Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-11-09 15:58

[VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst door de TopicStarter : 12-11-09 15:58

Niet kopieren zonder mijn toestemming!

’s Ochtends om 8 uur stond ik op het schoolplein, de wind speelde iets met mijn bijna zwarte haren, en mijn groene ogen keken het plein scherp rond. Uit mijn blik was geen gevoel te lezen, en mensen bleven dan ook liever bij mij uit de buurt. Mijn huid was bleek, bleker als de gemiddelde mens. Mijn ogen waren zwart omlijnd, en mijn lippen van nature iets roder. Ik leek geen interesse te tonen voor de omgeving, net zomin als voor de scholieren die haar druk kletsend in groepjes voorbij liepen. Maar mijn scherpe groene ogen volgden iedereen onopvallend, en ik nam elke leerling zorgvuldig in me op, ik screende ze. Ik was erg goed geworden in het herkennen van iemands persoonlijkheid. Populair, spontaan, de ruste zelf, of een kind met problemen thuis. Vooral het laatste herkende ik goed, het was mij immers ook overkomen. Maar deze problemen hadden andere redenen dan de gebruikelijke ruzie…
Het was mijn eerste schooldag op de Ridbouwschool, en ik voelde nu al dat dit geen topjaar ging worden. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Ik had de lesuren naast verschillende types gezeten, stille types, stoere types, opgetutte modemarionetten en populaire kwebbelaars. Maar niemand speciaal viel me op, of trok mijn aandacht. Totdat de bel ging, en iedereen druk schreeuwend het schoolplein oprende, om zo gauw mogelijk naar huis te gaan. Toen stond hij daar ineens, ogen zo zwart als de nacht, ietwat warrige donkerbruine haren, een scherpe blik. Hij leek gesloten, en op het eerste gezicht gevoelloos, net als haar. Even vonden hun ogen elkaar, en ik voelde een schokje door mijn lichaam gaan. Ja, hij was in elk geval interessanter als alle andere leerlingen die ik vandaag gezien had, zeker weten. Toen ons oogcontact werd verbroken door een nieuwe stroom van leerlingen, liep ik met tegenzin verder. Terwijl ik naar haar huis liep, op een open plek in het dichte bos, kon ik de blik in zijn ogen niet vergeten. Gevoelloos, afstandelijke. Het bleef door mijn hoofd spoken. Ik had een bekend gevoel gehad bij die blik. Bijna alsof ik hem al jaren kende. Eenmaal thuis aangekomen werd ik begroet door mijn ouders, Elsa en Walt Conrad. Ook zij hadden de scherpe, groene ogen net als ik, alleen hun haarkleur verschilde. Zij hadden diepzwarte haren, en ik had in een bepaald lichtpunt diepbruine haren, en in een ander lichtpunt zwarte haren. Ook dat maakte mijn hele uiterlijk één mysterieus geheel. Mijn broer, Dan, kwam naar beneden gestormd, en bleef even staan om me aan te kijken. Ook hij leek als 2 druppels water op mijn ouders, hetzelfde ravenzwarte haar, dezelfde groene ogen. ‘Ik ga.’ Waren zijn woorden, en hij was al verdwenen, het bos in. Even heerste er een stilte. Iedereen wist wat hij ging doen, iedereen walgde ervan. Maar het was niet anders. Het was hun lot, zijn lot. Ik verdween na een kort knikje naar boven, en eenmaal op mijn kamer aangekomen, draaide ik de volumeknop open, en draaide ik mijn favoriete muziek: Klassiek met een vleugje dance. Ik sloot mijn ogen, en liet me achterover vallen op de grote fauteuil. Ik leefde mee met de muziek, was een met de muziek. Even vergat ik alle moeilijkheden, en werd ik opgeslokt in mijn eigen wereldje, een wereldje waarin sinds kort een nieuw persoon was gearriveerd: De mysterieuze jongen uit de gang.
