Geplaatst Voor het eerst een verhaal van mij, mijn moeder is vorig jaar 40 jaar geworden. Wegens haar ziekte
hadden wij nooit gedacht dat ze deze leeftijd zou behalen, en daarom gaven we een groot feest.
Toen heb ik een soort gedicht/verhaal voor haar gemaakt en deze voorgedragen, ik plaats deze nu
pas omdat ik er nu pas aan dacht om het te plaatsen.
Vragen en reacties zijn welkom
Lieve Mama,
Zo sterk, zo dapper en zoveel wilskracht,
Ik weet nog goed toen jij naar het ziekenhuis moest, ik was samen
met mijn zusjes nog erg jong. Opa en oma namen de zorg van Claudia over.
Papa zorgde voor mij en Louise, wat voor hem ook een grote ommekeer was.
In het ziekenhuis bleek dat je Colitis ulsarosa had, een
darmziekte die voor altijd blijven zou, Later ook nog een
tumor aan de alvleesklier, dit maakte het allemaal nog erger.
Zelf snapte ik er niet veel van en zag het ziekenhuis met mijn
zusjes als een grote speeltuin, samen speelden we altijd verstoppertje
en renden door het ziekenhuis.
Iedere keer op en neer naar het ziekenhuis, lange auto ritten en korte
visite tijden. Wij kleurden altijd en moesten rustig zijn. Ik zag
hoe ziek mama was, ze was wit van kleur en slapjes.
Ik weet nog dat ik naar groep 3 ging, iedereen blij en vrolijk.
Maar mijn mama lag in het ziekenhuis, ik was niet vrolijk. Mij kon het allemaal niets schelen.
Na 2 maanden in het ziekenhuis mocht mama naar huis, met ziekenbed en al! Wij vonden dit geweldig.
Ik kwam thuis van school en alles was weg, ziekenbed en mijn mama!
Papa vertelde dat het weer slechter ging met mama en ik belde
haar huilend op aan de telefoon, samen huilden we en snapte ik
niet waarom mama nu weer weg moest, het ging toch beter?
Ik werd ouder en mama was keer op keer geopereerd, ze kreeg een stoma.
Daarna ging het slechter en slechter met je, familie, vrienden en kennissen
dachten dat je de 30 niet meer zou halen.
Je lag daar op een aparte kamer, helemaal geïsoleerd, ook wij moesten
met kapjes, jassen en handschoenen binnenkomen. Dit vond ik niet leuk
en begreep dat mama erg ziek was.
Je lag daar alleen, dacht aan hoe wij alleen zonder jou verder moesten gaan,
Je was zo slapjes, kon eigenlijk niet veel meer, mensen dachten dat dit het einde was.
Maar jij, zo sterk, kon dit niet! Je vocht tegen je ziekte, en het ging
beter met je! Mensen hadden dit niet verwacht en uiteindelijk mocht je weer thuis komen!
Mama heeft zich in de verdere jaren voor veel ingezet, ging weer aan
het werk, ging paardrijden, heeft de 4 mijl van Groningen hardgelopen en rijd weer motor.
Ons gezin is hier ontzettend sterk van geworden, ik zou me niet
kunnen voorstellen mama als jij hier nu niet meer was…
Mama ik hou van jou! (sta tussen beide zusjes in)
De foto dat ik het voordroeg:
Allemaal ontroerd, zelfs de zaal snikte mee:
Groetjes Michelle..
