Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-10 15:23

[VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-10 15:23

Goeie dag bokkers, eindelijk ben ik weer eens begonnen met schrijven. Dit keer is het iets heel anders, maar toch blijf ik in ieder begin in een ziekenhuis hangen ofzo hahaha.
Het is zeker dik een jaar geleden dat ik voor het laatst heb geschreven.
Tips zijn altijd welkom, net als commentaar.

veel lees plezier!

Overstuur stap ik in de auto, de mensen achter me hoor ik geeneens meer. De tranen rollen over mijn wangen, terwijl ik de autosleutel in het contactslot draai. De auto start langzaam zijn motor. Vloekend zit ik achter het stuur,
totaal verward in mijn eigen wereld gekeerd. De pijn is onverdraaglijk, de oorzaak: mijn vader.

Met een snelheid van 50 km/h rijd ik het dorp uit, weg van alles, weg van hem. De radio zet ik op zijn hardst. Ik rijd richting de bekende slingerweg, een weg met vele gevaarlijke bochten als je te hard rijd. En dat is wat ik nu doe. De auto laat ik met volle toeren gieren,dat geluid overheerst mijn huilen.
80 Km/h is de snelheid van de auto, oplopend naar de 120 waar ik heen wil.
Elke bocht gaat tot nu toe goed, tot dat er plotseling een kat de weg oversteekt. Hoe de auto tot stilstand komt,kan ik me niet meer herinneren. Ik word pas enkele minuten na het ongeluk weer wakker, voor mijn gevoel dan.
In werkelijkheid ben ik buiten bewust zijn, maar maakt mijn geest dit wel allemaal mee. Ik zie auto's naar mijn bocht rijden, de lichten worden feller als ze dichterbij komen. Er rijden een aantal auto's door, maar een auto remt af,
iemand opent de portier, en rent naar de auto waar in ik lig.
"Bel een ambulance! Er ligt iemand in!" Hoor ik de jonge man naar niemand schreeuwen. Ik zie niemand, alleen hem, en de blik in zijn ogen.
Hij lijkt geschrokken, maar blijft toch ook kalm. "Er komt een ambulance aan hoor." Verteld hij, aan het levenloze lichaam.
Hij weet niet, dat ik buiten me lichaam zweef.

Na enkele minuten arriveert er een ambulance. De zwaailichten staan aan, alleen de sirenes hebben ze weg gelaten.
Twee ambulance-broeders komen versneld uit de auto. De ene heeft een koffertje bij zich, de ander een portofoon.
"Ja met Willem, ik ben op de Europalaan, er is een auto tegen een boom gereden. Er zit iemand in, die niet reageert op ons."
De andere broeder schijnt met een zaklantaarn in mijn auto, en langzaam aan voel ik mezelf zwakker worden. Er gebeurd iets, dit voelt eng. Ik besluit terug te gaan naar het lichaam in mijn auto, wat veilig en warm voelt.
De jonge man die als eerst bij me was, ziet mijn ogen bewegen, hoort me kreunen van de pijn. "Ze leeft nog!"

Mijn hoofd bonkt, nog hele malen erger dan als ik een kater heb gehad. Zodra ik mijn ogen open, zie ik veel wit, heel veel wit.
Het licht doet zeer aan mijn ogen, wat de hoofdpijn nog erger maakt. Links van me, beweegt er iets. Ik hoor een deur open gaan, en iemand mijn kamer binnenlopen. "Goeie morgen" Hoor ik een vriendelijke stem zeggen. "Goed geslapen?"
De persoon komt dichterbij, en ik zie het gezicht steeds scherper worden. "Ik ben de dokter. Mijn naam is Peter Hiemstra, maar noem me maar Peter." Hij schijnt met een lampje in mijn ogen, waar ik meteen op reageer door mijn ogen dicht te knijpen.
"Je hebt veel geluk gehad." Verteld hij me. Ik voel een hand op me arm, niet realiserent dat dit mijn eigen hand is. Het voelt heel anders, onrealistisch. "Je hebt een auto ongeluk gehad, met 130 km/h ben je uit de bocht gevlogen tegen de beuk aan." Verteld Peter verder.

Algauw blijkt dat ik een flinke hersenschudding heb opgelopen, paar gekneusde ribben, en dat mijn pols is gebroken. Dokter Peter is die dag veel bij me geweest, heeft me proberen te laten praten, maar dat lukte me niet. Hij stelde vragen, waar op ik met me hoofd kon ja-knikken of nee-schudden. Hij gaf me die dag extra pijnstillers, en had de gordijnen dicht getrokken zodat mijn hoofdpijn wat minder werd voor me. Hij liet me foto's zien van mijn auto, of wat er van over was. Van de rode peugot was niks meer over, de motorkap was als een harmonica in elkaar gedrukt, de ramen lagen er uit, en de airbag zat nog veilig in zijn stuur. Deze had de klap nooit opgevangen van me. Ik scheen met me hoofd over het stuur te zijn geknald, met mijn borstkas op het stuur ben gedrukt door de snelheid. En omdat ik mijn gordel niet om had, had deze ook nooit gewerkt. Ik had geluk gehad...

