Bokt.nl

Citaat:

Het vorige basisschool leventje is nu niks meer, nu je in de brugklas zit. Sjouwen met zware boeken, veel huiswerk en weinig tijd meer. Shannon deed eigenlijk niks met haar uiterlijk maar ze zorgde wel dat ze er een beetje uitzag, niks geen make-up ofzo, gewoon haar haren leuk enzo. Ze weet niet wat ze fout deed, maar toch werd ze door een paar kinderen gepest. Ze had zeker nog wel 2 heel goede vriendinnen maar ze voelde zich niet echt thuis op de school. Stefanie en Anissa heette haar vriendinnen. Ze gingen elke middag wel wat doen, en wat het leukste was: Ze hielden alle 3 van paarden. Tot die ene vreselijke dag. Shannon, Anissa en Stefanie wisten allemaal van niks, toen ze naar drie uur les pauze hadden kwam de halve klas om hun heen staan. Hardhandig duwde ze Stefanie en Anissa aan de kant en Gijs en Luka begonnen Shannon te trappen enzo, de rest van de klas moedigde ze aan. Stefanie en Anissa doken er tussen om haar vriendin te helpen,maar het had geen zin. Tot de conciërge er tussen kwam. Meneer Hoek nam Luka en Gijs mee, en mevrouw Gier nam Shannon, Stefanie en Anissa mee, Stefanie was de enigste met geluk, zij had niks, Anissa alleen een bloedneus maar Shannon was er veel erger aan toe. Ze was helemaal wit, met een blauw oog en ook een bloedneus. In de kamer ernaast hoorden ze meneer Hoek schreeuwen tegen Luka en Gijs. Gelukkig maakte mevrouw Gier wel grapjes. Verder ging alles goed en Shannon, Anissa en Stefanie mochten naar huis, ze hadden alleen nog maar tekenen en gym. Ze fietste samen terug naar Shannons huis, want haar ouders waren toch ik werken. Ze kletste wat enzo, maar Stefanie en Anissa vonden Shannon verdacht stil. Toen Stefanie en Anissa naar huis fietste hadden ze geen idee dat Shannon tot 10 uur vanavond alleen was en tegen haar ouders had gezegd dat ze bij Anissa zou eten. Shannon worstelde met veel problemen die niemand wist. Toen haar ouders thuis kwamen vertelde ze alles wat op school was gebeurt. Van hun mocht ze twee dagen thuis blijven. Daar was Shannon best blij mee, want ze zag er erg tegen op om weer naar school te gaan. Toen ze na twee dagen weer naar school ging, was het opvallend dat Gijs en Luka niet in de klas zaten. Ze hoorde van Anissa dat ze een week geschorst waren. Toen ze in de pauze met elkaar aan tafel zaten vond Shannon dat Stefanie en Anissa veel naar haar keken. Wat ze niet wist was dat ze gisteren hadden besproken dat Shannon verdacht weinig at, en met Biologie altijd alles over calorieën enzo wist. Shannon heeft anorexia. Stefanie en Anissa keken het een weekje aan. Toen het meivakantie was, vroegen ze of ze met zijn allen konden logeren bij Anissa, dan zouden ze de eerste dag naar hun pony´s gaan, de tweede dag naar een pretpark en de laatste dag zouden ze bij een manege een dagtocht maken. Anissa´s ouders vonden het goed. Eigenlijk hadden Stefanie en Anissa dit bedacht om te kijken wat Shannon at. Toen ze bij Anissa thuis waren dronken ze eerst wat, Anissa´s moeder vroeg wat ze wilden drinken. Anissa en Stefanie namen allebei cola. Shannon enkel een glas water. Daarna fietste ze naar hun pony´s. Het was mooi weer dus ze wilden buiten gaan rijden. Hun pony´s waren familie van elkaar, wat ze eerst zelf niet wisten. Ze hadden wel allemaal totaal andere kleuren. Stefanie´s Pronto was een valkkleurige grote pony, met een rustig karakter. Anissa´s zweetvos Nico was een leuke, soms felle, D-pony. De pony van Shannon, Dalton was een best kleine, gespikkelde pony. Lang zou ze er niet meer op kunnen rijden want dan werd ze er echt te groot voor. Toen ze een kwartiertje onderweg waren gingen ze draven tot het grote zandpad. Ze wilden een wedstrijdje doen en gingen naast elkaar staan. Dalton won met zijn korte beentjes toch de wedstrijd. Toen ze bij de zandkuil waren gingen ze crossen.