De volgende dag was ik nog iets vroeger als normaal op school, en mijn ogen keken het schoolplein langzaam rond. Zou ik hem vandaag weer zien? Zou ik hem misschien vandaag spreken? Een onbekend gevoel vulde mijn lichaam, en ik glimlachte bijna. ‘Hoi, Erin.’ Klonk toen plotseling een stem van vlak naast me. Geschrokken keek ik op, en ik keek recht in het gezicht van Sandra, een meisje waar ik naast zat bij Geschiedenis. ‘Hoi’. Knikte ik kort, terwijl mijn ogen nog steeds het schoolplein rondvlogen. ‘Wacht je op iemand?’ vroeg Sandra belangstellend. Ik keek haar even onbegrijpend aan, ik had de vraag niet gehoord. ‘Of je op iemand wacht’ herhaalde ze vriendelijk. Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, eigenlijk niet.’ Ik gaf het op, en keek Sandra nu wel recht aan, met dezelfde bijna kille ogen als die ik daarvoor gehad had. Ik zag dat Sandra even twijfelde, en probeerde iets vriendelijker te kijken, waardoor Sandra iets ontspande. ‘Ga je dan mee naar binnen? Volgens mij hebben we het 1e uur Geschiedenis.’ Eigenlijk wilde ik tot op het laatste moment wachten, maar toen knikte ik kort, en liep mee naar binnen, terwijl ik nog een keer over mijn schouder keek. Helaas, ik had hem niet gezien. Onder Geschiedenis kon ik mijn hoofd er niet echt bij houden. Het leek alsof ik automatisch weggezogen werd, weggezogen naar het moment op de gang. Ik schrok even toen ze een zachte por kreeg. Van Sandra natuurlijk. Verbaasd keek ik haar aan. ‘We gaan vanmiddag naar de stad met een groepje, ga je ook mee?’ Met vragende ogen keek Sandra me aan. Snel bedacht ik wat ik zou doen. Misschien ging ‘hij’ ook wel mee. Maar waarschijnlijk zat hij niet in mijn jaar. Maar naar huis gaan leek ook niet echt een optie. Langzaam knikte ik. ‘Is goed.’antwoordde ik, met een klein glimlachje. ‘Te gek,’ knikte Sandra opgewonden, en ze begon direct met andere te overleggen. Ik staarde naar het bord, en had niet erg veel zin in de middag. Maar wie weet, zou het wel leuk worden. Maar ik wist wel beter. Toen de bel van de laatste les klonk, pakte ik mijn schoudertas, en liep langzaam naar de deur van het lokaal, waar ik werd opgewacht door Sandra, en een aantal vriendinnen om haar heen. Snel werden we voorgesteld, daarna haastten we ons naar de stad. ‘De jongens zijn al in de stad, er zijn namelijk ook jongens van het volgende jaar mee.’ Ratelde ze vrolijk door. Het volgende jaar? Dacht ik met een opgewonden gevoel in mijn maag. Dat was waarschijnlijk het jaar waarin ‘hij’ misschien wel zat. Een jaar na het hare. ‘Bedoel je het zesde jaar?’ Vroeg ik, voor de zekerheid. Sandra knikte. ‘Ja, natuurlijk, dat is toch het jaar na ons.’ Meteen werd er weer verder gekletst over ene Chris, die erg leuk bleek te zijn. Ik lette niet echt op. Opnieuw waren mijn gedachten bij ‘hem’. ‘Hij’ zou misschien wel komen, misschien zou ik dan eindelijk zijn naam weten. Bij de stad aangekomen liepen we rechtstreeks naar het café Coldblood. Coldblood was een café waar veel scholieren kwamen, en ouderen zag je er haast nooit. Alleen het personeel was boven de 30. De jongens zaten blijkbaar al aan de bar, want dat was waar het groepje direct op afliep. Ik volgde ze maar, niet wetend wat ik anders zou moeten doen, terwijl ik zoekend om me heen keek. Ik had ‘hem’ nog niet gezien. Terwijl de anderen lol maakten met de jongens, was ik er niet zo met mijn hoofd bij. Ik dacht niet alleen aan ‘hem’, maar ook aan Dan, mijn broer die waarschijnlijk nu net thuis was van zijn tocht. De verafschuwde tocht. De jacht. Hij was de enige die hem nog maakte, de enige van hun familie, samen met mijn nicht Lille. Toen verstomde het lawaai even, en keek iedereen naar de deur. Ook mijn ogen werden naar de deur getrokken. Daar stond Dan, zijn pupillen waren verwijd, zijn ogen groot. Zijn kille blik keek de bar rond, en ik voelde een koude rillen over mijn rug trekken. Langzaam kwamen de gesprekken weer op gang, maar iedereen volgde Dan met zijn ogen toen hij richting de bar liep, en een biertje bestelde. Zijn schorre stem liet een nieuwe stilte komen. Verbijsterd keek ik Dan aan. Het was alsof hij me helemaal niet kende, alsof ik een vreemde voor hem was. Ik wist dat hij zijn jacht net afgelopen was, en dat hij zichzelf nog niet helemaal onder controle had. Nog geen vijf minuten naar hem opende nu Lille de deuren, met dezelfde verwijdde pupillen, en grote ogen als Dan. Een donker vlek ontsierde haar spijkerbroek, en haar haren zaten verward. Ik slikte even. Maar al te goed wist ik wat die vlek in haar broek was. ik keek even naar de andere mensen waar ik bij zat, en die leken me niet op te merken. Zachtjes stond ik op, en liep naar Dan en Lille. ‘Waar zijn jullie geweest?’ vroeg ik een beetje kortaf, boos omdat ze me zo genegeerd hadden. ‘Penmarc’h.’ Was zijn korte antwoord, en Lille grijnsde even. Ik schrok een beetje, Penmarc’h was niet zo heel ver weg. ‘Waarom Penmarc’h?’ siste ik zacht en ontzet. Ik wist dat daar ook het jachtterrein van een andere groep was. ‘O, maar dat was niet zonder reden,’ zei Lille bitterzoet, terwijl ze Dan met haar donkere ogen aankeek, een geheimzinnig lachje rond haar mondhoeken. ‘Er zijn er daar meer van ons, en een van hun interesseert onze Dan hier wel.’ Nu moest ik ook wel lachen. Lachend schudde ik mijn hoofd. Ik had het kunnen verwachten. Dan keek me even nors aan, en nam toen een grote teug van zijn bier. Even keek ik achterom, waar Sandra me met grote ogen stond aan te staren, en keek even naar Lille en Dan. Lille grinnikte. ‘Ga maar terug naar je vrienden.’ Toen ze het woord vrienden uitsprak, veranderde haargezicht in een grimas, dat van alles had kunnen betekenen. Ik wierp haar een kille blik, ten teken dat ze zich rustig moesten houden, en liep toen terug naar het groepje. Sandra stond me nog steeds aan te kijken. ‘Jij kent Dan? Dé Dan?’ Ze keek me met ongelovige ogen aan. Ik haalde even mijn schouders op. ‘Ja, het is mijn broer.’ Even hoopte ik dat ze hier genoegen mee zou nemen, maar blijkbaar was Dan op de een of andere manier beroemd, of berucht, op de school geworden. ‘Is Dan jouw broer? Meen je dat?’ Ik knikte, en keek haar niet-begrijpend aan. Wat was er zo bijzonder aan Dan? Oké, hij was natuurlijk anders als alle andere jongens, maar dat was vrij logisch. Sandra keek haar hoofdschuddend aan. ‘Dan is zo’n beetje de meest mysterieuze jongen van school, ieder meisje zal er een moord voor doen om met hem uit te gaan.’ Even grijnsde ik, maar mijn ogen lachten niet mee. Daar had je het weer. ‘Hij heeft al een vriendin.’ De woorden kwamen onecht uit mijn mond, alsof ze gelogen waren. Dat was voor een deel natuurlijk ook zo, want ik wist niet of dat meisje in Penmarc’h nou echt zijn vriendin was of niet. Maar helemaal gelogen was het niet. Sandra keek me weer ongelovig aan. ‘Meen je dat?’ vroeg ze, iets ontzet. ‘Van onze school?’ Ik schudde mijn hoofd, en dacht even na. Kon ik wel vertellen, dat het een meisje uit Penmarc’h was, aangezien het hele gebeuren morgen op het nieuws werd beschreven als een raadsel? Ik bedacht me dat veel mensen hier wel bekenden hadden in het dorpje, en schudde mijn hoofd. ‘Nee, uit Penmarc’h. Onze familie kent haar.’ Even keek ik naar mijn glas cola, dat ik nog niet had aangeraakt. Ik wilde niet dat ze mijn blik kon zien. Sandra knikte langzaam, en draaide zich weer om naar haar vrienden, vermoedelijk om de verse roddel te verspreiden. Ik keek even naar Dan, en zuchtte. We hadden al vaker moeten verhuizen door hem, omdat de meisjes hem niet met rust konden laten ,en te dicht bij dreigden te komen. Na een lange avond, gingen we eindelijk naar huis. Ik kletste nog wat na met Sandra, en liep toen richting huis. Dan en Lille waren al wat eerder vertrokken. Lille, haar broer en haar vader en moeder woonden in een huis niet zo ver van de onze. Ik schoot door het bos, en was binnen een mum van tijd thuis. Ik deed de deur open, en liep zacht naar binnen. Bang te zijn om de rest te wekken hoefde ik niet, het was meer een soort gewoonte geworden. Weer liep ik direct de trap op, door naar boven, en liet me in mijn stoel zakken.

