Bokt.nl

Citaat:

Audrey
Audrey gaapt en kruipt nog eens lekker onder haar deken weg. Haar moeder zal straks wel binnenkomen en het licht aan doen. Ze hoort de wekker op de kamer naast haar afgaan. Nu zal haar moeder wel uit bed komen en binnen drie minuten naast haar bed staan. Audrey haar ogen gaan weer dicht. Misschien had ze gister beter niet die film af kunnen kijken, het was immers al bijna middernacht voordat ze ging slapen. Bij de gedachte aan de film verdwijnt ze weer naar dromenland. Dit wordt echter ruw onderbroken als de deur opengaat en haar moeder het licht aan doet. ‘Goedemorgen Audrey! Wakker worden, kom je zo eten?’. Audrey probeert haar ogen open te doen maar word meteen weer verblind door het felle licht. Snel knijpt ze haar ogen weer dicht en mompelt iets tegen haar moeder wat op een ja moet lijken. Terwijl ze haar ogen open doet en ze meteen weer afdekt met haar hand vraagt ze zich af hoe haar moeder toch zo vrolijk kan zijn in de ochtend. Haar ogen heeft ze al open, nu moet ze nog zover zien te komen dat ook de hand voor haar ogen wegkan. Ondertussen hoort ze haar moeder de trap aflopen. Audrey haalt haar hand weg en slaat dan de deken terug. Met een zucht staat ze op uit bed. Langzaam loopt ze naar haar stoel toe waar haar kleren opliggen.Gelukkig is ze zo slim om elke avond haar kleren voor de volgende dag klaar te leggen.
Nadat Audrey zich heeft aangekleed en wat water in haar gezicht heeft gegooid is ze pas goed wakker. Ze loopt de trap af naar beneden en geeft de hond een aai over z’n kop. Het trouwe dier komt haar altijd tegemoet. Haar moeder zet net de laatste dingen op de tafel. Audrey schuift aan en pakt twee boterhammen uit de zak. Ze besmeert ze en stopt ze in een kleiner zakje. Deze legt ze weg waarna ze een volgende boterham pakt.
‘Ik moet vandaag overwerken, we hebben een belangrijke vergadering op het werk’ wordt Audrey verteld. Ondertussen heeft Audrey een boterham in haar mond en humt ze maar wat. Nadat Audrey en haar moeder beide klaar zijn met eten, ruimen ze samen de tafel af. Audrey geeft Gabry, de hond, te eten en verdwijnt daarna weer snel naar boven. Hier brengt ze een laagje make-up aan en raapt haar spullen bijeen. Haar boeken zitten al in haar tas en haar mobiel en i-Pod verdwijnen in haar broekzak. Beneden grijpt ze haar sleutels van het haakje in het keukenkastje en pakt haar jas. Haar moeder is ondertussen ook al klaar om te vertrekken. ‘Dag schat, tot vanavond. Er staat denk ik nog wel iets in de vriezer voor je’ zegt haar moeder terwijl ze haar dochter een kus op haar wang plant. Daarna loopt haar moeder de deur uit, naar haar auto.
‘Nou Gabry. Toen waren alleen jij en ik er nog maar. Ga je mee?’ Deze laatste drie woorden hebben een magische uitwerking op de hond. Het beest springt op en begint om Audrey te draaien. Audrey lacht en pakt de riem van een haakje aan de muur. De hond gaat al automatisch zitten en Audrey doet de halsband om. De hond springt even snel weer op als hij ging zitten. Audrey opent de deur, waarna de hond naar buiten vliegt. Audrey moet de riem stevig vast houden om te voorkomen dat Gabry de straat opvliegt. Gabry is nogal actief en kan flink trekken aan de lijn. Audrey draait de deur achter zich op slot en gaat met Gabry op pad. Als Audrey de straat uit loopt, komt de zon net boven de gebouwen uit. Audrey denkt bij zichzelf “Wat romantisch.. Ik als super single loop hier om zes uur ’s ochtends op straat weg te dromen bij de zonsopkomst.” Ze wordt ruw uit haar gedachte verstoord als Gabry opeens een fikse trek aan de riem geeft. Audrey ziet nog net een kat onder een auto weg schieten. Gabry geeft het arme dier een blafsalvo. ‘Ssst Gabry! Je maakt iedereen wakker. Het is maar een kat, kom op’ Audrey geeft een rukje aan de riem en Gabry loopt weer rustig mee.
Als ze in de buurt van de haven komen ruikt Audrey de vislucht. Elke ochtend loopt ze met Gabry naar de haven om daar de ochtenddrukte te aanschouwen. Audrey is graag in de haven, het geeft haar rust. De kabbelende golfjes die tegen de kade op kapot slaan en de krijsende meeuwen. Het is nooit stil in de haven, maar toch heerst er een bepaalde soort rust. In de haven loopt Audrey wat langs de visboten die hun lading uitladen. Er hangt een geur van vis. Ook Gabry ruikt dit en probeert hier en daar een vis van een stapel te pikken. Audrey houd de hond nu echt strak aan de lijn. Anders kan ze straks Gabry achterna rennen terwijl deze er met een vis vandoor gaat. Dit is al eens gebeurd. De vissers waren er niet blij mee, net als haar moeder. Gabry stonk de rest van de dag. Nadat ze een rondje hebben gelopen over de kade gaan ze weer op weg naar huis.

