maken, maar ik kan haar gedachten niet lezen.
Op één of andere reden wil het bij haar niet. Ik ga even een frisse neus halen, kom zo terug'.
De jongens kijken elkaar aan. 'Als hij niet naar haar toe gaat, verzinnen wij wel een andere manier'
begint Jasper als hij Troy niet meer ziet.

Als Troy weer terug komt ziet hij al wat er komen gaat,hij wil zich omdraaien maar Jasper heeft zijn arm al vast en sjort
hem mee naar het podium. 'Iedereen valt op zingende jongens,' zegt hij lachend. 'Ik ga niet zingen! Ben je gek geworden of zo?'
Troy wil van het podium springen,
maar als hij ziet dat Marissa door Sven erbij word getrokken en haar aankijkt,
kan hij niet meer wegkomen. Hij kan opeens haar gedachten lezen? Hoe is dit nou mogelijk?
Het lied begint en iedereen kijkt hem aan, hij kan nu niet gaan zingen, wat zal iedereen wel niet denken?
Maar het contact met Marissa voelt gewoon zo goed, dat hij niet meer weg wil. Ook al spreekt ze niet,
haar gedachten zijn voldoende.

Citaat:

Marissa kijkt naar Troy. Ze voelt zich aangetrokken door zijn ogen weggaan zou stom zijn, maar zingen kan ze niet. tenminste, ze denkt van niet. Ze zal compleet afgaan.
Maar wanneer ze de stem van Troy hoort, is ze opslag al haar angsten vergeten. Wat een stem, wat een prachtige bijzondere stem! Hij kan zingen, dat zeker, geen twijfel over mogelijk!.
Nu ze de tekst op het scherm ziet schrikt ze, ze moet zelf bijna zingen! Wanneer ze bijna moet inzetten leest Troy haar onzekerheid en houd haar hand vast. 'Je kunt het wel, doe je best.' Hij glimlacht. Marissa voelt de vertrouwen en de rust van Troy, droomt ze dit? Dit kan haar gewoon niet overkomen, Troy is veel te goed voor haar. Ze kijkt op het scherm, nu of nooit denkt ze, nu of nooit...
Als ze haar solo begint is iedereen stil. Troy kan zijn ogen niet van haar afhouden, hij heeft haar laten zingen,en hoe. Ze zingt prachtig! Maar dat niet alleen, hij staat nu gewoon naast een beeldschoon meisje!
Als het lied is afgelopen volgt er een hard applaus. Wanneer Troy Marissa weer aankijkt realiseert hij pas wat hij gedaan heeft. Wat heeft hij gedaan? Hij heeft gewoon gezongen terwijl hij dat nooit meer zou doen! Maar het voelde zo goed, zo perfect. Nu merkt hij pas dat hij Marissa gedachten wederom weer niet kan lezen. Hoe kan dit?
Zonder ook maar iets te zeggen loopt hij het podium af en rent het jeugdhonk uit.
Marissa snapt er niks meer van, heeft ze iets niet gevolgd?

Gisteravond had ze geen zin meer om te blijven. Het zat haar gewoon niet lekker dat Troy er zomaar vandoor ging zonder nog iets te zeggen. Wat was er nou gebeurt waardoor hij weg ging? Had ze iets stoms gedaan?
Ze loopt over de camping, het is nog vroeg in de ochtend en er zijn nog weinig mensen wakker.
Wanneer ze gejuich en geschreeuw hoort ziet ze in de verte een basketbal veldje waar zo te zien getraind word. Ze kan wel even kijken, er valt verder toch niets te beleven.
Wanneer ze dichter bij komt ziet ze dat het Troy en Jasper met nog een paar jongens zijn. Er staat ook een coach die hun constant motiveert en verteld wat ze moeten doen. Ze vind het wel leuk om te zien hoe Troy zijn best doet om te scoren. Ze had nog gemaild naar Ilse over Troy, over zijn onverschillige gedrag maar vooral op het moment dat ze zongen. Het was zo perfect, zo fijn. Als Troy op kijkt en Marissa ziet lijkt hij te schrikken. Marissa ziet hem bleker en bleker worden. En als hij minder goed begint te spelen gaat de coach behoorlijk te keer op hem. Als hij dan ook nog het veld uit rent weet ze niet wat ze zo snel moet doen. Wat heeft ze nou weer gedaan waardoor hij weg rent? Zal ze er achter aan gaan? Wat een dom idee, natuurlijk niet!
Jasper komt naar haar toe rennen.
'Wat is er?' Marissa vraagt zich nu echt af wat er is.
'Troy draait wel weer bij joh, komt waarschijnlijk nog van gisteren. Sorry, we hadden het niet moeten doen.'
'Zo erg vond ik het niet hoor, maar Troy schijnbaar wel?' Ze ziet dat Jasper iets wil vertellen, maar hij houd zich in. 'Troy vond het ook niet erg.'
'Maar wat is er dan met hem, het ligt zeker aan mij?'
Jasper staart naar de grond. 'Niet echt'. Zegt hij dan. 'Ik kan het je niet vertellen, ik denk dat Troy het je beter zelf kan vertellen als hij daar behoefte aan heeft.'
'Maar..'
'Het ligt niet aan jou, heus niet. Eerder aan hem zelf. Ik moet nu weer het veld op maar ik denk dat hij je het binnenkort van zelf wel gaat vertellen.'
Als Jasper weer het veld op rent draait ze zich om. Ze zal naar huis gaan, haar vader zou zich wel afvragen waar ze is.


