Bokt.nl

Citaat:

Het blonde haar van de jonge vrouw hangt omgekamd om haar gezicht en met een bezorgde uitdrukking in haar lichtgroene ogen vraagt ze aan Daniël: ‘Wat is er aan de hand?’

Met angst in zijn ogen loopt Daniël naar zijn vrouw toe en slaat zijn armen om haar heen. ‘Ik moet weer weg Debore, en jij zal naar je moeder in Berlijn moeten gaan, vanavond nog.’ De knappe jonge vrouw gaat tegenover haar man zitten en kijkt hem geschrokken aan. ‘Daniël, wat gebeurt er allemaal?’ De blonde man slaakt een zucht en kijkt zijn vrouw droevig aan. ‘Ik kan het niet uitleggen, maar het is beter zo.’ De jonge vrouw schud haar hoofd en wil iets tegen de wil van haar man inbrengen maar Daniël is haar voor en gooit haar een koffer toe. ‘Inpakken Debore, nu, je zit over een uur in het vliegtuig.’ Er wellen tranen op in de ogen van de jonge vrouw wanneer ze doorheeft dat haar man het meent. Met een diep verdriet in haar hart begint ze haar koffer in te pakken om weg te gaan. Samen haasten ze zich de trap af en laten de kamers in alle haast achter. Door het donker van de late nacht rennen ze over het grind naar de zwarte mercedes en stappen in. De banden maken lawaai als ze over het grind in de oprit rijden en met een hoge snelheid laten ze het schitterende witte huis aan zee achter. Het is een half uur rijden naar het dichtstbijzijnde vliegveld en Daniël wil er zo snel mogelijk zijn. Debore kijkt vanaf haar stoel hoe het donkere bos snel voorbij vliegt en merkt op dat de sterren al beginnen te vervagen. Na een veilige rit van een klein halfuur komen ze op het vliegveld. Snel lopen ze naar binnen en Daniël checkt Debore in voor de reis naar Berlijn. ‘Daniël, moet het echt zo?’ De jonge vrouw heeft tranen in haar ogen en kijkt haar man verdrietig aan. ‘Debore, het is beter zo, ik kom je halen als alles geregeld is okay?’ De blonde man kijkt zijn vrouw vol liefde in de ogen en ze knikt. Met een teder gebaar veegt Daniël de tranen van Debores gezicht en geeft haar een laatste zoen. ‘Wees voorzichtig Daniël…’ Een laatste blik naar Debores kant en dan loopt Daniël met stevige tred terug naar zijn auto.

Haastig loopt Daniël door zijn kamer terwijl hij overal boeken vandaan haalt. Het stof en de pagina’s vliegen in het rond terwijl hij steeds boeken openslaat en weer weg legt. Alucard, Alucard, wie is deze vampier, Alucard? Het ene boek na het andere word opengeslagen en weer dichtgedaan. Ergens achterin zijn gedachten weet hij dat er niets te vinden zal zijn over deze vampier, maar toch gaat hij door. Hij wéét dat er ergens iets moet zijn, maar hij weet niet waar hij het kan vinden. Nog meer boeken haalt hij van de planken, nog meer stof vliegt er omhoog. Dan valt er een groot purperkleurig boek open op de grond. Daniël bukt zich om het op te rapen waneer zijn oog op de titel Dracula valt. Dracula, Alucard… Draai het om Daniël! Hij raapt het boek op van de grond en neemt het mee naar zijn bureau. Wanneer hij daar zit begint hij vluchtig te lezen. Dracula, 1700 tot 1870. Gespaakt en verbrand bij rode maan. Dit was nooit een gewone vampier geweest. Hij was vervloekt. Met een zucht slaat Daniël het boek dicht. Dit helpt ook niet echt, Dracula bestaat niet meer. Maar, ondood? Zou het betekenen dat,- De jonge man staat op en loopt naar de kast waar hij een stuk papier uitpakt en hij begint te schrijven.
Beste broeders en zusters, we hebben een ondode, een vampier genaamd Alucard. Zo spoedig mogelijk overleg. Daniël. Snel vouwt hij de brief dubbel en stopt deze in een envelop. ‘Zeg Daniël, wat ga je doen met die brief?’ Met een schok draait de jonge man zich om en ziet hoe een lange man met donker haar hem met zilvergrijze ogen aankijkt. Met een schok beseft hij dat deze man niet zomaar een man is. In een fractie van een seconde staat de vreemdeling naast Daniël en boort hij zijn spiegelwitte tanden in de hals van Daniël.