Het is twee uur in de middag, het bezoekers-uur is weer begonnen. Sinds ik hier lig, is er iedere dag wel iemand geweest, behalve de veroorzaker.
Mijn kamer staat vol met bloemen, kaarten, knuffels en chocolade. De hele familie denkt aan mij, behalve mijn vader. Niks heeft hij van zich laten horen,
maar ik kan me ook niks meer van hem herinneren, behalve de ruzie. Hij vertelde me dat hij ging verhuizen, dat hij naar Amerika zou vertrekken,
samen met zijn nieuwe verloofde, de 24 jarige Jolien. Zelf ben ik 20, dus het kan me zus wezen. Alleen is dit niet mijn zus, dit was ooit een vriendin,
een buurmeisje, mijn oppas. Mijn vader word over twee jaar 50 jaar, ze hebben een enorm leeftijdsverschil dus. Die ene avond pakte hij zijn spullen,
liet mij en mijn broertje achter. Hij had een briefje op tafel gelegd, nouja, een brief van maar liefst vier kantjes vol geschreven.
We hadden afgesproken die avond, maar hij wou de middag al vertrekken, bang om mij er mee te confronteren. Gelukkig kwam ik ruim op tijd, en kwam hem
dus tegen. Ik zag Jolien dr auto voor het huis staan, vol gepakt met koffers en tassen. Ze liep met haar hond richting de auto, toen we elkaar zagen.
Ik zag haar reactie, hoe erg ze schrok. Meteen keek ze naar mijn vaders huis, maar deed niks.
Het huis was leeg, kaal, en stil. Alleen de vloer, banken, en een salon tafel lagen er nog. Mijn vader kwam de trap af, niet wetende dat ik in het huis was.

“Lieverd?” Schreeuwde hij ondertussen naar beneden. Hij kwam het halletje uit, en zag me staan. Zijn ogen zochten razend snel naar z'n vriendin. “Ik...” Stamelde hij uit. “Het is niet wat het lijkt. We hebben een ander huis gekregen.” Hij keek me niet eens aan, de vloer was blijkbaar minder pijnlijk om naar te kijken dan zijn eigen dochter. Ik voelde aan de manier waar op hij het zei, dat het een leugen was. Een grote leugen.
Jolien wist niet hoe snel ze uit het zicht moest gaan, ze wist hoe erg me dit allemaal raakte. Ze liep naar de voordeur, en besloot in de auto te gaan zitten, misschien wel wachten tot me vader met haar zou wegrijden. Weg van Nederland, weg van de mensen, weg van mij.
“Wat is dit dan wel?” Vroeg ik hem. Razend snel, werd ik zo kwaad van binnen, zo verdrietig, zo verward van dit onverwachte moment.
“Ik had het je echt willen vertellen, willen uitnodigen om het te zien. Maar niet nu...” De man die voor me stond, had zichtbaar een masker op. Want iedere vader, heeft een bepaalde blik in z'n ogen. En hij? Hij had het masker op, om sterker in zijn schoenen te staan.
Het bleef stil, geen woord kwam er uit hem. Geen woord. Zijn houding werd stijver en stugger. Zijn nek verdween tussen zijn schouderbladen leek wel.
“ Pap, wees eens eerlijk... Dat verlang je ook van mij.” Mijn emoties lagen op mijn tong, te wachten om ineens los te barsten. En hij? Hij kroop steeds meer in zijn eigen lichaam.
Minuten lang, stonden we daar. Hij kon geen kant op, en zei ineens:
“ We gaan verhuizen, naar Amerika. Een nieuw leven beginnen, helemaal opnieuw. Als we alles op een rijtje hebben, dan kan je wel langs komen. ”
'Amerika... Nieuw Leven, opnieuw, langs komen?' Bleef in mijn hoofd spoken. Mijn emoties namen me over, ik werd kwaad, schold hem uit. En vervolgens, ben ik het huis uit gerend.
Jolien bleef in de auto zitten, en keek naar de weg waar ik heen ging.
En mijn vader? Die zag ik in de deuropening staan, en zwaaide me net niet gedag.
--

Inmiddels lig ik al een week in het ziekenhuis. Ben ik de medicijnen meer dan zat, en ben ik verhuisd naar een andere kamer. Met meerdere mensen, wat een hoop gesnurk 's avonds met zich meebrengt. Peter komt altijd binnen met een vrolijke lach, behalve vandaag. Wat er met hem is, dat is een raadsel. De blonde dokter heeft ook twee dagen al enorme wallen.
“Goede middag, even weer een kleine dokter-controle.” Hij loopt de kamer binnen en kijkt me vlug aan. Die blik, ik herken het, maar de betekenis is nooit bekend geworden bij me.
“Goeie middag mevrouw. Hoe voelt u zich?” Hij staat bij mijn overbuurvrouw, een oudere vrouw die hier ligt door een scooter-rijder. De oude dame heeft nog last van haar heup, en verteld over haar pijnlijke blauwe plekken.
“Mevrouw, ik zal het even opschrijven in uw dossier, zodat de zusters u beter kunnen laten herstellen.” Ik zie hem twijfelen, in de draai die hij naar me maakt. Hij besluit om eerst mijn dossier door te kijken, in plaats van eerst een gezellig praatje te maken.

eerdere verhalen van mij:
[FK] [verh] (geen titel nog, maar wel goed verhaal!)
[FK] [Verh] Zonder hem
[FK] [verh] Het besluit (nu gaat ie verder...)