Becca
Becca word wakker van het geluid dat Merel maakt bij het aankleden. Langzaam doet ze haar ogen open en kijkt ze over de rand van haar bed. Onder het stapelbed liggen hopen met kleren, Merel zit er verstrooid middenin. Becca zucht en gaat weer liggen. Merel is sinds kort elke ochtend bezig met heel de klerenkast overhoop te halen. Het grootste gedeelte van de tijd is het leuk om met zoveel andere pleegkinderen in een huis te wonen, soms irriteert het Becca echter. Ze verschilt erg veel met Merel en snapt dan ook haar kledingcrisis niet. Ze hoort hoe Merel opstaat en voelt een blik op zich gericht. ‘Becca, Becca’ zachtjes roept Merel haar. Becca doet haar ogen open en kijkt Merel aan. ‘Heb jij misschien nog groene oogschaduw? Anders moet ik weer een ander shirt uitzoeken’. Becca zucht en slaat de deken weg. Ze gooit haar benen over de rand van het bed en springt naar beneden, tussen de T-shirts, blousjes en broeken. ‘Zie je mij al met groene oogschaduw rondlopen?’ vraagt Becca. Daarna loopt ze naar de badkamer. De deur zit alleen op slot. Ze klopt erop. ‘Nog even’ klinkt de kinderlijke stem van Heather. Becca zucht. Heather is nog maar tien maar ook zij kan zich uren bezig houden in de badkamer. Boven zich hoort Becca iemand van de zoldertrap af strompelen. Ze kijkt op en ziet Ryan van de trap afkomen. Zijn wilde haar zit voor z’n ogen en zijn boxer komt boven zijn lange pyjamabroek uit, hij ziet er niet bepaald wakker uit. ‘Morgen Ryan’ zegt Becca. Ryan mompelt wat en wil de badkamer inlopen. ‘De kleine prinses Heather zit daar, ik denk dat je nog even geduld moet hebben’ zegt Becca. Ryan gromt en draait zich weer om, hij sleept zichzelf de trap weer op. Becca moet van binnen lachen. Ryan is echt wel een toffe gozer, maar ’s ochtends kun je hem beter mijden. Becca draait ook weer om naar de kamer die ze deelt met Merel. Er liggen nog steeds kleren over de grond verspreid. Becca herkent er ook kleren van haar tussen. Merel is ondertussen bezig met een zuchtscène. Becca negeert het meisje en pakt een rood geblokte blouse van de grond. Een broek hangt nog over haar bedrand. Ze trekt haar pyjama uit en legt hem op het bed. Het blousje en de broek trekt ze aan. Daarna pakt ze haar boekentas en loopt de kamer uit. Ze wordt hulpeloos nagekeken door Merel. ‘Doe toch je skinny aan met daarop dat nieuwe truitje. Ik dacht dat je dat zo mooi vond?’ stelt Becca voor. ‘Ja, maar niet vandaag’ moppert Merel. Becca zorgt dat ze snel de kamer uit komt, naar beneden.
‘Morgen Ann’ zegt Becca tegen haar pleegmoeder. De vrouw is de tafel aan het dekken en probeert tegelijkertijd er voor te zorgen dat het brood niet in de fik vliegt in het roosterapparaat. ‘Morgen Becca, zit Heather nog in de badkamer?’ vraagt de vrouw. ‘Ja, en Merel zit in een kledingcrisis’ is het antwoord. Becca schenkt zich wat sap in en gaat dan brood smeren. Ze smeert ook meteen de boterhammen voor haar twee pleegzusjes en haar oudere pleegbroer. Twee boterhammen met kipfilet voor Heather. Twee boterhammen voor Merel, één met chocopasta en een ander met smeerkaas. Vier boterhammen voor Ryan met worst. Ze doet de boterhammen in papieren zakken en schrijft er de namen van de bestemming op. Daarna pakt ze zelf twee boterhammen en belegt deze met kaas. Haar zakje doet ze al meteen in haar tas. Ondertussen horen ze boven de deur van de badkamer dichtslaan en er komt iemand de trap af. ‘Morgen’ zegt Heather. Ze schuift aan de tafel en Ann legt een geroosterde boterham voor haar neer. ‘Morgen Heather’ zegt ze richting het meisje, daarna draait ze zich om en vraagt of Becca de rest even wil roepen. Becca loopt naar de trap toe en roept de namen van haar zusje en broer. Als ze terugloopt zit haar pleegvader ook al aan de tafel, hij was vast buiten met de dieren. Ze schuift zelf ook aan en krijgt een geroosterde boterham. De rest zal zo wel binnen komen druppelen.
‘Ik ben naar boven’ Becca schuift haar stoel naar achter en loopt de trap op. Ze gaat de badkamer in en plenst wat water in haar gezicht. Ze droogt het af en brengt wat mascara aan. Daarna vlecht ze handig haar bruine krullen. Ze gaat nog even de slaapkamer van haar en Merel in om een jas te halen en gaat dan weer naar beneden. De badkamerdeur is alweer gesloten, Ryan zal zich wel aan het opfrissen zijn. Het is een geluk dat hij een auto heeft, hoewel hem dat niets helpt om op tijd op school te zijn. Becca is stiekem jaloers op zijn auto. Een zwart mustang. Geweldig. Samen hebben ze de auto opgeknapt.
In de schuur start Becca haar brommer. De matzwarte crossbrommer heeft ze zelf bij elkaar gespaard. Het is een handig ding om mee naar school te gaan en ze houdt wel van een beetje kunstjes uithalen. Ze duwt haar helm over haar hoofd heen, gespt hem vast en gaat zitten. Haar tas hangt op haar rug. Als ze een draai aan de gashendel geeft rijdt ze de schuur uit. Op het erf zwaait ze nog even naar Heather en Merel die naar de schoolbus lopen. Op de weg draait ze het gas helemaal open en laat een stofwolk achter. Met een zucht kijkt ze achterom, naar de opkomende zon.

