Bokt.nl

Citaat:

Zzzzz…Zzzzz…in de verte hoor ik een zoemend geluid. Ik draai me om en meteen wordt het geluid harder, meteen schrik ik wakker. Ik doe voorzichtig mijn ogen open en kijk inderdaad naar mijn wekkerradio die de tijd ’07.00’ uur aan geeft. Ik druk op de ‘snooze’ knop en begraaf mezelf nog even onder de dekens. Niet veel later gaat mijn wekker opnieuw, “waarom gaan die 9 minuten altijd zo snel”, mompel ik mopperend. Ik rek me uit, sla de dekens van me af en stap uit bed. Voorzichtig strompel ik naar het lichtknopje in mijn kamer en sluit vervolgens snel mijn ogen tegen het felle licht. Ik rek me nog een keer uit en loop dan naar mijn klerenkast. Ik kies wat kleren uit, borstel mijn haar en smeer wat make-up op mijn gezicht. Nu ik aangekleed ben doe ik mijn gordijnen open, teleurgesteld kijk ik uit het raam nog steeds sneeuw. Vervolgens pak ik mijn tas om naar beneden te gaan. “Goedemorgen mop”, begroet mijn moeder mij. “Goedemorgen mam, lekker geslapen?”, vraag ik belangstellend. “Ja dankje, jij ook?”, vraagt mijn moeder. “Ja ik heb ook lekker geslapen”. We smeren allebei een broodje en drinken onze gebruikelijke kop warme thee. “Hoe laat ben je thuis vandaag?”, vraagt mijn moeder. “Ik moet naar school tot 4 uur, dus ik ben rond 5 uur thuis”, antwoord ik. “Bah, dat is een lange dag lieverd, ik ga gelijk uit mijn werk even boodschappen doen, maar denk dat ik wel weer thuis ben voordat jij thuis komt”, vertelt mijn moeder. Mijn moeder is verlaten door mijn vader en werkt als verpleegkundige in een verzorgingstehuis en heeft het daar erg naar haar zin. Ik zit op school en ga over twee weken voor een stage naar het buitenland.

Ik draai de sleutel om in het slot en hoor hoe de deur op slot gaat. Mijn moeder was een aantal minuten eerder vertrokken en daarom sluit ik het huis af. Ik loop het pad van ons huis af naar mijn auto. Glimlachend kijk ik naar mijn auto, nog steeds even trots als dat ik hem net kocht. Zo lang gespaard en toen kon ik eindelijk een auto kopen en het werd een ‘Opel Corsa’ uit het jaar
‘2000’. Met zijn witte kleur valt hij niet op met dit winterse weer. Ik draai mijn slot om en stap in de auto die brommend op gang komt. Ik krab zorgvuldig mijn ramen en stook de verwarming flink op. Dan zet ik mijn radio aan en rijd tevreden weg. Rond deze tijden is het altijd erg druk op de weg maar gelukkig kan ik veel binnenwegen pakken zodat ik er niet veel last van heb. Drie kwartier later kom ik aan bij de hogeschool RCA en parkeer mijn auto op een beschikbare parkeerplaats. Wanneer ik uit mijn auto stap zie ik dat mijn goede vriend Frank net aan komt lopen. “He Saar, kon je een beetje uit bed komen?”, roept hij ter begroeting. “Ook goedemorgen Frank en nee kon er niet uitkomen”, zeg ik als hij dichterbij is gekomen. Samen lopen we kletsend het grote schoolgebouw in, weer een nieuwe schooldag. Gelukkig gaan de dagen als Frank er is erg snel en voor ik het weet zitten we alweer in de kantine voor de lunchpauze van 13.00 uur. “Waarom ben je niet alle dagen op school Frank, dan gaan de dagen een stuk sneller?”, vraag ik zeurend. “Ja, ik hoef maar twee dagen naar school, kan er niks aan doen dat jij nog niet al je vakken heb gehaald”, zegt hij en steekt zijn tong naar mij uit. Glimlachend kijk ik hem aan. We zitten allebei in ons laatste jaar en moeten nu nog een aantal vakken en de vakken die je het vorige jaar niet heb gehaald. Frank had alles gehaald maar ik niet en moet dus voor twee dagen terug komen op school. “Nog maar twee weken denk?”, haalt Frank mij uit mijn gedachte. “Ja het komt nu wel eng dichtbij hoor”, antwoord ik meteen wetende waar hij het over heeft. Over twee weken ga ik met de auto naar Italië voor een stage van 3 maanden. “Met wie moet ik dan lunchen?”, vraagt Frank somber. “Tsja, dan moet je maar even op zoek naar een auto die je kan slopen en vervolgens de held uithangen”, som ik grinnikend op. “Zo heb je het toch ook met mijn auto gedaan?”. Tijdens mijn eerste dag op deze school raakte ik met pech langs de weg. Gelukkig kwam ik Frank toen tegen en die hielp me uit de brand. Sindsdien lunchen we iedere dag dat hij op school is samen want dat was wel het minste wat ik terug kon doen en we zijn elkaar erg aardig gaan vinden. Ik krijg een stomp tegen mijn schouder, “je weet dat, dat niet zo is Saar”, grapt Frank. Ik wrijf over mijn pijnlijke schouder met een boos gezicht naar Frank. “Watje”, zegt Frank. Voordat ik een weerwoord wil geven galmt de bel door de kantine en is het tijd voor het laatste blokuur.


De laatste twee weken zijn aan me voorbij gevlogen. Ik kan nog steeds niet geloven dat het morgen eindelijk zover is om naar Italië te vertrekken. Mijn moeder hield zich steeds heel flink maar nu de tijd bijna is aangebroken wordt ze toch wel wat nerveuzer. “Hoe laat komen je vrienden vanavond mop?”, vraagt mijn moeder vanuit de keuken. “Rond half 9”, roep ik. “Weet je zeker dat je, je laatste avond hier met je vrienden door wil brengen en niet met je lieve moeder”, vraagt ze en ze staat ondertussen in de woonkamer waar ik TV aan het kijken ben. Als ik haar aankijk zie ik dat ze glimlacht met waterige oogjes. “Oh mam”, zeg ik vertederd en trek haar tegen mijn aan en voel een brok in mijn keel. “Ik zal u zo missen”, zeg ik zachtjes. “Ik jou ook benjamin”, snikt mijn moeder. Ik veeg haar tranen van haar gezicht met mijn duim en glimlach dan naar haar. “U komt toch wel een keertje langs?”, vraag ik met mijn liefste stemmetje. “Dat zien we nog wel”, zegt mijn moeder gelijk. Ik grinnik, ze heeft een hekel aan autorijden en op een vliegtuig zit ze al helemaal niet te wachten. “Nou ja laten we maar gaan voorbereiden voor vanavond”, zeg ik opgewekt. Het idee naar dat mijn vrienden vanavond komen maakt me gelijk blij. “Wie komen er eigenlijk allemaal?”, vraagt mijn moeder. “Frank, Co, Piet, Ray en Room”, som ik op. Ik kon het altijd al beter vinden met de jongens van mijn klas, die meiden waren altijd van die tutjes. En Romy is toevallig het jongere zusje van mijn ex Pieter en we zijn die periode toch wel dik bevriend geraakt. “Ik ben blij dat jij en Pieter het nog zo leuk met elkaar kunnen vinden”, glimlacht mijn moeder. Mijn moeder is gek op Pieter, we hebben denk ik 7 maanden een relatie gehad maar het werkte niet. Pieter was op zoek naar ‘huisje boompje beestje’ en daar was ik gewoon nog niet klaar voor. Ray ben ik tegengekomen op een vakantie in Griekenland en toen kwamen we erachter dat hij in de buurt woonden en sindsdien houden we eigenlijk nog steeds contact. En Co, Co ken ik al mijn sinds de peuterklas en zou me geen leven zonder hem kunnen bedenken. Gek genoeg kunnen we het allemaal erg goed met elkaar vinden en zijn we ook een hechte vriendengroep geworden. Stuk voor stuk denk ik aan mijn vrienden en aan alle dingen die we samen hebben meegemaakt, glimlachend denk ik er aan terug.

“De hapjes”, zeg ik. “Ja, ik had verschillende schalen in gedachte”. “Eentje met worstjes en kaas, eentje met gesmeerde toastjes en misschien nog een schaal met wat frituursnacks?”, somt mijn moeder op. “Dat klink super mam”, zeg ik vrolijk. “En natuurlijk de gebruikelijke zakken chips die jullie verslinden”, voegt mijn moeder toe. “Juist”, zeg ik blozend. “Nou ga jij je dan maar omkleden, dan doe ik het verder wel”, zegt mijn moeder die druk aan de slag gaat. “Danku mam”, zeg ik en loop vervolgens de trap op. Ik trek snel mijn kleren uit en stap onder de douche. Ik was vlug mijn haren en sop mijn hele lichaam in en spoel het er daarna weer van af. Dan stap ik onder de douche vandaan en droog mezelf af. Ik bind de handdoek om mijn haren en trek de kleren aan die ik uitgekozen had. Het is een spijkerrokje met een zwart T-shirt er boven. Als sieraden doe ik grote zilveren ringen in en een schattig zilveren kettinkje, tevreden kijk ik in mijn spiegelbeeld. Ik haal mijn handdoek van mijn hoofd en de natte donkere krullen vallen op mijn schouders. Ik kneed de krullen in de goede houding en spuit er daarna een hoop lak in. Ik smeer de nodige make-up op mijn gezicht en spuit mijn gebruikelijke luchtje op. Ik kijk nog één keer in de spiegel en ren dan naar beneden waar mijn moeder de keukentafel al heeft versierd. Ik geef haar een kus op haar wang en pak nog even een glas water. Wanneer ik mijn glas onder de kraan houdt gaat de bel, daar is de eerste gast.

Citaat:

Deel 2
Wanneer ik de deur open kijk ik in de lachende ogen van Co. “Jij bent ook altijd de eerste hè”, zeg ik grinnikend en trek hem naar me toe. Co slaat zijn armen stevig om mij heen en drukt me even tegen zich aan. Dan laat hij me los en kijkt me aan met zijn vonkelende blauwe ogen en ik kan niets anders doen dan naar hem glimlachen. Net wanneer ik Co een drankje heb aangeboden, komen de rest van de vrienden binnenlopen. Iedereen begroet elkaar en we schuiven allemaal aan tafel. De avond verloopt zoals meestal eerst worden alle verhalen en nieuwtjes doorgesproken onder het genot van wat hapjes en natuurlijk een borrel. Vervolgens komen de bakken met chips om tafel en worden de verhalen steeds slapper. En uiteindelijk eindigen we altijd met drankspellen en gaat iedereen als een balletje naar huis. Het is inmiddels half drie en iedereen is aardig jolig. “Ik wil nog even een toast uitbrengen”, lalt Ray. “Sara Bakker, we gaan je allemaal heel erg missen. We hopen dat je het naar je zin zult hebben daar en af en toe wat van je laat horen”, speecht Ray. De glazen worden geheven en iedereen neemt een slok van zijn drinken. “Daar wil ik nog aan toevoegen dat we een cadeau voor je hebben”, roept Romy. Ze haalt een plat pakketje tevoorschijn met rode inpakpier. Blozend haal ik het papier eraf. “Dit had toch niet gehoeven jongens”, zeg ik verlegen nu ineens alle ogen op mij gericht zijn. Het is een foto van afgelopen zomer toen we met ze alle in de tuin zaten. “Wat lief jongens”, zeg ik emotioneel. “Dan kun je die meenemen en dan blijf je aan ons denken”, zegt Co met een knipoog. “Echt heel erg bedankt allemaal!”, zeg ik oprecht blij.

