Geplaatst 
Dit is het eerste deel. Ik ben over een heel aantal dingen nog niet helemaal tevreden, en een aantal stukken zullen ook nog herschreven worden. Vooral het begin vind ik een beetje mager. Ik weet ook niet zeker of 'Ellanor' de definitieve titel wordt.
_____________________________________________________
De ochtendnevel tussen de bomen begon op te trekken. Afgezien van een paar vroege vogels en het ruisen van de rivier in de verte was het volledig stil in het Shíjara Woud. Het voorjaar was net aangebroken en alles begon weer te groeien en bloeien. Plotseling werd de stilte doorbroken door geritsel en vogels die geschrokken opvlogen. Tussen de dichte struiken zat Ellanor op haar hurken, op zoek naar een Delvenda paddenstoel. Ze was al voor zonsopgang begonnen met de zoektocht en ze hoopte dat ze haar doel zou bereiken. Voor de zoveelste keer trok ze met een pijnlijk gezicht haar lange zwarte haar los uit het struikgewas. Haar bleke gezicht zat al vol met krassen en modder van het op handen en voeten door het gebladerte kruipen. Toen ze haar haar weer had bevrijd en een tak opzij boog, zag ze haar. Omringd door de groen en bruine doornen stak de paarse kleur van de Delvenda paddenstoel fel af. Door de kenmerkende vorm van de Delvenda, welke rond is met een soort tentakels, is ze makkelijk te herkennen. Voorzichtig schuift Ellanor de doornstruiken opzij om zich toegang te verschaffen tot de paddenstoel. Ze graaft het zand rond de steel weg en wrikt de Delvenda los. Vlug wikkelt ze de zeldzame schimmel in een gedrenkte lap, om haar vers te houden. Delvenda’s zijn heel erg zeldzaam, maar enorm gewild om hun geneeskrachtige werking. Bij bereiding met bepaalde ingrediënten kunnen ze enorm giftig zijn, dus men moet er ook erg voorzichtig mee zijn. In verkeerde handen is het zelfs een dodelijk wapen. Met een opgewonden gevoel stopt Ellanor de Delvenda bij de andere kruiden die ze eerder deze ochtend al had geplukt. Ze staat op en veegt haar handschoenen af aan haar rokken. Met een snelle blik coördineert ze de omgeving en begint zuidwaarts te lopen, richting het dorp. Het is nog een aardig eind, dus ze loopt stevig door.
Onderweg komt ze niemand tegen, wat eigenlijk ook niet gek is, want het is nog erg vroeg om buiten het dorp aan het werk te zijn. Het dorp begon in zicht te komen en de eerste zonnestralen komen boven de huizen en andere gebouwen uit. Ellanor houd bij ieder geluid haar pas in, en kijkt daarbij vluchtig om zich heen. Ze zal niet de eerste zijn die door een rover werd overvallen. Een plotseling hard gekraak doet haar met een schok stilstaan. Ze houdt haar ene hand beschermend op de zak met kruiden en met haar andere trekt ze haar dolk uit de schede. Ze blijft als versteend staan, zicht bewust van iedere beweging en geluid om haar heen. Vlak naast haar vliegt opeens een jonge fazant op. Ze weet haar reflex in te houden en spaart het leven van het geschrokken dier. Met een zucht laat Ellanor haar adem ontsnappen, kijkt nogmaals om zich heen en vervolgd behoedzaam haar weg. Ze was nog maar een kwart mijl van het dorp verwijderd en de typische dorpsgeuren van mest en vee begon haar neus binnen te dringen. De contouren van de huizen waren nu duidelijk te zien. Ze versnelt haar pas, en binnen een mum van tijd arriveert ze bij de stadspoort. Het is vandaag marktdag in Tenfli. Ellanor wist precies welke marktkoopman interesse zou hebben in haar kruiden. Nu moest ze hem nog zien te vinden. Ze loopt verder de stad in, op zoek naar de betreffende persoon.