Citaat:

Audrey
Als ze op school aan komt lopen wordt Audrey al gelijk begroet door Geoff. Hij komt op haar aflopen en slaat zijn arm om haar heen. ‘Weet je wat wij vanmiddag gaan doen?’ vraagt hij. Audrey kijkt vragend naar hem op. Ondertussen vangt ze in haar ooghoek een vijandig blik van René op. Geoff is een populaire voetbalspeler. Audrey is goed bevriend met hem, net als met de rest van het team. She’s one of them. Dit zorgt er nog wel eens voor dat meiden zoals René jaloers worden. René is het populairste meisje op school. Dat is in ieder geval haar idee. De jongens praten nog wel eens gemeen over haar, Audrey kan er niet mee zitten. ‘We gaan vanmiddag tegen een bal trappen. Daar op het veldje bij de bistro’ zegt Geoff opgewekt. Audrey kijkt hem gespeeld vijandig aan. ‘Je wilt zeker dat ik mee ga, zodat je een meisje in kan maken’ zegt ze terwijl ze hem een por met haar elleboog in zijn buik geeft. Ze voelt de blokjes die eronder zitten even kort. Geoff laat haar los en lacht. ‘Nee hoor, ik wil gewoon winnen. Of dat nu van een meisje is of niet’ Audrey kijkt hem met lachende ogen aan, haar mond blijft echter serieus. ‘Dus je denkt van mij te kunnen winnen?’. Audrey loopt samen met Geoff richting de rest van het team. ‘Hoe laat moet ik er zijn?’ vraagt ze. Geoff geeft de tijd door en Audrey print het in haar hoofd. Daarna gaan ze bij de rest van de jongens staan. Ze praten wat over een toets die dezelfde dag afgenomen zal worden en de wedstrijd van komende zaterdag. Ze moeten tegen een sterk team spelen. De halve school gaat mee om te supporteren. Ook Audrey is uitgenodigd. Ze wordt eigenlijk altijd uitgenodigd. Ze mag dan ook vaak met de spelersbus mee rijden en moet de drankjes van de jongens verzorgen. Als de bel gaat bewegen alle leerlingen zich richting de schooldeur. Binnen splitsen ze al gauw op. Audrey loopt met Siebre richting hun Engelse les.
Aan het eind van de dag loopt Audrey snel door de eindeloze straten naar huis. Ze haalt Gabry op en loopt weer richting de haven. Ze moet om drie uur beginnen met haar werk in het dierenasiel, wat zich ook bij de haven bevindt. Audrey is er niet gaan werken voor het geld, ze verveelde zich thuis. Haar moeder moet vaak overwerken, ze vlucht in haar werk zodat ze niet thuis is bij haar dochter. Bij het dierenasiel heeft Audrey Gabry gekocht van haar werkgeld. Gabry zat er al heel lang en Gabry en Audrey hadden een erg sterke band opgebouwd. Ze mocht geen huisdier maar hield toch erg van honden. Ondertussen mag ze wel een huisdier, dit heeft wel de nodige moeite gekost. Haar moeder houdt niet zo van dieren.
Als Audrey ’s avonds klaar is met haar werk haalt ze Gabry uit haar hok. Ze neemt de hond altijd mee, zodat deze niet alleen thuis zit. Ze loopt naar huis toe, eenmaal thuis pakt ze een boterham uit de kast en roostert hem. Ondertussen kijkt ze wat rond in het huis. Wat is het toch een troep. Audrey kijkt op de klok. Het is half zes. Ze hoeft pas om half zeven op het veldje te zijn. Ze kijkt nog eens over de rommel en gaat dan aan het werk. Eerst maar eens de gigantische troep op het aanrecht. Ze ruimt al de vuile vaat in de vaatwasser en zet het ding aan. Ondertussen eet ze haar geroosterde boterham. Als het vuile servies weg is ziet het er al een stuk overzichtelijker uit. Al het papierwerk legt ze op de keukentafel en de andere spulletjes verdwijnen in de kasten. Onder wat papieren vind ze een openstaande pot met chocopasta. Daar was dat ding dus. Ze gooit hem maar in de prullenbak, de vorige keer dat ze de pot zag was goed drie weken geleden. Nadat ze een doekje over de aanrecht heeft gehaald ziet deze er weer representatief uit. Op de tafel ligt ondertussen een hele berg met papieren. Vele brieven zitten nog ongeopend in een envelop. Deze zoekt ze er tussen uit en legt ze op de hoek van de tafel, dat moet haar moeder afhandelen. Er liggen veel oude kranten en folders van vijf weken geleden tussen. Ze zoekt alles ertussenuit, ook de krant van die dag. Waarom hebben ze eigenlijk een krant? Haar moeder leest hem nooit, daarvoor is ze altijd te vroeg weg en te laat thuis. Ze probeert zich te bedwingen en niet elke krant en folder weer te gaan lezen. Het meeste is toch al minstens een week oud. Ze gooit alles op de grond, zodat het straks de papierbak in kan. Het geen wat nu nog op de tafel ligt zijn voornamelijk geopende brieven. Ze pakt een brief er tussen uit. Het is van “het Huis, voor kinderopvang en herplaatsing”. Audrey kijkt er verbaasd naar. Wat moet haar moeder nu met een weeshuis? Zou ze een zusje voor Audrey willen adopteren? Geïnteresseerd gaat Audrey lezen.

Tot onze spijt hebben wij al lang niks meer van u vernomen. Hoe gaat het met Audrey? Met Rebecca gaat het erg goed. Zij is, net als Audrey, onlangs zeventien geworden. Bijgevoegd zitten foto’s genomen op haar verjaardag. Rebecca woont in South Carolina in een groot gezin met meerdere pleegkinderen uit het Huis en ze zit in het op één na laatste jaar op de high school.
Wij zouden graag willen weten hoe het met Audrey gaat. Wij zijn altijd erg benieuwd hoe het met de kinderen uit het Huis afloopt.

De rest van de brief dringt niet tot Audrey door. Ze legt hem verbaasd aan de kant. Wat is dit? Wat betekent dit? Wie is Rebecca? Wat is het huis? Het tolt haar.

Becca
Als Becca met haar brommer bij de school aankomt, ziet ze dat het nog erg rustig is. Sinds haar brommer wat sneller loopt vergeet ze telkens dat ze ook een aantal minuten later thuis kan wegrijden. Ze gast nog wat bij en zet haar brommer in de nu nog lege fietsenstalling. Het slot dat om haar stuur hing bevestigd ze aan het achterwiel. Je weet maar nooit wie er criminele gedachtes heeft. Haar helm legt ze erbij aan de ketting en ze loopt richting de school. Ze haalt het elastiekje onder van haar vlecht af en duwt ze de hoofddeur van de school open en loopt de kale gang in. Er staat een concergië te dweilen en verderop hoort ze iemand op een toetsenbord tikken. Voor de rest heerst er een doodse stilte. Het is bijna onvoorstelbaar dat over een halfuur het hier een kabaal van jewelste is en je moet duwen om bij je kluisje te komen. Becca loopt door tot ze in de aula staat. Ze kijkt over de lege ruimte uit. Het ziet er nu nog netjes uit, helaas zal aan het einde van de dag overal vuil liggen en zullen de stoelen kris kras door elkaar staan en een enkele zal liggen. Becca loopt door de aula heen en gaat door de achterdeur naar buiten. Daar is een groot grasveld. Ze gaat in de zon liggen die nu al redelijk hoog staat. Haar tas legt ze onder haar hoofd en terwijl ze al luisterend naar haar ipod op haar rug ligt komen langzaam aan de andere leerlingen van het Winhiton-high binnen druppelen.
