Geplaatst het zal geen hoogstandje zijn denk ik. en commentaar mag, graag opbouwend, zodat ik het weer
toe kan passen in het volgende hoofdstuk
Gr Rosalie
Citaat:HF 1
Citaat:01-03-2010
En nu ben je hier niet meer, je hebt een keuze gemaakt, je hebt nu eindelijk rust lieve meid.
Gisteren nog heb ik je gesproken en leek het al een stuk beter met je te gaan, maar niets is minder waar.
Lieve roos rust in vrede. Ik mis je nu al! Zachtjes liep een traan langs mijn wang.
Lief dagboek,
Vandaag heb ik een meisje ontmoet, Roos. Ze is nieuw in onze klas, een beetje verlegen
maar dat zou ik ook zijn als ik net nieuw zou zijn. Haar moeder kwam haar brengen.
Het leek wel een klein meisje zoals ze daar stond. Eigenlijk klopt het ook wel,
ze was ongeveer 2 jaar jonger dan de rest van de klas. Je was slim zei de juf.
je ging naast me zitten,en praatte niet, je keek me alleen aan, ik vind je een
speciaal meisje zei ik. Waarom weet ik niet, maar ik heb het gevoel alsof dit
wel eens een goede vriendschap zou kunnen opleveren.
Pap en mam zijn nu bezig met eten koken, lekker pannenkoeken!
Dag lief dagboek (06-04-2003)
Dit schreef ik toen ik Roos net 1 dag kende.
Ze was anders, misschien trok me dat wel aan, aangezien ik niet echt
Opviel in de klas, en nu had ik mijn vriendinnetje gevonden dacht ik.
Toen ik haar leerde kennen was ze 10 jaar, ik was net 12 geworden,
Na een week begonnen we te spelen, met de barbies of met lego,
ik vond dat voor jongens maar Roos vond het leuk om daar gebouwen mee te maken,
en dan het liefst een kasteel,
Eigenlijk was ze nog best wel een ‘klein’ meisje vergeleken met mij.
Onze band werd steeds hechter,tot op het punt dat je denk van;
ja dit is geven om een vriendin. Ik zag dat ze het daar moeilijk mee had.
Maar waarom heb ik me toender tijd nooit afgevraagd.
Ik weet nog zo goed, dat Roos bij mij speelde, we waren wezen skeeleren en Roos was gevallen op
haar knie door een steentje dat in de weg lag, dus we gingen binnen een pleister halen. Mijn moeder
vroeg of ze dat even mocht doen,omdat het door haar broek heen bloedde,
en het er best ernstig uitzag. Nee, Roos wou dat niet, Roos werd boos, zo kende ik Roos niet.
Mijn moeder probeerde roos te kalmeren al wist die ook niet wat er met roos aan de hand was.
‘’gaat het meid? Waarom zie je zo bleek, gaat alles wel goed?’ vroeg mijn moeder.
‘ga weg, ik heb jullie niet nodig, rot op, ik haat jullie’ zei Roos. Bij mij sprongen de tranen in mijn ogen.
Hoe kon ze me nu haten? Ik rende de trap op en *BOEM* daar lag ik. Bewusteloos, onderaan de
trap met een geschrokken Roos en mama. Mama vertelde dat ze de ambulance had gebeld,
en ik ben toen met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht.
Ondertussen werd Roos door mijn moeder naar haar huis gebracht waar haar vader al voor de
deur op haar stond te wachten. ‘ik wil niet naar huis, kan ik niet bij jullie blijven?’ vroeg Roos
aan mijn moeder. Voordat mijn moeder antwoord kon geven liep Henk, de vader van Roos al
op ze af, en pakte Roos stevig bij de arm. ‘bedankt’ zei Henk, en sloot snel de deur.
Roos keek nog 1 keer om met een angstige blik in haar ogen.