**Geplaatst**: 14-04-10 16:21

Geplaatst: 14-04-10 16:21

Ik begon met lezen en dacht dat het over jou ging.

ben een beetje in de war vandaag.
Het is goed geschreven ! Als je mij had verteld dat het over jou ging had ik het nog geloofd ook

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-10 16:23

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-10 16:23

Hahahaha

nee, ik zit lekker thuis op de bank

goed teken dat t zo geloofwaardig overkomt, dank je wel

**Geplaatst**: 14-04-10 16:30

Geplaatst: 14-04-10 16:30

goed verhaal gaat het nog verder?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-10 16:32

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-10 16:32

ja

is wel de bedoeling

**Geplaatst**: 14-04-10 17:23

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 14-04-10 17:23

Spannend! Goed geschreven ook! Ben benieuwd hoe het afloopt!

**Geplaatst**: 15-04-10 09:57

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 15-04-10 09:57

Wow, super geschreven!
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat

**Geplaatst**: 15-04-10 10:03

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 15-04-10 10:03

Misschien moet je eens nadenken om een echt boek van je verhalen te maken? Dit gaat heel makkelijke en goedkoop via UniBook! Ga even kijken naar hun site. Heel veel succes nog met het schrijven!

**Geplaatst**: 15-04-10 13:53

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 15-04-10 13:53

Super mooi geschreven weer

Toppiee wacht met smart op het volgende deel

Love you lief vriendinnetje

**Geplaatst**: 15-04-10 18:05

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 15-04-10 18:05

Mooi verhaal meis!

Ik ga dit zeker volgen!

**Geplaatst**: 16-04-10 11:30

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 16-04-10 11:30

Ik heb een klein stukje gelezen maar ik stopte vanwege de fouten die erin staan... misschien een idee om het daar even goed op na te kijken?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-04-10 20:35

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 16-04-10 20:35

welke fouten? mijn computer geeft aan dat er geen fouten in staan qua spelling?

**Geplaatst**: 16-04-10 20:40

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 16-04-10 20:40

Waarschijnlijk voornamelijk me/mijn fouten.
Die staan er wel redelijk 'vaak' in.

Verder vind ik het een mooi verhaal

**Geplaatst**: 16-04-10 21:18

Geplaatst: 16-04-10 21:18

Ok, bij deze dan uitgebreidere feedback. Hou in je achterhoofd dat ik je niet wil afkraken, maar je verhaal naar een hoger niveau wil tillen.

EngeltjeS schreef:
Overstuur stap ik in de auto, de mensen achter me hoor ik geeneens meer.

Geeneens is een vrij informeel woord. Niet fout, maar zou er zelf niet voor kiezen.

Citaat:
Met een snelheid van 50 km/h rijd ik het dorp uit, weg van alles, weg van hem. De radio zet ik op zijn hardst. Ik rijd richting de bekende slingerweg, een weg met vele gevaarlijke bochten als je te hard rijd. En dat is wat ik nu doe. De auto laat ik met volle toeren gieren,dat geluid overheerst mijn huilen.
80 Km/h is de snelheid van de auto, oplopend naar de 120 waar ik heen wil.

Zonde van de km/h. Even netjes uitschrijven.

Citaat:
"Bel een ambulance! Er ligt iemand in!" Hoor ik de jonge man naar niemand schreeuwen. Ik zie niemand, alleen hem, en de blik in zijn ogen.

Let op je interpunctie en zinsvervolging als je iemand wat laat zeggen. 'Hoor' hoort hier niet met een hoofdletter.

Citaat:
Hij lijkt geschrokken, maar blijft toch ook kalm. "Er komt een ambulance aan hoor." Verteld hij, aan het levenloze lichaam.
Hij weet niet, dat ik buiten me lichaam zweef.

Zelfde verhaal, verteld hoort niet met een hoofdletter. En bovendien hoort ie met een T, is gewoon 3e persoon enkelvoud.

Citaat:
Er gebeurd iets, dit voelt eng.

Nogmaals: derde persoon enkelvoud: gebeurt.

Citaat:
Ik besluit terug te gaan naar het lichaam in mijn auto, wat veilig en warm voelt.

'Besluit' je zomaar 'even' terug te gaan naar je eigen lichaam? Dat lijkt me vrij sterk, behalve wanneer de persoon uit je verhaal getraind is in het verlaten van het lichaam en het terugkeren hierin of iets dergelijks, maar dan zou ik hier een hint geven. Deze zin roept bij mij vraagtekens op.
Dan nog iets: hierna schrijf je dat je hoofd bonkt, vele malen erger dan bij een kater. Waarom voelt het dan warm en veilig? Lijkt mij juist dat het dan vreemd aanvoelt, alsof het niet je eigen lichaam is, er iets niet klopt.

