Bokt.nl

Citaat:

Sophie loopt rustig richting haar fiets, de zon brand in haar rug maar vandaag kan ze niet van het mooie weer genieten. Verblind door de tranen pakt ze haar fietst en racet naar de manege. Ze ziet niets en hoort niets meer, ze wil alleen nog haar paard bereiken.
Het is ook zo gemeen, het was de laatste dag van het schooljaar en ze was dolgelukkig geweest toen de bel de vakantie aankondigde.
Maar net toen ze het lokaal uit was gekomen hadden Lindsey en Kate haar vastgepakt bij haar armen en haar de meisjes toilet ingesleept.
Ze hadden haar stevig vastgehouden terwijl ze haar opmaakte.
Ze hadden haar zo opgemaakt dat ze eruit zag als een prutsmuts, vervolgens hadden ze op haar rug geschreven: Kies mij! Wie wil mij?! Ik neem overal genoegen mee.
Ze was huilend de wc uitgerend en iedereen had haar uigelachen.
Nu hoorde ze de reacties van de mensen op straat niet eens meer. Het gelach klonk nog na in haar oren, vooral die felle hatelijke lach van Kate.
Kate en Lindsey pestten haar altijd. Wat ze ook deed, wat ze ook aantrok, het maakte niets uit, ze bleven haar pesten.
Volgend jaar zou ze eindelijk na 3 jaar lang gepest worden en bij haar moeder zeuren naar een andere school gaan.
Inmiddels was ze bij de manege, ze rende naar haar kluis voor een schoon t-shirt en spoelde haar gezicht schoon bij de kraan. Ze huilde nog steeds en rende naar de wei. “Malibu, kom eens meisje!”, riep ze terwijl ze de wei in rende.
Een groot voskleurig paard met lange zijdezachte manen hinnikte hoog en galoppeerde richting haar baasje.
Sophie drukte haar betraande gezicht tegen de warme hals van haar paard.
“waarom moeten ze nou altijd mij hebben?”, snikte ze.
Malibu brieste zacht in haar haren, zij voelde best dat haar baasje ongelukkig was.
“ja ik weet het, het is niet jou schuld”, praatte ze tegen haar paard, “Kom, we gaan een lekker ritje in het bos maken!”
Ze veegde haar tranen af en negeerde de starende blikken van mensen die haar aan hadden zien komen, terwijl ze Malibu meenam naar de poetsplek.
In een mum van tijd had ze haar paard gezadeld en een tijdje later vergat ze al haar zorgen terwijl ze richting het bos draafde.
Een uur lang reed ze in stilte door het bos, hun favoriete bezigheid!
Daarna stapte ze het erf van de manege weer op en bracht Malibu terug naar de wei.
“Hee, sophie, hoe is het met jou?” De manegeeigenaar kwam naast haar staan en leunde op het hek van het weiland “wat het je toch een prachtig paard! Echt een geweldig beest, daar zit zeker potentie in..”
Sophie zuchtte en antwoorde toen “ik weet het maar voorlopig vinden we lekker boscrossen ook prima, bovendien willen mijn ouders geen lessen betalen om beter te worden. Maar daar hebben we het toch al zo vaak over gehad?”
“jaja, dat weet ik. Maar wat nou als je les zou kunnen krijgen van een echte topruiter? Zou je dat leuk vinden, of vind je dressuur echt helemaal niets?”
Ze dacht even na en zei toen “Natuurlijk zou ik dat willen, lijkt me geweldig. Maar dat zit er gewoon niet in zolang mijn ouders me helemaal geen lessen gunnen.”
“Nou, daar kan ik misschien verandering in brengen!” zei hij vrolijk “Ik heb namelijk een fantastisch aanbod voor je. Een vriend van mij is topruiter en neemt altijd één of twee jonge ruiters onder zijn hoede om ze wat dressuur bij te brengen. Een tijdje geleden is het meisje wat hij eerst trainde gestopt met rijden omdat ze het te druk had. Nu is hij dus op zoek naar iemand met talent om die wat te leren. Ik zou, als je het leuk vind, een goed woordje voor je kunnen doen. Ik weet zeker dat hij je aanneemt. “
Even dacht Sophie na, toen zei ze “nou, ik denk eigenlijk niet dat hij me aan zou nemen. Malibu en ik hobbelen eigenlijk alleen maar een beetje rond in het bos en heel af en toe in de bak, maar het lijkt me wel fantastisch dus ik zou vragen of mijn ouders het goed vinden en dan laat ik het u horen. “
“Helemaal goed meisje, ik weet zeker dat hij je aanneemt! En als je ouders geen toestemming willen geven kan ik ook met hun wel even gaan praten. Je verdient deze kans Sophie, jij behoort precies tot de groep die deze ruiter wil bereiken. Je kunt qua potentie wel maar hebt de mogelijkheden nog niet om uit te groeien.”
Met die woorden liep hij weer weg richting de kantine. Sophie bleef een beetje verbluft achter. Zou dit echt kunnen gebeuren? “Wat denk jij Malibu, zouden we het kunnen? En zouden mijn ouders het goed vinden?”
Vooral die tweede vraag knaagde aan haar, ze vond boscrossen prima maar ze zou deze kans toch niet mis hoeven lopen omdat haar ouders niet willen?