Hoofdstuk 2.

Lissabon, 24-08-1923
Geachte Kapitein Lobano,
Onze ploeg heeft afgelopen week in uw land twee vampiers gevangen genomen, gespaakt en verbrand. Graag ontvangt onze organisatie de vergoeding voor onze daad en zwijggeld voor onze drie doden. Ook verlangen wij van u dat de krant en uw volk niets te weten komt over de voorvallen en de doden. We houden het tussen de leden van de organisatie. Een volksopstand is natuurlijk ook voor u niet echt een fijn ding.
Met vriendelijke groet,
Yessica Normes, Libera Homines

Met een zucht legt ze de veer waarmee ze heeft geschreven weer naast het flesje Oost-Indische inkt. Dan vouwt ze de brief op en stopt deze in een envelop waarna ze het zegel van de Libera Homines erop zet. Wanneer ze van het grote eikenhouten bureau opstaat heeft ze het verontrustende gevoel dat iemand naar haar kijkt. Ze haalt haar schouders op en geeft de brief aan een bode. ‘Breng deze naar Madrid, zo snel mogelijk.’ De bode knikt en de vrouw gaat weer achter haar bureau zitten. Met een vermoeide blik kijkt ze vanuit het grote raam naar het doolhof van straten in Lissabon. Plots hoort ze een geluid vanuit de andere hoek van de kamer en in een reflex pakt ze een revolver van haar bureau. ‘Wie is daar?’ Geen antwoord. Met een gestresste beweging ontgrendelt ze de revolver en loopt voorzichtig door de grote kamer. 'Ook een goede avond...’ Met een ruk draait Yessica zich om naar waar de schorre, duivelse stem vandaan kwam. In een donkere hoek naast de boekenkast staat een man gehuld in zwarte kleding. Yessica richt haar revolver op hem en de onbekende man glimlacht terwijl hij zijn handen omhoog steekt. ‘Je hebt hier knoflook staan?’ De man grijnst en een spiegelend wit gebit met scherpe hoektanden is zichtbaar. Zonder er verder bij na te denken haalt Yessica de trekker van de revolver over en een fractie van een seconde later verdwijnt een zilveren kogel in de borst van de man. De grijns van de man verandert in een frons en hij kijkt naar waar de zilveren kogel in zijn lichaam is verdwenen. 'Okay, dat was heel indrukwekkend, maar verwacht je nu dat ik doodval ofzo?’ Geschokt ziet Yessica hoe de man met een nonchalant gebaar de zilveren kogel uit zijn borst haalt en deze op het bureau legt. ‘En nu? Ga je met knoflook gooien?’ De man draait zich om en trekt een kast open waar hij een stuk knoflook uithaalt. Op datzelfde moment vuurt Yessica nog een aantal keer met de revolver en doorzeeft de man met zilveren kogels. Met een zucht draait de man zich om en loopt met grote stappen op Yessica af waarbij hij haar arm stevig vastgrijpt. Met zijn zilvergrijze ogen kijkt hij haar kwaad aan. ‘Zilveren kogels doen mij niets!.’ Met een boos gebaar haalt hij er een paar uit zijn lichaam en laat ze met een rinkelend geluid op de grond vallen. ‘Ze zullen toch iets beters moeten vinden!’ Met een grom smijt de man Yessica tegen een kast aan. Terwijl de man steeds kwader word blijft hij zilveren kogels uit zijn lichaam halen. Yessica kruipt voorzichtig naar iets wat op een stuk hout lijkt toe maar de man is haar voor en raapt het voorwerp op. ‘Houten staak huh? Bij mij dus niet!’ Met wat een kleine krachtinspanning lijkt gooit hij het stuk hout tegen een van de kasten waarna met een luid geraas meerdere boeken naar beneden vallen. De man begint te schreeuwen. ‘Niets werkt! Als jullie nou iets uitvonden wat wel werkte! Maar nee, daar zijn jullie mensen te dom voor. Als het maar bij de meerderheid werkt zijn jullie tevreden, en nee, dan maat die ene uitzondering ook niets meer uit voor jullie!’ Met een uitbarsting van woede smijt de man het bureau door de kamer. Volledig in paniek duikt Yessica in elkaar om het bureau te ontwijken.