**Geplaatst**: 13-11-09 13:00

Geplaatst: 13-11-09 13:00

Ik zal je verhaal later lezen. Even een berichtje zodat ik het mij herriner.

**Geplaatst**: 13-11-09 13:20

Geplaatst: 13-11-09 13:20

Leuk geschreven, het kon me zeker boeien.

Enig minpunt is dat je twee verschillende perspectieven door elkaar gebruikt. Je begint te schrijven vanuit de ik-figuur, maar af en toe verspring je plots naar een verteller die alles beschrijft. En dat is wel wat verwarrend.

Voorbeeld:
- Hij leek gesloten, en op het eerste gezicht gevoelloos, net als haar (moet zijn: ik). Even vonden hun (moet zijn: onze) ogen elkaar, en ik (correct) voelde een schokje door mijn lichaam gaan.
- Hij was de enige die hem nog maakte, de enige van hun (moet zijn: onze) familie, samen met mijn nicht Lille.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-09 14:27

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-09 14:27

Oké, bedankt voor de tip.
Nu ik het nagelezen heb merk ik het zelf ook.
Leuk dat je het gelezen hebt:D

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-09 22:43

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-09 22:43

Vanuit mijn luie stoel keek ik naar buiten, naar de diepzwarte lucht, met hier en daar een sterretje. Er was net een grote wolk over de maan heengetrokken. De volle maan. Ik wist dat er in de buurt ook weerwolven zaten, maar ik had er nog nooit een ontmoet. Ik wist ook niet hoe ze leefden, of ze wel naar school gingen. Wij, drinkers, waren de grootste vijand van de weerwolf, hij was dus ook onze grootste vijand. 2 bovenmenselijke wezens tegenover elkaar. Onze familie was niet echt verwant aan elkaar, maar we noemden elkaar familie, omdat we allemaal ongeveer dezelfde geschiedenis hadden. We waren bijna allemaal onvrijwillig drinkers geworden. De mensen noemden ons soort in verhalen en sprookjes vaak vampiers, maar de eigenschappen die bij de wezens horen die zij vampiers noemen, zijn veel anders dan de onze. Wij veranderen niet in vleermuizen, verbranden niet in het zonlicht, hoeven geen mensenbloed te drinken om te overleven, slapen niet in donkere, kille kelders met doodskisten. Ook kun je ons niet doden met een zilveren kogel, of ons afweren met knoflook en zilver. Dat zijn allemaal fabeltjes. Maar wij drinkers lijken wel erg op die vampiers. Om te overleven moeten we bloed drinken, en door de eeuwen heen ontstond de traditie van het mensenbloed drinken. Niemand weet hoe dat ontstaan is, want onze soort kan ook goed leven op dierenbloed. Alleen, vrij logisch, geeft mensenbloed ons meer kracht door de andere bouwstoffen die in het bloed zitten. Waarschijnlijk is het mensenbloed drinken ontstaan rond het jaar 100. Eigenlijk weet iedereen wel waarom, maar geven het niet toe aan zichzelf. Door het drinken van mensenbloed geven ze hun eigen zwakheid aan, hun woede op de mensen omdat zij gewoon sterfelijk zijn, en wij een zwaar leven hebben. We hebben onze familie in de steek moeten laten, omdat we op een gegeven moment niet ouder werden door de onvoltooide en onzorgvuldige