“Dan is het nu tijd om te gaan”, probeer ik voorzichtig om vier uur. Ik verwacht tegenargumenten maar ze zien aan mijn gezicht dat ik het meen. “Ik vertrek morgen om twee uur en heb nog wel even mijn slaap nodig”, zeg ik. “We snappen het hoor Saar”, antwoord Frank. “En dan spreek ik denk ik namens iedereen”. Gelukkig hoor ik instemmende geluiden. Langzamerhand gaat iedereen naar huis totdat ik alleen nog met Pieter aan tafel zit. “Ik ga je wel missen hoor, je bent toch een beetje mijn meisje”, zegt Pieter zachtjes. “Dat heb je al lang niet meer gezegd”, zeg ik glimlachend. “Je blijft belangrijk voor me, dat weet je toch”, gaat Pieter serieus verder. “Ja dat weet ik Piet en dat is geheel wederzijds”, zeg ik. Dan staat Pieter op en komt naar mijn kant van de tafel lopen. Hij trekt mij uit mijn stoel en trekt me dicht tegen hem aan en zo blijven we even staan. Dan neemt hij mijn gezicht in mijn handen en drukt zijn lippen op die van voorhoofd. “Doe alsjeblieft voorzichtig”, zegt Pieter en hij kijkt mijn doordringend aan, “beloof je dat”? “Dat beloof ik Piet”, zeg ik. “Hé, we houden contact hoor, het is niet dat ik gelijk niks meer van mij laat horen”, voeg ik er aan toe. Even kijkt hij mij aan alsof hij nog wat wil zeggen maar dan slaat hij zijn ogen neer. “Ik zal gaan, dan kun je naar bed”, zegt Pieter. Samen lopen we naar de deur en laat ik hem uit. Ik blijf bij de deur staan totdat hij in zijn auto is gestapt en weg is gereden. Dan draai ik de deur op slot en begin met het opruimen van de keuken. Ik zet alle vieze glazen en bakjes in de afwasmachine en gooi de etenswaren die over zijn in de prullenbak. Dan haal ik een dweil over tafel en knip het licht uit van de keuken en ga naar mijn slaapkamer. Nadat ik me omgekleed heb en mijn tanden heb gepoetst trek ik mijn pyjama aan en duik in mijn bed. Zodra mijn hoofd het kussen raakt val ik in een diepe slaap.

Ik word wakker van het gerammel van bestek beneden en als ik op mijn wekker kijk zie ik dat het twaalf uur is. Ik rek me uit en net wanneer ik de dekens van me af wil slaan komt mijn moeder binnen. Ze komt binnen samen met een dienblad met daarop een warme kop thee, croissantjes met roomkaas en een gekookt ei. “Laatste keer dat ik je nog even goed kan verwennen”, zegt mijn moeder tevreden met haar eigen gemaakte ‘ontbijt op bed’. “Dankuwel mam”, zeg ik blij en gelijk schiet er een schuldgevoel door mijn lichaam. Laat ik mijn moeder nu echt alleen achter, welke dochter doet er nou zoiets? Stilletjes eet ik het ontbijt op en neem ik kleine slokjes van mijn, nog veel te warme, thee. Mijn moeder is bij me op de bedrand komen zitten en streelt met haar hand door mijn haren. “Ben je er klaar voor schat”, vraagt mijn moeder. “Ik denk het”, zeg ik voorzichtig. “Je weet dat ik het natuurlijk heel erg jammer vind dat je gaat, maar dit is zo’n fantastische ervaring”. “Zo’n kans krijg je nooit meer”, zegt mijn moeder opgewekt. “U heeft gelijk”, glimlach ik. “Nou kleed je om en dan kunnen we nog even beneden zitten”, zegt mijn moeder dan en ze loopt weer net zo snel de kamer uit als dat ze kwam. Verbaasd blijf ik achter maar ga dan toch uit bed en begin me aan te kleden. Ik kies voor mijn lekker zittende spijkerbroek met daarboven een witte blouse. Ik bind mijn haar tot een knot en smeer nog even wat make-up op mijn gezicht. Dan pak ik de laatste spullen in en neem alvast een deel van mijn bagage naar beneden. Strompelend kom ik de trap af en zie dat mijn moeder in de keuken bezig is met mijn lunchpakket. “Ik heb even wat broodjes en wat lekkere dingetjes bij elkaar gedaan”, gaat mijn moeder verder. “Danku mam, ik laad alvast mijn auto in”, roep ik vanuit de hal. Ik loop naar de garage waar mijn witte Corsa staat en doe alvast een deel van mijn bagage in de achterbak. Als ik de garagedeur open doe kijk ik voor de tweede maal in de lachende ogen van Co. “Goedemorgen kanjer, of het is inmiddels alweer middag”, zegt hij lachend. “Ben je er een beetje klaar voor”?, vraagt Co. “Gek nu ik jou zie, voel ik me gelijk een stuk beter”, zeg ik en dat meen ik. “Daarom kwam ik ook nog even langs”, zegt Co grinnikend. “Ach charmeur”, zeg ik en geef hem een klopje op zijn schouder. “Nu je hier toch bent kan je me gelijk even helpen met inladen”, zeg ik met mijn liefste glimlach. “Pff, wie is hier nou de charmeur?”, mompelt Co en gaat dan toch achter mij het huis in. Om half twee is mijn hele auto ingeladen en ben ik klaar om te gaan. Samen met Co en mijn moeder zit ik nog even aan de keukentafel. “Nou nu heb ik ook nog een cadeautje voor je”, kondigt mijn moeder aan. Ze pakt uit een keukenkastje een vierkant pakketje met gebloemd inpakpier. Voor de tweede keer in korte tijd pak ik mijn cadeautje uit en kan mijn ogen niet geloven. “Een carkit”, zegt Co enthousiast. “Wauw wat gaaf mam”, zeg ik ook dolenthousiast. “Ja dan hoef je niet steeds te stoppen om met ons te bellen”, zegt mijn moeder glimlachend. “Ik ga hem gelijk voor je installeren”, zegt Co en hij trekt de carkit uit mijn handen en vlucht naar mijn auto. Grinnikend kijken mijn moeder en ik elkaar aan. “Die verandert ook nooit”, lacht mijn moeder. Mam en ik spreken nog even wat dingen door en na een kwartiertje komt Co weer binnen. “Helemaal geregeld hoor”, zegt hij stralend. “Je bent fantastisch”, zeg ik lachend. “Weet ik, weet ik”, knipoogt Co. Dan valt er een stilte in de keuken. “Ik denk dat het tijd is om te gaan”, verbreek ik voorzichtig de stilte. “Dat denk ik ook mopje”, zegt mijn moeder. Ze lacht maar ik zie aan haar gezicht dat ze er moeite mee heeft. Co loopt geruisloos alvast naar buiten. “Ga maar schat, het is goed”, zegt mijn moeder. We knuffelen elkaar nog even en ik voel de tranen in mijn ogen prikken. Ze geeft me nog even een aai over mijn bol en loopt dan naar buiten. Ik kijk nog één keer de kamer rond en ga dan ook naar buiten. Co houd de deur open van mijn auto en glimlachend loop ik naar hem toe. Ook Co geef ik een lange knuffel. “Doe voorzichtig maar geniet er ook vooral van Saar”, fluistert Co in mijn oor. “Dankje Co, ik ben blij dat je bent gekomen”, zeg ik en ik maak me los uit zijn omarming. We kijken elkaar nog even en dan stap ik in de auto. Wanneer ik wegrijd kijk ik nog één keer in mijn binnenspiegel en zwaai nog even naar mijn moeder en Co. Dan richt ik mijn blik op de weg, op naar een nieuw avontuur!

Citaat:

Ik ben inmiddels al een aantal uur onderweg en heb het kleine Nederland al achter me gelaten. Wat is Nederland dan toch klein vergeleken met de rest van de wereld. Ik dacht ook dat ik genoeg zou hebben aan mijn 6 cd's maar ik heb ze inmiddels allemaal al een keer gedraaid. Ik kan een diepe zucht niet onderdrukken, geen leuke muziek, er is niemand die naast me zit om met me te kletsen en bovendien voelt mijn autostoel als een houten plank. Ik besluit om bij het eerst volgende tankstation te stoppen en lekker even mijn benen te strekken. "Waar is een tankstation als je die nodig heb", mopper ik als ik na een aantal kilometer nog geen teken van een tankstation heb gezien. Ik besluit mijn carkit uit te proberen en bel één van mijn vrienden. Tijdens het rijden zoek ik naar de namen, de eerste die voorbij komt is de letter 'C' en dus Co. Hij gaat drie keer over en dan volgt de vrolijke stem van Co door mijn auto "He Saar, wat leuk om wat van je te horen, hoe is het? Waar rijd je nu? Hoe is het weer daar? En hoe is het?" Grinnikend luister ik naar alle vragen die hij om me afvuurt. "Dag Co, natuurlijk bel ik jou even en hier gaat alles goed. Ik rijd nu in Duitsland en de zon schijnt volop en het gaat nog steeds goed", dat laatste zeg ik sarcastisch. "Het is fijn om je even te horen", zegt Co en ik hoor aan zijn stem dat hij glimlacht. We praten niet lang want het is natuurlijk duurder om vanuit Duitsland te bellen. Ik vraag hem om de rest ook even op de hoogte te brengen. "Natuurlijk dat zal ik doen", antwoord Co. "En ik vind het niet erg om de boodschapper te zijn hoor, je mag me altijd bellen". "Dat is goed om te weten", lach ik en daarbij sluit ik het telefoongesprek af. Dan word de glimlach om mijn mond nog breder, over 20 kilometer tankstation en mogelijkheid om te eten. Ik verwissel langzamerhand naar de rechterbaan zodat ik straks gelijk af kan slaan.
"Eindelijk weer mijn benen strekken", en ik rek mezelf uit. Mijn benen voelen aan als lood en mijn rug is stijf. Ik gooi mijn auto vol met benzine en haal een broodje gezond bij het tankstation vandaan. Ik zet mijn auto vervolgens op de parkeerplaats en besluit even een stukje te lopen over het kleine parkje wat achter de parkeerplaats ligt. Ik plof neer op een bankje, ik kijk even om mij heen en als ik niemand zie ga ik even languit liggen om het smalle houten bankje. Genietend knijp ik mijn ogen dicht die nu scherp in mijn gezicht schijnt. Ik voel mezelf afdwalen en denk aan de stranden met mijn voeten in het koele water. "Beetje asociaal vind je niet?" Ik schrik op uit mijn gedachte en open mijn ogen. Er staat een jongen over mijn heen gebogen, zijn donkere haar hangt alle kanten op, het lijkt alsof hij zo uit zijn bed is komen lopen. Hij heeft een donkere spijkerbroek aan met daarboven een wit T-shirt, maar het zijn, zijn ogen waar ik weer bij terugkom. Ze zijn bruin met een grijze gloed, het zijn één van de mooiste ogen waar ik in heb gekeken. "Sorry?", brabbel ik. "Ik zei, beetje asociaal vind je niet?", antwoord de jongen en hij glimlacht. "Wat?", zeg ik nog steeds niet begrijpend. Hij laat zijn blik rusten op mijn benen en dan snap ik eindelijk wat hij bedoelt. Beschamend trek ik mijn voeten naar me toe en ga overeind zitten. De jongen kijkt me nog steeds glimlachend aan. Ik word zenuwachtig van zijn blik en sta op. "Ik ga", zeg ik zelfverzekerd. "Waar ga je heen?" vraagt de jongen. "Dat gaat je niks aan", antwoord ik kort. Zijn arrogante houding irriteert me. "Nou, jij bent ook niet echt aardig", hij lijkt zich erg te amuseren. Nog even kijk ik hem aan en hij trekt zijn wenkbrauwen op. Dan draai ik me om en loop terug naar de parkeerplaats. "Ga je niet vertellen hoe je heet?", roept hij me achterna. "Nee!", antwoord ik en loop snel naar mijn auto. "Arrogante kwast", mompel ik en start snel mijn auto. Ik voeg snel weer tussen de auto's op de snelweg en voer de snelheid snel op naar 120.

