Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-12-09 20:26

[VER] De Man

Geplaatst door de TopicStarter : 16-12-09 20:26

Er stopte een auto naast mij. Het was een zwarte, grote auto, hij zag er duur uit. Er zat een man in, met een grote zwarte hoed op en een lange zwarte jas aan. Waarom hij die jas aan had wist ik niet, het was immers meer dan dertig graden en de zon scheen. Het raam van de auto ging open en de man vroeg mij of ik wist waar de Lindelaan was. Ik legde uit dat hij dan hier naar rechts moest en dan rechtdoor tot aan dat huis met die grote stenen kat in de tuin. Toen plotseling, zoals een donderslag bij heldere hemel, stond de man naast mij. Hij kwam naar mijn zin iets te dicht op mij staan toen hij met zwoele stem vroeg of ik niet even met hem mee wou rijden, omdat hij dan zeker zou weten dat hij de goede weg zou rijden. Toen ik dat weigerde (wie zou er immers bij een nogal vreemde, onbekende man in de auto stappen?) haalde hij een mes te voorschijn en dwong mij om in te stappen. Ik was versteend van angst en daardoor dacht ik er niet aan om te schreeuwen of weg te rennen. De man duwde mij de auto in waar hij mijn handen achter op de stoel vastbond en mij een doek met een nogal stinkend middel in mijn mond duwde. Toen ging hij achter het stuur zitten en reed met een noodvaart weg. Ik besefte toen nog niet wat er gebeurde. Ik voelde mij steeds suffer worden, dat kwam achteraf gezien door het middel wat de man in de doek had gedaan die in mijn mond zat.