Toen ze terug op de manege waren bleven ze nog even hangen, en na een kwartiertje gingen ze terug. Toen ze thuis waren was het half 6, en ze zouden met zijn allen patat gaan eten bij de cafetaria. Stefanie en Anissa schrokken best van wat Shannon bestelde, enkel een kroket. Toen ze Anissa en Stefanie verbaasd zag kijken werd ze rood, ik heb niet zo´n honger zei ze snel. Toen ze het alle drie op hadden, liep Shannon naar de wc. Stefanie liep achter haar aan, en luisterde stiekem af, om te horen of Shannon haar eten uitkotste, en tot haar schrik deed ze dat ook. Snel liep ze terug naar Anissa, dit kon niet langer zo. Toen ze ´s avonds in bed lagen, vroeg Stefanie aan Shannon voorzichtig, of ze wel eens van anorexia had gehoord. Jaa tuurlijk! Wij zaten te twijfelen… zei Anissa voorzichtig, of jij dat hebt…. Shannon werd rood: nee tuurlijk niet! Oke, sorry dat we het vroegen. Maar voor Anissa en Stefanie betekende dit al genoeg. Shannon liep naar de wc. Anissa en Stefanie spraken af dat ze vannacht in Shannon haar dagboek zouden lezen, het is misschien geheim maar dit kon tpch niet langer zo??
Toen ze besloten te slapen bleven Anissa en Stefanie wakker en wachtte tot ze zeker wisten dat Shannon sliep. Toen pakte ze het goudkleurige boek uit haar tas. Ze pakte een klein lichtje en sloegen het boek open.
Lief dagboek. Ik ben veel te dik, dat vind iedereen.
ik voel me zwak, Ik moet minder eten. Met mijn 1.68 meter weeg ik 50 kilo. Dat moet minder kunnen. Ik ga vanaf nu ook bijhouden in dit boek wat ik allemaal eet.
Anissa en Stefanie schrokken, ze wisten het al maar toch. Ze troffen allemaal van dit soort dingen aan en lazen het deel van deze week. Allemaal dingen over afvallen enzo. Tot ze op de dag van vandaag kwamen.
Lief dagboek. Ik vind mezelf nog steeds te dik.
Anissa en Stefanie vroegen vandaag of ik misschien anorexia had. ik heb nee gezegd.
Eigenlijk is het wel zo. Ik weeg nu 35 kilo, mijn streefgewicht is 28. Ik ben echt te dik. Ik moet echt nog minder eten. Steeds als er een kilo af is voel ik me sterker, ik kan het!
Stefanie en Anissa schrokken. Shannon woog maar 35 kilo. Dit is echt niet goed. Morgen het pretpark, en dan nog die dagtocht. Het zag er allemaal minder vrolijk uit. Over de wangen van Anissa liepen tranen. Waarom nu hun vriendin?!
Toen ze de dag erna naar het pretpark gingen hadden ze heel veel lol, maar als je er echt op let zie je hoe dun Shannon nou is. Te dun, veel te dun. Een leuke dag was het wel, ze waren overal in geweest, en toen ze werden opgehaald door Anissa’s moeder waren ze ook wel moe. Vooral Shannon. Ze zag er niet goed uit. Heel bleek. Toen ze thuis waren gingen ze eten, en Shannon ging die avond gewoonlijk weer naar de wc, Anissa en Stefanie wisten wel waar ze mee bezig was.
De volgende dag was Shannon heel vrolijk, ze mocht weer veel bewegen. Toen ze op de westernpaarden zaten, reden ze in een lekker tempo weg, Anissa op de vos Snippie, Stefanie op de zwarte Leon en Shannon op de schimmel Cos. Na een tijdje gingen ze ovr in draf, ze zaten wat stuntelig op het paard, het was ook de eerste keer dat ze western reden. Toen ze een galopje inzette ging alles nog goed, tot Cos ervandoor ging. Shannon zat scheeft in het zadel maar wist nog terug te klimmen. Snippie en Leon stormde er natuurlijk ook achter aan. Cos ging het hardste van allemaal en was niet te stoppen. Tot vlak voor Shannon´s neus een hoog hek opdook. Ze kon niet remmen, ze kon niks, tot haar wanhoop riep ze maar: Springen Cos! Hij sprong en ze stonden veilig aan de andere kant van het hek, Cos met een trillende Shannon op zijn rug. Toen zag Shannon pas hoe hoog het hek was. Het hek kwam bij Cos bijna tot zijn rug. Anissa en Shannon kwamen aandraven, die hadden hun paarden stilgezet toen die er ook vandoor gingen. Hoe kom je daar zo snel, riep Stefanie verbaasd. Tjaa…. Cos sprong…. Wow! Riep Anissa verbaasd. Snel reed Shannon via een bruggetje over de sloot terug naar de weg. Ze reden nog twee uurtjes en keerde toen terug naar de stal. Ze mochten zelf afzadelen, Cos stond in een andere stal, Snippie en Leon in dezelfde, dus Shannon moest alleen afzadelen, dat vond ze niet erg. Nu was het drie uur, en om half vijf zouden ze allemaal naar hun eigen huis gaan, maar eerst gingen Shannon en Stefanie nog naar Anissa om de spullen op te halen enzo. Toen ze naar huis gingen volgde Stefanie Shannon stiekem, om te kijken of ze wel echt naar huis ging, maar Shannon bleef rondjes fietsen, en ging niet naar huis… tenslotte zou ze thuis eten…..

