Het is niet echt een gedicht, het rijmt namelijk niet haha, maar wel soort van stukje over hoe je je kan voelen...
Als het hier niet goed staat hoor ik het wel! -----
Ik zal het moeten leren...
De weg is moeilijk, vol met hobbels en obstakels, vol met pijn en verdriet... Maar ik zal het moeten leren. Maar ik ben zo bang om te zien dat ik er misschien wel alleen voor sta.
Ik moet leren vertrouwen, leren bouwen op iemand anders dan mezelf. Ik leef al zolang op een klein stukje aarde, een stukje aarde wat ik door en door ken. Iets nieuws proberen, afwijken van die stappen die ik ken, dat is moeilijk. Het vertrouwen van mensen is nog het allermoeilijkst, hoe kies je de goeie appels uit de rotte?
Hoe leer je los te laten zonder te vallen? Na al die pijn, na al het verdriet dat ik heb moeten slikken.. Ik wil het niet meer, ik kan het niet meer...
Ik wil niet vallen, ik wil er niet achter komen dat ik er alleen voor sta... Ik wil mijn ogen dicht doen, achter over vallen en die mensen voelen die me zullen opvangen....
Zal ik je zien staan tussen mijn tranen door? Zul je me vangen als ik val? Hoe kan ik mezelf beschermen tegen verdriet, hoe kan ik er voor zorgen dat ik niet weer gekwetst wordt...
Het besef dat je verdriet en pijn niet kan wegvegen uit je leven is er wel... Daarom leef ik op mijn kleine stukje aarde, beschermd door een laag van steen, niemand komt er door heen... Alle mensen die ik binnen laat vertrekken weer, nemen een deel van me mee. Dat kan ik niet nog eens laten gebeuren...
How can I be just me, knowing there are so many people who'll take advantage of me...
Diep van binnen weet ik dat het tijd wordt om los te laten, dat vertrouwde deel van mij... Het wordt tijd om een stapje buiten mijn muur te zetten, maar ik weet niet of ik dat kan... Het wordt tijd om door te gaan, te leren vertrouwen, leren vallen en weer op te staan. Maar al die pijn, al die tranen liggen op mijn hart, ze houden me tegen..
En ik hoor die stem in mijn hoofd..
Je kan het niet, je kan het niet...Je zal vallen.... Je kan het niet....
Gevangen in mijn eigen wereld, alles wat er om mij heen is.. Ik moet het loslaten....
Ik kan het niet...
Of wil ik het niet?
Misschien wil ik het niet, ergens weet ik misschien wel wat de uitkomst zal zijn...
Ik sta nog steeds op dat station, in de regen in mijn eentje, wachtend op mijn trein...
Misschien hou ik wel zo vast aan wat ik ken, omdat ik weet dat ik binnen de muur van steen niemand toe zal laten...
Nooit meer dat verdriet... Nooit meer die pijn... Nooit meer iemand vertrouwen.. Nooit meer vallen en opstaan...
Wat weegt zwaarder?
Een leven alleen zonder pijn en verdriet?
Of toch die kans wagen, nieuwe mensen binnen laten met opnieuw die kans van een gebroken hart...