Citaat:
"Goeie morgen" Hoor ik een vriendelijke stem zeggen. "Goed geslapen?"

Hoofdletter nadat je de persoon iets laat zeggen

En officieel is het goedemorgen. Dit is dus een soort verbastering, incorrecte spreektaal (ik geef er ook maar even een naam aan die in me opkomt hoor!)

Citaat:
"Je hebt veel geluk gehad." Verteld hij me.

Citaat:
Ik voel een hand op me arm, niet realiserent dat dit mijn eigen hand is.

realiserend en mijn... me arm bestaat niet.

Citaat:
Het voelt heel anders, onrealistisch. "Je hebt een auto ongeluk gehad, met 130 km/h ben je uit de bocht gevlogen tegen de beuk aan." Verteld Peter verder.

Waarom voelt het onrealistisch?
En uiteraard weer Verteld.

Citaat:
Algauw blijkt dat ik een flinke hersenschudding heb opgelopen, paar gekneusde ribben, en dat mijn pols is gebroken. Dokter Peter is die dag veel bij me geweest, heeft me proberen te laten praten, maar dat lukte me niet. Hij stelde vragen, waar op ik met me hoofd kon ja-knikken of nee-schudden. Hij gaf me die dag extra pijnstillers, en had de gordijnen dicht getrokken zodat mijn hoofdpijn wat minder werd voor me. Hij liet me foto's zien van mijn auto, of wat er van over was. Van de rode peugot was niks meer over, de motorkap was als een harmonica in elkaar gedrukt, de ramen lagen er uit, en de airbag zat nog veilig in zijn stuur. Deze had de klap nooit opgevangen van me. Ik scheen met me hoofd over het stuur te zijn geknald, met mijn borstkas op het stuur ben gedrukt door de snelheid. En omdat ik mijn gordel niet om had, had deze ook nooit gewerkt. Ik had geluk gehad...

Hier gooi je twee tijden door elkaar. Van tt ga je ineens naar vt.

Hier ben ik even gestopt.

Ik vind de formulering van je zinnen niet overal even lekker. Zag nog wat komma's staan op plekken waar ze niet horen. En de irritante enters in je verhaal, halverwege een zin, volgende keer lekker eruit halen! Leest veel prettiger.

Hopelijk heb je er wat aan, als je iets wilt weten, pb gerust.
Succes!

Daarnaast vind ik het wel jammer dat je aangeeft dat er volgens de computer geen fouten inzitten. Een goede beheersing van de Nederlandse taal, komt je verhalen wel ten goede.

Laatst bijgewerkt door Annash op 16-04-10 21:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-04-10 21:23

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 16-04-10 21:23

Dank je wel Annash! Hier leer ik weer van. Heb nooit opgelet tijdens de lessen, vind Nederlands niet makkelijk.

En ik vat je "commentaar" als positief op

**Geplaatst**: 16-04-10 21:25

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 16-04-10 21:25

Haha, niet zo handig om niet op te letten tijdens de lessen als je het al niet makkelijk vindt.

Ik snap het wel hoor, taal is ook niet gemakkelijk. Er zijn genoeg mensen die mijn beheersing van de Nederlandse taal goed vinden, maar tijdens mijn stage keek ik ook wel eens lelijk op mijn neus als ik feedback kreeg van de eindredactie! Maar wel heel nuttig en veel van te leren.

Nogmaals; succes.

**Geplaatst**: 22-04-10 14:43

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 22-04-10 14:43

mooi verhaal!

*wachtend op de volgende*

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-04-10 14:50

Geplaatst door de TopicStarter : 22-04-10 14:50

“Hmm... Je gaat met de dag beter herstellen.” hij bladert wat door mijn dossier heen, en blijft hangen bij de medicijnen-lijst. “Je bouwt al goed af van de antibiotica, en de pijnstillers worden ook al minder gebruikt. Doe je goed.” hij hangt het dossier weer aan het voeteneind, en kijkt me snel aan. Zijn schitterende, helder blauwe ogen van de eerste ontmoeting, zijn vervuild door een dikke traan. Hij weet niet hoe snel ie van me weg moet kijken, voor hij echt breekt. “Het is mooi weer vandaag, ga je nog met iemand naar buiten?”