‘Joehoe! Becca!’. Becca kijkt op als ze een schaduw over haar gezicht voelt trekken. ‘Ow, hé Mayke’. Becca pakt haar ipod en zet de muziek uit. Mayke komt naast haar liggen en samen bekijken ze de mensen die langs lopen. ‘Moet je zien hoe Valery zich staat uit te sloven’ zegt Mayke vol afschuw in haar stem. Becca lacht en kijkt naar Valery. Het meisje staat aan haar lange blonde, stijlen lokken te friemelen terwijl ze tegen Bran staat te praten. Bran is de hunk van de school. Elk meisje zou wel een date met hem willen, bijna elk meisje. Becca vind hem wel aardig maar verder voelt ze niks. Ze ziet ook wel dat hij knap is, maar niet dat ze nou spontaan gaat kwijlen bij zijn aanblik, Mayke wel. Vandaar dat zij nu ook redelijk jaloers naar Valery zit te kijken. Becca gaat weer op haar rug liggen en denkt na over Bran. Zij en Bran wonen redelijk dicht bij elkaar. Ze zijn buren maar hun huizen staan nog vrij ver uit elkaar. Bran speelt football en heeft het niet zo met meisjes. Toen Becca klein was speelde ze veel met hem, nu niet meer. Hij is bezig met sport, Becca met haar brommer. Soms geeft ze Bran een lift naar huis of gaat even bij hem langs. Dit vertelt ze echter niet tegen Mayke. Die zou er dingen achter gaan zoeken wat hun vriendschap zou kunnen verpesten. ‘Ow, ik haat dat kreng!’ hoort ze opeens de stem van Mayke naast zich. Becca schiet weer overeind. ‘Valery? Wat doet ze?’ vraagt Becca. ‘Zie dan hoe ze zit te slijmen. Straks verdrinkt Bran nog in haar kwijl’ zegt Mayke op een jaloerse en sarcastische toon. ‘Tja, dat zou wel rot zijn. Maak je er toch niet zo druk over. Je weet dat Bran zich niet druk maakt om meisjes, dus ook niet om Valery’ zegt Becca lichtelijk geïrriteerd. Mayke zucht en staat op. ‘Wat ga je doen?’ zegt Becca gealarmeerd. ‘Vragen of Bran mij kan helpen’ zegt Mayke bits. ‘Waarmee?’ zegt Becca terwijl ze gauw opstaat in de hoop Mayke tegen te kunnen houden. Als de bel gaat pakt Becca Mayke bij haar arm. ‘We moeten naar de les, kom op’ zegt ze in de hoop Mayke bij Bran weg te houden. ‘Nee, wacht nou maar’ reageert Mayke terwijl ze zich lostrekt en naar Bran loopt. Becca loopt er gauw achteraan en probeert haar vriendin om te praten. Deze luistert echter niet en stevent recht op haar doel af. Becca pakte snel haar mobiel uit haar broekzak. Bran was nog een kleine honderd meter ver weg. Als een speer typte Becca een berichtje en stuurde het anoniem naar Bran. Gelukkig had ze bereik en werd het bericht meteen verzonden. Ze zijn nog maar tien meter van Bran verwijderd als hij zijn telefoon pakt en het berichtje leest. Ze horen hem nog net tegen Valery zeggen dat hij snel naar zijn coach moet en weg is hij. Becca slaat een zucht van opluchting en Mayke kijkt hem verbaasd na. ‘Kom, we gaan naar de les’ zegt Becca terwijl ze pakt Mayke haar hand. Samen lopen ze naar de les toe. Soms is Mayke gewoon niet zo slim, ze zou zich voor schut hebben gezet bij Bran. Zij en Bran praten nooit, alhoewel Mayke wel altijd hoi zegt als hij langs komt. Het gebeurd vaak dat Bran dan verward terug kijkt, niet wetend wie Mayke is. Voor de rest is Mayke een super toffe vriendin.
‘Hoi meneer’ zegt Becca terwijl ze naar haar plaats loopt. Mayke gaat voor haar zitten en dan begint de les Amerikaanse geschiedenis. De rest van de dag is net zo saai als de eerste les. Gelukkig zijn verdere confrontaties met Bran en Valery er niet geweest. Als de laatste bel gaat loopt Becca weer naar haar brommer.

Citaat:

AudreyHelemaal verward loopt Audrey het huis uit. Ze lijnt Gabry aan en loopt naar de bushalte, twee straten verderop. Het is te ver om helemaal naar het veldje te lopen, vooral als ze daar ook nog eens actief moet zijn. Audrey heeft zich nog snel even omgekleed. Ze draagt nu een kort broekje en een tanktop. Haar lange bruine krullen heeft ze in een staart bijeengebonden. Ook al is het avond, het is nog heerlijk warm. Dat neemt Audrey echter niet echt waar, ze zit nog met haar gedachten bij de brief. Ze heeft duizend vragen maar weet van geen enkele het antwoord.
Als de bus er aankomt pakt Audrey alvast haar buskaart en houdt Gabry stevig vast. In het begin vond Gabry het helemaal niet leuk om met de bus te gaan, vooral niet als het wat drukker was. Ondertussen is ze er al redelijk aan gewend, behalve bij de drukke bussen. Als de bus stopt leid Audrey Gabry de bus in en stapt dan zelf in. Ze toont haar kaart aan de buschauffeur en loopt door. Er is achter nog plek om te zitten. Audrey gaat er zitten en houd Gabry in het gangpad naast zich.