‘Yes? Yessica?!’ Met een zachte klik word de deur geopend maar blijft steken achter het bureau. ‘Yessica?! Gaat alles goed daarbinnen?!’ De persoon voor de deur doet nog een poging om de deur te openen en nu valt het bureau om. ‘Yessica! Wat is hier in hemelsnaam gebeurt?!’ Met een geschokte blik op zijn gezicht staat de bode in de grote kamer en ziet wat voor ravage het hier is. Overal liggen boeken over de grond en het bureau ligt in meerdere stukken voor de deur.

Citaat:

‘Yess, wat is hier gebeurt?’ Shakend zit Yessica tussen de puinhoop tegen een kast. Met haar gezicht verborgen in haar handen blijft ze zitten terwijl ze met zwakke stem fluistert: ‘Niets. Er is niets gebeurt.’ De bode kijkt haar onderzoekend aan en loopt dan weer weg. Hij heeft nooit iets van Yessica begrepen, ze is altijd zo naar zichzelf toegekeerd en praat bijna alleen maar met die mensen van de Libera Homines, althans, zo schijnt het te heten. Met trillende benen probeert Yessica voorzichtig op te staan terwijl ze de stukken bureau van zich afschuift. Voorzichtig en met pijn in haar hele lichaam staat Yessica op en ziet hoeveel schade er is aan de kamer. Met stramme benen pakt ze een stuk papier uit de kast en zoekt naar een ongebroken flesje inkt. Met haar handen vol glassplintertjes en inkt haalt ze een vol flesje onbeschadigde inkt uit de kast en pakt een ganzen veer.

Nog steeds vol woede van de aanval op hem met de zilveren kogels zit de man in de schaduw van een grote boom. Enkele zilveren kogels liggen glanzend in het gras naast hem. Met een zucht hangt hij terug tegen de boom en hij sluit zijn ogen. Zodra hij dat heeft gedaan komen er allerlei beelden en geluiden in zijn hoofd en nijdig gaat hij weer overeind zitten en probeert de hoofdpijn weg te masseren. Dan gaat hij voor een tweede keer tegen de boom hangen. Deze keer komen de beelden en stemmen duidelijker en minder verwarrend. Hij laat zich meevoeren in de trance van zijn herinneringen. De warme lucht streelt over mijn gezicht wanneer ik langs zee loop. De koele golven spoelen om mijn enkels en het zand licht goudkleurig op in de oranje, ondergaande zon. In de verte zie ik mijn moeder staan met haar schitterende witte jurk en ik begin naar haar toe te rennen. Mijn moeder steekt haar armen naar me uit en ik omhels haar. Haar goudbruine haar ruikt heerlijk naar kamille en honing en ik begraaf mijn gezicht erin. Met haar melodieuze, zachte stem fluistert ze me lieve woordjes toe en dat ze me nooit zal laten gaan. Plots begint het beeld te veranderen en de prettige warme kleuren en zachte geluiden verdwijnen. De kleuren lijken opeens koud en afstandelijk te worden. Huilend zit ik achter een kast en zie hoe de wezens het huis binnendringen. Mijn moeder heeft mij gezegd stil te zijn en me te verbergen maar ik had niet geluisterd. In een poging mij toch te verbergen had ze me achter de kast geduwt. Ik zie hoe ze smekend op de grond zit naast het lichaam van mijn zusje. Met tranen in haar ogen vraagt ze de bloeddrinkers mijn leven te sparen. Maar de wezens grijnzen en draaien zich naar mij toe. Vol angst begint mijn moeder te gillen en de vampiers draaien zich weer terug naar mijn moeder. Ze begint weer zachtjes te huilen en smeekt de wezens mij te sparen en haar dan maar te vermoorden. Maar ze luisteren niet. De wezens ontbloten hun scherpe tanden en ik zie hoe ze mijn moeder vermoorden. Daarna wend een van hen zich weer naar mij en veegt met een grijns het bloed van zijn gezicht. Huiverend duik ik nog verder achter de kast. Maar het wezen volgt me. Een harde klap tegen mijn hoofd doet me duizelen en ik val tegen de grond. Dan word alles zwart.