Vijftig minuten later, het eerste bezoekers uur van de dag en ik zit al klaar in de rolstoel. Peter heeft de andere patiënten bekeken en geholpen waar nodig was. Hij liep nog even langs mijn bed, en zei dat ie me binnen een uurtje op zou halen voor een wandeling.
Een zuster brengt me naar de gang, waar Peter al staat te wachten. “Dank je wel Roos. Als er iets is, ik heb de pieper mee hoor.” De zuster bedankt hem, en wenst me een fijne wandeling toe. Langzaam rolt de rolstoel naar voren, terwijl er een stilte tussen ons twee blijft. Het is een druk bezoekers-uurtje vandaag. De gangen die normaal muis stil zijn, zijn gevuld met pratende en lachende mensen. We naderen een buitendeur, en de pieper verbreekt de stilte. De rolstoel word langzaam stil gezet, en ik voel een hand op me schouder. “Momentje, ik zal even iemand bellen.” Ik kijk om, en zie hem naar een telefoon lopen.
Het lijkt wel of hij expres met zijn rug naar me toe staat, zodat ik zijn uitdrukkingen niet kan zien. Wel zie ik hem onrustig staan wiebelen met z'n linkervoet over de grond. Even kijkt hij naar achteren, waarom hij het doet, ik heb geen flauw idee. Niet lang daarna, legt hij de hoorn neer, en loopt mijn kant op. “Nou mevrouw, zin in een frisse neus?”
Hij pakt de leuningen van de rolstoel, en duwt me naar buiten. De zon straalt me tegemoet. Er zijn al meerdere mensen buiten, om te roken, of om even te vergeten waarom ze hier zitten. De meeste mensen zijn hier namelijk ziek, chronisch of tijdelijk. Ik ben een van de weinigen die hier zijn gekomen door een ongeluk. Best vreemd, want voor een buitenstaander lijkt een ziekenhuis heel anders.
We naderen een vijver, gevuld met mooie siervissen en kwakende eenden. Peter zet de rolstoel op de rem, en gaat naast me in het gras zitten.
Het blijft nog steeds stil, en nog weet ik niet waarom we hier samen zijn. De schaduw van Peter, staat getekend in het gras. Hij zit met zijn benen lang uit, en verbergt nog steeds zijn nek tussen z'n schouders. Ik zucht, iets harder dan normaal. “Lekker weer is het vandaag he?” Probeer ik erna, als ie niet reageert.
“Ja heerlijk, en morgen word het ook zo mooi. Maar voor jou nog mooier.” Ik wil hem aankijken, maar hij blijft naar de vijver staren. “Voor mij nog mooier? Wat bedoel je?” “Je word morgen ontslagen uit het ziekenhuis. Je bent goed aan het herstellen, dus er is geen reden om je hier te houden.” Vluchtig kijkt ie me aan. Zijn blauwe ogen, zijn nog steeds vertroebeld voor een traan. Hij lacht zachtjes naar me, en ik voel een klik. “Ben je niet blij?” Vraagt ie me.

'Ze zal wel dolgraag naar huis willen, wie wil dat nou niet? Terug naar familie, eindelijk weer bij vrienden zitten. Weg uit het nare ziekenhuis-luchtje. Maar waarom blijft ze me zo aan kijken? Ik begin zo te twijfelen, is dit wel wat ik wil?' Peter denkt na, in de stilte na zijn vraag. 'Je mag geen patiënten langer houden dan werkelijk nodig is. En ze hersteld echt goed, geen dokter mag klagen over haar. Maar iets in me, geeft me een knoop in me maag. Als ik denk aan morgen, dat ze word opgehaald, ben ik blij. En toch ook enorm alleen. Ze is hier nu een week, en ik word zo opgevrolijkt door haar. Ze weet niks over mijn situatie thuis. Dat weet niemand, behalve ik. Haar aanwezigheid, laat me weer bloeien. En als ik thuis kom, mis ik het enorm.'

“Ja natuurlijk ben ik blij. Jeetje man, wauw. Ben sprakeloos.” ik voel een opluchting, maar meteen komt het tegen gevoel. Dan moet ik weer naar huis, en dan komt alles weer naar boven. Heb ik daar wel zin in? Of heb ik niks te willen?
Peter haalt me uit mijn gedachten. “Nou goed om te horen.”
We blijven allebei ijzig stil. Het voelt zo onwerkelijk, zo vreemd. “Is mijn moeder al ingelicht hier over? Of mag ik het haar zelf gaan vertellen?”
Weer kijken we elkaar tegelijk aan. Als of het een teken is ergens van. Het geeft mij in ieder geval een vreemd gevoel. “Je mag zelf familie informeren over je ontslag. Wel vertel ik je meteen erbij dat je iedere week om controle moet komen, zeker de komende drie weken.” Peter zucht stiekem.
We blijven nog een half uur zitten, stil aan de vijver. We zien mensen komen en gaan. Ook begint de zon feller te schijnen. We praten over kleine dingetjes in het leven. Over de muziek van vroeger en nu, de kledingstijl, en het beroep waar Peter voor heeft gekozen. Het lijkt een hele grote vent, met zijn blonde haren en mooie blauwe ogen. Maar hij legt me uit dat hij mensen echt wil helpen. Hij heeft zoveel mee gemaakt vroeger. Van vreemd gaande ouders, tot scheiding, van nieuw huwelijk, tot liefdesverdriet bij zijn moeder. De pijn die een mens in het leven kan hebben, wil hij verminderen. De lichamelijke pijn dan. Want gevoelens kan je niet troosten met medicijnen. Maar met praten.
Hij vraagt aan mij hoe het bij mij thuis is verlopen. Ik begin over vroeger te praten, over mijn lieve moeder en mijn vader. Details laat ik achterwege, die hoeft hij niet te weten. In grove lijnen vertel ik over de scheiding. Over mijn vriendin, of oppas, en nu mijn stiefmoeder. En ik vertel hem waarom ik toen de auto ben ingestapt. Over de bewuste dag, waar het ongeluk plaats heeft gevonden.
Peter schrikt ineens op. “De man die je had gevonden, die wilt trouwens weten hoe het nu met je gaat. Hij was geweest toen je nog sliep, en toen er nog weinig bekend was. Lijkt het je wat om hem vandaag ook te informeren over je ontslag?” het lijkt me een goed plan, en we besluiten de mensen te informeren over mijn vorderingen.