Citaat:

Inmiddels was ze bij de manege, ze rende naar haar kluis voor een schoon t-shirt en spoelde haar gezicht schoon bij de kraan

Citaat:

Sophie loopt haastig richting haar fiets, de zon brand in haar rug maar vandaag kan ze niet van het mooie weer genieten. Verblind door de tranen pakt ze haar fietst en racet naar de manege. Ze ziet niets en hoort niets meer, ze wil alleen nog haar paard bereiken.
Het is ook zo gemeen, het was de laatste dag van het schooljaar en ze was dolgelukkig geweest toen de bel de vakantie aankondigde.
Maar net toen ze het lokaal uit was gekomen hadden Lindsey en Kate haar vastgepakt bij haar armen en haar de meisjes toilet ingesleept.
Ze hadden haar stevig vastgehouden terwijl ze haar opmaakte.
Ze hadden haar zo opgemaakt dat ze eruit zag als een prutsmuts, vervolgens hadden ze op haar rug geschreven: Kies mij! Wie wil mij?! Ik neem overal genoegen mee.
Ze was huilend de wc uitgerend en iedereen had haar uigelachen.
Nu hoorde ze de reacties van de mensen op straat niet eens meer. Het gelach klonk nog na in haar oren, vooral die felle hatelijke lach van Kate.
Kate en Lindsey pestten haar altijd. Wat ze ook deed, wat ze ook aantrok, het maakte niets uit, ze bleven haar pesten.
Volgend jaar zou ze eindelijk na 3 jaar lang gepest worden en bij haar moeder zeuren naar een andere school gaan.
Inmiddels was ze bij de manege, ze rende naar haar kluis voor een schoon t-shirt en spoelde haar gezicht schoon bij de kraan. Ze huilde nog steeds en rende naar de wei. “Malibu, kom eens meisje!”, riep ze terwijl ze de wei in rende.
Een groot voskleurig paard met lange zijdezachte manen hinnikte hoog en galoppeerde richting haar baasje.
Sophie drukte haar betraande gezicht tegen de warme hals van haar paard.
“waarom moeten ze nou altijd mij hebben?”, snikte ze.
Malibu brieste zacht in haar haren, zij voelde best dat haar baasje ongelukkig was.
“ja ik weet het, het is niet jou schuld”, praatte ze tegen haar paard, “Kom, we gaan een lekker ritje in het bos maken!”
Ze veegde haar tranen af en negeerde de starende blikken van mensen die haar aan hadden zien komen, terwijl ze Malibu meenam naar de poetsplek.
In een mum van tijd had ze haar paard gezadeld en een tijdje later vergat ze al haar zorgen terwijl ze richting het bos draafde.
Een uur lang reed ze in stilte door het bos, hun favoriete bezigheid!