Na diverse haltes te zijn gepasseerd stapt Audrey uit. De zon gaat ondertussen onder en een rode gloed valt er over de gebouwen. Audrey loopt langs de restaurants en ziet mensen gezellig zitten eten. Mensen in zakelijke kleding, mensen die er extra chique uitzien en mensen die gewoon normaal er uitzien. Als ze bij de bistro aankomt ziet ze dat er al een aantal jongens aan het spelen zijn. Ze loopt erheen en krijgt meteen de bal naar zich toe getrapt.
‘Ho! Kalm aan, ik ben maar een meisje!’ roept Audrey geschrokken terwijl ze de bal vangt en hem weer terugschopt. ‘Maar wel een chick met ballen’ zegt de dader. Het halve veld ligt dubbel van het lachen. Audrey zet een hand in haar heup en duwt haar boezem naar voren. Ze loopt met een schuddende kont over het veld naar de jongen heen met Gabry nog steeds naast zich. ‘Ballen? Het is dat ik Gabry niet op mijn arm kan dragen, maar ik ben wel echt een meisje’ doet ze zogenaamd verontwaardigd. De jongen komt met zijn gezicht dicht bij het hare en kijkt haar indringend aan. ‘Ow, doe niet zo eng’ zegt Audrey en ze geeft hem een stomp. Daarna loopt ze naar de kant toe. Daar legt ze Gabry haar riem op een paal en geeft haar een aai. Als ze weer terugloopt naar het veld ziet ze dat de rest ondertussen ook gearriveerd is. Er worden teams gemaakt en men begint te spelen.
Als Audrey plotseling een bal in haar zij krijgt besluit ze om even naar de kant toe te gaan. Een pauze nemen. Ze gaat bij Gabry zitten. Terwijl ze al de jongens op het veld ziet rond rennen denkt ze weer aan de brief. Wat zou die brief kunnen betekenen? Wie is Becca? In de brief stond dat er foto’s bij zaten. Die had Audrey echter nergens gezien. Ze heeft daarna ook niet meer echt opgeruimd, daar kan het ook aan liggen. Audrey neemt zich voor om wanneer ze thuis komt, verder op te ruimen en de foto’s te zoeken. Dat kan ze natuurlijk nooit doen als haar moeder thuis is. Het is overduidelijk dat Audrey hier niks van af zou mogen weten. Audrey pakt haar mobiel en kijkt naar de tijd. Acht uur. Haar moeder zal ondertussen bijna thuis zijn. Dan moet het morgen maar, alhoewel het wachten haar moeilijk zal vallen. Dat kan ze nu al wel vertellen, Audrey heeft een overdosis nieuwsgierigheid. Ze merkt dat het ondertussen al aardig donker begint te worden. ‘Audrey! Gaat het? Je was opeens weg’ zegt Cedro die naar Audrey komt toe gerend. Hij ploft naast haar op de grond neer en aait Gabry. Audrey leunt achterover op haar handen als ze antwoord dat ze even een pauze wou nemen. ‘Snap ik, alleen het is wel vrij koud als je stil zit’ antwoord de bruine jongen. Cedro is een Latino. Hij heeft een donkerdere huid als de andere en zijn zwarte haar zit wild verspreid over zijn hoofd. Alle leden van zijn familie zijn net zo knap als hij is. Zijn jongere zusje is een gewild meisje onder de jongens op school. Haar broer beschermt haar tegen al deze jongens. Audrey kan het wel met zijn zusje vinden. Ze is een jaar jonger als haar en erg aardig. ‘Ja, het is echt koud aan het worden nu de zon weg is’ antwoordt Audrey. Cedro knikt waarna hij naar de lucht opkijkt. ‘Volgens mij zal het zo gaan regenen’ zegt hij. Audrey kijkt ook omhoog en voelt een regendruppel op haar wang vallen. ‘Ik denk dat het al regent, ik voelde een druppel’ antwoordt ze. Net als deze woorden volledig uit haar mond komen, komt er een stortbui naar beneden vallen. De jongens op het veld kijken allemaal verbaasd op en haasten zich gauw naar Cedro en Audrey. Audrey heeft ondertussen Gabry losgemaakt en is samen met Cedro opgestaan. ‘Wat gaan we doen?’ vraagt Siebre die er aan komt rennen. ‘Bistro? Friettent?’ vraagt Wayne. Er word ergens friettent geroepen en de hele groep rent gehaast naar de friettent. Audrey rent snel met Gabry kort naast zich richting de droge friettent. Daar aangekomen zijn ze allemaal al erg nat en verspreiden ze zich over de tafeltjes in het gezellige restaurantgedeelte. Ze nemen de drie grootste tafels in beslag en maken de vloer nat.