Het is drie uur, weer een bezoekers-uur. Mijn broertje Tim zit naast me, met zijn vriendin. Ik zie aan zijn gezicht hoe erg hij is geschrokken van het ongeluk, en het hele gedoe met onze vader. Tim is een gevoelige jongen, die enorm zoekt naar een vader die hem helpt met de mannen-dingen in zijn leven. Helaas is onze vader anders dan normaal, en heeft mijn moeder nog geen vriend. Daar is ze trouwens ook nog niet aan toe. Tim verteld over de week, die ik thuis heb gemist. Over de hond die al dagen niet eet, en over de leuke bioscoop avond met zijn meisje. Tim heeft het wel getroffen, hij heeft smaak wat meisjes betreft. Laura is een jonge meid, van een jaar of 16, met beleefde woorden en een goed uiterlijk. Haar bruine ogen kijken iedere keer naar Tim. Ze besluiten weer verder te gaan, huiswerk maken, en voorbereidingen voor het avondeten bij ons thuis. Tim is net weg, als mijn moeder de kamer binnen loopt. “Lieverd, wat een goed nieuws zeg dat je morgen naar huis mag!” vrolijk loopt ze naar mijn bed, en geeft me drie zoenen op me wangen.
Maar ze is niet de enige die de kamer binnenkomt. Een lange jongen stapt ook de kamer binnen. Hij kijkt in het rond, en kijkt me recht aan. Hij lacht zachtjes. Het valt ook me moeder op dat er nog iemand de kamer binnen komt. Ze kijkt hem aan, en bekijkt hem verder. De onbekende jongen loopt op me af en steekt zijn hand naar me uit. “Goeie middag. Ik ben Wouter, je kent me vast niet. Maar ik heb je een week geleden gevonden. In je auto, of iets wat er van over is. Ik hoorde dat je morgen uit het ziekenhuis word ontslagen. Wat goed zeg.” zijn vriendelijke ogen kijken me aan en ik voel mezelf verlegen worden. “Hallo, ik ben Inge. En ja klopt, ik mag morgen naar huis. Ik herstel zo goed van het ongeluk, dat de doktoren er wel vertrouwen in hebben.” moeder kijkt me aan. “Natuurlijk hebben ze er vertrouwen in. Ik zal alles regelen voor morgen, dan hoef jij niks te doen.” Blijkbaar voelt ze zich enorm ongemakkelijk, nu Wouter er ook is. Ze loopt de kamer uit, en zwaait nog een keer om te laten zien dat ze aan me denkt.

**Geplaatst**: 22-04-10 14:58

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 22-04-10 14:58

mooi mooi mooi toppiee kom maar op met het volgende deeeel

**Geplaatst**: 22-04-10 15:12

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 22-04-10 15:12

Goed zoooo!

Ben benieuwd hoe het verder gaat!