Citaat:

Hoofdstuk 3. Finding out.

De regen valt zachtjes op de donkere klinkers in nachtelijk Londen. De enige geluiden die hoorbaar zijn is het tikken van de regen en de schuifelende voetstappen van een 3-tal personen. Onopvallend lopen ze in zwarte kleding door de natte straten in de binnenstad van 1896. Hun zachte gefluister is onverstaanbaar maar klinkt vreemd en angstaanjagend. Met trage passen lopen de vreemdelingen de hoek om en stappen dan een donker en smerig café in. Er hangt een vage lucht van bier en het enige geluid is het jammeren van een jongen. De 3 personen gaan in de achterste hoek van het café zitten en de niet zichtbare jongen stopt met jammeren. Met een grommende stem begint een nog niet eerder zichtbaar persoon tegen de nieuwkomers te spreken. ‘We hebben de jongen bij, maar hij lijkt me niet echt geschikt, hij lijkt me een zwakkeling.’ Door een achterdeur komt er een man in donkerrode kleding binnenlopen die een angstig kijkende jongen met zwart haar van een jaar of 12 mee trekt. ‘Zeg Nomad, waarom stel jij hem niet gerust? Jij hebt goede invloed op nieuwelingen…’ Nomad haalt zijn schouders op en loopt naar de angstige jongen en kijkt hem aan met zijn zilvergrijze ogen. De jongen deinst angstig terug maar Nomad begint zachtjes op hem in te praten. Met melodieuze klanken komt er een waterval van woorden uit zijn mond en de jongen lijkt rustiger te worden. ‘Wat is je naam?’ Nomad kijkt de jongen vriendelijk en bemoedigend aan en zet een stap achteruit. ‘Kevin.’ Fluistert de jongen met een zachte stem. Nomad glimlacht en knijpt de jongen vriendschappelijk in zijn schouder. ‘Kevin, ik zal je geen pijn doen okay?’ Nog steeds bang knikt de jongen en kijkt op naar de grote blonde man. ‘Zeke en Bourne, ik zal Kevin meenemen. Ik denk dat dat het beste is voor ons allemaal.’ Nomad kijkt de mannen die met hem mee zijn gelopen aan en neemt Kevin bij de hand. De andere 2 mannen knikken en lopen door de achterdeur weg terwijl Nomad met Kevin het Café uitloopt. ‘Doe deze aan Kevin.’ De lange blonde man geeft een zwarte cape aan Kevin wanneer het weer begint te regenen. De jongen knikt zonder iets te zeggen en trekt het kleding stuk aan. Nomad bekijkt de jongen eens goed. Lichtgroene ogen en zwart haar met een heel fijn gelaat. Zeker geen lelijke jongen, hij zou zelfs een erg knappe man worden. Zwijgend lopen de 2 door de straten van Londen tot aan de buitenste poorten van de stad. ‘Wie ben jij…?’ De worden komen zacht en fluisterend uit de mond van Kevin maar Nomad hoort ze en probeert te antwoorden. ‘Mijn naam is Nomad, en ehm…’ Verder kwam hij niet. Wat moest hij verder vertellen? Dat hij vampier was? Dat zijn soort de moeder van Kevin hadden gedood en hem hadden meegenomen? Dat ze Kevin later ook zouden veranderen in een vampier? Nee, dat kon hij de jongen niet aandoen, hij was nog te jong, te onbegrijpend… Nomad kijkt glimlachend naar de jongen aan zijn hand en weet dat hij het goed zal gaan vinden met hem.