Het begint inmiddels te schemeren en ik heb mijn hotel nog niet bereikt. Ik had een hotel in Duitsland uitgekozen om te overnachten. Ik had besloten om het in de twee dagen te rijden, dan was ik niet zo vergaard als ik de dag zelf aan zou komen. Ik rijd al geruime tijd in de rondte in de stad München. Ik sla nogmaals linksaf en zie dan gelukkig het bordje waar ik naar zocht, Hotel an der berkenstraße. Ik parkeer mijn auto en kijk even naar het hotel. Vanaf een foto ziet het er natuurlijk altijd anders uit, maar dit zier er wel heel oud uit. Ik pak mijn weekendtas waar ik de nodige spullen in had gepakt voor deze overnachting. Dat was nog een idee van Romy, anders had ik al mijn koffers mee moeten nemen, ik ben haar nu erg dankbaar. Ik zet mijn auto op slot en controleer voor de zekerheid nog even alle sloten. Ik loop de krakende houten trap op en open voorzichtig de deur, nieuwsgierig wat ik aan zal tonen. Mijn mond gaat bijna open van verbazing, het is totaal niet wat ik verwacht had. Het eerste wat me opvalt is de knalrode vloerbedekking, de muren zijn limegroen, de meubelen zijn neutraal, maar de accessoires zijn turquoise met paars en de gordijnen die er hangen zijn net zo rood als de vloerbedekking. Even blijf ik een moment staan en kijk in de rondte, dan besef ik dat het erg onbeleefd is en loop snel door. De vrouw achter de balie kijkt me vriendelijk aan, ze vertelt me in het Duits dat, dat de meeste reactie is van mensen die hier voor het eerst binnenkomen. Ik glimlach en vertel haar dat ik het erg apart vind. Daarna geef ik haar mijn reserveringsformulier en krijg een roestige sleutel in mijn handen gedrukt. Op de sleutel staat nummer 6. Ik vraag haar waar de kamer is en ze wijst naar een grote bruine deur in de hoek. Voorzichtig loop ik naar de deur en met een krakend geluid maak ik hem open. Er volgt een smalle, steile trap zonder leuning. "Met een borrel op moet je hier zeker niet lopen", mompel ik. Ik zwaai mijn weekendtas op mijn rug en loop voorzichtig naar boven. Per verdieping zijn twee kamer dus ik zit op de derde verdieping. De muren zijn van steen en aan deze stenen te zien staan ze hier al zeker 50 jaar, wat een oude bende zeg. Ik word steeds banger wat ik aantref in mijn slaapkamer. Ik steek de sleutel in het slot en na wat gerommel gaat de deur open. Er ligt weer een knalrode vloerbedekking net als de gordijnen. Er staat een tweepersoonsbed met een klein nachtkastje, verder staat er een kleine kledingkast en er hangt een spiegel. De smalle deur leid naar de een zwart betegelde badkamer die verlicht word door een stalamp. Ik doe de gordijnen dicht en trek mijn zwarte joggingbroek aan en daarboven een T-shirt, oftewel mijn pyjama. Ik borstel nog even mijn haar en vlecht het daarna in. Ik poets mijn tanden in de slecht verlichte badkamer en was met een washand alle make-up van mijn gezicht. Vermoeid loop ik naar het bed en laat mij onder de dekens glijden De muffe geur die in het kussen hangt stoort mij allang niet meer want ik ben gelijk in een diepe slaap gevallen.

Citaat:

“Fraulein”. Ik draai me om en trek de deken over mezelf heen. “Fraulein!” Het geluid wordt nu harder en er volgen een aantal bonken op de deur. Ik schiet geschrokken overeind en kijk om me heen. Wanneer ik de rode gordijnen en vloerbedekking zie weet ik weer waar ik ben. “Fraulein”, deze keer klinkt de stem echt boos. Ik strompel mijn bed uit en loop naar de deur en mompel wat in mezelf, “ja, ja ik kom al”. Als ik de deur openzwaai zie ik een klein chinees vrouwtje staan, ze weet er met moeite een glimlach uit te persen. “Guten Morgen”, zeg ik liefjes. “Guten Morgen, ich möchte gern Ihre Zimmer putzen”, antwoord de Chinese vrouw en ik verbaas me erover wat voor een stemgeluid uit het kleine vrouwtje komt. Ik vraag in mijn Duits of ik nog wat tijd krijg om mijn spullen te pakken en ze geeft me een uurtje de tijd. Ik spring snel onder de douche en schiet in een spijkerbroek met daarboven een wit bloesje. Ik bind mijn haar in een knot en laat de rest voor wat het is. Ik pak mijn spullen weer in en loop dan naar beneden. Ik vraag aan de balie waar ik kan eten en ze verwijst me naar een bakkerij aan de overkant.

Ik stop alvast de spullen in mijn auto en loop dan naar de bakkerij. Wanneer ik de bakkerij binnenloop maakt mijn buik een protesterend geluid, ik bestel snel een warm stokbrood met kaas en reken af. In gedachten verzonken loop ik de bakkerij uit en wanneer ik naar buiten loop struikel ik over de drempel en beland languit in de armen van de jongen die toevallig net voorbij liep. Ik ben even te pardoes om te reageren, mijn neus neemt een heerlijk geur in zich op. “Gaat het wel”, hoor ik de jongen zeggen. Ik maak me los uit zijn omarming en kijk wederom in diezelfde mooie ogen. “Oh, jij weer”, grinnikt de jongen die ik omgetoverd had als arrogante kwast. “He”, mompel ik en ik voel mijn wangen rood kleuren en de glimlach van de jongen wordt alleen maar breder. “Heb je nooit geleerd je voeten op te tillen”, vraagt de jongen als ik verder mijn mond hou. Ik kijk hem geïrriteerd aan, “wat doe je hier?”, vraag ik. “Ik kwam even een broodje halen, net als jij zie ik”, antwoord de jongen. “Ga je me nog vertellen hoe je heet?”, vraagt de jongen. “Nee”, zeg ik koppig en ik vraag me af waarom hij het zo graag wil weten. “Ik heb net je leven gered, dan kan je me toch op ze minst je naam geven” en hij kijkt me afwachtend aan. Ik zucht even diep en steek dan mijn hand uit, wanneer hij mijn hand pakt zeg ik, “Sara”. “Sara wie?”, vraagt de jongen. “Gewoon Sara”, antwoord ik en ik probeer hem voorbij te lopen maar hij pakt mijn hand steviger vast. “Ben je niet benieuwd hoe ik heet?”, vraagt de jongen. Ik laat een korte stilte vallen en doe net alsof ik nadenk, ”hmm, nee eigenlijk niet”. Hij laat mijn hand los en kijkt me verbaasd na. Ik stap mijn auto in en wanneer ik de bocht om ga zie ik de jongen nog steeds verbaasd staan. Ik ban de jongen uit mijn gedachte en start aan de laatste etappe van mijn reis.

Het is vijf uur wanneer ik in het plaatsje Verona kom. Het is nog even zoeken maar dan vind ik het appartementencomplex waar ik de 3 maanden zal gaan vertoeven. Ieder appartementnummer heeft zijn eigen parkeerplaats dus ik kan mijn Corsa gelukkig moeiteloos parkeren. Ik pak mijn handtas en alvast een koffer en loop de trap op naar het complex. Aan de muur hangen kastjes met nummers van 1 tot en met 10. Via de mail heb ik een code gekregen om kastje nummer 6 te openen. Zenuwachtig tik ik de vier cijferige code in en hoor gelukkig een bevestigend toontje en open het kastje. Er ligt een sleutel in met een sleutelhanger die kamernummer 215 aangeeft. Ik ga ervan uit dat de tweede grotere sleutel aan de bos voor het complex is en steek deze in het slot, de deur gaat krakend open. Er komt een lucht van verschillende etensluchten tegemoet, de geur maakt me misselijk. Ik moet drie trappen oplopen wanneer ik eindelijk kamernummer 215 zie. Ik zet de sleutel in het slot en zucht nog één keer diep, benieuwd wat mij te wachten staat achter de deur. Wanneer ik de deur open zwaai gaan mijn ogen scannend de ruimte door. Ik stap in een smal halletje met drie deuren, één deur voor de WC, één deur voor de meterkast en de laatste deur leidt naar de woonkamer. Deze is ingericht met een tweezitsbank en nog een grote stoel en er staat ook een keukentafel met vier stoelen. De keuken bevind zich ook in de L-vormige ruimte. Naast de koelkast is de deur waar ik het meest nieuwsgierig was, de slaapkamer. Het is een slaapkamer met donkerbruine muren en het dekbed is blauw. Er staat een tweepersoonsbed in en een grote klerenkast. Nog een ruimte verder is de badkamer met een tweede WC en minimale douchecabine. Alles bij elkaar ben ik tevreden met mijn appartementje. Ik loop in totaal nog 3 keer heen en weer voordat al mijn spullen boven zijn. Ik haal vluchtig de spullen uit mijn koelbox en zet deze in de koelkast, dan laat ik mezelf met een zucht op het bed vallen en wanneer mijn hoofd het kussen raakt ben ik gelijk weg. Even later wordt ik wakker van de ringtone van mijn telefoon, glimlachend neem ik op, “hé mam”. “Dag mop, wat fijn om je stem te horen, hoe is het, waar zit je?”, vraagt mijn moeder nieuwsgierig. “Het is ook fijn om u weer te horen, hier gaat alles goed, ik lag net even bij te komen op bed”. “Ik was rond half 6 hier in het appartement en het is prima voor elkaar”, ratel ik. We praten nog even met elkaar en hangen na 5 minuten toch de telefoon op want het is natuurlijk erg duur bellen naar het buitenland.

Ik stuur even een berichtje naar Co dat ik aangekomen ben en dat alles goed gaat hier en dat ik snel weer wat van me laat horen, ook vraag ik hem dit door te sturen naar de rest. Ik besluit de TV aan te zetten en zoek naar een radiozender. Ik ga op zoek naar een stofzuiger en vind deze gelukkig in de meterkast. Ik zuig de vloer overal en maak daarna een sopje en haal alle randen en plinten af. Ook boen ik de WC en douche grondig. Dan begin ik langzamerhand met het uitpakken van mijn spullen. Wanneer ik halverwege ben begint mijn buik te knorren en als ik op de klok kijk zie ik dat het alweer 9 uur is. Ik neem even snel een broodje en neem mezelf voor om morgenochtend gelijk boodschappen te doen. Ik pak ook de rest van mijn spullen uit en stap dan voldaan onder de douche. Ik blijf zeker een kwartier staan onder de warme stralen en dan komt toch het gevoel waar ik al bang voor was. Heimwee. Ik ben zo bezig geweest dat ik geen tijd heb gehad om na te denken over thuis maar nu het tijd is om naar bed te gaan, ga ik toch nadenken. Ik draai de doucheknop dicht en droog mezelf langzaam af. Ik trek mijn pyjama aan en ga dan onder de dekens liggen. Ik lig met mijn ogen open op mijn rug in bed, starend naar het plafond. “Wat doe ik hier eigenlijk?”, vraag ik mezelf af. Het blijft stil in de slaapkamer en dan val ik snikkend in slaap.