Met veel lawaai trekt de markt karavaan het kleine dorpje Tenfli binnen. Door de opschudding kijken een aantal dorpelingen geschrokken door het raam, om deze vervolgens weer te sluiten als ze zien dat het de marktkaravaan is. De stoet beweegt zicht luidruchtig verder het dorp in, richting het marktplein, welke centraal ligt in het dorp. In de wagen van de leerhandeling ligt een jongeman weggedoken onder een berg oude vodden en droge stukken leer. Hij houdt zich zo stil mogelijk zodat hij niet wordt ontdekt. Hij probeert zich zo goed mogelijk vast te houden, maar dat valt niet mee door de hobbelige keien waarmee de straten van Tenfli zijn bedekt. Plotseling komt de wagen tot stilstand. Door de schok rolt de jongen een stuk uit zijn schuilplaats weg. Rondom de wagen zijn voetstappen te horen. Hij gluurt onder het dekkleed door, en als hij ondervindt dat de kust veilig is, glipt de jongen geruisloos de wagen uit. Niemand merkt de weglopende figuur op. Achter hem komt de karavaan weer in beweging. Hij loopt door naar het marktplein, waar al een aantal mensen staan om nieuwe voorraden te gaan inkopen. Uit de vele straten die naar de woonwijken leiden stromen steeds meer mensen het plein op. De jongeman loopt zo onopvallend mogelijk mee met de toestromende menigte. Het was voor hem van groot belang om zo min mogelijk op te vallen, zodat mensen hem niet zouden herkennen. In de schaduw van een paar gebouwen blijft hij staan en neemt de aanwezig mensen in zich op. De meeste mensen waren gekleed in oude, verstelde kleiding, met daar overheen een mantel. De winter was dan misschien voorbij, maar er stond nog steeds een gure wind. Hij zelf was gehuld in dezelfde kleding om niet op te vallen. Hij kijkt toe als de wagens van de marktkooplui worden opgesteld op het plein, en hun waren aanprijzen aan de voorbijgangers. Opeens wordt zijn aandacht getrokken door een snel bewegende gedaante. Gracieus beweegt ze zich door de mensenmassa heen. Nieuwsgierig als hij is kwam hij uit de schaduw tevoorschijn en volgt haar op een paar meter afstand.
Snel en doelbewust loopt Ellanor door de menigte heen op zoek naar de wagen van de kruidenhandelaar. Reikhalzend probeert ze over de mensen heen te kijken. Ze krijgt een aantal keer links en rechts een stomp van dringende mensen. Een gevoel van onbehagen bekruipt haar, het gevoel dat ze bekeken wordt. Ze gaat sneller lopen, zigzaggend door de menigte heen. Ze blijft haar hand beschermend op de buidel houden. Een paar meter verder ziet ze de wagen van de kruidenhandelaar. Ze blijft staan, bekijkt de havenloze man en zijn koopwaar, om vervolgens op de kraam af te lopen.
Hij moest moeite doen om haar bij te houden. Ze bewoog onnatuurlijk snel en flexibel. Als ze gevonden leek te hebben wat ze zocht, blijft ze staan. Plots gaat ze naar links op de wagen van een kruidenhandelaar af.
Ellanor loopt langs de tafel met aangeboden koopwaar naar achteren. De man die de kruiden en planten aan het verkopen is, is niet de man waar ze naar op zoek is. Dit was waarschijnlijk de zoon en ze was op zoek naar zijn vader. Hij verwachtte haar, want ze hadden vorige maand een afspraak gemaakt. Ze vindt hem aan de zijkant van de wagen waar hij verschillende vreemd uitziende planten aan het verdelen is in bakjes. Als ze hem dicht genoeg is genaderd, schraapt ze haar keel. De man kijkt geschrokken op. Als hij ziet dat zij het is, fronst hij zijn wenkbrauwen. ‘’Heb je hem gevonden?’’, vraagt hij met zijn rauwe stem. Ellanor klopt op de buidel ter bevestiging op zijn vraag. Ze blijft hem strak aankijken. De handelaar kijkt peinzend naar zijn kruiden om aan haar doordringende blik te ontkomen. ‘’Ik wil ‘m eerst zien voordat ik het van je koop’’, zegt hij dan. Ellanor kijkt kort achterom omdat ze meende iemand te horen. Dan opent ze de buidel en haalt de Delvenda eruit. De handelaar kijkt met verbazing naar de bijzondere paddenstoel. ‘’Wat je geef je ervoor?’’, vraagt Ellanor en doorbreekt daarmee de stilte. De man trekt zijn gezicht weer in de plooi en kijkt haar minachtend aan. ‘’Vijf zilverstukken en meer niet’’. Ellanor knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘’Je weet best dat een verse Delvenda minstens tienmaal zoveel waard is. ‘’Zeven, hoger ga ik niet’’. Ellanor zet een stap achteruit en stop de Delvenda terug in de buidel. ‘’Best, d…’’. Ze kan haar zin niet afmaken, want de handelaar springt opeens met een getrokken dolk op haar af.