beet van een drinker, we hebben vaak in eenzaamheid moeten leven totdat we anderen vonden, onze krachten moeten leren beheersen en leren kennen en de mensheid ontwijken. We durven het niet aan onszelf of anderen toe te geven, maar eigenlijk is de traditie van het bloed drinken waarschijnlijk begonnen omdat we jaloers zijn op de mensen, de sterfelijke. Ik zuchtte zacht. Ik had ook mijn ouders in de steek moeten laten, toen ik 18 was. Maar bij mij was het op een minder pijnlijke manier gegaan. Toen ik werd gebeten door een drinker die achternagezeten werd door weerwolven, en uitgehongerd was, iets moest drinken, transformeerde ik redelijk snel. Dit kwam waarschijnlijk doordat de drinker haastig heeft gebeten, en voordat hij me helemaal doden kon, hij weer weg moest voor de weerwolven. 1 dag heb ik in het bos gelegen, gewacht tot de ondragelijke pijn op zou houden, totdat ik het paradijs zou zien, en voelde mijn leven uit mij wegsijpelen. Ik werd gevonden door 2 andere drinkers. Ze herkenden mijn symptomen direct, en ontfermden zich over me. Ik moest natuurlijk weg uit de mensenwereld, en het afscheid wat het moeilijkst. Samen met de andere 2 drinkers, die nu mijn ‘pleegouders’ zijn, werd er een plan bedacht. Er was al een zoektocht naar mij begonnen, en ik moest mij laten vinden alsof ik gedood was door een dier. Een halve dag later werd ik gevonden, en een conclusie was blijkbaar snel gemaakt ; gedood door een bergleeuw. Omdat mijn hart na mijn transformatie al niet meer klopte, dachten ze dat ik overleden was. Ik werd begraven, en midden in de nacht weer bevrijd door mijn pleegouders. Terwijl ik mijn geschiedenis voor de zoveelste keer overdacht, zocht een traan zich een weg over mijn wang. Elke keer als ik aan het verdriet van mijn ouders dacht toen ze me zagen, wil ik zo weer teruggaan, zeggen wat er gebeurd is. Het doet me nog steeds pijn. Mijn pleegouders, Walt en Elsa Conrad, hadden zich goed over me ontfermt, en me opgevangen toen ik het moeilijk had. Dit was nu bijna 94 jaar geleden, en het deed me nog steeds ondraaglijke pijn. Toen mijn ouders stierven, ben ik op hun begrafenis geweest, vermomd en goed ingepakt in een dikke sjaal en een grote hoed, zodat niemand me herkennen zou. Mijn echte moeder, Lisa Dederius was pas 8 jaar na ‘mijn ongeluk’ overleden aan tb. Mijn vader, Björn Dederius, stierf 23 jaar later, 23 jaar in eenzaamheid. Ondertussen waren we niet meer met zijn drieën, maar met 5 in huis, en nog een andere familie, die we onze oom en tante noemde, van 4. In die familie zat ook mijn nichtje Lille. Walt, Elsa, mijn oom Dirk, mijn tante Elizabeth, mijn ‘zusje’ Alissa en ik dronken geen mensenbloed meer. Maar mijn broer Dan, mijn broertje Wilhelm, die we Will noemen, Lille en mijn andere nichtje Monica dronken nog steeds mensenbloed. Dat was iets wat in de familie doodgezwegen werd. Wij walgden van hun gewoontes, zij van de onze. We waren niet echt familie van elkaar, maar voor de buitenwereld, de sterfelijke, waren wij een familie die zich na een treurige