**Geplaatst**: 22-04-10 15:35

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 22-04-10 15:35

zozo das snel geregeld

**Geplaatst**: 22-04-10 16:51

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 22-04-10 16:51

Leuk vervolg! Ben weer benieuwd

**Geplaatst**: 24-04-10 22:42

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst: 24-04-10 22:42

hopelijk komt er snel een nieuw stuk.
mooie verhaalen ts
(je hebt me pb al gehad

)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-04-10 09:50

Re: [VER] Het ongeluk

Geplaatst door de TopicStarter : 28-04-10 09:50

Wouter pakt een stoel die niet ver van mijn bed staat. Langzaam laat hij zich op de zitting vallen. “Jeetje, dus morgen al uit het ziekenhuis. Wat fijn voor je. Het is niet niks, zo'n ongeluk.” ik knik, en bestudeer zijn gezicht. Zijn volle, woest-uitziende wenkbrauwen, zijn volle en korte wimpers, zijn sprekende ogen. Ik realiseer me ineens dat ik moet antwoorden. “Ja, gelukkig mag ik morgen naar huis. Het herstel gaat prima volgens plan, de dokters hebben niks te klagen.”
zijn ogen, weten niet waar ze naar moeten kijken. Waarschijnlijk is hij enorm onzeker, wat ook wel logisch is. We kennen elkaar niet, en toch, zit hij hier. Een wild vreemd iemand, die toevallig langs dezelfde weg reed als ik, een week geleden. Ik lach voorzichtig. Wouter lacht terug. “Goh, ik ben echt blij, dat je nog leeft. Eerlijk gezegd, was ik bang dat je het niet had overleefd. Tenminste, je auto heeft het niet overleefd. En de boom die staat nog op zijn plaats.” het blijft even stil. Hij heeft een apart accent. Een mooie zachte G, niet overheersend zacht. Even denk ik terug aan de klap, een kleine flashback. Langzaam zie ik het moment weer in mijn gedachten. Het gevoel voel ik weer, mijn spieren verkrampen razend snel als de klap nadert. De kat steekt weer over, en ik trap razend snel op de rem. Door de snelheid van alles, raak ik de macht over het stuur kwijt en knal ik tegen de boom. Wouter ziet me vreemd reageren, en zegt mijn naam. Hij krijgt alleen niet meteen een reactie. Hij kijkt om zich heen, en drukt op het rode dokter-knopje. Ik hoor ver weg een zoemer af gaan. In de flash-back lijkt het een hele vreemde sirene. Maar het komt uit de gang. Peter rent de kamer binnen, en kijkt naar Wouter. “Dokter, ze zakte ineens langzaam weg, en ze reageert niet op haar naam.” beide heren wisten even niet wat ze moesten doen. Tot Peter ineens gedacht dat dit een zware flashback zou kunnen zijn. “Als het goed is, komt ze zo weer terug.” en hij heeft gelijk. Enkele minuten later, open ik weer mijn ogen. “Jee...” breng ik uit. “Dat was een hele rare droom. Alles, echt alles zag ik tijdens het ongeluk. Als of ik terug in de tijd was.” vreemd kijk ik om me heen. Hier is niks veranderd, gelukkig. Ik voel mijn spieren weer langzaam ontspannen, en de verzuring als ik even mijn arm optil. Het lijkt wel op enorme spierpijn.
“Gaat het weer een beetje?” vraagt Wouter bezorgt, als we in de kamer zitten. Ik lach weer zachtjes. “Ja prima.” Maar zo voel ik me helemaal niet. De flashback van vandaag, heeft zo'n impact gemaakt op mijn lichaam maar ook op mijn gedachten. Stiekem ben ik bang om de flashback's die nog kunnen komen. Peter zegt dat het een goed teken is. Mijn kleine en korte geheugen verlies is aan het verdwijnen hierdoor. Wouter brengt me terug naar mijn kamer. Hij heeft nog andere dingen te doen vandaag, en het is toch vreemd. Twee onbekende mensen, bij elkaar omdat de ander een ongeluk heeft overleefd. Maar ik begin me ook te realiseren dat hij me misschien wel gered heeft. Wat als hij niet was gestopt? Had ik het dan niet overleefd?

Het is half zeven, de diensten worden overgenomen. Peter besluit nog even bij me langs te gaan. Zelfverzekerd stapt hij de kamer binnen, maar zijn ogen verraden hoe hij zich echt voelt. “Goede avond Inge.” hij ziet er heel anders uit zo. Zonder dokters jas, zonder de telescoop om zijn nek. Geen lekkende pennen in zijn borstzak. Nee, dit is de echte Peter. Hij pakt een stoel, en gaat naast me zitten. “Hoe voel je je na de flashback?” “Ja, enorm verward. Ik beleefde alles opnieuw, het hele ongeluk. Hoe ik op de weg reed, en de klap. Als of mijn lichaam alle klappen weer opnieuw moesten opvangen. Het verkrampte, en deed zeer.” Peter kijkt me aan, en knikt. Even kijk ik terug in zijn mooie ogen. Een lichte waas, vertekend de mooie heldere kleur. Er is iets met hem, en ik wil graag weten wat. Helaas, kan ik niet zo goed mijn gedachten voor me houden...
“Maar hoe gaat het met jou?” flap ik er zo uit. Zijn ogen verschieten heel snel van links naar rechts. Hij weet blijkbaar niet waar hij kijken moet, of hoe hij zijn masker weer op kan zetten. Of te wel: hoe hij zijn gevoelens van verbergen.
“Uh... Ja, het gaat prima...” zijn hele houding veranderd. Zijn zelfverzekerde houding wisselt zich in, tot een klein hoopje twijfels. “Het gaat prima?” citeer ik hem. “Ja, ach... Je kent het vast wel, ups and downs. Je kan nooit helemaal gelukkig zijn.” hij slikt.

'Sterk blijven, wees een vent! Nu geen tranen laten, blijf professioneel, blijf rustig, adem in.... Niet gaan nadenken nu, en adem uit. Nu niet haar aankijken, want dan breek ik helemaal ben ik bang.'