Starsailorr schreef:

Wow, best gek. Ik heet zelf Shannon, mn vroegere beste vriendinnetje Stefanie en die had anorexia.
verder wel leuk geschreven, zeker voor een 12 jarige. Wel jammer dat het allemaal een beetje té overduidelijk is enzo.

Citaat:

Toen Shannon thuis kwam vertelde ze dat ze het heel leuk had gehad, en liep direct door naar boven, startte haar computer op en liep naar de wc. Daar gaf ze weer over, 2, 3 keer net zo lang tot ze zeker wist dat haar maag leeg was. Ze ging door tot ze gal en bloed spuugde. Ze ging achter de computer zitten en surfte snel naar een site. Toen bedacht ze zich dat ze al een tijdje niet gewogen heeft. Toen ze keek werd ze blijer, ze woog 32, dat zou ze gelijk aan de rest vertellen. Shannon zag dat er een nieuwe wedstrijd was, wie het lichtst woog, ze zag een iemand die 30 kilo woog, en verder niemand die lichter dan haar woog, ze keek wat rond en postte soms iets. Toen kleedde ze zich om en zei ze tegen haar ouders dat ze een stukje ging wandelen, ze wandelde niet, maar ging hardlopen, ze liep tot ze niet meer kon, toen liep ze gewoon een stukje en rende weer verder, op de maat van haar muziek. Ze had misschien wel 10 km gelopen. Toen kwam ze terug naar huis. Ze ging snel even douchen en probeerde daarna haar eten weer uit te kotsen, wat moeilijk ging omdat er niet veel in haar maag zat.
Begin NOOIT aan anorexia, het verpest je leven, je kan niks meer in je mond stoppen zonder er aan te denken, anorexia is gevaarlijk, dodelijk zelfs. We luisteren allemaal naar Ana, zij vertelde ons dat onze ouders ons haatten. We zijn dikke moddervette varkens, zijn haar woorden, en het is zo, denken we. Denken we? Weten we zeker, niemand wil dit, het overheerst je leven, het vreet je op.
De woorden van Shannon. Ze begon te huilen, wat doet ze zichzelf en haar familie, en vrienden aan?? Is dit nu wat ze wil?? Dat deze ziekte haar letterlijk opvreet?? Nee dit wilt ze niet, maar je kan niet zo stoppen! Nee, ik ga door, ik hou vol en ik haal de 28 kilo! Zei ze tegen zichzelf. Nog lekker vakantie nu, tijd om te bewegen en te sporten.
De dagen at Shannon bijna niks, rende veel en reed veel paard, en gaf veel over, maar wat ze ook deed ze bleef op de 33 haken, Shannon werd boos op zichzelf, ze haatte zich. Toen ze de maandag na de vakantie weer naar school ging schrokken Stefanie en Anissa zich rot van Shannon, bleek, mager, dit kon echt niet door zo. De laatste les van die dag hadden ze hun mentor, en Stefanie en Anissa liepen na de les even naar hem toe. Zouden we u heel even kunnen spreken? Vroegen ze. Jahoor! Nou, wij zitten eigenlijk met een probleem met Shannon. Ze vertelde alles, over haar anorexia enzo. De mentor schrok ook, van Shannon had hij dat niet verwacht. Dun is ze altijd wel geweest, maar anorexia?
Toen ze de volgende dag op school kwamen wilde de mentor Shannon onder de gymles even spreken. Toen de rest naar de gym gingen liep Shannon naar het lokaal van hun mentor. Shannon, ik moet met je praten. Ik hoorde van Stefanie en Anissa dat je anorexia hebt. Huh nee? Vroeg Shannon verbaast. Oh, dan laat maar, zei de mentor met twijfels. De komende pauzes zou hij Shannon wel in de gaten houden. Shannen liep naar de kleedkamers van het gymlokaal en kleedde zich snel om, toen ze het gymlokaal inkwam waren ze aan het trefballen, de gymleraar wees haar aan in het groepje van Anissa en Stefanie. Ze leek nog dunner in dat hemdje wat ze nu aan had, haar botten staken bijna door haar vel heen.
Toen Shannon thuis kwam gooide ze haar boekentas om het hoekje en ging weer hardlopen. Haar ouders waren er toch niet. Toen het half 5 was rende ze terug naar huis. Snel douchte ze en gaf weer over. 2, 3, 4 keer tot ze weer gal en bloed spuugde. Toen ze zichzelf die avond weer woog, zat ze op 30 kilo, het lukte toch! Maar ze wist niet dat ze eigenlijk in de problemen zat. Haar mentor heeft haar ouders gebeld….
Shannon, kom eens naar beneden! Riep haar moeder. Shannon stormde naar beneden. We moeten praten. Ik heb verhalen gehoord van jouw mentor… Begon haar moeder. En we willen nú dat je je weegt! Met tegenzin ging Shannon op de weegschaal staan. Shannon! Je weegt 30 kilo, dat is ruim 25 kilo te licht! Zo moet je echt niet doorgaan hoor! Shannon begon te huilen, dit wilde ze niet, ze was zo er gekomen en nu willen haar ouders er een stokje voor steken! Shannon was boos, kwaad op haar ouders. Shannon, luister nou eens, je gaat zo dood! Dood, dood, dood, dat kon er ook nog wel bij. We bellen een anorexia kliniek hoor.
Tja en nu…. Een week later zat ze in de kliniek. Het kon Shannon allemaal niks schelen. Ze ging toch wel door. Toen ze een paar weken later zich moest laten wegen woog ze 28 kilo. Haar streefgewicht, het is haar gelukt! Tot die avond, ze liep naar haar kamer tot ze midden in de gang flauw viel. Toen ze wakker werd, lag ze in het ziekenhuis. had ze een slangetje in haar neus, volgens de artsen sondevoeding. Is dit wat ze wilde, ze heeft hier heel veel moeite voor gedaan, heeft ze dit nu bereikt? Hoelang zou ze hier nu moeten zitten,
Weken lag ze hier, drie maand in totaal. Ze mocht weer naar huis, zelfs halve dagen naar school. Maar ze ging door, ze moest afvallen, nog veel meer dan nu, op internet heeft ze veel verhalen zien staan, en heeft ze er zelf ook een neergezet…

