Wandelend langs mijn jeugd

de weg die ik jaren ging
naar peuter en basisschool
Waar het ware leven zich
achter het vrolijke kind in mij verschool

Het was de waarheid
dat huppelen, touwtje springen
tot huilen om een knikker
al was wat het leven inhield

Ik geloof nu geen flikker
van ooit nog lachen uit onschuld
kriebels in mijn buik voor de sint
en al het zinloze ongeduld

Mijn geduld is er nu alleen voor jou
ik zou mijn hele leven
en in de eeuwigheid
wachten, tot ik je een seconde zien zou

Zie de ouders wachten bij de poort
ik loop langs de grasvelden
adem mijn jeugd een laatste keer in

Mensen waren toen nog mijn helden.

dit is gedicht is van mij