Toen ik wakker werd wist ik niet waar ik was. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar wat ik ook probeerde, ik zag geen hand voor ogen. Mijn oorbel zat vast in mijn haar, ik probeerde hem los te maken, iets wat nogal lastig ging in het donker. Met mijn handen voelde ik om mij heen. Ik ging langzaam rechtop zitten. Ik voelde dat ik op iets hards zat, het voelde nogal koud aan. Toen kwamen de beelden terug van wat er gebeurd was; de auto die naast mij stopte en de man met het mes. En nu zat ik hier, ergens in het stikken donker, niet wetend waar ik ben en wat er komen gaat. Plotseling komt er een lichtstraal van links naast mij. Een harde stem verbreekt de stilte. ‘Meisje van me ben je al wakker?’ Ik schrok van de klank van de stem, die nogal dreigend klonk. Een man stond voor me, met een lantaarn in zijn hand. Waarschijnlijk was het dezelfde man die in de auto naast mij had gezeten, maar zeker weten deed ik het niet. ‘Zal ik eens even een vuur voor je maken? Dat vindt mijn meisje vast wel fijn, lekker samen bij het vuur zitten.’ De man liep een eindje bij mij vandaan. Aan de andere kant van de ruimte waar ik me in bevond zag ik een stapel hout liggen die de man aanstak. Daarna zei hij tegen mij dat ik bij hem moest komen zitten en ging hij zelf bij het vuur zitten. Ik liep langzaam naar hem toe, eigenlijk wou ik helemaal niet, maar ik was bang dat als ik zou weigeren dat hij mij wat aan zou doen. Ik ging aan de andere kant van het vuur zitten. De man begon tegen mij te praten. Hij klonk niet kwaad ofzo, gewoon heel vriendelijk eigenlijk. Hij vertelde dat zijn vrouw drie jaar terug was overleden nadat ze een klap met de pollepel kreeg en met haar nek op de punt van een konijnhok viel. Bij het onderzoek naar de oorzaak van de klap met de pollepel wees alles erop dat hij die haar gegeven had en werd hij tot zeer agressief verklaart. Zijn toen twaalfjarige dochter werd van hem afgenomen en geplaatst in een pleeggezin omdat hij haar ook wat aan zou kunnen doen. En nu heeft hij haar, een meisje wat precies op zijn dochter lijkt. Pas als de politie zijn dochter terug geeft zal hij haar laten gaan, want hij kan geen dag langer meer zo eenzaam zijn als hij de afgelopen jaren is geweest. Toen hij klaar was met zijn verhaal stond hij op en pakte een emmer water om het vuur te doven. Hij zei dat het tijd was om te gaan slapen en dat hij een slaapzak voor mij had meegenomen. Nadat hij het vuur gedoofd had liep hij de naar de deur en verliet hij de ruimte waarin ik zat opgesloten. Gelukkig werd het niet helemaal donker. Door het gat waardoor de rook naar buiten kon scheen de maan naar binnen. Ik pakte mijn slaapzak en ging onder het gat liggen. Toen ik op mijn rug naar de maan lag te staren moest ik denken aan thuis. Wat deden mijn ouders nu? Ze hadden vast al wel de politie gebeld om te zeggen dat ik vandaag uit school niet was thuis gekomen. En mijn broer, zou hij helpen zoeken? Of zou hij blij zijn? Nee, dat vast niet, hij zou mij vast wel missen. En Marit? Zou zij al begrijpen dat er iets aan de hand is? Ze was pas twee. En Fay? Pappa of mamma had haar vast gebeld om te vragen of ik bij haar was, ik ging wel vaker bij haar huiswerk maken. Ik voelde een rolletje plakband in mijn broekzak. Ik moest denken aan die keer, toen ik mijn etui vergeten was en weer helemaal terug gefietst was. Toen ik thuis kwam was mamma heel boos omdat ik veel te laat thuis was, ze was heel ongerust toen. Nu was ze vast nog veel ongeruster en kon ze net als mij niet slapen. Mijn maag knorde. Ik bedacht me dat ik al sinds het ontbijt niks meer gegeten had. Mijn brood voor de middagpauze op school had ik in de koelkast laten liggen. Toch durfde ik niet te schreeuwen dat ik wat wilde eten. De angst voor die man was te groot. Ik kan beter maar wat gaan slapen bedacht ik me. Eigenlijk zou ik liever wat gaan lezen. Even lekker weg uit deze wereld, met alle problemen, naar en land zonder zorgen. Maar ik had niet eens een boek. Wat had ik eigenlijk wel? Thuis een heleboel, maar hier? Een slaapzak en een harde bank, en ik had een gootsteen zien staan in de verste hoek van de ruimte. Morgen als het licht is maar eens kijken of de kraan het doet, dan heb ik tenminste wat te drinken.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd was het eerste wat ik zag een stralend blauwe lucht. Ik had geen idee hoe laat het was. Ik verlangde hevig naar huis. Waarom moest die man mij zonodig meenemen? Waaraan had ik dat te danken? Was ik soms niet goed geweest voor mijn medemens en dacht God mij zo te straffen? Ik keek naar de lucht, die er zo vredig en vrolijk uit zag. Hoe kon de lucht zo vrolijk zijn terwijl ik hier opgesloten zat? Een vogel vloog voorbij. Hij was vrij, kon gaan en staan waar hij wil. Ik wou dat ik ook vrij was. Langzaam biggelden de tranen over mijn wangen. Waar had ik dit aan te danken? Waarom ik? Deze vraag bleef maar in mijn hoofd rondspoken. Opeens werd ik vreselijk kwaad. Hoe durfde die man mij zomaar mee te nemen? Ik had toch niks gedaan! Hij kende mij niet eens! Ik had zin om eens lekker vreselijk hard tegen iets aan te trappen, iets heel hards, een boom ofzo. Of even lekker een stuk keihard fietsen, het liefst op een racefiets, maar een andere fiets zou ook goed zijn. Maar dat kon allemaal niet, omdat een of andere vreemde man mij had opgesloten! Ik had ook geen zin meer om hier te blijven liggen. Ik stond op en liep naar de gootsteen. Mijn dorst was vannacht erger geworden. Ik draaide aan het handvat van de kraan. Het water stroomde de bak in. Gulzig stak ik mijn mond onder de kraan en nam een paar slokken. De spetters vlogen in het rond, zo’n dorst had ik. Er kwamen een paar spetters in mijn oog, maar dat maakte me niks uit. Eindelijk van de dorst verlost! Ik schrok van een harde stem achter mij. ‘Zo je hebt de kraan gevonden zie ik.’ Hij zei mij dat hij van plan was mij mee te nemen naar zijn huis waar ik wat klusjes voor hem mocht doen. Dit voelde voor mij heel tegenstrijdig. Aan de ene kant wou ik graag weg hier en aan de andere kant had ik geen zin om bij zo’n engerd thuis te komen. Toch ging ik met hem mee, iets wat achteraf wel een goed idee was.