Becca
‘Becca, wacht!’ hoort ze plotseling een zware jongenstem achter zich. Ze kijkt om en ziet Bran aankomen rennen. Ze wacht tot hij bij haar is en daarna lopen ze samen naar haar brommer. ‘Ik hoopte dat ik met je mee kon rijden’ zegt Bran met een vragend gezicht. ‘Ik dacht dat er vandaag een training zou zijn na school, maar deze is plots afgelast. Allemaal erg raar, ik kreeg ook al een anoniem smsje van de coach dat helemaal niet van hem kwam. Snap je?’ legt Bran uit. Becca schrikt innerlijk van zijn woorden, uiterlijk knikt ze. ‘Dus je wilt meerijden’ zegt Becca. ‘Als het zou kunnen?’ zegt Bran terwijl hij haar recht aankijkt. ‘Het kan makkelijk, je hebt alleen geen helm, dus zo legaal zijn we dan niet bezig’ zegt Becca. ‘Oh, ja, vergeten. Ik vergeet altijd dat je een helm op moet. Dus, het kan niet?’ vraagt Bran. ‘Jawel hoor. Ik ben in het jaar, dat ik er nu al op rij, nog nooit politie tegengekomen. Dit gat is te levenloos voor ze’ zegt Becca. Becca herrinert zich dat er nog een helm van haar bij Mayke thuis ligt. Mayke woont dicht bij school, ze zouden de helm kunnen oppikken. Daar ziet Becca echter vanaf. Het lijkt haar niet zo’n goed idee om naar Mayke toe te gaan met Bran, vooral niet na vanochtend. ‘Ow, je bent een schat!’ zegt Bran blij en omhelst haar. Becca schrikt hiervan. Ze wordt wel eens vaker door Bran omhelst, voor de lol. Maar dan ziet ze het meestal aankomen, en bij deze omhelzing was dat niet het geval. ‘Kalm aan. Ik moet nog wel kunnen rijden.’ ‘Sorry Becca, je maakt mij gewoon blij. Anders had ik mijn vader op moeten bellen of hij mij kon komen halen en je weet vast wel wat voor kreng hij dan kan zijn’ zegt Bran met teleurstelling in zijn stem. ‘Ja, ik snap dat je dat liever niet doet’ zegt Becca terwijl ze ondertussen het kettingslot van haar wiel afhaalt. Ze hangt het samen met haar helm aan het stuur. Ze gaat niet haar helm opdoen als Bran ook geen helm opheeft, dan maar beide illegaal. Als ze de brommer start gaat Bran achterop zitten, zijn armen zet hij achter zich neer. Samen rijden ze het schoolplein af, nagekeken door Valery. Becca ziet haar hun jaloers nakijken en moet lachen. Een jongen achterop bij een meisje op een crossbrommer, dat ziet er vast goed uit. ‘Waar lach je om?’ vraagt Bran nieuwsgierig. ‘Valery keek ons na. Toen ik dat zag moest ik eraan denken dat het er vast charmant uit ziet. Een jongen bij een meisje achterop een crossbrommer’ zegt Becca vrolijk. ‘Ik wil anders ook wel rijden!’ zegt Bran bijdehand, hij heeft al eerder laten blijken dat hij haar brommer erg mooi vindt. ‘Ik dacht het niet’ zegt Becca terwijl ze nog een dot gas geeft. Bran slaat zijn armen vlug om haar heen. Becca haar tas wordt tussen hen in geplet.
Wat later draait Becca de lange oprit richting Bran zijn huis in. Bran begint plots te praten. Becca schrikt er bijna van, ze was half vergeten dat hij er nog was. ‘Zij is echt zo irritant’ zegt Bran. ‘Wie?’ vraagt Becca, al lang weer vergeten waar het eerst over ging. ‘Valery. Ze loopt mij heel de tijd achterna. Als ze tegen mij praat probeert ze haar boezem in mijn neus te duwen en zit zo zenuwachtig aan haar haren te friemelen’ zegt Bran vol ergernis in zijn stem. Becca moet lachen. ‘Je bent nou eenmaal aantrekkelijk, veel meisjes vinden je leuk. Dat zou je toch moeten weten’ zegt ze. ‘Nou, van mij zou dat niet hoeven’ zegt Bran met een zucht. ‘Geef mij maar gewoon een normaal meisje in plaats van een opgetutte trien’ zegt hij geïrriteerd. Becca vraagt hem wat hij normaal vind. Misschien ziet hij iets in Mayke, je weet maar nooit. Niet geschoten is altijd mis. ‘Nou gewoon. Niet eentje met al die make-up. Ik wil een meisje die snapt was een bal is. Ik wil een meisje dat mee kan spelen en die ook weet hoe het spel in elkaar zit en niet dat ze al na drie meter opgeeft omdat anders haar haren misschien in de klit komen’ zegt Bran vol afschuw over de meisjes die hem leuk vinden. Becca moet lachen. ‘Dan zul je lang moeten zoeken. Bij ons op school lopen alleen maar tutjes rond’ zegt ze. Bran mompelt wat, verder blijft het stil.
Als ze het erf bij Bran zijn huis op rijden ziet het er verlaten uit. Zijn ouders zijn vast nog op hun werk. Bran mag dan wel populair zijn op school en veel dingen krijgen, liefde krijgt hij niet. Zijn ouders zijn amper thuis, ze zijn meestal in de stad, op hun werk. Weinig mensen weten dit en denken dat Bran alles heeft wat iemand zich kan wensen. ‘Kom je mee naar binnen?’ vraagt Bran terwijl Becca haar brommer langs de muur van het gigantische huis neerzet. ‘Ja is goed. Ik heb thuis niets te doen’. Becca zet haar brommer op de standaard en loopt achter Bran aan het huis in.

Citaat:

Audrey
‘Zegt u het maar’ zegt de serveerster als ze bij de één van de tafels komt met de jongens en Audrey. ‘Doe mij maar een cola, mevrouw’ zegt Audrey. Daarna bestellen de rest van de jongens wat te drinken. Gelukkig heeft Audrey altijd geld mee voor momenten als deze. Anders zou ze moeten lenen van de jongens en dat vind ze niet netjes. Buiten vallen de regendruppels op de straten en auto’s neer. Hier en daar zie je mensen rennen, op zoek naar een droge plek om te schuilen. Audrey is blij dat ze hier binnen zitten, ook al is ze tijdens hun “vlucht” al redelijk nat geworden. ‘Hoe laat moet je thuis zijn Audrey?’ hoort ze een stem naast zich, ze kijkt op. Naast haar kijkt Geoff haar vragend aan. ‘Ik weet het niet. Mijn moeder weet niet dat ik weg ben, ze moest overwerken’ zegt Audrey terwijl ze op haar mobiel kijkt. Misschien had haar moeder ondertussen gebeld. Er staat niks op het schermpje dus stopt ze het oude ding weer terug in haar broekzak. ‘Ik denk wel dat ik over een halfuur thuis moet zijn. Mijn moeder weet niet waar ik ben, als ik te lang wegblijf wordt ze vast boos’ vervolgt ze. Geoff knikt ‘Ik kan je wel naar huis brengen als je wilt. Gabry kan achterin’ stelt hij voor ‘dan kun je nog wat langer hier blijven’ zegt hij. ‘Het is mij goed’ zegt Audrey. ‘Mooi’ zegt Geoff. Daarna mengen ze zich in het gesprek van de rest. Het gaat over een meisje op school, blijkbaar heeft ze vandaag ruzie gehad met het zusje van Cedro omdat zijn zusje niet Cedro zijn mobiele nummer wou geven. ‘Laten we haar verkrachten!’ mengt Audrey zich ertussen. De groep barst in lachen uit. ‘Dan laten we Cedro haar verkrachten!’ zegt Wayne vrolijk. ‘Nee, please. Doe het mij niet aan!’ smeekt Cedro. ‘Nee, ze moet niet verkracht worden door Cedro! Dan krijgt ze juist haar zin’ zegt een ander. Zo blijft het onderwerp nog even op verkrachten hangen. Ze bedoelen het niet serieus en zitten maar wat te geinen. Na twintig minuten stoot Audrey Geoff aan. ‘Kun je mij nu wegbrengen? Ik kom vast al te laat, maar de auto startte niet, toch?’ zegt Audrey tegen hem. ‘Ja, het is een moeilijke auto’ zegt Geoff lachend terwijl hij opstaat. Audrey staat ook op en Gabry schiet tegelijkertijd overeind. ‘Wij gaan jongens, tot morgen!’ zegt Audrey. ‘Ga jij met ze mee Geoff?’ vraagt Wayne verbaasd. ‘Ja, ik breng Audrey even naar huis. Anders komt ze te laat’ antwoord Geoff. ‘Kom je nog terug?’ vraagt Wayne. ‘Nee denk het niet. Ik moest nog mijn kamer opruimen. Het is mooi weer dus moeders heeft opruimwoede’ zegt Geoff. De jongens lachen en ze nemen afscheid.