gebeurtenis in Frankrijk geplaatst had. Wilhelm en Lille waren dan ook een stel. Ik stond nu op, en keek naar buiten. De nacht had zich verder gevormd, en de maan was nu duidelijk zichtbaar. De hele openplek waar we woonden baadde in het maanlicht. Er werd op mijn deur geklopt. Met een ruk keek ik om. ‘Binnen’ mompelde ik, terwijl ik mijn ogen op het bos gericht hield. Ik dacht dat ik er wat zag wegschieten… ‘Erin’, aan de zachte stem van Walt hoorde ik dat er iets mis was. Ik draaide mij om, en onze ogen ontmoetten elkaar even, en ik ving een bezorgde blik op. ‘Wat is er?’ vroeg ik op even zachte toon, met bezorgde ogen. Hij ging ook voor het raam staan, met zijn blik op de volle maan. ‘Ze komen dichterbij’ zuchtte hij een beetje triest. ‘Alweer.’ Ik keek hem aan, met grote ogen. ‘De weerwolven?’ Ik vroeg het, maar eigenlijk wist ik het antwoord al. Hij knikte. De vorige keer moesten we verhuizen omdat een familie weerwolven te dichtbij kwam. Ik keek kwaad. ‘Is het weer dezelfde familie?’ Walt schudde zijn hoofd. Hij stond ingeschreven op zijn werk als 39, maar als je goed keek zag je dat hij hooguit 32 was. ‘Een andere, dus ik weet niet of we ons zorgen moeten maken. Het kan best dat deze familie andere gewoontes hebben.’ Ik knikte, mijn woede nam iets af. Ik dacht nu wel te weten wat ik net weg zag schieten in de bosjes. Ik wist dat ze nu geen gevaar waren, we waren allemaal binnen, en ons huis was goed beveiligd, maar toch voelde ik en rilling over mijn rug lopen. ‘Weet de rest het al?’ Walt bleef naar buiten kijken. ‘Elizabeth, Dirk en Alissa wel, de rest niet.’ Ik knikte begrijpend, en wist maar al te goed hoe dat 40 jaar geleden afgelopen was. Elsa had gehoord dat er een familie weerwolven dichterbij kwamen, en hun jachtgebied was maar 7 kilometer van de onze. Dan, Lille, Wilhelm en Monica waren zo boos geworden dat ze samen naar het gebied trokken waar de weerwolven zich huisvestten en een bloederig gevecht waren begonnen. In dat gevecht zijn 5 weerwolven omgekomen, en de andere 3 zijn gevlucht. Ze hadden met volle maan aangevallen, de avond waarop de weerwolven hun menselijke zintuigen het minst in de hand hebben. Het was een schandaal, en we zijn bijna direct daarna vertrokken. De weerwolven zijn in hun bebloede mensengedaantes door 2 wandelaars gevonden. Als snel werd een heel corps van de plaatselijke politie opgedragen de moord te onderzoeken. Mijn vader had de leiding, wat erg gunstig was. Hij kon de bizarre sporen voor het meest uitwissen. Maar hij had grote kans betrapt te worden op bedrog. Het onderzoek bedroeg een jaar vol spanning, totdat de politie het als aanval van een bergleeuw afschoof. Dit gebeurde bijna altijd als er een lichaam in het bos gevonden werd, en de lijkschouwing niet kon uitstellen dat er een mens achter zat, of als alle sporen dood liepen. Na dit incident zijn we direct verhuisd, van Noorwegen naar Frankrijk. Over het schandaal word niet meer gesproken. Maar elke keer als het per ongeluk ter sprake komt, hangt er een geladen spanning in de lucht.