Daarna stapte ze het erf van de manege weer op en bracht Malibu terug naar de wei.
“Hee, sophie, hoe is het met jou?” De manegeeigenaar kwam naast haar staan en leunde op het hek van het weiland “wat het je toch een prachtig paard! Echt een geweldig beest, daar zit zeker potentie in..”
Sophie zuchtte en antwoorde toen “ik weet het maar voorlopig vinden we lekker boscrossen ook prima, bovendien willen mijn ouders geen lessen betalen om beter te worden. Maar daar hebben we het toch al zo vaak over gehad?”
“jaja, dat weet ik. Maar wat nou als je les zou kunnen krijgen van een echte topruiter? Zou je dat leuk vinden, of vind je dressuur echt helemaal niets?”
Ze dacht even na en zei toen “Natuurlijk zou ik dat willen, lijkt me geweldig. Maar dat zit er gewoon niet in zolang mijn ouders me helemaal geen lessen gunnen.”
“Nou, daar kan ik misschien verandering in brengen!” zei hij vrolijk “Ik heb namelijk een fantastisch aanbod voor je. Een vriend van mij is topruiter en neemt altijd één of twee jonge ruiters onder zijn hoede om ze wat dressuur bij te brengen. Een tijdje geleden is het meisje wat hij eerst trainde gestopt met rijden omdat ze het te druk had. Nu is hij dus op zoek naar iemand met talent om die wat te leren. Ik zou, als je het leuk vind, een goed woordje voor je kunnen doen. Ik weet zeker dat hij je aanneemt. “
Even dacht Sophie na, toen zei ze “nou, ik denk eigenlijk niet dat hij me aan zou nemen. Malibu en ik hobbelen eigenlijk alleen maar een beetje rond in het bos en heel af en toe in de bak, maar het lijkt me wel fantastisch dus ik zou vragen of mijn ouders het goed vinden en dan laat ik het u horen. “
“Helemaal goed meisje, ik weet zeker dat hij je aanneemt! En als je ouders geen toestemming willen geven kan ik ook met hun wel even gaan praten. Je verdient deze kans Sophie, jij behoort precies tot de groep die deze ruiter wil bereiken. Je kunt qua potentie wel maar hebt de mogelijkheden nog niet om uit te groeien.”
Met die woorden liep hij weer weg richting de kantine. Sophie bleef een beetje verbluft achter. Zou dit echt kunnen gebeuren? “Wat denk jij Malibu, zouden we het kunnen? En zouden mijn ouders het goed vinden?”
Vooral die tweede vraag knaagde aan haar, ze vond boscrossen prima maar ze zou deze kans toch niet mis hoeven lopen omdat haar ouders niet willen?