Het vreet mijn leven op, ik ben in een half jaar bijna 25 kilo afgevallen. Ik heb in een anorexia kliniek gezeten en in het ziekenhuis gelegen, iedereen denkt dat het beter met me gaat, schijn bedriegt. Ik ga door met afvallen, het moet minder kunnen. Ik ben superdik, ik moet afvallen! Iedereen haat me, ik weet het zeker.
Zo ging het nog een stukje door. Van een mooi meisje is ze een mager skelet geworden. Er is niks meer van haar over. Door die stomme sondevoeding weegt ze nu weer 37 kilo. Maar Shannon ging door, ze kotste alles uit wat ze binnenkreeg en at bijna niks. Haar ouders en vrienden dachten dat het beter met Shannon ging. Toen ze met Anissa en Stefanie door de stad liepen zag Shannon bij een winkel laxeerpillen staan. Wacht even! Zei ze tegen Stefanie en Anissa, ik moet naar de wc, even kijken of ze er hier een hebben! Ze liep naar binnen en pakte snel het doosje pillen, rekende ze af en stopte ze bij zich.
Die hielpen heel goed, vond Shannon. Ze woog nu alweer 35 kilo, er moest nog veel meer af. Shannon trok haar joggingbroek aan en ging hardlopen naar de manege. Dat was zo´n half uurtje, ze had toch tijd zat. Ze liep naar Daltons stal en deed het halster om, ze poetste hem goed en maakte twee touwen vast aan zijn halster. Ze pakte haar cap en ging erop zitten. Zo reed ze de stal uit zonder zadel met een halster. Toen ze in het bos waren draafde ze aan, Dalton vond het allemaal wel best. Toen ze aansprong in galop gaf Dalton een paar heel hoge bokken en steigerde, gelijk daarna bokte hij nog een keer en daar lag Shannon, gelukkig nog wel met touw in haar handen. Ze bleef even zitten en stond op. Ze aaide Dalton kalmerend en ging er weer op zitten. Ze galoppeerde aan en Dalton deed dit keer wel braaf wat hem gevraagd werd. Onderweg kwam Shannon Kay tegen, die reed ook paard en Shannon vond hem wel leuk. Heej groette Kay en hij zette zijn paard stil. Dalton was toch een stuk kleiner dan het paard van Kay. Hoi! Groette Shannon met een rood hoofd. Zullen we samen een stukje rijden?? Jahoor, ik vind het best zei Shannon met een nog roder hoofd. Toen ze een kwartier onderweg waren vroeg Kay of we misschien even van paarden konden wisselen. Toen ze allebei naast het paard stonden waren ze even groot. Het zag er wel grappig uit, Kay op de kleine Dalton zonder zadel, met zijn blonde haar en knalblauw ogen, en Shannon op zo’n groot paard met zwart haar en ook knalblauwe ogen. Galopperen? Vroeg Kay hijgend van het doorzitten, jahoor! En daar gingen ze, Shannon had nog nooit op zo’n groot paard gezeten. Ze galoppeerde door tot Kay Dalton stil zette. Shannon zette haar paard ook stil. Kom eens een keer mee. Ze liepen door een smal paadje toen ze op een open stuk kwamen. Ik heb eigenlijk het gevoel dat je ergens mee zit…… Nouja, begon Shannon, dat is inderdaad zo. Ze vertelde alles aan Kay, van haar anorexia, van de kliniek, het ziekenhuis enzo. Kay schrok. Shannon was inderdaad dun, maar anorexia had hij zo niet verwacht…..

