Geplaatst Ik heb een hele tijd helemaal niet lekker in mijn vel gezeten. Nu ben ik al weer heel eind op de goede weg en gaat het stúkken beter met me. Ik heb al die tijd wel alles opgekropt en ik had al een tijdje de gedachten er een verhaal van te maken. Ik ben dit dus gaan uitvoeren en na nog geen halfuurtje heb ik het volgende eruit weten te typen. Het zal voor mij mentaal ook zwaar worden om alles op te schrijven, maar ik denk dat dit wel heel erg gaat helpen. Namen zijn vervormd.
Graag zou ik tips hebben over mijn manier van schrijven, want het is nog maar een héél klein deel dus kan nog van alles veranderen.
Ik heb even niet op de spelling gelet, dat ga ik uiteraard nog goed overkijken enzo, maar het gaat me vooral even over de manier van schrijven. Ik ben nog jong, nog nooit een verhaal of iets geschreven dus graag onderbouwde kritiek!
Ohja, er gaan nog héél veel dingen aan het verhaal te pas komen, maar ik verklap nog niks!
Nou, hier is hij dan, deel 1:
Samen met mijn vriendin Denise liep ik over de stoep, richting school. Iets wat ik al jaren lang deed en wat zo gewoon was. Dit was een van de laatste keren, een van de laatste keren die vertrouwde weg lopen, een van de laatste keren naar die vertrouwde school, met de vertrouwde mensen. Over drie weken was het zo ver, het einde van de basisschool was in zicht. En oh, wat keek ik daar tegenop. Bang het vertrouwde achter me te laten en het onbekende tegemoet te gaan. Mijn vriendinnen waren er klaar voor, ik niet. Zij hadden het allemaal over hoe veel zin ze erin hadden, een nieuwe uitdaging, nieuwe omgevingen. En ik? Ik was maar bang, bang om alles kwijt te raken.
Een paar dagen later zat ik met Leonie op het gras, we hadden het over wat ons te wachten zou staan. Dat we nog zeker vaak gingen afspreken, sowieso elk weekeinde, we zouden elk detail vertellen over dé populairste en natuurlijk knapste jongen van de school. Samen zouden we alles aan kunnen, ook de grote stap naar de middelbare school.
Leonie was één van mijn beste vriendinnen. Ze was twee jaar ouder dan ik, maar qua doen en laten verschilden we niet heel veel. Hoewel zij wel meer dingen durfde dan dat ik deed. Af en toe ging ze met haar buurmeisje de hond uitlaten, vertelde ze haar ouders maar stiekem rookte ze dan. Ook was ze meer bezig met jongens, alcohol en dat soort dingen.
“Leo? We gaan toch wel heel veel afspreken hè?! Ik wil je echt niet kwijt, nooit niet.” Zei ik aarzelend, ik probeerde het zo nuchter mogelijk doen laten overkomen, maar toch hoorde je de onzekerheid in mijn stem. “Tuurlijk meis, we gaan zo vaak mogelijk afspreken en blijven gewoon elkaar alles vertellen, net zoals we nu doen.” Zei ze, met haar vastberaden stem zoals ze bijna altijd sprak.
Inmiddels was de musical voorbij en kwam toch echt die middag waar ik zo tegen op zag, hét afscheid. We verzamelden met zijn allen in de klas om een halfuurtje later op het schoolplein weggeveegd te worden. Ik had me nog zo voorgenomen pas te gaan huilen op het schoolplein, maar ik hield het niet meer. Die acht jaren, acht geweldige jaren, zorgeloze jaren… die hadden nu hun einde bereikt, die werden nu afgesloten. Tranen met tuiten huilde ik, samen met veel andere meisjes uit mijn klas. Na een halfuur, wat voor mij nog geen twee minuten leek te duren, was het dan zo ver. Tranen stroomden over mijn wangen toen we eenmaal het schoolplein op lieten. Alle ouders stonden al te wachten samen met de overige leerlingen van groep één tot en met zeven. De meeste moeders hadden een grote zonnebril op gezet om hun tranen te verbergen en tot grote ergernis van mij stond mijn moeder er met haar camera foto’s te maken. Leuk hoor, ik die tranen met tuiten huil en dan een moeder die foto’s maakt. Na een speech van de rector werden we door de leerkrachten uitgeveegd. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn twee beste vriendinnen over het schoolplein liep, met onze armen in elkaar gestoken, al huilend. Ik weet nog dat ik tegen ze zei: “Ik houd van jullie en zal jullie nooit vergeten”. Want ik had al heel lang het gevoel dat ik ze ging verliezen.