**Geplaatst**: 29-11-09 18:58

Geplaatst: 29-11-09 18:58

Goed stuk, word erg interessant door de weerwolven en de drinkers

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-11-09 14:47

Geplaatst door de TopicStarter : 30-11-09 14:47

Dankje

Hoop er binnenkort weer een stuk bij te hebben.

**Geplaatst**: 30-11-09 15:43

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 30-11-09 15:43

Ik vind het ook enorm interessant! Ik ben benieuwd naar je volgende stuk.
In dit deel heb je er beter opgelet dat je alles vanuit de ik-persoon hebt geschreven. Dat leest wel makkelijker dan af en toe hun erdoor ofzo

Goed hoor

Ga zo door

**Geplaatst**: 02-12-09 10:02

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 02-12-09 10:02

Ik vind het een leuk stuk, erg boeiend!

Ook Twilight saga fan?

**Geplaatst**: 02-12-09 11:40

Geplaatst: 02-12-09 11:40

Leuk stuk, ben benieuwd hoe het verder gaat.

**Geplaatst**: 02-12-09 13:36

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 02-12-09 13:36

Leuk verhaal... zijn het trouwens 2 aparte delen? Want in het bovenste heb je het over die ene interessante persoon, en in het laatste deel niet.

Moet wel zeggen dat er flink wat inspiratie is gehaald uit de Twilight serie

**Geplaatst**: 02-12-09 14:24

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 02-12-09 14:24

Haha ja inderdaad, ik moest ook meteen aan Twilight denken

Vind het verder wel een heel leuk verhaal, al mag je wel gebruik maken van alinea's. Vind het een beetje lastig lezen nu er nergens een ruimte tussen staat.

Verder, vooral zo doorgaan

**Geplaatst**: 02-12-09 15:46

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 02-12-09 15:46

Mooi stuk, ik ken de serie twilight niet maar ben zeker van plan deze een keer te gaan kijken aangezien ik iemand ken die deze film 4x in 6 weken tijd bekeken heeft en al 3x het zelfde boek ervan gelezen had haha.
Ben benieuwd naar je vervolg

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-09 18:39

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-09 18:39

Oké, bedankt voor de tips

Het eerste deel is niet door twilight geïnspireerd, toen kende ik het nog niet.

Het 2e deel wel voor een deel.
Toch heb ik het zo veel mogelijk geprobeerd anders te maken.

**Geplaatst**: 03-12-09 17:48

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 03-12-09 17:48

wow, echt leuk!

doet me idd denken aan Twilight

ben benieuwd naar het volgende stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-12-09 18:59

Geplaatst door de TopicStarter : 03-12-09 18:59

Haha, dankje voor je reactie.
Ben al bezig met schrijven.

**Geplaatst**: 09-12-09 10:33

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 09-12-09 10:33

Heb net je verhaal helemaal gelezen, beetje Twilight achtig maar erg leuk

Ben benieuwd naar het vervolg.

**Geplaatst**: 09-12-09 15:01

Re: [VER]Dodelijke Liefde.

Geplaatst: 09-12-09 15:01

ben ook benieuwd! :Y)

we zien het wel

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-09 14:59

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-09 14:59

Misschien niet mijn meest fantastische stuk, maar toch een vervolg.