Citaat:

Rond een uur of 8 word ik geeuwend wakker, ik rek mezelf uit en sla dan de dekens van mij af. Als mijn ogen gewend zijn aan het donker zie ik weer in welke kamer ik ben, niet thuis. Ik krijg even een brok in mijn keel maar druk dit gevoel gelijk weg. Ik schuif de gordijnen open een felle zon schijnt in mijn ogen, ik heb het gelijk warm. Ik zet het raam open om de muffe slaapgeur uit mijn kamer te laten waaien. Ik zeg wel leuk waaien, maar er staat geen zuchtje wind, het is erg warm buiten. De hoeveelheid sneeuw als die we in Nederland hadden kun je hier vergelijken met de zon, wat heerlijk. Ik haal snel een washand over mijn gezicht in de badkamer en bind mijn haar in een hoge knot in mijn haar. Ik trek een rood zomers jurkje aan en stap in mijn bruine teenslippers. Wanneer ik de woonkamer in loop valt mijn oog voor de eerste keer op het gordijn dat tegen de achterste wand hangt. Als ik de gordijnen voorzichtig open zie ik één grote deur die leid naar een schattig balkonnetje. De deur gaat moeiteloos open er staat een tuinsetje die bestaat uit een tafel en twee kleine stoeltjes. “Wauw”, grinnik ik. Vanaf het balkon heb ik een prachtig uitzicht over de stad Verona. Het is al een drukte van belang op de winkelstraatjes, ik gok dat iedereen snel zijn boodschappen doet voordat het echt warm word. Ik heb ook uitzicht op het balkon van mijn overburen. Er hangt wel een verblindend scherm maar deze hangt maar tot de helft, nieuwsgierig kijk ik op het balkon. Mijn ogen glijden over hetzelfde tuinsetje en naar bijna hetzelfde ingerichte appartement. Ik zie nog wel een aantal koffers in de woonkamer staan. Ik schrik wanneer er ineens een gedaante voor het raam verschijnt. Ik voel mijn wangen rood worden. Er staat een blond meisje in een korte broek en een T-shirt en ze kijkt me vreemd aan. Ik weet even niet wat ik moet doen, maar dan komt ze gelukkig het balkon oplopen. “He, ik ben Jessica”, stelt ze zich voor met een Limburgs accent. “He, ik ben Sara, sorry dat ik zo zat te gluren, ik was erg nieuwsgierig”, antwoord ik nog steeds schamend. “Geeft niet hoor”, glimlacht ze. “Ik hoorde je gister rommelen met je koffers, ik ben ook net aangekomen, bevalt het appartement je?”. Ik kan een zucht van verlichting niet onderdrukken, ik besluit dat ik Jessica aardig vind. “Ik ben inderdaad gister aangekomen ja, en jij?”, vraag ik belangstellend. Jessica schijnt hetzelfde doel als mij te hebben, een stage in Italië. We spreken af om samen even de stad te verkennen, dan kunnen we gelijk even boodschappen doen.

Het is werkelijk een prachtige stad, alle kleine straatjes, prachtige oude gebouwen, mooie wateren. Zoals ik verwacht had kunnen we het erg goed met elkaar vinden. We kletsen aan één stuk door. Jessica blijkt zoals verwacht uit Limburg te komen. Ze is net als mij 21 jaar, heeft één jonger zusje van 16 en heeft allebei haar ouders nog. Onze stages schijnen bij hetzelfde bedrijf te zijn, ‘Leitz’, het is een relatiegeschenken bedrijf. De bedoeling van onze stages is heel ruim, de eerste periode werken we mee bij de verpakking en verzending van de relatiegeschenken, vervolgens mogen we ook bestellingen aannemen en er zijn ook mogelijkheden om langs bedrijven te rijden in Italië om de relatiegeschenken te promoten. Deze stage is puur om mijn taal te verbeteren en een stukje zelfstandigheid op te bouwen. We doen samen boodschappen en we besluiten vanavond samen met elkaar te koken. De prijzen in de supermarkt zijn veel aantrekkelijker als de prijzen in Nederland. Ik haal een zak aardappelen, een aantal potjes groente, wat vlees dat ik thuis in de vriezer kan doen, een zak chips, wat lekkere snoepjes, drinken en nog een aantal kant en klaar maaltijden. Jessica haalt bijna dezelfde boodschappen. “Ik ben zo blij dat ik nu iemand ken hier”, glimlacht Jessica. “Ik ook”, antwoord ik glimlachend. “Weet jij trouwens hoe het werkt met een eventuele internetverbinding?”, vraag ik. Jessica vertelt dat dit niet vanuit het appartementencomplex wordt geregeld en dat we dit zelf moeten regelen met behulp van medebewoners. Ik besluit een briefje op te hangen wanneer we terug zijn in het appartement.

Wanneer we weer terug zijn bij het appartement nemen we afscheid van elkaar en spreken 6 uur in het appartement van Jessica af. In mijn appartement berg ik vluchtig alle boodschappen op, ik heb ook nog een aantal plantjes gekocht voor op de raampost. “Oké, nu eerst even een briefje schrijven”, mompel ik tegen mezelf. Ik schrijf in het Engels een briefje met de vraag of iemand internet heeft in het pand en deze bereid is met mij te delen tegenover een vergoeding. Ik twijfel even of ik mijn telefoonnummer erbij zal zetten, maar doe het dan toch. Hoopvol hang ik het briefje beneden op, “en nu maar afwachten”, mompel ik. Terug in het appartement pak ik mijn agenda erbij en haal de foto’s eruit die ik er thuis in gestopt heb. Foto’s van mijn moeder en ik, samen met Piet en natuurlijk het mooie fotolijstje dat ik bij mijn afscheid heb gekregen. Tevreden hang ik het op. Ook heb ik een rood kleed meegenomen van thuis, dit kleed leg ik over de saaie bruine banken, het wordt beetje bij beetje steeds meer een thuis. Ik zet de TV aan en zet hem wederom op de muziekzender. “One van Swedish house maffia, heerlijk nummer”, glimlach ik en zet de TV een paar tandjes harder. Ik ga swingend door de kamer en zet een aantal ramen open, het wordt steeds warmer. Ik draai net één of andere pirouette wanneer mijn telefoon gaat, “hé Piet”. “He Saar!”, roept Pieter uitbundig. Ik hou de hoorn even van mijn oren af en vraag dan grinnikend hoe het met hem gaat. “Ik mis je nu al”, antwoord Pieter treurig. “Ik jou ook Piet”, zeg ik zachtjes. “Hoe is het verder”, vraag ik om het gesprek niet te zwaar te maken. Gelukkig gaat Pieter er verder niet op door en kletsen we nog even gezellig verder. Ik vertel hem dat ik bezig ben met internet. “Mooi, dan kunnen we straks een keer Skypen”, antwoord Pieter enthousiast. “Ik laat het je gelijk weten goed?”, en na die vraag sluiten we het gesprek af. Ik heb mijn telefoon nog niet opgehangen of hij gaat weer. Dit keer zie ik een onbekend nummer in mijn scherm staan. “Hallo?”, neem ik afwachtend op. “Hallo, is dit Sara?”, er klinkt een vriendelijke jongensstem. “Ja, met wie spreek ik?”. “Mijn naam is Jason en ik las je briefje over het internet. Ik ben hier zelf ook net aangekomen en heb een code gekregen van een vriend die hier al een tijdje zit, maar als je wil kan ik je deze code ook geven, dan heb je gewoon vrij toegang tot het internet”, vertelt de jongen. “Dat klinkt fantastisch”, antwoord ik. “Hoe werkt dat met die code?”, vraag ik. “Zal ik anders even naar je toe komen, dan help ik je wel even?”, stelt de jongen voor. Ik twijfel even maar de jongen klinkt vriendelijk dus ik besluit hem mijn kamernummer te geven. “Oké, ik kom er zo aan”, antwoord de jongen en voor ik antwoord kan geven heeft hij al opgehangen, verbaasd klap ik mijn telefoon dicht. Ik besluit mijn laptop alvast uit mijn tas te halen en deze op te starten. Ik Wanneer ik de deur open kan ik mijn tweede verbazing niet onderdrukken. Are you kidding me, schiet er door mijn gedachte. De jongen steekt zijn hand uit, “Sara was het toch?”.

Citaat:

“En nee ik maak geen grapje, waarom zou ik?”, antwoord de jongen stralend. “Had ik dat hardop gezegd?”, denk ik bij mezelf zonder te weten dat ik het weer hard op zeg. De jongen lijkt zich erg te vermaken om mijn gebrabbel. Ik kijk de jongen die ik bij het tankstation en de bakkerij ben tegengekomen nog steeds verbaasd aan. “Jij weer”, zeg ik sarcastisch. “Jason is de naam en wat kijk je toch weer vrolijk”, zegt Jason en hij heeft werkelijk een onweerstaanbare glimlach. “Ga je me nog naar binnenlaten of niet?”, vraagt Jason als ik hem zonder dat ik het door heb aan blijf staren. “J-ja, natuurlijk”, antwoord ik. Ik blijf hem arrogant vinden denk ik bij mezelf. Jason loopt gelijk naar mijn laptop op die op de keukentafel staat, “mooi ding”. “Dankjewel”, antwoord ik nog verbaasder. Hij gaat zonder een woord te zeggen aan mijn keukentafel zitten en begint driftig op de toetsen te tikken op mijn laptop. Het duurt een kleine 10 minuten wanneer hij zich tevreden omdraait, “zo dat was het!”. “Dat heb je snel gedaan, weet je zeker dat het gelukt is?”, vraag ik ongelovig. Als hij op staat zie ik dat hij het internet heeft opgestart en de startpagina in beeld staat. “Fantastisch”, antwoord ik glimlachend. “Je bent nog mooier als je lacht”, Jason kijkt mij recht in mijn ogen aan. Een moment voel ik me gevleid maar dan bedenk ik me dat hij dit waarschijnlijk wel vaker zegt. “Hoeveel krijg je van me?”, vraag ik wanneer zijn ogen nog steeds op mijn gezicht gericht zijn. “Niks hoor, ik ga liever een keer met je uit eten”, antwoord Jason. “Wat?”, vraag ik duidelijk overvallen door zijn vraag. “Ga een keer met me uit eten”, zegt Jason. “Waarom?”, vraag ik. “Ik wil je graag beter leren kennen”, antwoord Jason en hij lijkt het serieus te menen. “Nee sorry, ik..”, ik weet even geen smoes te bedenken. Ik ben hier helemaal niet gekomen met het idee om iemand te ontmoeten, ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik met Pieter aan moet en deze Jason is ook totaal niet mijn type, hij lijkt me veel te verwaand. Jason lijkt oprecht teleurgesteld door mijn antwoord. “Denk er nog maar even over na”, antwoord hij en hij loopt zonder gedag te zeggen de deur uit. Ik blijf wederom verbaasd achter. Ik besluit er verder niet veel over na te denken en duik achter mijn laptop. Als ik mijn Hotmail open zie ik dat ik 13 nieuwe berichten in mijn inbox heb staan. Drie van mijn moeder, twee van Co, twee van Frank, één van Piet, één van Romy, één van Ray en nog een aantal SPAM-berichten. Iedereen is reuze nieuwsgierig naar mijn avonturen, ik lees veel dezelfde woorden maar met een andere afzender. Ik maak een gezamenlijk bericht en richt deze naar mijn vrienden en naar mijn moeder. Ik vertel ze uitgebreid over de laatste twee dagen, hoe de reis nog was gegaan en hoe mijn appartement eruit ziet. Ik maak ook een speciale site aan waar ik mijn verhalen kwijt kan, zodat iedereen op de hoogte blijft. Vervolgens open ik mijn muziekbestanden en zet mijn favoriete afspeellijst aan.

