Geplaatst hier een verhaal dat ik heb geschreven voor mijn opleiding. Ben benieuwd wat jullie er van vinden!
Het is een kort verhaal van 500 woorden, dat was ook de opdracht. Het is trouwens niet autobiografisch hoor
Veel plezier met het lezen!!
De laatste kerst
Ik denk terug aan vroeger, als ik mijn vader de kerstboom op zie tuigen. Vroeger hielp ik ook altijd, ik vond het geweldig. Het hoogtepunt was voor mij altijd dat ik de piek op de kerstboom mocht zetten. Toen ik nog een klein hummeltje was, tilde hij mij op en zette ik de piek boven op de boom. Later, toen ik groter werd, pakte ik een stoel om bij de hoogste top van de grote kerstboom te kunnen.
Wezenloos zit ik te staren naar de kerstbal in mijn hand. ‘Is er iets?’ vraagt mijn moeder. Ik kijk op, ‘voel me niet zo lekker,’ antwoord ik. Het is nog niet eens gelogen, af en toe voelt het net alsof iemand een mes in mijn buik steekt. ‘Waarom ga je dan niet even op bed?’ ‘Ik ben niet ziek,’ lach ik. Van buiten ben ik vrolijk, van binnen ben ik net een gebouw dat steen voor steen in elkaar stort. Ik kan het niet opbrengen om drie kleine woordjes te zeggen, die haar leven veranderen. Het liefst zou ik het naar haar schreeuwen of het heel snel fluisterend zeggen. Je wordt oma. Maar ik kan het niet.
Mijn vermoedens heb ik gelijk aan John verteld. Ik had gedacht dat hij kwaad zou zijn, dat hij niks meer met mij te maken wilde hebben, maar hij was zo lief. ‘Ik zorg voor jullie, je hoeft niet bang te zijn,’ had hij gezegd. Een paar uur later belde hij mij weer. ‘Heb net de slaapkamer bekeken en er past nog een wiegje naast.’ ’s Avonds had ik hem weer aan de telefoon, ‘wordt je vader niet boos op mij?’ ‘Hoezo?’ vroeg ik, terwijl ik het antwoord al wist. John en mijn ouders zijn als hond en kat, als water en vuur. In het begin gedoogden ze hem, maar toen hij de relatie verbrak, wilden ze niks meer met hem te maken hebben. Ik geloof nog altijd in hem.
Terwijl ik voor de warme houtkachel ga zitten, denk ik na over hoe dit kon gebeuren. Ik ben altijd zo verstandig geweest, altijd nagedacht over de gevolgen van mijn acties. Nu heb ik een fout gemaakt, die mijn hele leven op de kop zet. Maar dit foutje is ontzettend welkom. Ik betrap me er op dat ik soms al tegen mijn buik praat. Even twijfel ik of het tegen mijn moeder ga vertellen. ‘Mam?’ Begin ik. ‘Ja, wat is er?’ Ik twijfel. ‘Ik ga op bed, ik voel me toch niet zo lekker.’ Als ik opsta schiet er weer een felle steek door mijn buik. Kon ik het maar vertellen, kon ik mijn vreugde maar delen, maar ik kan het niet. Ze zullen het nooit begrijpen.
De titel slaat er op dat het meisje uit het verhaal de laatste kerst viert met haar ouders omdat ze een kind krijgt van een jongen die haar ouders niet goedkeuren. Ze is bang dat ze hierna nooit meer een kerst viert met haar ouders. 