Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-09 16:56

[VER] Wolvenkind.

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-09 16:56

Niet kopiëren zonder mijn toestemming!

Langzaam opende ik mijn ogen, ik knipperde even om aan het felle zonlicht te wennen.
Waar was ik? Wat was er gebeurd?
Nog steeds op mijn rug liggend, probeerde ik me te herinneren wat er gebeurd was.
Maar het enige dat in me op kwam, was een harde klap, meer niet.
Ik ging langzaam rechtop zitten, en keek om me heen.
Ik was omringt door een dicht Dennenbos, waar hier en daar een paar straaltjes zonlicht doordrongen.
Terwijl ik rondkeek, voelde ik een zachte wind langs mijn gezicht, en rilde.
Ik kroop dieper in mijn berenvacht.
Verschrikt keek ik naar mijn kleren. Een berenvacht?!
Ik weet toch echt zeker dat ik die kleren niet had!
Spijkerbroeken, Nylon en katoenen Shirts, dat had ik wel, maar bontkleren?
Met een naar voorgevoel keek ik om me heen.
Nergens waren mensen te bekennen.
Plotseling zag ik vanuit mijn ooghoeken iets bewegen in de het dichte bos.
Met mijn hart bonkend in mijn keel, bleef ik gespannen stilzitten.
Toen zag ik het weer, maar nu dichterbij.
Nog steeds verroerde ik mij niet.
Trillend bleef ik stil zitten, en wachtte af wat het beest was.
Toen sprong het dier uit de bosjes, en bleef me recht aankijken,
zijn staart tussen zijn benen, en zijn tanden grommend ontbloot.
Ik gilde verschrikt, en deinsde achteruit.
Een wolf, EEN WOLF! Dacht ik bij mezelf.
Wolven vangen bewegende objecten, bedacht ik me, dus bleef ik doodstil zitten.
Trillend bleef ik zitten, en keek naar de grond, om niet bedreigend over te komen.
Ik hoorde de voetstappen van de wolf dichterbij komen.
Nog steeds bleef ik doodstil zitten.
Ik hoorde gesnuffel, en voelde een warme adem.
Het dier besnuffelde mijn hele lichaam.
Trillend en zwaar ademend bleef ik zitten, en strak naar de grond staren.
Ik hoorde een zachte plof, en keek langzaam op, met mijn handen zoekend naar een
stevige stok op de grond.
De wolf was voor me komen zitten, en staarde me aan.
Trillend keek ik terug, terwijl mijn hand verder over de grond zocht naar een tak.
Ik voelde opeens een bolling in het gras, en groef voorzichtig met 1 hand het voorwerp op.
Terwijl ik dat deed, bleef ik de wolf aankijken.
Het voorwerp was een tak, een dikke tak.
Net toen ik het stevig wilde vastpakken, en wilde uithalen, legde de grote grijze wolf haar poot
op mijn hand.
Met grote, verstandige ogen keek ze me aan, alsof ze wist wat ik wilde doen.
Verbaasd keek ik op, en liet de stok los.
De wolf trok haar poot weer terug, maar bleef me aankijken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-11-09 17:03