Citaat:

Ik begrijp het wel….. zei Kay, ik snap je eigenlijk heel goed. Shannon was opgelucht, niemand begreep haar maar Kay wel…. Inmiddels liepen er tranen over de wangen van Shannon en Kay moest ook slikken. Iedereen denkt dat ik het voor mezelf doe, maar dat is niet zo, ik wil dit helemaal niet! Kay knikte. Ze vinden me eigenwijs en raar dat ik niet gewoon stop, maar ik kan dat niet….. Ja, zei Kay. Ik snap je wel… Jij bent de enige die me begrijpt… iedereen zit steeds te zeuren dat ik te dun ben enzo, dat weet ik zelf ook wel…. Niemand behalve ik was blij toen ik 28 kilo woog… 28 KILO! Dat is wel heel heftig, vond Kay. Ja dat weet ik… maar ik ga gewoon door tot ik die 28 kilo weer heb! Tja, dat is je eigen keus, ik kan je niet tegenhouden al wil ik dat zo graag… Maarja zullen we het even over iets leukers hebben?? Terwijl hij keek naar de paarden die we vasthadden. Eigenlijk…. Begon Kay. Vind ik jouw al heel lang leuk, zei hij met een rood hoofd. Ik jouw eigenlijk ook….. Oké…. Wil jij dan met mij? Vroeg Kay zachtjes…. Jaa tuurlijk…. Okeej, zullen we dan verder rijden? Vroeg Kay. Goed idee! Ze gingen weer op de paarden zitten en zette een galopje in, Shannon weer op Dalton, Kay op zijn Kevin. Toen ze bijna weer bij de manege aankwamen stapte ze. Naast elkaar reden ze het manegeterrein op. Toen ze hun paarden hadden afgezadeld riep Linda, de manege-eigenaresse, hun. Shannon, je weet dat je te groot word voor Dalton en we weten ook dat je ouders net genoeg geld hebben voor nog een paard erbij, ik heb iets leuks. Als wij nou jou Dalton voor de manege gebruiken, dan mag jij Sjors hebben, dat grote zwarte paard naast Kevin. Shannon was al die tijd stil. Kay keek haar hoopvol aan. Of vind je het geen goud idee?? Jaa tuurlijk wel! Riep Shannon enthousiast. Mooi, dan mag jij Dalton wel in de box van Lara zetten, die komt ergens anders te staan. Na de verplaatsing van een paar pony’s moest Shannon naar huis, ze was toch hardlopend. Nou, dan zie ik je wel weer hé! Zei Kay. Ja tuurlijk! En snel vertrok Shannon. Toen ze thuis aankwam sprong ze snel onder de douche.
Toen ze die volgende dag naar de manege ging was Kay er ook. Zullen we weer samen rijden? Vroeg Shannon. Jahoor! Ze zadelde snel op en Shannon zat voor het eerst op haar nieuw paard. Ze reden veel naast elkaar en stapte veel. Zullen we bij het grote zandpad een race doen?? Ja ik vind het goed! Toen ze er waren galoppeerde ze weg. Kay won wel maar dat maakte Shannon niet uit.
Shannon en Kay zitten op dezelfde school en zagen elkaar daar ook vaak. Verder ging Shannon nog steeds veel met Anissa en Stefanie om en ze kotst helaas ook haar eten nog uit.
Toen op een middag Shannon, Kay, Stefanie en Anissa in de hooiopslag zaten was Shannon heel stil. Is er wat Shannon? Vroeg Anissa. Nou, een beetje…. En er liepen tranen over haar wangen. Kay sloeg een arm om haar heen. Ik wil dit allemaal niet meer, ik haat mezelf, ik wil stoppen maar ook niet, ik kan niet stoppen… Ze moesten alle drie even slikken. Van het meisje dat vroeger zo vrolijk was is nu een mager skelet overgebleven. Misschien kunnen we Julie beter even alleen laten, en Anissa en Stefanie stonden op. Toen ze weg waren keek Kay Shannon aan. Shannon, je gaat zo echt dood! Is dat wat je wilt? Nee tuurlijk niet! En toen was het een poos stil. Shannon en Kay zaten een hele poos naast elkaar en Kay hield Shannen stevig vast. Hoelang zou dit nog duren? Dacht hij. Ze sterft zo echt! Het vreet je leven op! Ze zaten een poos naast elkaar. Shannon voelde zich ongelukkig en gelukkig tegelijk, ongelukkig omdat ze het niet meer wist, gelukkig om al die vrienden om haar heen. Kay voelde zich ongelukkig en gelukkig tegelijk, ongelukkig omdat zijn vriendin ernstig ziek was, gelukkig omdat hij dit voor haar kon betekenen. Na een kwartier zei Kay eindelijk iets. Weten je ouders dat je hiermee bezig bent nog steeds. Nee, ze denken dat het beter gaat met me, ze weten niet wat ik mezelf aandoe. Ik wil dit niet meer, ik haat mezelf. Nee dat moet je niet doen, je moet zekerder zijn, dit kan niet langer zo. Ja dat weet ik, ik wil stoppen maar ik kan het niet!
