Bokt.nl

Citaat:

'Jenny?' HALLO 'Jenny!'
'Wat?!' Uit mijn dagdroom gerukt keek ik mijn vriend Chris versuft en lichtelijk geirriteerd aan.
'Jemig Jen, ik zit al een half uur tegen je aan te praten!' Boos keek hij weer voor zich uit.
'Nou sorry, ik was even weggedoezeld. Kan toch gebeuren?'
Geen antwoord.
We waren op de terugweg van mijn broers trouwerij. Hij was al verloofd met Tamara sinds ik en chris net verkering kregen. Hij en tamara hadden net zo lang gespaard tot ze haar droomhuwelijk konden betalen. Ik zeurde altijd over dat geklef van die twee, maar stiekem was ik na vandaag wel jaloers. Ze hadden een perfecte dag gehad.Het was een hete dag, geen wolkje aan de lucht. Ze hadden elkaar in de kerk het jawoord gegeven, en hadden daarna in de tuin van de kerk een prachtig feest gegeven. tamara had een prachtige witte strapples jurk aangehad, waarin haar wespentaille nog mooier afstak dan anders. Ik was een super onafhankelijk persoon, iets waar chris me vaak op afrekende. Ik had mijn eigen vriendinnen, mijn eigen hobby, en mijn eigen leven, maar na vandaag zou ik bijna willen trouwen. Ik haatte het dat ik jaloers was.
Ik wilde bijna in discussie gaan, en keek naar Chris die nog steeds boos voor zich uitkeek. Dit kon wel een half uur duren. In de drie jaar dat we samen waren, had dit al tot de nodige ruzie's geleid. Als je niet naar zijn verhalen luisterde zat je fout, maar als je zelf iets wilde vertellen was hij ook niet echt geintresseerd. Ik wilde in discussie gaan, maar liet het maar van me afglijden. We moesten nog zeker twee uur rijden en ik had geen zin in ruzie.
Ik keerde weer in mezelf en staarde naar de wolken die in de schemering een oranjerode gloed over zich heen kregen. Ik had het als klein kind al fascinerend gevonden. Dan zat ik bij opa achter in de auto en zei; 'Opa kijk eens! De wolken staan in brand!' 'Nee lieverd', zei opa dan, dat komt omdat de zon zo laag staat, die geeft de wolken die kleur'. Maar de zon is toch ook van vuur?' 'Misschien is hij wel te dicht bij de wolken gekomen en staan ze nu in brand!' had ik gepikeerd geroepen. 'Nee', zei opa dan, stiekem lachend. Ik vind het knap hoe hij altijd het geduld had dingen keer op keer uit te leggen. Dat geduld had ik helaas niet van hem geerfd.
Na nog een uur rijden moest ik plassen. Ik had de slechte gewoonte mijn plas uren op te houden. Zelfs smorgens, als ik mijn bed net uitkwam, ging ik eerst rustig koffie zetten, en een sigaret roken, Daarna moest ik altijd keihard rennen om de W.C. te halen. Geen idee waarom ik dat doe, eigenwijsheid denk ik. 'wil je even stoppen?' vroeg ik Chris, nog steeds nukkig. Hij stopte bij een tankstation. 'Ik ga even peukie roken, zie je zo wel.' bromde hij.
Terwijl ik mijn handen wasste, keek ik in de spiegel. Ik voelde me raar. Ik zag dat mijn ogen rooddoorlopen waren. Ik stond in een van de goorste W.C.'s van Nederland, ergens op de Veluwe, maar gek genoeg voelde ik me hier goed. Ineens wilde ik niet meer terug naar chris. Ik wilde niet meer terug naar die auto, wilde nooit meer in de auto zitten. Ik probeerde tot tien te tellen om mezelf tot bedaren te brengen, maar mijn lichaam luisterde niet meer. Als in een trance voelde in mijn benen richting de deur lopen. Mijn handen deden de deur open en heel zachtjes sloop ik naar de achterkant van het tankstation. Achter die snelweg lag het bos. Ineens voelde ik een drang door me heen gaan dat ik naar het bos moest. Het leek of mijn hersens uitgeschakeld worden en ik voelde hoe mijn benen van lopen overgingen in rennen. Ik stak zonder te kijken de snelweg over, en rende het bos in. Ik weet niet meer hoe lang ik gerend heb, maar na wat een eeuwigheid leek te duren zakte ik neer bij een boom. Het was inmiddels pikdonker geworden.