Geplaatst door de TopicStarter : 17-11-09 17:03

Verbaasd keek ik terug, en stak trillend mijn hand uit.
De wolf verroerde zich niet, en bleef me aanstaren.
Voorzichtig raakte ik haar poot aan, en zei zacht, Poot?
De wolf knikte, en tilde haar poot even op.
Ik begreep het niet. Hoe kende ze mijn taal? en waarom moest ik haar poot pakken?
Ze tilde haar poot nog een keer op, en bleef me doordringend aanstaren.
Met een vragend blik pakte ik haar poot.
De wolf knikte zachtjes, bijna onmerkelijk, en jankte zachtjes.
Toen begreep ik het, ze had een wond aan haar poot, en ze wilde dat ik haar hielp!
Voorzichtig pakte ik haar poot, en draaide hem een kwartslag om.
Wat ik zag was niet goed, een grote, ontstoken wond.
Ik trok een pijnlijk gezicht, en de wolf jankte ook even.
Voorzichtig stond ik op, en pakte een waterzak.
Verbaasd keek ik naar mijn kleren.
Hoe wist ik waar de waterzak zat?
Ik haalde mijn schouders op, en liep stapje voor stapje naar een klein stroompje, dat rechtstreeks
van de berg afkwam.
Smeltwater, wist ik. Boven op de berg lag hoogstwaarschijnlijk nog sneeuw.
Ik keen onzeker naar de wolf, bang dat ze dit niet zou toestaan.
De wolf deed niks, maar staarde me nog steeds aan.
Nu liep ik vastberaden naar het riviertje, en vulde mijn waterzak.
Toen ik terugliep naar de wolf, keek ik verbaasd op.
Naast de grijze wolf, zat nu een tweede wolf.
De wolf was een kop groter dan de wolf met de zere poot.
Waarschijnlijk was het dus een mannetje.
Het beest had een enorme kop, met grote felgele ogen.
Hij had een zwarte, warrige vacht, met grote, stevige poten.
Net als het vrouwtje, bleef hij mij aanstaren.
Behoedzaam kwam ik dichterbij, elke spier in mijn lijf gespannen.
Als het enorme beest uithaalde, kon ze nog wegspringen, hoopte ik.
De wolf gromde laag, vanuit zijn keel, maar keek niet dreigend, eerder waarschuwend.
Plotseling snapte ik het.
Ik kwam over als een roofdier, een bedreiging, als ik mij zo gedroeg!
Ik haalde diep adem, en zuchtte diep om totaal ontspannen te worden.
Ontspannen liep ik richting de 2 wolven.
Ik ging voor het vrouwtje zitten, en druppelde wat water over haar poot.
De wolf keek pijnlijk, maar bleef nog doodstil zitten.
Ze jankte zachtjes, en wilde aan haar poot likken.
Ik schudde mijn hoofd, en de wolf keek begrijpend.
Ik keek naar mijn kleren.
Misschien had ik een reepje zacht hertenhuid.
Wonder boven wonder vond ik het ook nog.
Ik herinnerde mij, dat honing genezend was.
Maar waar haalde je in November honing vandaan?
Ik zocht in mijn zakken, en vond een potje, bijna helemaal leeg.
In mijn achterhoofd vroeg ik me wel af, hoe ik hier aan kwam, maar omdat ik druk bezig was, dacht ik er niet meer aan.
Ik haalde met mijn vingers de honing uit de pot, en smeerde het over het de wond.
De wolf keek me vragend aan, maar leek het goed te vinden.
Ik wilde de huid eromheen doen, maar de wolf trok met angstige ogen haar poot terug.
Natuurlijk, bedacht ik me.
Ze kende dit niet, evenmin zoals ze mijn geur niet kende, en dus nog steeds wantrouwde.
Ik liet mijn hoofd hangen, om onderdanig te lijken.
De wolf maakte een zacht geluidje, en ik keek met vertrouwde ogen op.
De wolf knikte, haast onmerkbaar.
Ik keek haar dankbaar aan, en verbond de poot met de huid.
Ondertussen was de grote zwarte wolf verdwenen.
Ik lette er niet op, ik was geconcentreerd.
Ondertussen begon mijn maag te rommelen.
Ik had nog niks gegeten.
Maar wat kon ik hier eten? In dit bos?
Toen ik klaar was, keek ik de wolf goedkeurend aan.
Ze jankte, met haar ogen dankbaar.
Ze keek achterom, waar de grote zwarte wolf aankwam.
Hij had een konijn in zijn grote bek, en legde die voor mij neer.
Met triomfantelijke en vertrouwde ogen knikte het grote beest naar mij.
Ik keek vragend naar het konijn.
Mag ik? Vroeg ik zacht.
Ik schrok van mijn eigen stem, die door de vredige stilte van het bos brak.

Nomineer dit bericht ×