Na een paar dagen gingen Kay en Shannon weer samen rijden. Het was zaterdag dus ze zouden rond 11 uur vertrekken, ze wilde extra lang gaan rijden. Het zat Shannon echt dwars. Wat doet ze zichzelf, haar vrienden en haar familie aan. Nu niet aan denken! Lekker rijden!
Toen ze terugkwamen, poetste ze de paarden extra goed, en zouden op de manege patat halen, vanavond was een springwedstrijd en ze wilde kijken. Shannon, Kay! Max kwam binnen. We hebben meer mensen nodig voor de springwedstrijd dus zouden jullie mee willen doen? Om het wat voller te maken! Ja tuurlijk! Zeiden Shannon en Kay tegelijk. Wat wil jij eten? Vroeg Kay. Ik hoef niks, ik heb geen trek. Kay wilde boos worden, maar hield zich in. Alsjeblieft Shannon! Wat wil je hiermee nou dan? Je sterft zo! Oke,oke. Doe dan alleen maar een kroket. Lisa was met haar paard aan het springen in de bak, ze rijd heel veel SGW dus ze doet het goed. Nadat ze had gesprongen ging ze wat zitoefeningen doen. Ze sloeg de stijgbeugels over het zadel en draafde toen een tijdje zo, galoppeerde zo en ze sprong een beetje, dat heb je nodig bij SGW’s als je je stijgbeugels verliest…..
Die avond toen ze hadden ingevlochten enzo, reden ze eerst een beetje los en gingen ze parcour verkennen. Als eerste was Kay aan de beurt. Hij kwam blij weer terug. Helemaal foutloos! Daartussen zaten nog twee en toen was Shannon aan de beurt. Ook zij kwam foutloos de bak uit. Shannon, Kay en drie andere mensen uit hun B klasse moesten barrage rijden. Shannon en Kay kwamen ook daar foutloos uit. De namen die werden omgeroepen voor de prijzen waren: Lieke Schut, Rianne Leeftink, Kay Huzink en Shannon de Wit. We hebben een gedeelde eerste plaats die gaat naar Kay Huzink met Kevin en Shannon de Wit met Sjors! Na her ererondje reden ze vrolijk de bak uit….
Shannon werd weer dunner en dunner, dat was alleen niet te zien omdat ze altijd wijde kleding droeg. Ze woog nu nog 32 kilo. Ze sportte veel, gaf veel over en at weinig. Niemand wist dat het zo slecht met haar ging. Zelfs Kay niet. Ze surfte verder veel op internet rond en zag daar de 10 geboden.
1. Als je niet dun bent, ben je niet aantrekkelijk.
2. Dun zijn is belangrijker dan gezond zijn.
3. Je moet kleren kopen, laxeermiddelen gebruiken, verhonger jezelf, doe iets om dunner te lijken.
4. Eet niet zonder jezelf schuldig te voelen.
5. Je zult geen dikmakend voedsel eten zonder jezelf daarna te straffen.
6. Je zult calorieën tellen.
7. Wat de weegschaal zegt is het belangrijkste.
8. Gewicht verliezen is goed, aankomen is slecht.
9. Je kan nooit te dun zijn.
10. Dun zijn en niet eten zijn tekens van succes.
Nummer 9 is echt goed. Ik ben ook veel te dik, dacht Shannon. Je kan nooit te dun zijn. Ik ben een dik moddervet varken, iedereen zegt van niet om mij gerust te stellen maar ik weet heus wel beter.
De dag erna wou Shannon gaan springen met Sjors in de bak. Twee manegemeisjes vroegen of ze voor haar die hindernissen konden opzetten en soms iets hoger maken. Eerst een klein kruisje enzo, toen moest Sjors echt werken. Steeds wat hoger, tot de 1 meter 30. Verder ging ze niet, Sjors had supergoed zijn best gedaan. Na het afspuiten mocht Sjors heel even onder het solarium staan, dat was heel duur dus hij kon er maar een kwartiertje onder staan. Shannon legde snel zijn zweetdeken op en nam hem nee aan het halstertouw, en ging ze hardlopen. Sjors draafde vrolijk mee. Na een uurtje kwam ze terug op de manege en toevallig liep Kay daar ook. Wat heb jij dan gedaan? Vroeg hij aan Shannon. Ik heb even hardgelopen met Sjors. Shannon! Dit is echt niet goed voor je hoeveel je nu beweegt!
Thuis woog Shannon zich weer. Yes!!! 28 kilo! Ik heb het weer gehaald! Shannon had vreselijke honger maar probeerde dat te onderdrukken en sloeg een paar keer op haar maag. Ze ging even slapen om te kijken of het zo beter ging. Haar ouders waren toch werken. Toen ze na een uurtje wakker werd was het hongergevoel bijna weg. Snel douchte ze even en gaf nog een keer over. Toen ging ze heel even beneden achter de computer zitten.

mirm schreef:

Mooi geschreven verhaal. Ik hoop dat je niet zoveel weet over anorexia uit eigen ervaring? De pro ana site is echt gevaarlijk...