Als Audrey en Geoff buiten lopen is de regen al weer opgehouden. Er hangt nu een vochtige lucht. Bij de pick-up van Geoff aangekomen doet Geoff de klep naar beneden. Audrey laat Gabry erin springen. Als Geoff de klep weer dicht doet bindt Audrey de hond vast aan een stand achter de cabine. Je weet maar nooit, straks springt Gabry eruit. Nadat Gabry vast zit klimt Audrey de auto in. Geoff start de auto en ze rijden weg. Het is echt fijn dat Geoff een auto heeft. Alleen hij en Wayne hebben een auto. Sommige hebben wel een rijbewijs maar geen auto. Ze wonen ook allemaal vrij dicht bij school en een auto is dan zonde van je geld. Met de auto van Geoff gaan ze wel eens naar het strand toe. Geoff rijd richting de haven, niet echt bepaald de kortste weg naar mijn huis. ‘Waar gaan we heen?’ vraagt Audrey. ‘Ik wou nog even in de haven kijken. Het schijnt dat daar echt allemaal van die sletjes van onze school tippelen’ zegt Geoff. Audrey moet lachen. ‘Daar ga je ook echt naar kijken als je met een meisje in de auto zit’. ‘Uh, is dat fout? Ik kan wel omdraaien’ zegt Geoff. ‘Nee, nou wil ik het zien ook! Ik geloof er niet veel van’ zegt Audrey. Geoff mompelt wat en ze rijden door richting de haven. Daar aangekomen draait Geoff richting een loods. Er is niks te zien en Geoff zet de auto stil en de radio uit. ‘Wat doe je? Er is hier toch niks?’ vraagt Audrey hem. ‘Rustig maar. Ik kwam ook niet voor de hoertjes hier. Ik moet je wat vertellen’ zegt Geoff rustig terwijl hij haar aankijkt. Audrey kijkt hem verbaasd aan. ‘Ik ga verhuizen’ zegt Geoff. ‘Wat! Nee, dat kan niet! Wanneer?’ reageert Audrey geschrokken. Dit zag ze niet aankomen. Waarom zou Geoff gaan verhuizen? Zijn vader werkt bij een groot ict-bedrijf en zijn moeder werkt in een kinderopvang. Geoff en zijn jongere broertjes zitten alledrie in de stad op school. ‘Mijn vader heeft een baan aangeboden gekregen in Georgia.Wij gaan daar over twee weken ook heen. Sorry. Jij bent de eerste die ik het vertel. Ik weet het ook pas sinds gisteravond. Ik wil er niet heen. Ik wil niet weg van het team, van jou, van iedereen! Maar hier blijven kan ook niet’ zegt Geoff. Audrey kijkt hem geschrokken aan. ‘Ik wil niet dat je weg gaat. Kom maar bij mij wonen, dan kicken we mijn moeder het huis uit!’ zegt ze. ‘Sorry’ is het enige wat Geoff zegt. Audrey kijkt voor zich uit. Ze wil Geoff niet kwijt. Ze kan met hem het beste opschieten van iedereen! Hij is een super speler, het team kan hem niet missen en zij ook niet. ‘Wanneer ga je?’ vraagt ze met een brok in haar keel. ‘Over anderhalve week op een maandag. Dertien mei’ zegt Geoff. ‘Dat is snel’ zegt Audrey. ‘Ja, eigenlijk is het al een maand bekend maar mijn ouders vertelde het ons pas gister. We gaan met een vrachtwagen daarheen en dan tja’ zegt Geoff. Er volgt een lange stilte totdat Audrey zich omdraait en Geoff aankijk. Geoff staart voor zich uit naar buiten. ‘Ik ga je missen’ zegt Audrey. Geoff kijkt haar aan. Zijn gezicht is pijnlijk vertrokken. ‘Ik wil dat helemaal niet’ zegt hij. Als Audrey de trilling in zijn stem hoort valt ze hem om zijn hals. Geoff houd haar stevig vast en zo blijven ze een poosje zitten. Audrey doet haar best om niet te huilen, gelukkig lukt het.
‘Ik.. uh.. ik moet je maar eens naar huis brengen’ zegt Geoff. Audrey laat hem los en kijkt op. ‘Ja, ik ben waarschijnlijk al veels te laat’. Ze gaat recht zitten en zet de radio weer aan. Geoff start de auto en ze rijden naar Audrey haar huis toe. Voor het huis houdt Geoff stil. ‘Ga je het morgen aan de rest vertellen?’ vraagt Audrey hem. ‘Ik zal wel moeten. Ik heb de coach het vandaag verteld en die zal het de rest mededelen, ik moet hem voor zijn’ zegt Geoff. ‘Oké. Tot morgen,’ zegt Audrey. Ze doet de deur open en stapt uit. Geoff stapt ook uit en loopt om de auto naar haar toe. Als Audrey Gabry losmaakt voelt ze opeens de handen van Geoff. Hij frunnikt aan haar haren. ‘Tot morgen’ mompelt hij. Daarna loopt hij weg en gaat weer in de auto zitten. Audrey laat Gabry uit de auto en loopt naar de voordeur. Ze zwaait nog naar de wegrijdende auto en loopt dan naar binnen. Haar moeder zit in haar werkkamer. Audrey zegt haar gedag en stapt dan onder de douche. Onder de warme straal komt ze tot rust. Na de douche pakt ze nog een kop thee en gaat slapen.