Ik knik. 'Daar heeft hij zeker een punt. Je kan nooit helemaal gelukkig zijn, maar kom op, ik zie het aan hem. Hij zit er mee. Stiekem hoop ik ergens dat hij iets wil los laten er over, of dat hij er op terug komt.'
We praten nog heel even over mijn herstel, en over mijn toekomst. Over de breuk in mijn pols, en de pijnlijke ribben die nog wel een aantal maanden voelbaar blijven.
Uit eindelijk staat hij toch op, en legt zijn hand op mijn schouder. “Morgen ben ik vrij, heel veel plezier tijdens het ontslag uurtje. Misschien zie ik je bij de eerst volgende controle oké?” zijn lach, oogt zo vriendelijk.
Ik kijk hoe hij de kamer uit loopt, en hoe hij voor de laatste keer om kijkt naar me.
De kamer is vrij leeg. De vrouw die tegen over me heeft gelegen, is sinds vandaag weg uit deze kamer. Ze is ontslagen uit het ziekenhuis, en mag nu thuis verder beter worden. De jonge man die naast me lag, is verplaatst naar een andere kamer. Hij kon slecht tegen het gesnurk 's nachts.

Het is half twee, midden in de nacht. Peter ligt nog steeds wakker in zijn bed. Zijn vrouw is weer eens niet op tijd thuis en dat maakt hem zorgen. Al tijden gaat het niet goed met haar, en hij lijdt er onder. Afspraken komt ze niet na, altijd komt ze met een smoes thuis, en walm van alcohol. Ze kan verschrikkelijk slecht liegen, helemaal als het over afspraken gaat. Het jonge model is bekend in het buitenland, enorm bekend. Ze heeft vaak foto-shoots van verschillende dames-parfums. Peter was ooit helemaal weg van haar. Haar uiterlijk dan, want hij kende haar niet. Via via kwam hij aan een date met haar. Ze zaten samen in een café, met een wijntje bij de hand. Allebei waren ze nog enorm jong. Hij was net 22, en zij werd een week later 18. De zenuwen gierden door hun lijf. Want ja, zij dacht dat hij een enorm bekende fotograaf was.
Die avond liep niet geheel vlekkeloos. Toen ze er achter kwam waar hij voor studeerde, smeet ze de wijn over hem heen. Hij begreep er werkelijk niks van. De date was een enorme tegenvaller, maar toch bleven ze met elkaar afspreken. De liefde was namelijk niet te stoppen. Haar toenmalige vriend was een man met losse handjes. Vaak kwam ze dan huilend naar Peter, haar verhaal vertellen, en troost zoeken. Tot de dag, dat ze met een enorme blauwe plek op haar arm bij hem kwam. Peter zocht haar vriend op, zonder haar. Het bezoekje liep uit tot een grote vechtpartij, drie botbreuken en vele hechtingen.
Sindsdien, zijn ze nooit meer uit elkaar geweest.

Het is kwart voor drie. Peter ligt in een lichte slaap, als er een deur beneden open en dicht gaat. De jonge vrouw komt strompelend de trap op, en loopt naar de badkamer. Ze pakt een aantal pillen uit haar tasje, en slikt ze snel weg. Even bekijkt ze zich zelf in de spiegel, en ziet ze haar grote wallen. Zo kan het niet langer, een leugen, puur voor het geld. Ze komt ook iedere keer thuis, als Peter slaapt. Dus praten is ook haast onmogelijk. Hij vraagt niet naar de foto's van de nieuwste campagne, die ze dan heeft gelogen. Ze word gewoon nog steeds niet betrapt op haar nieuwe liefde, niet op de enorme schulden die ze heeft gemaakt. De pillen beginnen te werken en snel loopt ze direct naar de slaapkamer. Verward stapt ze het bed in, en legt haar ijskoude voeten tegen die van Peter aan. Langzaam word hij wakker, en de jonge vrouw valt in slaap. De lucht van haar, ruikt weer duidelijk naar alcohol, en rook. Ze is weer begonnen met roken. Niet alleen sigaretten, maar ook sigaren ruikt hij.
Kwart over zeven. Na een lange, vermoeiende nacht stapt Peter uit bed. Dit trekt hij niet meer.

**Geplaatst**: 28-04-10 12:01

Geplaatst: 28-04-10 12:01

Jij gaat hard!

Ik vind het een leuk verhaal. Wel mis ik wat spanning, wat prikkeling, originaliteit in je taalgebruik.
Het kan je helpen om je verhaal opnieuw door te nemen en overbodige woorden en zinnen weg te laten.
Dan kun je gelijk wat foutjes verbeteren; het is bijvoorbeeld bang voor de flashback ipv bang om en bezoekers-uur is gewoon bezoekuur.
Je verhaal wordt realistischer als je in het midden laat wat Inge mankeert. Voor een hersenschudding, een gebroken pols en een paar gekneusde ribben lig je namelijk geen week in het ziekenhuis en hoef je ook niet aan de antibiotica.
Door zuster door verpleegkundige te vervangen wordt je verhaal minder doktersroman-achtig, hoewel je dat niet helemaal kunt voorkomen door de vreemde relatie tussen Inge en de arts.

Ik wens je veel succes met het vervolg!

Nomineer dit bericht ×