Citaat:

De volgende dagen liep het nog lekker, Shannon haalde wonder boven wonder nog wel goede cijfers op school. Tot die vrijdag. Shannon hoeveel weeg je nu eigenlijk? Vroeg Anissa. Weet ik niet. Shannon dat weet je wel! Wil je dood?? Dood, dood, dood, altijd dood, ik ga niet dood! Had dat maar waar mogen zijn.

Gelijk na school woog Shannon zich nog een keer. 27,8 kilo. Weer 2 gram minder! Toen ze die middag naar de manege fietste voelde Shannon zich niet echt lekker. Kay was er al. Shannon, wat is er? Je bent helemaal wit! Riep hij. Nee niks, ik voel me niet zo lekker even. Kom gaan we even in de kantine zitten, kan je even wat drinken. Met moeite dronk Shannon een half glas water leeg. Toen zakte ze in. Shannon! Wat doe je! Riep Kay bijna in paniek. Ook Linda kwam aangerend. Wat is er met Shannon? Wat heeft ze? Weet ik niet, zei Kay in paniek. Shannon word wakker! Er kwam een ambulance met loeiende sirenes aanrijden. Kay mocht als enige mee en Linda zou Shannons ouders bellen. Over de wangen van Kay stroomde tranen. Het is mis, dat wist hij.

Anissa en Stefanie schrokken zich ook rot, dat Shannon nog leefde, ze woog 27,8 kilo. Ze leefde, maar voor hoelang nog. 4 dagen nadat het was gebeurt in de kantine werden er rouwkaartjes op de post gedaan. Shannon was overleden in het ziekenhuis.

Kom als de wind die je voelt en de regen…

Fluister mijn naam… en ik kom eraan!



Shannon de wit.

12 augustus 1997-19 oktober 2010.

R.I.P.

We zullen je nooit vergeten Shannon…



Tijdens de begrafenis lag Shannon als een skelet in haar kist. De rouwstoet bestond uit de pony’s van Anissa en Stefanie, Dalton, Sjors en Kevin. Er werden wat toespraken gehouden en Anissa, Stefanie en Kay deden er ook een.



Shannon, dit had jou nooit mogen overkomen. Onze beste vriendin. We weten dat je dit zelf ook niet wilde. Je was altijd zo’n vrolijke meid, en we hebben alle drie leuk gereden en lol gemaakt met jouw. Misschien is het wel onze schuld dat je nu hier niet meer bent. We wisten dat je hiermee bezig was en we wilde je helpen, je luisterde wel maar het drong niet tot je door. We weten dat je ons nu zal horen en we zullen je ooit terugvinden, hoelang het ook duurt.

We houden van je.



Toen klapte ineens met veel kabaal de kist dicht. Er stond niemand bij en het waaide ook niet. Shannon is hier, dat weten we zeker. Een paar mensen gilde, iedereen zat doodsbang naar de kist te kijken behalve Anissa, Stefanie en Kay. Ze wisten dat Shannon dat deed.

Anissa, Stefanie en Kay waren nu heel goede vrienden, gewoon vrienden want Kay had nog steeds met Shannon. Shannon was er nog wel. Ze hadden alle drie de mooiste foto van Shannon op hun kamer gehangen.

Die nacht schrok Kay wakker doordat er iets viel. De foto van Shannon. Het was precies 12 uur. Op dat moment kreeg hij een sms’je van Stefanie dat om 12 uur de foto van Shannon naar beneden is gevallen. hij belde snel even Stefanie op. Bij mij viel ook om 12 uur de foto naar beneden! Bij Anissa ook al! Zullen we morgen even naar haar graf gaan? Is goed maar ik ga weer slapen! Doei!!

Toen Kay die volgende dag wakker werd kleedde hij zich om en moest hij naar school, daar zal helaas ook wel het verdrietige nieuws worden verteld. Toen hij in de klas zat had er een iemand al over gehoord en vroeg het aan Kay. Toen liepen de tranen echt over zijn wangen. Nu beseft hij pas dat hij Shannon nooit meer zal zien, ze is dood…..

Het eerste uur kwam de Nederlands leraar aan met de schooldirecteur. Niemand snapte waarom die meekwam behalve Anissa en Stefanie. Waar is Shannon eigenlijk? Vroeg een jongen. Dat verteld hij waarschijnlijk zo. Ik heb verdrietig nieuws voor jullie maar ik moet melden dat Shannon al een hele tijd met problemen worstelde want ze had anorexia…. Anissa, Stefanie en Kay hebben gedaan wat ze konden maar helaas is ze overleden….. dat was een schok voor de klas. Shannon dood?

