Bokt.nl

Citaat:

1 Augustus 1942 8 uur 's avonds.

Het eten is op, papa en mama zijn samen aan het praten in de keuken en ik en mijn 8 jarige zusje Sarah zitten boven, te spelen met de poppen. Mama en papa denken dat ik hun nooit hoor praten maar ze moesten eens weten.. ze zijn bang, ze denken dat ik niet weet wat er allemaal speelt. Ik denk dat ze uit elkaar gaan. Vaak schreeuwen ze dingen zoals' Dit komt nooit meer goed ' of ' Hoe gaan we dit overleven ' allemaal uitspraken waarvan je denkt, ze houden niet meer van elkaar. Ik praat er zelf zo hard mogelijk doorheen, als ik boven met mijn zusje ben. Ik ben bang dat als zij het hoort ze erg ongerust word en niet meer slaapt. Soms heb ik het idee dat ik voor mijn zusje moet zorgen in plaats van mijn ouders zelf, die zijn alleen maar met zichzelf bezig. ' Stil eens ' zeg ik tegen Sarah. Sarah zegt; ' komt mama? ' ik antwoord kortaf; ' ja '. Snel ruimen we de poppen op en we gaan op bed zitten. ' Gaan jullie snel slapen meisjes? ' vraagt mama. ' Ja ' antwoord ik. Sarah en ik gaan in bed liggen en mama doet het licht uit. Sarah vraagt nog ' wat is er met mam? ' ' niks joh ' zeg ik maar om haar gerust te stellen. Ik kan niet goed slapen die nacht, Sarah slaapt meteen hoor ik aan haar gesnurk maar er blijven maar dingen door mijn hoofd razen, wat zou er gebeuren als mama en papa uit elkaar zouden gaan? , bij wie gaan Sarah en ik dan wonen? , zouden Sarah en ik überhaupt bij elkaar blijven? het word maar niet rustig in mijn hoofd. Ik word hard wakker geschud door mijn vader en hoor Sarah slaperig vragen wat er aan de hand is. Het is 4 uur 's ochtends. ' De Duitsers zijn er ' zegt papa erg ongerust. ' Kleed je snel aan en pak wat kleding om mee te nemen ' ' hoelang blijven we weg? ' vraag ik. Ondertussen kleden Sarah en ik ons zo snel aan als we kunnen. Ik trek zomaar wat uit mijn kast en loop samen met papa en Sarah naar beneden. Daar staat mama in haar pyjama met 2 Duitse soldaten te praten. Mama klinkt erg ongerust en smeekt ze of Sarah en ik hier mogen blijven. Ze draait zich om, haar blik in haar ogen straalt een en al angst en verdriet uit. Het voelt alsof er een mes in mijn buik steekt. Nog nooit had ik mijn moeder zo ellendig gezien. Papa blijft er erg rustig onder, maar hij is goed in het verbergen van zijn gevoelens. Ik probeer Sarah te kalmeren want die staat hellemaal te shaken omdat mama zo van streek is. Mama rent naar boven en komt terug met een koffer en wat tassen voor ons en papa en mama. Papa en ik krijgen een duw van een van de soldaten naar buiten, papa schreeuwt dat mama bij ons moet blijven met Sarah. Ik voel me veilig bij papa, geen idee wat er gaat gebeuren, maar papa is er, alles komt goed. Buiten in de straat zien we vanuit de ramen mensen kijken, ze kijken erg angstig allemaal, ik begrijp niet hellemaal waarom.. het komt toch wel goed? Even verderop staat nog een hele groep met mensen, allemaal dragen ze een jodenster op hun borst, net als wij. Zouden de Duitsers niet van joden houden? Wat gaan ze met ons doen? De Duitsers schreeuwen van alles, maar ik versta het niet, het is Duits. Papa let goed op wat er gezegd word en hij zegt tegen mama mij en Sarah wat we moeten doen. We moeten een heel lang stuk lopen, het zijn allemaal lange wegen, alle mensen kijken angstig, sommige huilen, kinderen worden opgetild omdat ze niet zoon lang stuk kunnen lopen. Als het niet snel genoeg gaat komt er weer een Duitse soldaat zeggen dat ze moeten doorlopen. Sarah kan niet meer, ze is dood op, verdrietig en snapt