Klokslag zes uur sta ik voor de deur bij Jessica, ze laat me glimlachend naar binnen. Ik snuif een heerlijke geur op uit haar identieke keuken. “Ik heb maar wat gemaakt hoor, ik hoop dat je het lekker vind”, zegt Jessica blijkbaar onzeker over haar kookkunsten. “Het ruikt in ieder geval al heerlijk en het zal vast ook heerlijk smaken”, stel ik haar gerust en ik zie Jessica opgelucht glimlachen. “Kook je vaker?”, vraag ik belangstellend. “Thuis kookt mijn moeder eigenlijk altijd, maar ze heeft me voordat ik wegging een aantal dingen geleerd”, vertelt Jessica trots, “en jij?”. “Mijn moeder werkt in de zorg en heeft dan vaak onregelmatige diensten, dus ik kook sowieso een paar keer in de week”, vertel ik, “kan ik je nog ergens mee helpen?”. De tafel is gedekt en Jessica is inmiddels de pannen op tafel aan het zetten. “Nee, ben je gek, wat wil je drinken?” We drinken samen een colaatje en Jessica had gebakken piepertjes gemaakt met bloemkool. Daarbij zat een kaassaus en een lekker gebakken hamburgertje. We hebben de hele avond zitten kletsen en ik ging om tien uur naar mijn eigen appartement. Ik heb haar niet verteld over Jason omdat ik het nog steeds een vreemde situatie vind. We spreken voor morgenochtend elf uur af, onze laatste vrije dag want woensdag is onze eerste stagedag. We hebben de laatste dag nog door Verona heen gewandeld en zijn met de bus naar Lazise geweest om langs het strand te lopen. Het was heerlijk om met blote voeten over de witte stranden heen te lopen, de temperatuur van het water was ook goed, maar niet warm genoeg om in te zwemmen. We hadden aan het eind van de middag nog even een borreltje gedaan op de boulevard en bleven daar uiteindelijk ook eten. Natuurlijk hebben we de Italiaanse keuken uitgeprobeerd, we hadden allebei genoten van een megagrote pizza. Daarna zijn we weer op de bus gestapt richting Verona en zijn we allebei naar ons eigen appartement gegaan. Dit soort verhaaltjes schrijf ik nu op mijn site. Daarbij plaats ik nog wat foto’s die we die dag gemaakt hebben. Ik merk al dat ik niet goed ben in het schrijven van verhalen. Ik sluit daarna mijn computer af, stap nog even onder de douche en ga daarna in bed liggen. Ik denk nog even na over de volgende dag, ik heb geen idee wat me te wachten staat. Na een half uur woelen val ik dan toch in slaap.

Ik schrik wakker van een hoog geluid. Wanneer ik op mijn wekker kijk zie ik dat het 3.23 aan geeft. Een paar uur te vroeg dus. Ik wil me weer omdraaien, maar bedenk me dan dat ik ergens wakker van ben geworden. “Of was het mijn verbeelding?”, mompel ik in mezelf. “Saar, doe alsjeblieft open!”, ik hoor het hoge gegil van Jessica. Ik spring gelijk uit mijn bed en ren naar de deur. Wanneer ik de deur open kijk ik in het angstige gezicht van Jessica. “Wat is er?”, vraag ik bezorgd. “Er zitten kakkerlakken in mijn slaapkamer”, gilt Jessica nog steeds. De rillingen lopen over mijn rug bij het woord kakkerlakken. “Weet je het zeker?”, vraag ik hopend dat Jessica een grapje maakt. “Ja, natuurlijk weet ik het zeker!”, gilt ze verder. “We gaan samen even kijken en probeer wat te fluisteren, iedereen slaapt nog”, probeer ik Jessica te sussen. “Ik ga die kamer niet meer in”, fluistert Jessica nu. “Kruip maar bij mij in bed dan, dan kijken we er morgen wel naar goed?”, stel ik voor. Jessica glimlacht opgelucht, “dankjewel Saar, ik hoopte al dat je dat zou zeggen”. Niet veel later liggen we dan samen in mijn bed, we wensen elkaar nog even welterusten maar vallen dan gelijk in slaap. De wekker die om kwart voor 7 gaat, gaat veel te vroeg, ik heb het gevoel alsof ik nog maar net in bed leg. Als ik opzij kijk zie ik dat Jessica ook nog geen aanstalten maakt om uit bed te komen. Ik rek mezelf uit en stap dan toch maar uit bed, ik loop gelijk naar het raam en open de gordijnen. “Wakker worden Jess”, zeg ik geeuwend. “Laat dat gordijn alsjeblieft dicht”, moppert Jessica. Grinnikend loop ik naar de keuken en zet alvast de waterkoker aan voor een kopje thee. Daarna zet ik het raam in de woonkamer open er komt gelijk een warme lucht naar binnen, het is wederom warm. “Wat een weertje hè?”, als ik achterom kijk zie ik dat Jessica het bed uit is gekomen. “Wil je alsjeblieft even meelopen naar mijn appartement?”, vraagt ze liefjes. “Vooruit dan maar”, antwoord ik glimlachend. Waarom weet ik niet, maar we lopen op onze tenen naar het appartement van Jessica en doen de deur voorzichtig open. In de smalle gang is geen kakkerlak te bekennen. “Wil jij voor?”, vraagt Jessica, die in eerst instantie voorop liep. Dapper neem ik de leiding en loop de woonkamer in, ik hou helemaal niet van insecten. Nadat we het hele appartement zijn doorgelopen en alle hoekjes en gaten hebben bekeken zijn we tot de conclusie gekomen dat er geen kakkerlakken meer zijn. “Ik blijf het een vies idee vinden”, zegt Jessica en ik zie de rillingen over haar rug gaan. “Ik ook, ik hoop niet dat we ze nog tegenkomen, bah!”. We kleden ons allebei daarna aan en ik smeer een aantal broodjes voor onder de middag en stop er één in mijn mond. Door dat hele kakkerlakken verhaal zijn we wel achter op schema geraakt. De bus vertrekt om half 8 bij het appartement vandaan en deze bus haalt ons ook om 3 uur weer op. Ja je hoort het goed om 3 uur al, onze werktijden zijn van 8 tot 3. Gelukkig maar want op deze manier kunnen we ook nog een hoop zien van het land zelf.

Citaat:

Beneden aangekomen zie ik dat we niet de enige zijn die met de bus meegaan. Er staan nog twee meiden en drie jongens. De twee meiden hebben beide blond krullend haar en heb naar mijn mening veel te veel make-up op hun gezicht gesmeerd. Ook zijn ze gekleed in veel te korte rokjes met daarboven een strak T-shirt. Eén van de jongens is ook blond en heeft felblauwe ogen die me gelijk opvallen. De tweede jongen heeft lichtbruin haar en heeft een vriendelijke uitdrukking over zijn gezicht. De laatste jongen heeft donker haar maar staat met mijn rug naar me toe in gesprek met de blonde meiden. “Goedemorgen”, groet ik het groepje glimlachend met Jessica aan mijn zij. De groep groet ons terug en mijn glimlach maakt plaats voor een verbaasd gezicht als ik zie dat de jongen met het donkere haar zich omdraait, het is Jason. “Deze keer veilig de drempel overgestapt”, vraagt Jason glimlachend. Ik negeer zijn vraag en stel Jessica en mij voor aan de groep. De meiden stellen zich voor als Kim en Josie, de blonde jongen als Cees en de tweede jongen als Ronald. “Gaan jullie ook allemaal naar Leitz”, vraagt Cees. Wij knikken instemmend, blijkbaar zijn er meerdere Nederlanders in hetzelfde appartementencomplex gestopt. De meiden die naar mijn mening al erg op elkaar lijken blijken dan ook zusjes te zijn en komen allebei uit Zeeland. Cees komt uit Flevoland en Jason en Ronald komen allebei uit Zuid-Holland. Al kletsend stappen we het busje in die inmiddels voorgereden is. Er zitten ook al drie jongens in de bus die zelf uit Italië komen. Ze spreken Engels en stellen zich voor als William, John en James. Ze zien eruit als typische Italianen, lang en donker haar met donkere ogen. William en James hebben beide ook lichtelijk een donker baardje staan en John heeft volgens mij in geen weken meer zijn gezicht verzorgd. Hij lijkt dan ook veel ouder maar aan de bouw van zijn lichaam kun je zien dat hij nog niet zo oud is. Jessica en ik zitten naast elkaar in de bus en zitten met onze gezichten dicht bij elkaar, de mensen die we in een korte tijd gezien hebben worden uitvoerig besproken. Jessica blijkt ook nog vrijgezel te zijn en ik merk bij haar duidelijke interesse naar James, de langste Italiaan. Grinnikend hoor ik haar gezwijmel aan de rest van de busreis.

Wanneer ik opgewonden gemompel hoor kijk ik het raam uit. We zijn gestopt voor weliswaar een wit megagebouw met daarop de zwarte letters ‘Leitz’. “Het is echt groot”, haalt Jessica de woorden uit mijn mond. We stappen uit en de buschauffeur vertelt ons door de grote groene deur te gaan. Iedereen kijkt elkaar zenuwachtig aan, glimlachend kijk ik de gezichten rond maar het is het gezicht van Jason die mij opvalt, hij kijkt erg kwaad. Als ik zijn ogen volg zie ik het gezicht van John die verschrikt wegkijkt wanneer ik naar hem kijk. Keek hij naar mij, vraag ik mezelf af en waarom zou Jason daarom boos kijken? Ik heb niet veel tijd om erover na te denken wanneer de deur openzwaait. “Goodmorning hard workers”, er staat een kleine, dikke man met een grote glimlach op zijn gezicht. Zijn blonde haren passen totaal niet bij zijn gebruinde huid. “Come in please”, gebaart hij ons naar binnen. We worden meegenomen door het bedrijf en de man die zich voorgesteld heeft als Steve, verteld ons alles. We lopen door het kantoor met de verschillende afdelingen waar iedereen druk aan het werk was en eindigen op de verpakkingsafdeling. Hij vertelt in vlot Engels wat de bedoeling is van onze periode hier. We zijn met een groep van tien personen. Hij wil dat we de eerste twee weken in de verpakkingsafdeling werken en na ons werk en in het weekend zoveel mogelijk zien van de stad, want na deze twee weken wil hij ons er ook op uit sturen om de relatiegeschenken weg te brengen. Er zijn twee auto’s en vier scooters beschikbaar. Hij wil dat we in groepjes van twee gaan werken en hij wil dat er ten alle tijden twee groepjes aanwezig zijn op de verpakkingsafdeling. We krijgen allemaal een telefoon met daarbij snelnummers van onze collega’s. Het nummer van Steve is 0 en die van ons zijn genummerd van 1 tot en met 10, ik mag het doen met nummer 4. Jessica en ik kruipen geleidelijk meer naar elkaar toe, we denken zeer waarschijnlijk allebei hetzelfde, we willen samen in één groepje. Ik hoor Steve grinniken en zie dat hij naar ons staat te kijken, binnen twee seconden zijn alle gezichten op ons gericht. “That’s not gonna happen”, buldert Steve. “I want you guys to socialise with each other, I don’t want friends together”. Het blijkt dat Steve allang al groepjes gemaakt heeft en Jessica blijkt mazzel te hebben, ze zit samen met James. De naam die achter mij staat is John. Jason is gekoppeld aan Ronald, Cees aan William en de blondjes zitten ook samen. En die mogen wel bij elkaar denk ik gefrustreerd.