Becca
Becca blijft bij de foto’s in de hal staan. Dit doet ze altijd even, of ze kijkt er vluchtig naar. De foto’s zijn van de familie en zijn genomen door een professionele fotograaf. Becca zou willen dat ze ook zulke mooie foto’s zou kunnen maken. Ze heeft alleen het geld niet voor een goede camera. Op de foto’s ziet iedereen er vrolijk uit. Bran heeft een blouse aan getrokken en zijn haar is netjes gekamd. Zijn moeder en zusje hebben allebei een jurkje aan en zijn vader staat in een casual pak. ‘Kom, wil je wat drinken?’ vraagt Bran terwijl hij doorloopt naar de keuken. Becca volgt hem. ‘Ja graag’ antwoord Becca als ze tegen het aanrecht aan gaat staan. ‘Ik zag je toen net bij die foto’s kijken en toen moest ik denken aan jouw ouders. Weet jij iets van ze af?’ vraagt Bran terwijl hij Becca een glas cola geeft. Becca had deze vraag niet verwacht. Op school is het algemeen bekend dat ze geadopteerd is en ze weet het al zo lang ze zich kan herinneren. Haar broer en twee zusjes zijn ook geadopteerd. Ze zijn alle vier geen familie van elkaar maar komen wel uit hetzelfde ‘huis’. ‘Nee, niet veel eigenlijk’ antwoord Becca. ‘Ik zal vast op ze lijken enzovoorts. Ze hebben mij naar een weeshuis gebracht toen ik ongeveer drie maanden was. Daarna ben ik toen ik vijf maanden was bij mijn pleeggezin gekomen. Meer weet ik niet en mijn pleegouders volgens mij ook niet’ vervolgt ze haar zin. Bran knikt ‘vind je dat jammer? Je hoort altijd dat mensen op zoek gaan naar hun biologische ouders’ vraagt hij. Becca knikt. Ze zou eigenlijk ook wel wat meer willen weten, hoewel, het kwetst haar misschien. Als haar ouders bijvoorbeeld helemaal geen kind wouden, wat waarschijnlijk wel zo zal zijn. ‘Ik weet het niet’ zegt ze daarom ook maar tegen Bran. ‘Oké, als je er niet over wilt praten, moet je het zeggen hè’ zegt hij. ‘nee, nee. Het is oké. Ik wil er wel over praten. Ik zou best graag willen weten wie mijn ouders zijn maar straks kwetst het antwoord mij’ legt Becca uit. Bran knikt. Ze besluiten om in de tuin te gaan liggen en gewoon wat bij te komen van de dag.
Buiten in de tuin liggen Bran en Becca in de volle zon. Bran heeft een groot huis met bijpassende tuin. In het midden van het gazon ligt een zwembad. Het is er in de zomer altijd heerlijk. Helaas heeft Becca nu geen bikini bij. Alsof Bran haar gedachten kan lezen vraagt hij of ze zullen zwemen. ‘Geen bikini’ zegt Becca terwijl ze hem met opgetrokken wenkbrauwen aankijkt. ‘Naakt?’ zegt Bran met een scheve glimlach. Becca lacht en stompt hem. Ze leegt haar zakken en legt haar mobiel, ipod, sleutels en portemonnee op de tuintafel. ‘Zwemmen?’ vraagt ze aan Bran als ze recht voor hem staat. Hij staat op en leegt ook zijn zakken. Daarna pakt hij haar plots op en springt zo het zwembad in. Samen liggen ze een poos in het zwembad en zwemmen rondjes om elkaar heen. Dit soort momenten vertelt ze nooit aan Mayke. Die zou er meteen iets achter zoeken, terwijl het gewoon vriendschappelijk is. Ze kan Bran gewoon vertrouwen en hoeft er niets achter te zoeken.
Nadat de twee een hele poos hebben liggen weken hijst Becca zich eruit. Ze trekt haar blouse uit en legt het te drogen op het gras. Daarna gaat ze op het gras liggen in haar beha en broek. Ze moet maar even droog worden voordat ze naar huis toe gaat. Ann zal het niet leuk vinden als ze erachter komt dat Becca heeft gezwommen met kleren aan. Bran hijst zich ondertussen ook uit het zwembad en legt zijn shirt naast de blouse van Becca. Hij ploft naast haar neer op het gras. ‘Afgekoeld?’ vraagt hij als hij naast haar zit. Becca gaat overeind zitten. ‘Ja, eigenlijk wel. Echt heerlijk’ antwoord ze. Ze gaan allebei achterover liggen en liggen zo nog een hele poos. Becca ligt bijna te slapen, zo lekker is het. Plotseling word haar rust ruw verstoord door een plens water over haar buik. ‘Ahhh!’. Becca schiet geschrokken overeind en ziet Bran boven haar staan met een glas en gemene grijns op zijn gezicht. ‘Pestkop’ zegt ze terwijl ze opstaat. ‘Ik wou je alleen maar wakker maken zodat je niet zou verbranden’ zegt Bran onschuldig. ‘Wat ben je toch een schat’ zegt Becca terwijl ze sarcastisch haar wenkbrauwen optrekt. Bran haalt zijn schouders op ‘zo ben ik nu eenmaal’. Becca loopt naar haar blouse toe en trekt hem weer aan. ‘Ik zou maar beter naar huis toe gaan voordat Ann nogal boos wordt’ zegt ze. Bran knikt. Hij trekt ook zijn shirt weer aan en ze stoppen alle inhoud van hun zakken er weer in. Becca loopt naar haar brommer, start hem en rijdt weg.