niet wat er allemaal gaande is, ik ook niet. Papa bukt en Sarah klimt op zijn rug. Mama pakt mijn hand, ze kijkt me aan met haar waterige ogen vol met emoties. Ik word angstig als ik naar haar kijk, maar zeg niets. Ik voel mijn maag knorren, al zo lang niets gegeten, maar ik zeg niks, mama lijkt het al moeilijk genoeg te hebben. Na een hele erge lange tocht komen we aan bij een open stuk. Er staat een lange rij met treinen, zouden we daar in moeten? Waar gaan we heen? Allemaal vragen vliegen door mijn hoofd. Ik voel me duizelig worden. Er word geschreeuwd door de Duitsers. Papa zegt dat we in de treinen moeten. We proberen bij elkaar te blijven, ik zie mama en grijp haar jas, ze houd me dicht tegen zich aan met aan de andere kant Sarah. Papa is nergens meer te bekennen, ik word bang, wat moeten we nou zonder papa? Kan mama wel goed nu voor ons beide zorgen? Mama trekt ons mee naar een plekje in de trein, het is heel erg druk, mensen drukken en duwen elkaar en er zijn geen stoelen om even uit te rusten. We moeten de hele rit staan. Ik krijg bijna geen lucht doordat ik hellemaal word geplet tussen alle mensen. Éindelijk we zijn er, alleen ik heb geen idee of we daar nou blij mee moeten zijn of niet. Papa hebben we nog steeds niet gevonden, waar zou die nou zijn. Onderweg hadden de Duitsers tegen mama gezegd dat we papa bij aankomst weer zouden zien. Eenmaal aangekomen worden de vrouwen met kinderen gesplitst van de mannen. Mama vraagt of ze bij de kinderen mag blijven de hele tijd, er word haar beloofd dat dit zo is, mama is een beetje gerustgesteld, denk ik.. ik krijg moeilijk hoogte van haar. Ik voel mijn maag knorren, ik hoop dat ze hier wat te eten hebben. We moeten een stukje lopen, langzaam worden we gesplitst, ik hoor mensen gillen, ik probeer over de menigte heen te kijken wat er allemaal gebeurt maar ik kan niks zien. Mama wordt erg onrustig en grijpt Sarah en mij goed vast. Er komt een grote brede man aan, hij grijpt Sarah en mij en duwt mama weg, mama schreeuwt en probeert de man te slaan maar hij is veel te sterk, ik voel me heel erg angstig, wat gebeurt er allemaal? Waar gaan mama heen? Wanneer zie ik haar weer? Mama krijgt een harde klap van de man en er komen andere mannen bij, ze wordt meegenomen en ik zie haar langzaam verdwijnen, Sarah is compleet overstuur. Ik probeer haar te kalmeren. We worden meegenomen door allemaal mannen, samen met een heleboel andere huilende en overstuurde kinderen. Het is inmiddels al begin van de avond, ik voel mijn maag nog steeds knorren, maar ik denk niet dat we nog wat te eten krijgen. We worden in hokken geduwd, het lijkt hier wel een varkensstal denk ik bij mezelf. Er zijn een soort van houten planken op elkaar waar we op moeten slapen, ik weet nu al dat ik geen oog dicht doe vannacht. ’s Avonds laat, Sarah en ik liggen dicht tegen elkaar, het is bloed heet met al die kinderen op een klein stukje en ik hoor kinderen jammeren en huilen. Sarah voel ik ook snikkend tegen me aan liggen, ze vraagt steeds waar papa en mama zijn, maar ik weet het ook niet. Ik hoop dat ze nog in leven zijn. Boven ons slapen een hele hoop kinderen met onder andere een jongen met zijn zusje denk ik. Hij lijkt me aardig en misschien kan ik eens contact met hem maken. Ik sta op en kijk hem aan. ‘ Kan je ook niet slapen? ‘ vraagt hij. ‘ Nee, weet jij wat er allemaal gaande is hier?’ antwoord ik. Hij verteldt me dat dit een ‘concentratiekamp’ is. En legt me uit wat er allemaal gaat gebeuren. Ik word doodsbang van zijn woorden en laat het mijn zusje maar niet weten. Hij is ook zijn ouders ergens verloren en maakt zich ongerust, net als wij. Hij verteld dat hij van plan is om te ontsnappen, hij heeft al helemaal een plan uitgewerkt. Ik ben onder de indruk. Morgen ochtend heel vroeg gaat het gebeuren. Dan denkt hij dat de bewakers aan het ontbijten zijn en er weinig bewaakt word. ‘Ik heet Jan, hoe heet jij eigenlijk?’ vraagt hij. ‘Ik heet Esther’ antwoord ik. ‘ Ga je mee? ‘ vraagt hij. ‘ Daar moet ik nog even over nadenken’ antwoord ik. Ik ga weer liggen bij mijn zusje en probeer wat te slapen. Ik blijf maar twijfelen wat ik moet doen. Dadelijk worden we gepakt, en dan? Worden we dan vermoord? Krijgen we dan straf? Ik weet niet of ik dat risico wel moet nemen. Na enige tijd valt Sarah eindelijk in slaap, nu kan ik ook gaan slapen. Na uren val ik eindelijk in slaap, binnen een uurtje denk ik word ik wakker geschud. Het is Jan, hij vraagt of ik nog meega. Ik kijk naar mijn zusje die wakker is geworden. ‘Ik ben zo terug Saar, ik ga heel even met Jan mee, je zult mama en papa snel zien’ zeg ik. Sarah is te moe om iets terug te zeggen en zakt weer in. Ik voel me onwijs schuldig maar hoop maar dat mama en papa snel terug komen, en ik ook. Ik sluip achter Jan aan en hou hem zachtjes vast aan zijn shirt. De bewaker loopt net achter het muurtje langs. ‘ Ja, nu moeten we gaan! Kom Esther! Anders is het te laat’ Jan rent snel richting het hek en ik ren hem achterna. Mijn hart zit in mijn keel zo voelt het, ik ben nog nooit zó bang geweest. Hij rent naar een gat in het hek en kruipt er door heen. Hij krijgt een dikke snee in zijn been. Hij steekt zijn hand uit naar mij, ik kruip er zo snel mogelijk onder door totdat ik een hand aan mijn voet voel. Het is een van de bewakers! Jan steekt onverwachts zijn hand door het hek en geeft de man een stomp in zijn gezicht. Hij laat los en ik sluip er snel onder door en ren weg samen met Jan, het maïsveld lijkt oneindig te duren, de man probeert nog te schieten maar hij kan niet zien waar we zijn door het hoge maïs. Na zoon 800 meter ben ik uitgeput, ik val neer op de grond. Jan probeert me mee te trekken maar ik kan echt niet meer. Jan komt bij me zitten en vraagt of het wel met me gaat. Ik ga even liggen en na een paar minuten gaan we weer verder, we rennen oneindig, maar het voelt heerlijk, vrij, eindelijk van dat kamp af, het leek eindeloos te duren. Het maïsveld loopt over in een bos. We komen bij een plasje midden in de bossen, ik spring erin, het is zó warm. Jan springt me achterna. Samen wassen we onszelf en drinken we zoveel als we kunnen. Heerlijk voelt dit, even weer een beetje schoon, overal had ik bloed van het hek en zwarte strepen van het vallen onderweg. Eenmaal eruit kruip ik tegen Jan aan, hij slaat zijn arm om me heen en we praten nog wat. Het is vroeg in de morgen, het is een prachtige morgen, ik hoor vogeltjes fluiten en blaadjes ritselen en de zon schijnt in mijn ogen. Jan slaapt nog denk ik. Ik sta op en loop een stukje, ik ga kijken of ik het hier herken. Geen idee waar we zijn. Opeens voel ik een hand op mijn schouder, het is Jan. ‘Laten we een boerderij gaan zoeken waar misschien mensen ons kunnen helpen!’ We wandelen eerst rustig verder, samen, hand in hand, stiekem vind ik hem denk ik wel leuk. Maar ik weet niet wat hij vind. Misschien ziet hij mij alleen als een goeie vriendin. ‘Laten we een stuk rennen, anders komen er nooit bij een huis aan’. We rennen rustig niet gehaast over een groot land. We rennen al erg lang, ik heb geen idee hoelang, een uur? 2 uur? Ik heb geen benul van tijd. Het begint al weer schemerig te worden na een tijd. In de verte zien we een grote boerderij met stallen erbij! Jan schreeuwt het uit van plezier en ik ben ook erg blij! We rennen zo hard als we kunnen er naar toe. Eenmaal aangekomen klimmen we over het hek en sluipen we stilletjes naar de deur toe, het is al donker geworden. Gelijk doet er een vrouw open, ze is van gemiddelde leeftijd denk ik. ‘ Kinderen wat doen jullie zo laat nog op pad? ‘ vraagt de vrouw. ‘ We zijn ontsnapt uit een concentratiekamp mevrouw, we hebben een heel eind gerent en vroegen ons af of u ons misschien kan helpen’ zegt Jan. ‘ Kom maar gauw binnen ‘ zegt de vrouw. De vrouw geeft ons wat thee en een warm broodje. Ik geniet en vind het heerlijk zo verzorgt te worden, zelfs thuis deed mama dat niet zo. Ze doet ons beide omstebeurt in bad en daarna hebben we beide een schoon bed om heerlijk in de slapen. Nog even denk ik aan alles wat er gebeurt ik, ik voel me schuldig omdat Sarah daar nog zit, mama zou woedend op me zijn dat ik haar daar heb achtergelaten, maar ik ga terug, dat weet ik zeker, hoe dan ook om haar te redden. De vrouw is zó aardig hier. En haar man ook. Het lijken wel een opa en oma. De volgende morgen zitten we aan tafel aan het ontbijt, ik vind het heerlijk, en Jan zo te zien ook. De vrouw en man vragen ons allerlei dingen, over het kamp, waar we vandaag komen en hoe we hier zijn gekomen. Jan en ik vertellen alles heel open, het voelt zo vertrouwt. Ik vertel de vrouw over Sarah, dat ze daar nog zit en dat ik erheen terug wil om haar te redden. Maar de vrouw verteld me dat dat erg gevaarlijk is om dat te doen. Later in de middag zitten Jan en ik voor de openhaard bij de mensen, we hebben beide een kopje thee en ik voel me heerlijk, alles is hier zo vertrouwd. Er word geklopt op de deur, ik voel gelijk een steek van angst door me heen zijn, oude herinneringen komen weer naar boven. Van die ene ochtend toen de Duitsers ons kwamen ophalen. En mijn gevoel word bevestigd. Ik hoor Duitse mannen praten tegen te vrouw, de vrouw klinkt niet bang en neemt de Duitsers mee naar ons toe, ik kruip bang tegen Jan aan. Ze stormen binnen en praten tegen te vrouw die ernaast staat. Er komt nog een man binnen en die grijpt Jan en mij aan onze armen vast. We worden meegesleurd door de mannen. ‘ Jullie horen daar en niet hier vieze Joodse kinderen! ‘ schreeuwt de vrouw ons nog na. Het doet me pijn van binnen dat ze zulk soort dingen zegt, ik dacht dat ze te vertrouwen was. Jan en ik worden in de auto van de mannen geduwd, ze gaan er zelf ook in en we rijden een heel stuk. Ze zeggen van alles tegen ons maar ik versta het niet. Ik voel me niet lekker, heb het gevoel dat ik moet overgeven van angst. Ik schrik van de omgeving, ik herken het hier, hier waren we 2 dagen terug ook. We worden uit de auto getrokken en meegenomen naar een open stuk grond. Daar stonden nog een aantal kinderen op een rij. De mannen zetten Jan en mij ernaast, er stonden een paar kinderen tegen over ons, ik durfde ze nog niet in hun ogen aan te kijken. Ik hoor een harde knal, een meisje aan de andere kant van de rij is neergeschoten, ik schrik ervan en kijk de kinderen die tegenover ons staan aan, er gaat een steek door me heen, een steek van angst en woede! Ik zie Sarah staan, met een geweer. Ze heeft tranen in haar ogen en kijkt me heel erg angstig aan. De Duitsers lachen en geven Sarah een schouderklopje, daarna begint ze te richten, op mij, voordat ze schiet zegt ze nog 1 ding ‘ sorry zus ’.