Steve gaat rustig door en negeert het onrustige gemompel wat ontstaan is na de groepsverdeling. Hij vertelt dat hij hier niet veel zal zijn, maar dat als er vragen zijn die natuurlijk altijd gesteld mogen worden. “Well get to work!”, roept hij enthousiast en klapt daarbij één keer in zijn handen. Ik blijf nog even overrompeld staan kijken naar Steve, maar John is inmiddels al naast mij komen staan. “So are you ready honey?”, hij kijkt me verwachtingsvol aan. John is zeker een kop groter dan mij dus ik kijk geïrriteerd omhoog. “Yes, I am ready, but one thing so that we are clear, I am not your honey”, glimlach ik naar hem. Hij kijkt me beledigd aan, “whatever”. Ik loop voor hem uit naar onze werkplek voor vandaag. Er is een plek waar alle relatiegeschenken gesorteerd worden, waar de dozen ingepakt worden en een plek waar de geschenken gelabeld worden met het juiste adres. John en ik starten vandaag bij het uitsorteren van de relatiegeschenken. Hier moeten de geschenken gewogen worden, als ze zwaarder zijn als vijf kilo moeten ze in een grote doos en anders in een kleine doos mits het natuurlijk niet in een kleine doos past. Ik start enthousiast met het uitsorteren van de relatiegeschenken en vraag John of hij het in de dozen wil stoppen. Hij kijkt me nog steeds met zo’n vreemde blik aan. “I am sorry, we got up on the wrong foot, can we start over?”, vraag ik hem vriendelijk. Ik wil absoluut iedereen te vriend houden op mijn stageplek hier. Hij geeft me glimlachend een hand. “It’s OK honey”, iets in de blik van zijn ogen bevalt me niet. Ik glimlach terug, “I mean it, don’t call me honey”. De jongen kijkt wederom beledigd maar lijkt het dan toch te accepteren. De dag vliegt razendsnel voorbij. Ik weet nog niet goed wat ik van John moet denken, maar de samenwerking verliep in ieder geval redelijk. De bus staat zoals afgesproken om 3 uur weer voor de deur. Steve heeft ons wel duidelijk gemaakt dat de bus uiterlijk om kwart over 3 vertrekt en niet later. Het is wel mogelijk om te lopen, maar hij heeft liever dat we met de bus gaan, het blijft toch een vreemde stad voor ons. Steve zou niet willen dat er met ons iets zou gebeuren. Maar hij stuurt ons wel op een auto of scooter een vreemde stad in denk ik bij mezelf. We hebben gelijk besloten vanmiddag met de groep de stad te gaan verkennen, de Italiaanse jongens hebben beloofd ons een rondleiding te geven. Het is erg warm op dit moment van de dag en lopen ook allemaal te zuchten. Jessica raakt niet uitgesproken met James en ik moet stiekem wel lachen om haar enthousiasme. “He honey”, hoor ik een stem naast me. Geïrriteerd kijk ik opzij en wil John gelijk corrigeren, maar ik zie dat ik in het gezicht kijk van Jason. “Ga jij nu ook al beginnen?”, vraag ik hem nijdig. “Rustig maar kattenkop, ik hoorde jullie praten”, zegt Jason rustig. “Kattenkop?”, zeg ik beledigd en ik maak aanstalten om voor hem uit te lopen, maar Jason houd me tegen door mijn arm vast te pakken. Als ik me omdraai zie ik een bezorgde blik in zijn ogen. “Je moet me beloven op te passen met John”, fluistert hij. “Wat?”, fluister ik verbaasd terug. “Ik vertrouw hem gewoon niet, oké, kun je me dat alsjeblieft beloven?”. Ik kijk Jason aan, hij blijft me verbazen. “Oké, ik beloof het”, antwoord ik wanneer hij me smekend aankijkt. Dan verschijnt die onweerstaanbare glimlach weer over zijn gezicht, “dankje”. Net wanneer ik Jason wil vragen waarom springt Jessica enthousiast voor mijn neus, “hé Saar!”. “Hé Jess”, grinnik ik. “Ik neem haar mee hoor”, deelt Jessica aan Jason mee en ze haakt haar arm door die van mij. “Ik moet je alles vertellen over James”, giechelt ze. Als ik achterom kijk, kijkt Jason ons met een vreemde blik na. “Wat is er toch met die jongen”, mompel ik. “Wat zeg je?”, vraagt Jessica en haalt me uit mijn gedachte. “Niks hoor, vertel me alles over James”, antwoord ik glimlachend. Er verschijnt gelijk een glimlach op haar gezicht en ze begint gelijk te ratelen.

Citaat:

Na een lange middag zijn we weer thuis. De Italianen hadden ons meegenomen naar de grote straten en daar hadden we gelijk met ze allen wat gegeten op de boulevard. Vervolgens zijn we in een bus gestapt en vanaf vijf haltes verder waar we uitstapte moesten we nog tien minuutjes lopen. Ik laat me zuchtend op de bank ploffen. Ik had Jessica nog aangeboden dat ze weer mocht blijven slapen maar ze beloofde me het te proberen in haar eigen slaapkamer. James had haar verteld dat de kakkerlakken overal in alle huizen in Italië zitten en dus ook in mijn appartement, maar dat ze zich meestal wel schuil hielden. Bij het idee alleen al dat ze ook in mijn appartement rondlopen gaan de rillingen over mijn rug heen. Ik pak nog even de laptop en zet deze op mijn schoot. Wanneer de laptop helemaal opgestart is zijn mijn ogen al gesloten, ik ben in slaap gevallen. De twee weken in het pakhuis gaan ontzettend snel voorbij en we leren elkaar steeds beter kennen. Kim en Josie lijken het erg goed te vinden met Cees en Ronald en ze zijn dan ook al snel onafscheidelijk van elkaar. Het blijkt dat Steve weinig tijd doorbrengt in het pakhuis dus al snel hebben we onze eigen groepjes gemaakt. Ik heb besloten Jason een kans te geven en we hebben nu toch wel een paar keer leuk gekletst en zelfs al een dag samengewerkt. Vandaag is het maandag en de eerste dag dat er drie groepjes op pad gaan om relatiegeschenken rond te brengen. “Ik ben benieuwd wie”, zeg ik tegen Jessica onderweg naar Leitz.

Aangekomen bij Leitz zie ik dat er een groot schema hangt. Op dit schema staat duidelijk wie welke dag buiten- of binnendienst heeft. John en ik hebben vandaag, donderdag en vrijdag buitendienst. Het schema zal af en toe kunnen veranderen, maar voor de komende twee weken zal het zo zijn. Om negen uur zullen we vertrekken met de auto. We krijgen een aantal adressen en een kaart van Verona en omgeving. Stiekem ben ik wel blij dat ik met John zit, want hij woont in Italië dus hij moet de weg wel kennen hier. Ik zie dat Jessica en Jason achterblijven met hun maatje op de verpakkingsafdeling. “Veel succes!”, zwaait Jessica mijn glimlachend uit. Ik steek mijn tong naar haar uit en zwaai dan ook terug. Jason kijkt ons wederom met een vreemde blik na en ik zie zijn blik verstarren wanneer John mijn hand pakt, “Let’s go Sara”. Ik draai me om en stap bij John in de auto die hij inmiddels al heeft gestart. Hij zet de auto in zijn één en duwt het gaspedaal in, hij kijkt me grinnikend aan. “Relaxed”, zeg ik geschrokken. “It’s OK, I can drive”, antwoord hij zelfverzekerd. Ik kijk angstig uit het raam en zie de gebouwen aan mijn gezicht voorbij vliegen. John legt zijn hand op mijn been, “try to relaxe Sara”, en hij kijkt me glimlachend aan met weer die vreemde blik in zijn ogen. Mijn normale grote mond laat zich nu niet horen, ik kan alleen maar kijken naar zijn hand op mijn been die ik het liefst gelijk van me af wil slaan. Als John geen reactie van mij krijgt en dit ziet als een goedkeuring van mijn kant wrijft hij zijn hand heen en weer over mijn been. Net wanneer ik er iets van wel zeggen haalt hij zijn hand weer van mijn been om de auto terug te schakelen en de auto remt snel af. Als ik zie waar we gestopt zijn stap ik snel de auto uit en open de achterbak van de auto. Deze dozen zijn bedoeld voor het bedrijf ‘DNR’ en dit staat met grote letters op het geel geverfde gebouw. Wanneer we aanbellen word de deur geopend door een vriendelijke vrouw. Het gaat eigenlijk allemaal heel gemakkelijk, de factuur is in de doos gestopt en wij hoeven de dozen alleen te overhandigen. De terugweg houd John gelukkig zijn handen thuis en binnen een half uur zijn we weer terug bij Leitz voor de volgende bestelling. Ik spring gelijk de auto uit en ren gelijk naar binnen, ik heb nu echt behoefte aan Jessica. Als ik de afdeling oploop zie ik tot mijn teleurstelling dat Jessica er niet is. Wanneer ik de ruimte rondkijk zie ik wel dat Jason aan het werk is, hij glimlacht naar me wanneer ik hem aankijk en ik kan niet anders doen als terug lachen. “Are you coming?”, hoor ik de stem van John achter me en ik schrik lichtelijk van zijn plotselinge aanwezigheid. Ik zwaai nog even naar Jason maar stap dan weer met tegenzin in de auto bij John. We vliegen de hele dag van hot naar her, de rijstijl van John bevalt me nog steeds niet, maar ik heb besloten me er niet te druk om te maken.

Half vier komen we aan bij Leitz, we zijn allebei moe van het heen en weer gereis. “We missed the bus”, zeg ik zuchtend. “We can walk, let me take you home”, glimlacht hij naar me. Nadat we onze spullen terug hebben gezet bij het bedrijf lopen we samen richting mijn appartement. Ik geniet van de stilte om heen die John helaas verbreekt na vijf minuten, “I had a really nice day with you”. Ik glimlach voorzichtig naar hem en weet even niet wat ik tegen hem moet zeggen zonder hem te beledigen. “I mean it Sara, I really like you”, voordat ik het door heb heeft hij me in een smalle zijstraat geduwd en ik sta nu met mijn rug tegen de muur. Hij heeft zijn handen naast mijn gezicht gezet en zijn gezicht komt nu eng dichtbij. “I am sorry John, I don’t have those feelings for you”, en ik probeer nog verder achteruit te gaan, maar door de muur kan ik geen kant op. “You don’t?”, en John kijkt wederom beledigd. “No and can you please let me go now, you scare me”, zeg ik nu toch lichtelijk angstig. Hij komt nu nog dichter tegen me aanstaan en zijn gezicht hangt nu vijf centimeter voor mijn gezicht. “Let me go!”, zeg ik nu boos. Als reactie duwt John zijn lippen op die van mij, ik probeer mijn gezicht af te wenden maar hij pakt mijn gezicht stevig vast met zijn handen en probeert zijn tong naar binnen te duwen. Ik probeer hem van me af te duwen, maar ik merk gelijk dat ik geen enkele kans maak tegen zijn stevig gebouwde lichaam. Hij duwt zich nog dichter tegen me aan en ik voel zijn handen mijn gezicht nog steviger vastpakken. Ik blijf mijn lippen stijf op elkaar gedrukt houden en probeer John letterlijk van mij af te slaan. Ik weet niet wat er gebeurd, maar in ene laat John me los en hij trekt me mee in de richting waar hij naar toe valt. Ik val met mijn hoofd op de grond en dan is alles zwart voor mijn ogen.
“Saar”, ik hoor iemand hard mijn naam roepen. Ik heb het gevoel alsof mijn hoofd ieder moment uit elkaar kan barsten van de pijn. Ik voel een hand die voorzichtig mijn wang aanraakt. “Wat is er gebeurd”, mompel ik nog steeds met mijn ogen dicht. “Doe je ogen eens open”, roept de stem. “Schreeuw niet zo”, kraam ik zwakjes uit. Langzamerhand komen de beelden weer terug, de stevige handen om mijn gezicht, zijn lichaam die me tegen de muur drukte. John. De hand die ik op mijn wang voelde sla ik hysterisch van me af, “blijf van me af!”. Als ik mijn ogen open kijk ik in het geschrokken gezicht van Jessica. Ik zie dat ik op de bank in de woonkamer lig. “S-sorry”, zeg ik zachtjes en dan gaan mijn tranen in vrije loop. Jessica drukt me dicht tegen haar aan. “Het komt allemaal goed”, sust ze troostend en ze wiegt me zachtjes heen en weer, precies zoals mijn moeder ook zou doen. “Is ze wakker?”, ik hoor een jongensstem uit de hoek van mijn woonkamer komen en ik krimp gelijk in elkaar. “Ze is oké”, antwoord Jessica en ze laat me weer los. Jason buigt zich bezorgd over me heen, “het spijt me zo Saar”. “Wat is er gebeurd?”, vraag ik, mijn tranen van mijn gezicht afvegend. “Het was niet de bedoeling dat je zou vallen, ik wilde hem alleen van je af trekken, maar hij nam jou met zich mee. Het spijt me zo, hoe voel je, je? Het was echt niet mijn bedoeling”, ratelt Jason. “Je was bewusteloos en Jason heeft je hiernaar toe gebracht, hij kwam gelijk naar me toe”, vertelt Jessica verder. De woorden duizelen door mijn hoofd. Waar kwam Jason vandaan? Was hij erbij? Hoe heeft hij me hiernaar toe gebracht? Waar is John nu? Vermoeid laat ik mijn hoofd weer in het kussen zakken. “Laat haar maar slapen”, hoor ik Jason nog zeggen en daarna val ik weer in een diepe slaap. Het volgende moment dat ik wakker word geeft de klok 10 uur aan. Geschrokken schiet ik overeind, maar ik zak ook net zo snel weer terug door de steken die ik in mijn hoofd voel. “Je bent wakker”, Jessica zit alweer naast me op het randje van de bank. “Moeten we niet werken?”, antwoord ik geschrokken. “In deze toestand dacht je?”, Jessica glimlacht naar me, “hoe voel je, je?” “Beter als de laatste keer dat ik wakker werd”, antwoord ik en ik voel weer een pijnlijke steek door mijn hoofd gaan. “Hier heb je een glaasje water, je heb 18 uur geslapen”, Jessica kijkt nog steeds bezorgd naar me. “Wat is er allemaal gebeurd?”, vraag ik en ik neem het glaasje water dankbaar aan, mijn keel is verschrikkelijk droog. “Jason was vanmiddag nog bij Leitz dat jullie terug kwamen, hij zei dat hij het al niet vertrouwde en wilde zeker weten dat je veilig thuis zou komen”, begint Jessica te vertellen. “Toen hij zag dat John je dat smalle straatje introk is hij gelijk naar jullie toe gerend en heeft hij John een zet gegeven, die jou dus mee trok naar de grond. Hij viel bovenop jou, dus hij had niks, hij is gister ook al aan de deur geweest, maar Jason..”. “Is hij hier geweest?”, onderbeek ik haar en ik ben gelijk kwaad. “Maar Jason heeft hem niet binnengelaten”, gaat Jessica sussend verder. “We hebben gisteravond gelijk Steve gebeld en hij heeft hem geschorst voor de rest van de week, hij kan niet veel meer doen zegt hij”. “Dat hij nog het lef heeft om hier te komen”, en ik word steeds bozer. “Wat is er nou precies gebeurd Saar, hij vertelde dat jij hem leuk vond?”, vraagt Jessica nieuwsgierig. “Hem leuk vond?”, roep ik verontwaardigd uit. “Hij duwde me verdomme tegen de muur aan, ik kon geen kant meer op”. Jessica schrikt van mijn uitbarsting. “Stakker”, mompel ik verder. “Jason daarentegen is wel erg bezorgd om je”, en Jessica kijkt me met een speelse blik aan. “Als hij er niet was, wat had er dan wel niet gebeurd”, zeg ik zachtjes en de rillingen gaan over mijn rug. “Ik weet het, ik ben blij dat je weer veilig thuis bent”, antwoord Jessica. Jessica maakt vervolgens een broodje voor me en zet ook een kopje thee. “Ik heb even een film in de DVD-speler gestopt, heb je daar nu zin in?” Glimlachend klop ik naast me op de bank en Jessica kruipt giechelend onder de dekens op mijn bank.