Tijdens het derde uur ging het belletje van de intercom. De directeur. Helaas moeten wij tot onze verdriet mededelen dat Shannon uit 1F is overleden vanwege haar anorexia. Daarom zullen morgen de lessen vervallen en zal het 1e uur de kinderen uit de brugklas naar de aula komen voor toespraken en dat soort dingen. Het 2e uur de 2e klassers, het derde uur de 3e klassers en het 4e uur de vierde klassers. Ook word er een voorlichting gegeven over anorexia. Er word aan Stefanie en Anissa uit 1F en Kay uit 1G alle 4 de uren aanwezig willen zijn. Bedankt.

In klas 1F werd gehuild. Shannon nooit meer in de klas, waarom dat. Oke, ik heb het idee dat jullie hoofd niet meer naar lessen staan, wacht even ik regel even iets.

Toen meneer terug kwam had hij de mededeling dat we met zijn allen een gedicht voor Shannon gingen maken en die morgen voordragen. Daarna mogen jullie naar huis, net als klas 1G want daar zitten ook bekenden van Shannon in. Toen ze klaar waren met het gedicht las meneer hem nog een keer voor. Er werd nog een beetje gehuild en daarna vertrokken de kinderen. Anissa en Stefanie wachtte op Kay. Zullen we samen naar het paard van Shannon nog fietsen? Is goed.

Toen ze er waren werd Kay gebeld. Hij vertelde wat enzo. Toen hij ophing vertelde hij dat we onze paarden en het paard van Shannon morgen moeten meenemen. Dat word vroeg opstaan. Sjors en het paard van Anissa gingen in de trailer. Kay en Stefanie zouden gaan rijden.



De volgende dag mochten de paarden mee de aula in. Kay, Stefanie en Anissa hadden in de manen rode rozen gemaakt, Shannons lievelingsbloemen. En ze kregen allemaal een lichtblauw strik om de hals. Daar stonden ze dan. Drie kinderen met vier paarden in de hand. Toen de toespraak klaar was liepen alle kinderen langs de paarden om ze een aai te geven. Sommige legde bij het paard van Shannon een bloem neer, andere paardengekken gaven de paarden een brokje ofzo.

Er liepen tranen over de wangen van Stefanie, Kay en Anissa. Vrienden van Kay sloegen een arm om hem heen. Toen ze met de paarden wegliepen stonden ineens alle paarden stil en voor hen zagen ze een dun bleek meisje staan. Shannon. De geest van Shannon. Ze pakte het touw van Sjors uit Kays handen, zei bedankt en liep weg. Toen ze een paar keer met hun ogen knipperden lag Sjors dood naast hun. Shannon had hem meegenomen.



Volgens de dierenarts had Sjors een hartstilstand. Met zijn drieën reden ze naar de manege.

Toen ze die middag bij Stefanie thuis zaten, begonnen ze allemaal te beseffen dat ze Shannon nooit meer zouden zien, nooit meer die vrolijke meid, nooit meer samen lachen, nooit meer samen huilen, nooit meer samen lol hebben, nooit meer samen rijden en allemaal van dat soort dingen. Maar het belamgrijkste: Nooit meer Shannon.
Met hun ogen vol tranen zaten ze op de bank, hun armen om hun vrienden geslagen. Daar zaten ze dan op een rijtje, Kay in het midden. hun armen om elkaar heen geslagen met in hun ogen tranen.Ze besloten even buiten te gaan lopen. waarom bestond deze rotziekte toch. Het vreet je leven op en het heeft Shannon haar leven gekost. Over de wangen van Kay liepen alweer tranen. Anissa en Stefanie sloegen hun armen om Kay heen. Hij heeft het er wel het moeilijkste mee. Zo liepen ze een eind stil verder.

Shannons ouders waren verdrietig. hadden ze niks kunnen doen? Ze hadden beter moeten opletten vonden ze zelf. Nooit geen Shannon meer.


She can be like all the other girls
be just like all the other girls
living in an ordinary world
just to fit in in the ordinary world
just to fit in like an ordinary girl

How did she get this way
how did she get this way
through trying to hide it
what does it take to say
what does it take to say
She's dying, Shannons dying'

..To be like all the other girls
be just like all the other girls
Living in an ordinary world
Just to fit in to the ordinary world
Just to fit in..

And be like all the other girls
be just like all the other girls
living in an ordinary world
just to fit in to the ordinary world
just to fit in like an ordinary girl..
Om te zijn als de andere meiden... Niet dik te zijn... Daar ging het Shannon om....
Zo ver had het nooit mogen komen.... dat vind iedereen.
Anorexia zit tussen je oren, het gaat nooit over....
Hier nooit aan beginnen, misschien loopt het met jou dan wel net zo af als dat het met Shannon heeft gedaan.....
Dat is wat Kay schreef in het boek wat op school ligt waarin je berichtjes kon schrijven voor Shannon....