2.


'Waar was je?' Haar vader had haar blijkbaar opgewacht. 'Ik was even een stukje aan het wandelen, een frisse neus halen.' Ze kijkt op de klok, half twaalf. Keurig op tijd voor het eten.
Als ze een bord wil pakken en aan tafel wil schuiven ziet ze haar vader naar haar toe lopen. Als Marissa ziet dat hij boos op haar is kan ze al geen kant meer op, haar vader heeft haar ingesloten. Ze raakt helemaal in paniek. 'Pap alsjeblieft, doe me niks!'
'En of ik je wat doe! Je bent net als je moeder, die liep ook altijd van me weg. Maar jou zal ik krijgen! Ze sleurt haar van haar stoel. 'Pap alsjeblieft! Niet doen!'
'bah, wat ben je toch een vreselijk misselijk kind! Jij verdiend gewoon geen leven.'
Ze snakt naar adem, ze kan werkelijk nergens meer heen. Er flits alles door haar hoofd. Haar vader heeft haar werkelijk zo vast dat ze amper kan bewegen.
'Pap, stop.' Door de angst kan ze bijna niets meer zeggen.
'Ik zal je, ik zal je leren door te lijken op je moeder, je doet dit om te te zieken hè? Door me dwars te zitten, nou dat kan ik ook!'
Met een Knal gooit ze Marissa tegen de poot van de keukentafel aan. Alsof ze nog niet genoeg pijn had kreeg ze nog een schop na, en haar vader verdwijnt naar boven.
'Au..' Marissa kon niet meer denken van de pijn. Haar rug, haar hoofd, alles bonkt. Als ze probeert te staan is ze duizelig, ze moet even gaan zitten. Pas als ze tegen de leuning van de bank aanleunt beseft ze weer wat er is gebeurt. Wat doet haar rug zeer, maar dat is ook meer dan logisch. Als ze haar rug in de spiegel bekijkt ziet ze dat het helemaal helemaal open is. Snel pakt ze de verbanddoos uit de keuken en probeert het bloed te stoppen maar er is geen einde aan. Wanneer ze haar vader weer aan komt horen lopen raakt ze zo in paniek dat ze snel naar buiten rent om contact met haar vader te vermijden.
Als ze achter om kijkt ziet ze haar vader voor het raam staan, hij zal haar nu wel flink uitschelden. Maar dat kan haar nu even niks meer schelen. Ze voelt aan haar voorhoofd, als ze merkt dat die ook bloed begint ze te hyperventileren. Wat moet ze nu doen?
Waar kan ze heen? Als ze niet waren verhuisd wist ze het wel, maar nu?
Ze denkt terug aan haar moeder, dat kalmeert haar weer wat. Ze snapt best dat ze zelfmoord heeft gepleegd, als ze niet snel iets bedenkt is dat misschien ook het beste voor haar. Wat zegt ze nou? Zulke gedachten heeft ze nog nooit gehad. Ze moet er niet aan denken, dat kan ze Ilse niet aandoen.
Ze gaat in het gras zitten, met haar hand voor haar hoofd. Niemand zal haar hier toch zien,
maar wat heeft het voor zin om hier te gaan zitten? Zal ze naar het jeugdhonk gaan? En dan?
Vragen of ze een doekje voor haar hoofd hebben want ze is net van de fiets gevallen en ze kan niet in huis komen. Want haar vader is weg en heeft het huis op slot gedaan.
Op zich een redelijke smoes. Ze aarzelt niet en loopt duizelig van de hoofdpijn naar de club.

Joonsel schreef:

Leuk verhaal! Vind wel dat je een beetje snel gaat, dit alles is in 2 dagen gebeurd. Misschien moet je het wat spreiden.

Let ook wat op de d/t fouten

itsmi schreef:

Wauw, ik heb echt zin om verder te lezen!

Goed gedaan!

1 opmerking: laatste hoofdstuk (of alinea whatever) staat:

Citaat:

Met een Knal gooit ze Marissa tegen de poot van de keukentafel aan

Maar ik neem aan dat je bedoeld "hij". Haar vader gooit haar tegen de poot aan toch?

Verder heb ik eigenlijk niet op je grammatica gelet, maar gewoon gelezen. Maar als er ernstige fouten in gestaan hadden, had ik het wel gezien.

Goed bezig, ga vooral door. Ben benieuwd.

Zat hier je droom stukje al in verwerkt trouwens?

Enyaa schreef:

Leuk verhaal!
waar ik me zelf wel een beetje aan stoor is dat je na elke zin een nieuwe regel gebruikt.
Maar het leest nog wel lekker door

High School Musical X Twilight ??

Edit* Dom typefoutje