Citaat:

We kijken wat films en worden om half 4 wakker gemaakt door het kloppen op de deur. Als ik naast me kijk zie ik dat Jessica het nog niet gehoord heb. Ik stap voorzichtig van de bank af, wanneer ik rechtop sta voel ik mijn hoofd duizelen. Ik loop richting de deur en moet me vasthouden aan de deurklink. Wanneer ik de deur zachtjes opentrek zie ik dat Jason daar staat. “Gaat het?”, vraagt hij bezorgd. “Ja”, antwoord ik dapper en probeer de zwarte vlekken voor mijn ogen te negeren. Ik draai me om, om Jason binnen te laten en dat was de druppel, ik zak door mijn knieën en voel nog net twee armen die mij opvangen voordat ik op de grond val. Hij drukt me tegen zich aan en draait me voorzichtig om zodat ik met mijn gezicht naar hem toe kijk. “S-sorry”, brabbel ik zachtjes. Hij slaat zijn armen steviger om me heen en drukt me tegen zich aan en ik kan niet ontkennen dat het heel fijn en veilig voelt. Veel te snel laat Jason me alweer los en kijkt nog steeds bezorgd. “Zitten jij”, zegt hij streng. Jessica is inmiddels ook weer ontwaakt en we besluiten gezamenlijk wat te eten. Na het eten vertrekt Jason weer en laat nog een fruitschaal achter. Jessica belooft deze nacht nog te blijven slapen en morgenochtend wil ik weer te werk. Jessica en Jason waren het er allebei niet mee eens, maar ze kunnen niet tegen mijn koppigheid in. In de avond heb ik ook mijn moeder nog gebeld en alles verteld over de laatste dagen en ook over John. Ze was erg boos dat Steve er niet meer aan deed en ik moest haar beloven niet meer in de buurt van John te komen.

De volgende ochtend voel ik me gelukkig stukken beter. We zijn op tijd gaan slapen en ik heb aan één stuk doorgeslapen. Bij Leitz had ik eerst een gesprek met Steve. Hij verontschuldigde zich meerdere keren, maar ik bleef hem zeggen dat het niet zijn fout was. Hij kon John niet ontslaan, maar wel voor deze week schorsen, de vader van John schijnt een belangrijk man te zijn in Italië. “I told the rest what happend, I hope that is OK with you?”, vraagt Steve. Ik knik toestemmend. “The rest of your internship you will work with Jason, we both thought that was the best decision”, vertelt Steve verder. “Thank you Steve,” en ik sta op om weer naar het werk te gaan. “For the last time, my apologies Sara”, Steve lijkt er echt heel erg mee te zitten. “For the last time Steve, it wasn’t your fault, it’s OK, thanks for your help”, en ik loop het kantoor uit waar Jessica op mij staat te wachten. “Ging het wat?”, vraagt Jessica. “Het ging goed en nu wil ik er niks meer over horen goed?”, antwoord ik. Jessica kijkt me met een schuin oog aan maar loopt dan toch mee met me richting het pakhuis. Ik voel de blikken die medelijdend naar me kijken en dat bevalt me helemaal niet. Ik loop zo snel mogelijk naar Jason en ben blij dat we vandaag buitendienst hebben, weg hier. “Gaat ie?”, vraagt Jason belangstellend. “Het gaat prima”, snauw ik. “Had je de auto al ingeladen”, vraag ik wat vriendelijker als ik Jason zie schrikken van mijn antwoord. “Uh, ja, dat had ik al gedaan”, antwoord Jason duidelijk van stuk gebracht. “Sorry, ik wil er gewoon liever niet meer over nadenken goed?” “Oké, ik snap het, wil jij rijden?”, vraagt Jason en rinkelt met de sleutels in zijn handen. “Graag”, straal ik en ik zie dat Jason zijn glimlach ook niet kan tegenhouden. We hebben een heerlijke dag samen. We zijn langs veel verschillende adressen geweest, dus we hebben heel veel gezien van Italië. Jason blijkt nog een oudere broer te hebben van 28 jaar. Hij heeft zijn studie als commercieel medewerker afgerond en wilde dit doen als extra ervaring voor zijn verdere carrière. We zijn er achter gekomen dat we goed kunnen praten met elkaar, we bespreken werkelijk alles met elkaar. “Het lijkt echt alsof ik je al jaren ken”, zeg ik als we onderweg naar huis lopen. We hadden de bus nog wel kunnen halen als we gehaast hadden, maar we hadden rustig aan gedaan, want het was zo warm. Ik heb inmiddels al vijf nieuwe jurkjes gekocht, het is te warm voor een broek of iets wat daar op lijkt. “Dat gevoel heb ik nou ook”, lacht Jason.

De weken vliegen voorbij en we zijn inmiddels drie maanden verder, al op de helft van de periode. Het is vandaag donderdag en morgen ben ik vrij tot en met maandag want mijn vrienden komen over van het weekend. Ik sta vandaag werkelijk te stuiteren en de dag kan me niet snel genoeg gaan. “Doe toch is rustig gek”, Jason lijkt erg onder de indruk van mijn opgewekte stemming. “Ik kan gewoon niet wachten”, jubel ik. Ik heb het al helemaal gepland voor het weekend. Ze zouden morgenvroeg aankomen en dan zorg ik eerst dat ze uitgebreid kunnen ontbijten en gaan we lekker een dagje relaxen op het strand. In de avond zitten we lekker ouderwets aan mijn keukentafel om weer alles met elkaar te kunnen bespreken. Zaterdagmiddag gaan we op pad samen met Jason en Jessica en James die inmiddels een stelletje zijn. Zaterdagavond is er een muziekfestival in Verona dus daar kunnen we mooi heen met de auto. Ze pasten precies in één auto, Co, Pieter, Romy, Ray en Frank. Maandag zullen ze helaas weer vertrekken richting Nederland, maar daar wil ik nu nog niet aan denken. Als het eindelijk drie uur is en de bus voor de deur staat ruim ik alles in een rap tempo op zodat de werkplek weer netjes is. John is nooit meer op komen dagen, maar daar rouwt niemand om. “Ik ga nog even boodschappen doen, dus ik rijd niet mee, zou je dat ook even tegen Jessica willen zeggen”, informeer ik Jason. “Oké, maar doe je wel voorzichtig”, en ik zie Jason zijn gezicht betrekken. “Komt goed”, glimlach ik. “Ik waardeer je bezorgdheid, maar het is nu 2,5 maand geleden”. “Ik ben gewoon zuinig op jou goed”, antwoord Jason. “Dat is erg lief van je”, en ik voel mijn wangen rood kleuren dus ik draai me snel om. “Ik zie je zaterdag”, roep ik nog snel.