´Bovenlichaam recht houden en door je knieën zakken! Denk aan waar je je voeten zet en houd jezelf in balans! Dat komt in de richting! That’s the spirit!´ Bezweet en met bloot bovenlijf staan de 2 mannen tegenover elkaar. Het is een zwoele zomernacht en het is rustig op de open plek in het bos. ´Kom op Kevin, je bent toch geen meisje?’ Nomad springt met een grom naar voren en maakt een schijnbeweging met het stalen zwaard. Kevin springt naar achter en pareert de aanval met een snelle beweging. ‘Zeg Nomad, waarom oefenen we niet gewoon overdag?’ Snel springt Kevin weer naar achteren als Nomad opnieuw in de aanval gaat. ‘Zonneallergie.’ Gromt Nomad tussen zijn tanden terwijl hij om Kevin heen cirkelt. Het was nu 4 jaar geleden dat Nomad Kevin meebracht uit Londen en de jongen was groter, knapper, sterker en ouder geworden in die tijd. De zilvergrijze ogen van Nomad schitteren even ondeugend in het donker en na een snelle uithaal ligt Kevin languit op de grond. ‘Hoe ben jij ooit zo goed in al die vechttechnieken geworden Nomad?!’ Roept Kevin verbaast vanaf de grond. Nomad glimlacht en heft het schitterende zwaard op waarna hij hem met een kleine krachtinspanning weggooit. Het scherpe stalen zwaard blijft trillend in een boom hangen en Kevin kijkt hem vol bewondering aan. ‘Jaren en jaren oefenen.’ Hij stapt op Kevin af en bied hem zijn hand aan om hem overeind te helpen. Al snel staat Kevin weer op zijn benen en samen lopen ze naar het kleine huis op de open plek. Wanneer ze naar binnen stappen haalt Nomad zijn arm open aan 1 van de zwaarden. ‘O my Nomad! Je arm!’ Kevin staart geschokt naar de wond in de arm van Nomad waar langzaam bloed uit komt stromen. Nomad staart even geschrokken naar de wond. Binnen enkele seconden is deze weer dicht en Kevin kijkt Nomad ongelovig aan.

Word vervolgd

Citaat:

´Nomad hoe,-‘ Nomad kapt de zin van Kevin af. Met een geschokte uitdrukking op zijn gezicht kijkt Kevin Nomad aan, wetende dat er iets helemaal niet klopt. Met een kleine beweging gooit Nomad de deur dicht en gaat dan op een grote stoel zitten. Kevin kijkt nog steeds geschrokken maar komt dan toch tegenover Nomad zitten. ‘Kevin, ik moet je wat vertellen, maar probeer het alsjeblieft te begrijpen.’ Kevin kijkt Nomad aan en ziet dat er een bezorgde blik in zijn zilvergrijze ogen ligt. De knappe zwartharige jongen denkt even na en knikt dan met zijn hoofd. Nomad haalt diep adem en begint dan te vertellen. ‘Je hebt vast al wel een aantal vreemde dingen aan mij gemerkt, dingen die toch anders zijn dan normaal…’ Kevin knikt instemmend en vult Nomad aan; ‘Je komt nooit in de zon, hebt gigantisch veel ervaring in dingen, je eet nooit mee en je bent ‘s nachts altijd een paar uur weg.’ Nomad knikt en vervolgd: ‘Ik zal overal antwoord op geven maar je kunt niet anders dan het accepteren. Ik kan je niet weg laten gaan, dat geeft een te groot risico.’ De angstige blik in Kevins ogen komt terug en hij slikt. Wat zal Nomad hem gaan vertellen dat zo vreemd of angstaanjagend is dat hij weg wil? Voorzichtig knikt hij weer om Nomad te laten weten dat hij zal luisteren. Nomad zucht en je kunt zien dat hij het moeilijk heeft. Met een rustige stem waar pijn in doorklinkt begint hij de vragen van Kevin te beantwoorden. ‘Ik had het je echt eerder moeten vertellen, en ook nu ben ik bang dat je het verkeerd opvat. Alles wat ik nu ga zeggen is waar maar zal heel vreemd voor je klinken…’ Kevin kijkt Nomad aan en de blonde man glimlacht even kort naar hem. ‘De reden dat ik niet in de zon kom is omdat ik anders verbrand, letterlijk. Dat ik zoveel ervaring en kennis heb is omdat ik al 90 jaar leef en in die tijd op veel plaatsen ben geweest. De redenen dat ik nooit met je eet en dat ik ’s nachts altijd een paar uur weg ben hangen samen.’ Er is nu zoveel emotie en verwarring in de lichtgroene ogen van Kevin te lezen dat Nomad even hapert met vertellen. Met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht slikt Nomad en begint dan met een zwakke stem verder te praten. ‘De reden dat ik nooit met je eet is dat ik geen gewoon voedsel kan eten. En de reden dat ik ’s nachts weg ben,-‘ De zilvergrijze ogen van Nomad glinsteren vreemd in het halfduistere licht van het haardvuur en Kevin voelt een vreemd soort van angst opkomen. Met een stem die bijna breekt van de pijn maakt Nomad zijn zin af. ‘- is omdat ik dan eet. Ik voed me met het bloed van anderen. Van mensen.’ Kevins ogen worden groot en hij deinst naar achter, weg voor wat in zijn ogen nu een moordlustig monster is. Nomad legt zijn gezicht in zijn handen en blijft doodstil zo zitten terwijl Kevin probeert de deur van het huisje te openen om weg te komen. Fluisterend begint Nomad tussen zijn vingers door tegen Kevin te praten. ‘Over 2 jaar zullen ze je komen halen en ook in een van ons veranderen. Ze willen jou als een van hun. Tot die tijd moest ik je trainen in alle vechtkunsten die ik beheer. Ze willen je een moordenaar maken, iemand die het vuile werk voor hun doet. Ze willen dat je een van ons word, een vampier.’ Volledig in paniek begint Kevin tegen de grote houten deur te bonzen in de hoop dat deze opengaat, maar er gebeurt niets. De gespierde 16 jarige jongen laat zich tegen de deur zakken en kijkt met angst in zijn ogen naar de vampier die hem al 4 jaar traint om een moordenaar te worden. Vol haatgevoelens en angst fluistert hij tegen Nomad: ‘Ik haat je…’

Bonjoy schreef:

Goed stuk weer! Ben benieuwd hoe het verder gaat

Kijk je toevallig ook Vampire Diaries? Is een hele leuke nieuwe serie.

Citaat:

Stil en met nietsziende ogen zit Kevin in een donkere hoek van het stenen huis. Nomad is weg en hij heeft de moed niet om de veiligheid van het gebouw te verlaten. Het is 3 weken geleden sinds hij weet wat voor een monster zijn vriend en leermeester is, en sindsdien is hij niet uit de hoek gekomen, behalve om wat eten te pakken en zijn behoefte te doen. Duizenden gedachten gaan door zijn hoofd, ze maken hem misselijk en verwarren hem. De vragen blijven in zijn hoofd komen maar hij durft ze niet te stellen aan Nomad, bang om wat de antwoorden zouden kunnen zijn. Waarom hij? Waarom hadden ze zijn moeder vermoord? Waarom was het Nomad die hem uit Londen meenam? De angst in zijn hart begint weg te trekken naarmate de dagen verstrijken, maar het grote gat van onbeantwoorde vragen blijft. Zoveel vragen wil hij stellen aan Nomad, vragen over de vampiers, vragen over wat hij moet worden en moet gaan doen. Want hij weet het zeker, hij zal een van hun worden, het is zo besloten door het lot. Na nog een aantal weken begint hij voorzichtig weer in de buurt van Nomad te komen, de vragen zijn nog steeds onbeantwoord. De gedachte dat Nomad het bloed van mensen drinkt maakt hem misselijk en geeft hem de rillingen. Maar toch waagt hij het om een aantal vragen aan Nomad te stellen. Met pijn in zijn hart en angst in zijn lichtgroene ogen kijkt hij Nomad aan. Zijn zilvergrijze ogen staan bezorgd en hij heeft een vermoeide uitdrukking gekregen. ‘Nomad, waarom hebben ze mij gekozen?’ Met een onhoorbare fluistering stelt Kevin deze vraag aan de vampier. In de zilvergrijze ogen van Nomad komt een vreemde blik te liggen, alsof hij het niet wíl vertellen. ‘Omdat je te jong was om te doden, en ik heb ze gevraagd je leven te sparen.’ Kevin kijkt de blonde vampier geschokt aan. Om hem te redden? Zijn leven te sparen?... ‘Ik voelde een soort van band, alsof je iets bijzonders had, iets wat niet verloren mocht gaan…’ Kevin schud ongelovig met zijn hoofd. ‘Maar, waarom dan? En waarom heb je me niet gelijk,-‘ Kevin hapert even met praten en Nomad kijkt hem met een bemoedigende glimlach aan. ‘- waarom heb je me dan niet gelijk in een van jullie verandert?’ De vraag die hem het meest dwarszat is er nu uit en Nomad slikt even voor hij antwoord geeft. ‘Omdat ik je pas wilde veranderen wanneer je er klaar voor was, wanneer je op je sterkst en je best bent. Omdat wanneer je in een vampier getransformeerd bent je niet meer veroudert en dus ook niet meer sterker kunt worden.’ Kevin staart Nomad aan en kan het niet geloven. Hoe kun je er ooit klaar voor zijn om in een monster te veranderen?! Toch is er een deel in Kevin dat niet kan wachten tot hij getransformeerd word, dat niet kan wachten tot hij eternal life krijgt en onsterflijk word. Met een voorzichtige glimlach kijkt hij Nomad aan. ‘En weetje, ik ben bereid om deze transformatie te volbrengen.’ Nomad kijkt hem vragend aan, er is nog nooit iemand vrijwillig vampier geworden. Altijd hadden ze mensen moeten beïnvloeden met het zogenaamde moois van het vampier zijn, van alle nadelen die je als simpel mens zou hebben. Kevin moet glimlachen om de vragende blik van Nomad en hij antwoord: ‘Ik heb niets om voor te leven, alles wat me dierbaar was is verdwenen. Ik heb geen ouders meer, ik heb nooit broers en zussen gehad, ik heb nooit een fijn leven gehad. Als ik er meer aan heb om vampier te worden en een losgeslagen leven heb dan voel ik me daar goed bij. Ik zal mijn uiterste best doen om sterk te worden. Ik wil alleen geen onschuldige mensen doden. Ik zal me vermaken met criminelen. En als ik sterk genoeg ben, zal ik alle, maar dan ook alle, andere vampiers die wél mensen kwaad doen vermoorden.’ Nomad kijkt hem met een geschokte blik aan. Blijkbaar weet Kevin niet dat geen enkele vampier zich in kan houden om alleen de foute mensen uit te moorden. Hij heeft de moed er niet toe om het Kevin te vertellen, hij zal het zelf uit moeten vinden. Met een gemaakte glimlach kijkt hij Kevin aan. ‘Welkom bij de club Kevin, als je het goedvind zal ik zelf voor je transformatie zorgen. Als je het goed vind zal ik altijd je vriend blijven, en altijd aan jou kant staan.’ Kevin kijkt Nomad even bedenkelijk aan en steekt dan zijn hand naar hem uit. Met een glimlach neemt Nomad deze aan en knijpt er even in. ‘Nomad, beloof me dat je nooit, maar dan ook nooit, het vertrouwen dat ik je heb gegeven verspeeld.’ Nomad kijkt Kevin even onderzoekend aan met zijn zilvergrijze ogen en knikt dan. ‘Nooit.’