De vakantie vloog voorbij, ik had veel afgesproken met Leonie en Denise en het was echt een topvakantie! Inmiddels was ik aangenomen op het Gymnasium en was ik dood, maar dan ook doodzenuwachtig voor die eerste schooldag, als brugpieper. De laatste week van de vakantie was ik dag in dag uit hartstikke misselijk en zenuwachtig. De laatste nacht van de vakantie kon ik bijna niet meer slapen van de zenuwen en heb uiteindelijk in totaal drie uurtjes geslapen.
Die ochtend werd ik wakker en ik was helemaal ziek van de stress. Ik was zo misselijk en dacht continue dat ik moest overgeven. Huilend ben ik op de fiets gestapt en heb ik mijn ouders bij de deur uitgezwaaid die ook met hun tranen in hun ogen stonden. Daar ging hun kleine meisje, op naar de grote wereld. En daar ging ik, bang en onzeker… De eerste dag verliep redelijk, veel indrukken en veel pikkels en was daarna ook dood moe. Ik had inmiddels hoofdpijn gekregen van de moeheid en was daardoor flink geïrriteerd.
“En mop, hoe was je eerste schooldag?” vroeg mijn moeder een beetje té vrolijk.“Helemaal geweldig mam.” Zei ik op een sarcastische toon. Mama begreep dat ze beter niet door kon vragen, ik was gewoon dood op.
Die eerste twee weken bleef ik huilend van huis fietsen, ik was zo onzeker en vooral heel bang, voor de oordelen die over mij gingen komen. Later ging het beter en hoefde ik niet meer te huilen, maar toch vond ik school een hel, écht een hel. Hoewel ik niet gepest werd en ik goede cijfers haalde zag ik nóg zo verschrikkelijk tegen school op. Ik had nog niet echt vriendinnen daar, alleen twee meisjes van de basisschool, maar dat waren nou niet echt goede vriendinnen van me ofzo. De weken kropen voorbij, inmiddels kon iedereen het wel met elkaar vinden in de klas en had iedereen al wel nieuwe vriendinnen, behalve ik. Ik huilde ’s avonds in bed mezelf in slaap. Ik trok het me zo erg aan, was ik verkeerd? Was ik niet knap genoeg? Was ik niet mooi genoeg? Was ik onaardig? Ik wist het echt niet.
Tot ik we op een gegeven moment bij gym handstanden moesten oefenen. Ik was altijd al erg lenig dus ik vond het wel leuk, hierbij faalde ik tenminste niet zo snel dus ik had er wel zin in. Tót ik hoorde dat we in groepjes moesten werken. Och jee, dacht ik. Ze lachen me vast uit, ik ben natuurlijk weer de slechtste want iedereen was zo dun en sportief, die zouden vast veel beter zijn. Uiteindelijk moest ik met Laurien, Chiara en Laura samenwerken. Dat waren de drie meisjes waarmee ik het minst graag wilde samenwerken, niet omdat ze me onaardig leken. Maar zij vormden met zijn drieën een groepje en waren al hechte vriendinnen geworden. Als je er één van hen zag, zag je de andere twee ook. Dus ik ging er van uit dat ik dan zou worden uitgelachen, ik was tenslotte de slechtste en zij waren 3 vriendinnen dus dan was het drie tegen een.
We moesten dus handstanden gaan doen. Ik moest als eerste en ik nadat ik, trillend op mijn benen, een handstand deed en weer op mijn benen stond, zag ik drie gezichten die met een beetje ongeloof aankeken. “Wow, die handstand was écht heel goed!” zei een van de meisjes. “Zou je mij misschien willen helpen? Mij lukt het het hélemaal niet!” volgde het andere meisje. Nog steeds een beetje trillend en inmiddels helemaal rood aangelopen hielp ik haar. Mijn mentor was ook mijn gymleraar en groepje voor groepje liep hij langs om te kijken hoe het ging. Bij ons bleef hij een poosje staan en uiteindelijk riep hij de klas erbij en moest ik voordoen hoe ik een handstand deed. Iedereen vond hem erg goed en ik straalde helemaal. Die dag was voor mij helemaal goed. Ik had met drie meisjes gegymd en ik mocht ze erg en hun leken mij ook niet heel onaardig te vinden.
Wat ik toen niet wist was dat deze drie meiden ervoor hebben gezorgd dat ik nu helemaal gezond ben. Zonder hen liep ik nu waarschijnlijk nog steeds bij een psychiater en was het misschien wel uit de hand gelopen.
(als die komt) 