Hij volgde haar op afstand. Als ze de hoek omgaat bij de kruidenwagen blijft hij staan en kijkt om het hoekje. Hij ziet hoe ze de aandacht van de oudere man trekt en in gesprek raakt. Net als de handelaar kan hij zijn ogen niet geloven wanneer ze de Delvenda uit de buidel haalt. Ze onderhandelen en lijken het niet eens te worden. Als de man dan opeens met getrokken dolk op haar afspringt, lukt het hem niet om een kreet te onderdrukken en hij springt naar voren.
Ze duikt onder de maaiende arm van de man door, draait vliegensvlug om en grijpt zijn pols vast. De man gilt het uit van de pijn als haar vlijmscherpe nagels zich door de stof van haar handschoenen in zijn vlees boren. Met verkrampte vingers laat hij de dolk vallen. Dan ziet ze ook en man die haar te hulp wil komen. Hun ogen ontmoeten elkaar. Ze bespeurd angst bij hem. Ellanor drukt de heftige tegenstribbelende handelaar tegen de grond, kijkt op en zegt tegen de man: ‘’Ga naar de taverne van Heer Dorin, daar ontmoeten we elkaar. Hij lijkt te twijfelen, maar door de dringende blik in haar ogen draait hij zich om en verdwijnt om de hoek van de wagen. Ze houdt de handelaar nog steeds tegen de grond, welke zich nu met vereende krachten omhoog probeert te werken. ‘’Ik zou je stil houden, en probeer me niet te achtervolgen’’, sist ze vlakbij zijn oor. Hij drukt zich met een arm omhoog, zodat ‘ie haar net kan aankijken. ‘’Ik krijg je nog wel, Dracaena vrouw, gromt hij. Ellanor trekt wit weg, tot genoegen van de man. ‘’Dat had je niet gedacht hé, dat er nog mensen zijn die van het bestaan van jullie soort afweten’’, zegt hij smalend. Ze drukt hem hard terug, springt op en rent geluidloos weg. De man staat op en klopt zijn kleding af. Wacht maar drakendame, ik krijg je nog wel.
___________________________________
Bedankt voor het lezen. Commentaar mag, graag zelfs
. Allereerst vind ik het lekker vlot geschreven, ik vind het verhaal tot nu toe goed bedacht (vanwege een mensensoort waarvan ik nog nooit eerder gelezen heb in andere boeken 
). 
. Maar misschien wordt dat me straks duidelijk. 
. Dat zie je bijvoorbeeld al in de eerste 2 zinnen. je beschijft de omgeving opzich best lekker , maar toch wil je nog meer weten wat achter dat woud zit enzo. en zo schijf je heel veel. en daardoor blijf je maar door lezen 
O ja, en dat ze hem zo snel vertrouwd is om het feit dat hij niet te snel naar buiten brengt wat hij heeft gezien. Ik zal proberen om er nog een duidelijke gedachtengang van Ellanor bij te schrijven 
Bedankt voor de feedback! 
Ik ben nu ook nog stukjes aan het veranderen en verbeteren. Vaak zie je na een paar keer lezen weer kleine dingen wat beter kan