Ik kwam weer bij zinnen en bedacht me wat ik zojuist gedaan had. Ik dacht aan Chris en hoe vreselijk zorgen hij zich moest maken. Misschien had hij zelfs al wel de politie gebeld! Ik mocht hem dan altijd afzeiken om zijn gebreken, maar nu misste ik hem ineens verschrikkelijk. Ik stond en en begon terug te lopen. Ik was totaal in de war wat er zich zojuist had afgespeeld. Ik had mijn lichaam niet onder controle gehad. Ik was bang, en ik kreeg het nu toch wel koud. Het enige wat ik aanhad was mijn rode cocktailjurkje, mijn witte pumps en een dun katoenen vestje. Ik moest het tankstation terugvinden. Ik keek op mijn mobiel, geen bereik. Nee natuurlijk niet, ik zat in the middle of nowwhere in een bos, natuurlijk heb ik hier geen bereik! Trut!
Na 10 minuten lopen hoorde ik een geluid wat me tot stilstand dwong. Ik stond als aan de grond genageld, en probeerde het geluid tot me door te laten dringen om te herkennen wat het was. Het geluid kwam steeds dichterbij, het werd harder, en helderder. Ik besefte dat het een wolvengehuil was. Gek genoeg werd ik niet bang. Ik voelde een vlaag van warmte en geborgenheid door me heen gaan, en mijn lichaam nam het opnieuw over van mijn hersens. Mijn benen liepen in de richting van het geluid. Ik moest hem vinden. En ineens was hij daar. De wolf stond op twee meter afstand voor mijn neus. Hij was prachtig. Hij was overheersend wit. Zijn Kop, staart, en benen waren zwartbruin gestroomd en hij had felblauwe ogen. Hij keek me doordringend aan en ik voelde dat ik hem nooit meer kwijt moest raken. Ik hoorde hier. Ik hoorde bij hem.
De wolf rende weg. In paniek rende ik achter hem aan. Ik moest hem niet uit het oog verliezen. Ik mocht hem niet kwijtraken! Na wat een eeuwigheid leek, kwamen we aan op een grote open plek tussen de bomen. Ik keek om me heen, en zag dat er zich nog twee wolven aandienden. Ik begroette hen met mijn blik, en ze leken me te accepteren. Ze gingen rustig liggen. Ik ging zitten en probeerde een beetje tot rust te komen. na een tijdje kwamen verschenen er vanuit de bomen nog vijf wolven.
Het viel me op dat al deze dieren lang niet zo mooi waren als hun leider. De wolf van mijn eerste ontmoeting van vanavond. Ze waren allemaal grauw bruin. Je zag hun ribben, en hun vacht was aangevreten en slecht.
Ik ging liggen op de koude grond.De rest van de wolven lag er vredig bij. Een enkele sliep, maar de meesten hadden hun oren gespitst en lagen de wacht te houden. Ik voelde me veilig. na een kleine tien minuten viel ik in slaap.
Door een hard doordringend geluid werdt ik ruw uit mijn slaap gerukt. Ik dacht dat ik uren had geslapen. Alles deed zeer. Ik stond op en hoorde dat de wolven weer aan het huilen waren. Versuft en moe zocht ik naar mijn mobieltje. Ik zag nog net dat het 23:46 was. Een Piepje, en in het scherm verscheen, BATTERY LOW. uit.
Fijn, dat kon er ook nog wel bij.
Ik liep verder om te gaan kijken wat er aan de hand was, toen er ineens een vreselijke pijnscheut door mijn benen ging.
Ik zag hoe de wolven in een kring op mij afliepen, terwijl ze dichterbij sluipten ging er weer een afgrijselijke pijnscheut door me heen, dit keer door mijn maag. Ik hapte naar adem. ik zakte op mijn knieen en zag even alles wazig worden. Ik probeerde me weer te concentreren en zag de wolven dichter en dichterbij komen. Ze keken me doordringend aan. Ik wist dat ze mij zouden aanvallen.Dit was mijn einde, en ik accepteerde het. Op de een of andere manier accepteerde ik dat ik nu ging. Een vreselijke kramp trot door mijn onderbenen, en ik dacht dat ik gebeten werd door de wolven. Ik keek naar mijn benen en zag iets roods. Het was vast bloed.
Ik had geen energie meer om terug te vechten. Ik voelde al het bloed uit mijn lichaam trekken en ik gaf het op. Het werd zwart voor mijn ogen. Ik viel op de grond, en na een laatste stomp in mijn maag zakte ik in elkaar.

anoeska1990 schreef:

Ik vind het ook spannend, op een leuke, vlotte manier geschreven .
Ik zie zo nu en dan een schrijffoutje, maar dit is absoluut niet storend (bij de schrijffoutjes reken ik ook dat je een enkele keer twee verschillende tijden gebruikt). Ook vind ik hersenen mooier klinken dan hersens, maar het kan allebei .
Schrijf vooral door, want ben nieuwsgierig geworden waarom zij zich aangetrokken voelt door de wolven, die toch erg gevaarlijk zijn.