In de supermarkt trek ik alle afbakbroodjes en zakken chips uit de schappen. Ik zorg ook voor lekker beleg en natuurlijk genoeg drank. Gelukkig had ik genoeg tassen mee en is het niet ver lopen naar het appartement, want ik lijk wel een pakezel. Zodra ik thuis ben zet ik de afspeellijst op mijn laptop aan en begin snel even met boenen van mijn appartement. Ook verschuif ik de meubels in mijn woonkamer en keuken want er moeten natuurlijk drie luchtbedden kunnen liggen. Als ik alles klaar heb kijk ik tevreden in het rond en toets het nummer van Frank in, die met een vrolijke stem opneemt, “Saar!”. “He Frank, hoe gaat het met jullie?”, vraag ik. “Hier gaat alles goed, heb jij het al netjes gemaakt bij je thuis?”, ik hoor een hoop gepraat door elkaar heen. “Je staat via de luidspreker”, grinnikt Frank. “Hallo allemaal!”, roep ik door de telefoon. Ik hoor enthousiaste begroetingen en ik krijg mijn glimlach niet meer van mijn gezicht af. We kletsen wat over en weer, tot dat we onderbroken door de bel. Deze bel gaat eigenlijk normaal nooit, want het betekent dat er iemand voor het appartementencomplex staat beneden. “Momentje hoor, ik kijk even wie er beneden staat”. “Ja, doe die deur eens open!”, krijg ik als reactie van Frank. “Wat?”, vraag ik verbaasd. Ik ren via de trap naar beneden en sla bijna stijl achterover. “Jullie zijn er al!!”, roep ik uit en ik trek de deur open. “Je hebt de verrassing verpest trut”, Co komt als eerst door de deur en grijpt me stevig vast en tilt me van de grond. Gierend knuffel ik mijn vrienden één voor één. ”Ik ben zo blij dat jullie er zijn”. Dan gieren de vlinders door mijn buik en ik voel mijn knieën zwak worden. Piet. “He Saar”, hij drukt een zoen op mijn voorhoofd en trekt mij dicht tegen zich aan. “Ik heb je gemist”, fluister ik in zijn oor. “Ik jou ook”, glimlacht hij en hij laat me los en bekijkt me van top tot teen. ”Je ziet er goed uit”, zegt Pieter zachtjes en hij geeft mij zijn knipoog waar ik lang geleden op verliefd ben geworden. Het is jammer hoe het gelopen is, maar ik schud die gedachte van me af, dit weekend draait om ons allemaal. “Zijn jullie benieuwd naar mijn huisje?”, vraag ik enthousiast. We rennen als een stel kleine kinderen naar mijn kamer en er word enthousiast gereageerd. “Wat is het netjes”, prijst Romy. De jongens hebben allang hun tassen om de grond neergegooid en lopen al onderzoekend door mijn appartement heen. “Het is maar goed dat jij er nog bent Room, jij ziet het tenminste”, grinnik ik. “Ik kan gewoon niet geloven dat jullie er zijn!”. Alle spullen worden uitgepakt en de luchtbedden worden opgepompt. We genieten van de muziek, van ons samenzijn en er word weer flink gelachen. “Zal ik even wat snack voor ons halen?”, stel ik voor terwijl iedereen druk bezig. Iedereen stemt in en ik maak vluchtig een lijstje. “Zal ik even met je meegaan”, stelt Pieter voor. “Jij krijgt je tijd nog wel, ik wil nu even met mijn buurmeisje op stap”, buldert Co en hij stompt Pieter op zijn arm. Co trekt mij grinnikend met zich mee en ik kan nog net een verontschuldigende blik werpen naar Piet die er gelukkig ook om kan lachen. Binnen een uurtje zijn we weer terug en dankzij Romy is gelukkig de tafel gedekt. “Voedsel!”, roept Co en hij zet de tas op tafel waar iedereen gretig naar begint te graaien. Na het eten word de drank op tafel gezet en word ik op de praatstoel neergezet. Ik vertel alles over mijn eerste dag, Jessica, Leitz, en het land en iedereen luistert aandachtig. “Ik denk dat jullie nog nooit zo stil zijn geweest”, sluit ik mijn verhaal af. “Jullie zullen ook wel moe zijn”, als ik de groep rond kijk zie ik kleine oogjes. Het is ook alweer half twaalf, dus we besluiten allemaal naar bed te gaan. Romy slaapt bij mij, Pieter slaapt met Frank en Co en Ray liggen ook samen in een bed. “Welterusten”, roep ik nog richting de woonkamer, maar iedereen is al in dromenland verzonken en tevreden val ik dan ook in slaap.

Citaat:

De volgende ochtend word ik wakker van gestommel in mijn woonkamer, ik schiet verschrikt overeind. Maar als ik dan naast me kijk en Romy zie liggen, weet ik het allemaal weer. Ik schiet mijn bed uit, bind mijn haar in een hoge knot en loop snel de woonkamer in. “En hoe hebben jullie geslapen?” Er word kreunend gereageerd. “Die jongen blijft niet stil liggen”, zeurt Frank en hij kijkt kwaad richting Pieter. “Hij blijft tenminste liggen, ik denk dat Co wel 6 keer naar de WC is geweest vannacht en iedere keer lag ik bijna op de grond”, mompelt Ray. “Hé, daar kan ik niks aan doen, ik moet gewoon vaak naar de WC van die drank”, verdedigt Co zich. “Jullie zijn onvoorstelbaar”, grinnik ik. “Jullie kunnen de douche gebruiken als jullie willen, ik zal even de tafel gaan dekken en straks de broodjes in de oven doen”. Het is maar goed dat er meer mannen zijn, want wij vrouwen douchen veel langer. Binnen anderhalf uur zit iedereen fris en gewassen aan de ontbijttafel. Ik heb een nieuw donkerblauw jurkje aan. Het jurkje valt net over mijn knieën en de bandjes lopen achter mijn nek langs en niet over mijn schouders. Wanneer ik aan tafel schuif zie ik vanuit mijn ooghoek Pieter naar me kijken. “Eet smakelijk iedereen”, zeg ik en ik werp een glimlach naar Pieter die op zijn beurt teruglacht. “Hmm, het is heurlijk”, mompelt Ray die naast me zit. “Niet praten met je mond vol”, en Romy stompt hem tegen zijn schouder. “Sorry schat”, reageert Ray en ik kijk verbaasd op zij. “Mis ik iets?”, vraag ik nieuwsgierig. “Had je het nog niet verteld”, vraagt Ray verbaasd. “Wat vertelt?”, jubel ik. “Ze zijn sinds een aantal weken samen”, verklapt Frank. “Wat leuk voor jullie!”, reageer ik enthousiast, “waarom vertellen jullie dat niet?” “We wisten niet wat je ervan zou vinden”, zegt Romy verlegen. “Mijn beste vrienden samen, dat is toch geweldig, natuurlijk vind ik dat leuk”, glimlach ik en dat meen ik echt. Het hele verhaal word verteld, wanneer sprongen de vonken over, het beschamende verhaal dat Pieter ze betrapte. “Zullen we maar richting het strand gaan”, stellen de jongens voor als Romy en ik weer in de slappe lach schieten. “Dat is goed”, hikken we allebei nog na.

We hadden snel wat tassen ingepakt met flessen frisdrank en wat lekkere koekjes. Aangekomen op het strand is het gelukkig niet zo druk, dat is het voordeel van vrijdag, de meeste mensen werken nog. We leggen onze handdoeken neer en Pieter en Frank beloven bij de spullen te blijven zodat de rest alvast een duik kan nemen in het water. We trekken snel onze kleren uit en rennen richting zee. Het water is kouder dan we verwacht hadden dus we remmen ook net zo snel weer af. Ray heeft de armen van Romy al te pakken, “pak haar voeten Co!”. Romy gilt het uit, maar ik zie haar stiekem ook lachen. Genietend kijk ik naar het tafereel, totdat ik op schrik. “Hello Sara”. Ik voel de haren op mijn lichaam recht overeind gaan en ik span al mijn spieren aan. Die stem herken ik uit duizenden. John. Ik draai me voorzichtig om, “hi John”, en ik doe gelijk een stap achteruit. Hij staat veel te dicht in mijn beurt, maar hij doet nog een extra stap in mijn richting. “Long time no see”, en hij bekijkt me van top tot teen, zijn blik bevalt me zeker niet. “I need to go”, zeg ik snel en wil al me omdraaien als hij mijn arm vastpakt, “are you in a hurry?” Ik had me voorgenomen zijn armen van me af te slaan als hij me ooit nog eens aan zou raken, maar ik lijk wel verdoofd. “Let me go John”, zeg ik zonder weinig overtuiging. “Come on Sara, I am sorry for what happened, I didn’t mean to”, zegt John liefjes. Ik werp een boze blik naar hem en vervolgens naar zijn hand op mijn arm. “Is er een probleem”, ik kan een zucht van opluchting niet onderdrukken, Pieter is bij ons komen staan. John laat mijn arm geschrokken los en kijkt boos richting Pieter, “Can you give us some privacy”. “Dat is nergens voor nodig, laten we gaan Piet”, en ik duw Piet al richting de handdoeken. Als Piet zich omgedraaid heeft trekt John mij snel naar zich toe “you are not rid of me yet”, fluistert hij in mijn oor. Als Piet zich omdraait om te zien waar ik blijf zie ik hem kwaad kijken en binnen twee passen staat hij alweer bij me, “back off”. John kijkt hem nog even vuil aan en loopt dan weg. Ik sta te trillen op mijn benen en wanneer Piet zijn hand op mijn schouder legt, voel ik een enorme brok in mijn keel. Pieter ziet gelijk dat er wat aan de hand is, “wat is er Saar”, vraagt hij geschrokken. Ik kijk hem aan en voel de eerste traan al over mijn wang lopen. “Het is niks”, probeer ik het af te kappen, maar daar trapt hij natuurlijk niet in. Hij pakt mijn hand en loopt een stuk met me over het strand, “vertel alsjeblieft wat er is”. Ik vertel hem kort over John en wat er gebeurd is, het duurt niet lang of het vuur knalt uit zijn ogen vandaan. “Als ik het wist”, zegt hij kwaad en ik zie hoe zijn vuisten zich aanspannen. “Waarom heb je me dit nooit verteld?”. “Ik denk dat ik me ervoor schaamde”, zeg ik zachtjes. Hij trekt me dicht tegen zich aan, “het breekt mijn hart dat ik er niet voor je ben geweest Saar, ik wil dat je me alles verteld, altijd”. Ik sla mijn armen nog dichter om hem heen en zo blijven we even staan. “Laten we maar teruggaan naar de rest”, zegt Pieter tenslotte.

Mijn opgewekte humeur is compleet verpest door het onverwachte weerzien van John, maar ik probeer het niet te laten merken. We zwemmen omstebeurt nog een paar keer maar gaan rond een uur of zes weer richting het appartement. Romy en Ray zijn vanaf het moment dat ze het verteld hebben niet meer bij elkaar vandaan te slaan en ze staan er ook op om samen voor ons te koken. Nadat de jongens zich hebben afgespoeld onder de douche stap ik er ook nog even onder en trek vervolgens mijn zwarte, driekwarts, joggingbroek aan met daarboven een geel T-shirt. Ik laat de donkere krullen over mijn schouders heen vallen en voorzie mezelf even snel van wat make-up en een luchtje. Tot mijn verbazing hebben de jongens de tafel al gedekt. Ik heb de gedachte van John van me afgezet en wil genieten van het weekend en van mijn vrienden. Romy en Ray hebben heerlijk voor ons gekookt, ze hadden spaghetti gemaakt met wat sla. De avond gaat weer razendsnel, we eindigen zoals gebruikelijk weer met drank en zakken chips. Het is drie uur wanneer we besluiten om toch maar richting de bedjes te gaan. “Kruip jij maar in mijn bed hoor Ray, ik slaap wel bij de jongens”, zeg ik knipogend. Co kruipt bij Frank in bed en ik bij Pieter. We hebben allemaal genoeg gedronken en vallen dan ook snel in slaap, maar ik voel nog net dat Piet mijn hand vastpakt. De volgende morgen word ik precies wakker zoals we voorheen ook altijd wakker werden, mijn hoofd op de borst van Pieter. Ik open voorzichtig mijn ogen en zie de vertederende blik van Pieter. “Je was altijd al eerder wakker”, zeg ik grinnikend. “Goedemorgen”, Co verbreekt ons moment en kijkt grinnikend naar ons. We laten elkaar snel los en ik stap ook gelijk het bed uit. “Goedemorgen”, en ik werp een ‘hou je mond’ blik naar Co. De ochtend vliegt weer voorbij. We ontbijten weer met lekkere broodjes en iedereen kleed zich langzamerhand aan. “Hoe laat komen de 3 J’s”, vraagt Frank. “Noem ze toch niet zo”, en ik stomp hem grijnzend tegen zijn schouder, “en ze zijn hier om twee uur”. En stipt om twee uur word er ook op de deur geklopt. Toch een beetje zenuwachtig open ik de deur, ik hoop maar dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. James en Jessica komen verlegen naar binnen lopen en ik stel ze snel aan elkaar voor. “Waar is Jason?”, vraag ik verbaasd. “Hij voelde zich niet zo lekker”, vertelt Jessica. “Gaan de 3 J’s ook zonder elkaar op stap?”, grapt Frank. Ik kijk geschrokken naar Jessica maar ik zie gelukkig dat ze er om kan lachen. “Leuk jullie ontmoeten”, zegt James in gebrekkig Nederlands. “Dat heb ik hem geleerd”, vertelt Jessica trots. “Nou dan gaan we met ze achten, heeft iedereen alles mee?”, vraag ik. Iedereen knikt instemmend en met de bus rijden we wederom naar Verona. Het muziekfestival gaat totaal boven onze verwachtingen, het lijkt Starbeach wel. De verschillende DJ’s draaien hun muziek en in het midden staat een groot zwembad. Tussen de podiums staan allemaal barretjes en eettentjes. We dachten dat we met onze drie uur op tijd zouden zijn, maar er loopt al heel veel volk.