Bij zijn huis aangekomen zette hij me meteen aan het werk. Ik mocht zijn huis stofzuigen. Het huis was een ruime villa, maar waarvan de tuin wel aan die van de buren grensde. Hij wees mij waar de stofzuiger stond en ik ging aan de slag. Na twee en een half uur hard werken mocht ik even pauzeren. Ik vroeg om een nieuwe stofzuigerzak omdat die andere vol was. Helaas had hij er geen en kon ik dus niet verder zuigen. Ik mocht als ik zou beloven om in de tuin te blijven en stil te zijn het gras maaien. Nadat hij de grasmaaier voor mij gepakt had ging hij op het terras achter in de tuin een boek zitten lezen. Ik ging hard aan de slag. In het achterste gedeelte van het gazon zaten enkele egels in het gras. Een egel kroop angstig weg voor mij. Hij kroop richting de schutting waar hij vervolgens onder verdween. Dat bracht mij op een gevaarlijk, maar mogelijk idee. Ik keek achterom, aan de andere kan van de tuin zat de man rustig te lezen. Zolang ik de grasmaaier liet lopen had hij niks in de gaten en kon ik onopgemerkt over de schutting klimmen. Ik ging nog even door met grasmaaien totdat ik vlak bij de schutting was. Ik keek hoe ik het beste over de schutting kon klimmen. De man zat nog steeds rustig te lezen zag ik. Ik rende naar de schutting en zette mijn voet op de onderste plank. Snel klom ik omhoog. Ik voelde met mijn linkervoet naar de plank aan de andere kant van de schutting. Ik wist niet waar ik neer zou komen. Toen ik ook mijn rechtervoet op de plank aan de andere kant een warme lucht, het leek op een adem, aan mijn voeten. Toen ik kon kijken wat die warme lucht veroorzaakte zag ik tot mijn grote verbazing een paard staan. En niet zomaar een paard, maar een hele grote, met van die lange haren aan zijn benen. Ook had hij wel iets weg van een koe, qua kleur dan. Ik keek nog een keer achterom, de man zat nog steeds rustig te lezen. Ik landde met een zachte plof op de grond. Ik rende richting het woonhuis, hopend dat de buren thuis waren en dat ze me wouden helpen. Gelukkig kwam het paard me niet achterna. Bij het woonhuis aangekomen begon ik als een gek op het raam te slaan. Gelukkig deed de buurvrouw snel de deur open. Op de vraag of ik binnen mocht uitleggen wat er aan de hand was zei ze ja. Binnen vertelde ik wat ik de afgelopen dagen had doormaakt. De buurman pakte meteen de telefoon en belde de politie. Al snel kwam er een politiewagen aan bij het huis van de buren. Nadat ik enkele vragen had beantwoord namen de agenten mij mee en ging ik op weg, de vrijheid tegemoet.

’s Avonds in bed moest ik denken aan wat er vanmiddag en de afgelopen dagen gebeurd was. De thuiskomst was ontzettend fijn. Mijn ouders waren dolblij mij weer te zien, en ik om hun te zien. Mijn opa en oma waren er en ook Fay was er. Nadat we met z’n allen taart hadden gegeten was iedereen naar huis gegaan en heb ik een lekkere warme douche genomen. Nadat ik vervolgens een lekker bord macaroni had gegeten heb ik de hele avond tussen mijn ouders in tv gekeken. En voor een keer had zelf mijn broer geen rotopmerking gemaakt. En nu lag ik weer veilig in mijn eigen bed. Morgen mocht ik weer naar school, als ik daar zin in had. Het hoefde nog niet persee, mocht ik wel gaan dan zou mijn vader mij met de auto brengen, want lopen durfde ik nog niet.

Vier maanden later stond er een man in een lange zwarte regenjas voor de school. Hij had een pistool in zijn hand. Toen hij zijn slachtoffer in het oog kreeg schoot hij gericht twee keer. Mariëlla overleed later aan haar verwondingen door de schoten in het ziekenhuis. Waarschijnlijk was de man die haar neerschoot dezelfde man die haar vier maanden geleden ontvoert heeft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-12-09 20:38

Re: [VER] De Man

Geplaatst door de TopicStarter : 16-12-09 20:38

Het is niet waar gebeurd, en ook nergens op gebasseerd dus dat valt mee

Ik heb dit verhaal twee jaar terug geschreven als opdracht voor school. Een verhaal waar 20 bepaalde woorden in moesten zitten. Ik kwam het verhaal toevallig weer tegen op mijn pc en moest hem toch hier even kwijt. Langzaam maar zeker groeit er een nieuw verhaalvlammetje in mij...

**Geplaatst**: 16-12-09 20:43

Re: [VER] De Man

Geplaatst: 16-12-09 20:43

Zo bij dat laatste stukjee racet de kippevel me over de rug
mooi geschreven

wel raar met dat ze eerst een een donkere kamer zit en dan schijnt er toch licht en dan overdag is het met licht gevult en ziet ze vogel vliegen...

Nomineer dit bericht ×