Ze was de gebeurtenissen op school al weer helemaal vergeten, maar toen ze op de fiets naar huis zat moest ze bijna weer huilen. Waarom moesten ze altijd haar hebben? En zou het eigenlijk wel beter worden op die andere school? Zou er niet weer het zelfde gebeuren?
Voor ze het wist was ze thuis. Haar hart bonkte in haar keel, binnen zag ze haar ouders al zitten. Snel zette ze haar fiets weg en trillend liep ze naar binnen.
“uhm, ik moet jullie iets vragen. Maar jullie moeten me wel uit laten praten!” zei ze vastbesloten.
Haar ouders keken elkaar verbaasd aan, wat zou ze willen? Ze knikte en keken naar Sophie, die diep ademhaalde en vertelde wat de eigenaar van de manege haar had verteld.
Even dachten haar ouders na, ze keken elkaar even aan en toen zei haar vader “Sophie, je weet dat we je hartstikke veel gunnen. Maar we zijn geen arme mensen. Gun dit liever aan iemand die het niet kan betalen om lessen te nemen. Als die lessen dan zo belangrijk voor je zijn mag je van ons wel op de manege gaan rijden maar dit vind ik meer iets voor arme mensen.” Daarmee was het onderwerp afgedaan, haar vader verdween weer achter de krant, haar moeder verdween in de keuken en Sophie liep met tranen in haar ogen naar haar kamer. Daar huilde ze lang, toen veegde ze haar tranen weg en deed haar pyjama aan. Ongelukkig viel ze in slaap.
De volgende ochtend was ze het voorval nog niet vergeten, ze was woest op haar ouders en vastbesloten ze over te halen of anders stiekem alsnog die lessen te nemen. Ze kleedde zich aan, smeerde snel een broodje en schreef op een briefje dat ze al naar de manege was en dat ze bij een vriendin at.
Snel greep ze haar fiets en woest fietste ze naar de manege, ze gooide haar fiets neer en liep meteen naar de eigenaar van de manege.
“Het mag niet!” riep ze woedend uit “ze vinden het iets voor arme mensen, ik moet maar gewoon les nemen op de manege. Ze snappen niet dat dat iets heel anders is!” Bijna moest ze weer huilen maar snel zei hij “Ik ga vandaag nog jouw ouders op bellen om ze over te halen. Desnoods maak ik een afspraak om echt met ze te gaan praten. Ik ga dit voor je regelen! Je verdient dit!”
Ze wist dat hij ook doelde op het feit dat ze gepest werd op school en dat ze het daarom verdiende. Snel liep ze naar beneden en ging helpen met het uitmesten van de stallen, het voeren en in de wei zetten van de paarden en het vegen van het gangpad. Toen de eerste klanten kwamen had ze er alweer een stuk meer vertrouwen in en vrolijk haalde ze de paarden uit de wei die deze les mee moesten lopen.
Daarna helpt ze met opzadelen, als ze net klaar is met de les op gang brengen komt de eigenaar van de manege, Pim, naar haar toe lopen. “Hee Sophie, ik heb net met je ouders gebeld. Ik heb redelijk lang op ze in moeten praten maar ze zijn akkoort gegaan, je mag proberen die lessen te nemen! Ik heb ook gepraat met die vriend van me, je mag volgende week zaterdag voorrijden, hij komt iets voor twaalven hierheen. Dus als je om 12 uur hier in de bak bent gaat hij kijken of je geschikt ben, ik heb er het volste vertrouwen in hoor!”
“Hartstikke bedankt! antwoordt Sophie “echt super aardig dat je al die moeite voor me wil doen. Nu maar hopen dat ik goed genoeg ben..”
“Je weet wat ik daar over heb gezegd hè?” Hij lacht en loopt weer weg.
Op dat moment komt Maaike, Sophie's beste vriendin, aanlopen. Sophie rent naar haar toe en verteld het hele verhaal. Als Maaike haar heeft gefeliciteerd wordt ze serieus. “Ik moet je ook iets minder leuks vertellen. Loop even met me mee, dit hoeft niet iedereen te horen”
Bij de wei van Malibu vertelt ze wat er gister op school is gebeurd. Geschrokken roept Maaike uit “wat een idioten! Kunnen ze je nou nooit met rust laten? Gelukkig kom je volgend jaar bij mij op school. Dan wordt alles vast beter!”
Sophie praat maar met haar mee maar in haar hart is ze er niet zo zeker van dat het op een andere school beter wordt.. Nee, zo moet ze niet denken! Op haar nieuwe school is Maaike er, dan wordt alles vast beter!
“Zullen we een stukje gaan rijden?” vraagt Maaike..
“Ja, is goed!” En ze rent al naar haar kluis om een halster te halen.

xDefinetly schreef:

Leuk
Ik zou er alleen wel op letten dat je het in één bepaalde tijd doet want je wisselt af met verleden en tegenwoordige tijd, en dat is een beetje verwarrend.