Ik zuchtte, en bleef de hele nacht op mijn stoel het raam uitstaren, zonder iets te zien.
De volgende dag hing er nog steeds een geladen spanning in huis. Dan was nog niet opgestaan. Mijn vader riep nog een keer geërgerd naar boven. Stilletjes pakte ik mijn tas in.
Even later vertrok ik, op weg naar school. Het was koud voor de tijd van het jaar. Maar ik had er geen last van. Ik liep stevig door, en was binnen een mum van tijd bij de school. Ik was zoals altijd een van de eersten. Ik zocht een plekje in het lokaal. Ondertussen kwam Sandra luid kwebbelend binnenlopen. ‘O, hoi Erin!’ ze glimlachte, en ging naast me zitten. ‘Zeg, is je broer vandaag weer niet op school?’ Ze probeerde het onschuldig te brengen, maar aan de trillingen in haar stem wist ik dat het niet zomaar een vraag was. ‘Nee, hij is ziek.’ Antwoordde ik wat kortaf. Ze knikte, duidelijk teleurgesteld nu. Ik was diep in gedachten. Ik had hém vandaag weer niet gezien. Had ik het me dan verbeeld? Was het maar een waanbeeld? Ik begon aan mezelf te twijfelen. Was ik dan al zo lang alleen, dat ik mij dingen ging inbeelden die er niet waren, ging mijn fantasie met mij op de loop? Ik bekeek mijn nagels, ook al was er niets te zien. ‘Erin, vertel mij eens wie de grote drie waren in de koude oorlog?’ Ik keek met een ruk op, verbaasd dat mijn naam genoemd werd. Hulpeloos keek ik naar Sandra. ‘De grote drie, koude oorlog,’ herhaalde ze zonder geluid de vraag. Ik knikte. ‘De grote drie waren Stalin, Lenin en Churchill.’ Mevrouw Sobers, geschiedenis docente, knikte. ‘Nu opletten.’ Ik knikte braaf, en zuchtte opgelucht. Sandra stak haar duim naar me op, en ik glimlachte. Na nog een les wiskunde was het eindelijk tijd voor de pauze. Mijn ogen zochten, bijna automatisch, de ruimte door op zoek naar hém. Sandra praatte vrolijk tegen me aan, ik had geen idee waar het over ging. Ik knikte alleen maar. Weer niet. Toen de bel klonk, liep ik naar mijn volgende les, een tussen uur onder begeleiding. Dat hield in dat daar geen les ingepland was, maar dat je daar onder toezicht van een leraar aan je huiswerk kon werken. Alle klassen konden zelf kijken wanneer ze dat uur inplanden. Ik had besloten mijn wiskunde wat bij te werken. Ik stapte het lokaal in, en mijn adem stokte in mijn keek. Daar zat hij! Hij zag er gehavend en moe uit. Ik had in de gaten dat ik aan het staren was, en liep rechtstreeks naar mijn tafel. Ik had het me niet verbeeld, hij bestond echt. Als mijn hart nog zou kloppen, zou het nu zo’n beetje uit mijn borstkas gesprongen zijn. Ik welke klas zou hij zitten, hoe zou hij heten? ‘Kate Spark?’ de stem van de docent onderbrak mijn gedachten. Natuurlijk! De namen! ‘Cisa delwoni?’ Een voor een werden de namen opgenoemd. Gespannen wachtte ik tot die van hem voorbij kwam. ‘Pete Lavendel? Naomie Camp?’ Nog steeds was hij niet gekomen. ‘Samuel Martins?’ ‘aanwezig.’ Klonk het, uit zíjn mond! Hij was dus Samuel. Samuel… Die naam kwam me erg bekend voor, al kon ik zo niet bedenken waarvan.

**Geplaatst**: 19-12-09 15:12

Geplaatst: 19-12-09 15:12

Heb hetgeen je tot nu toe geschreven heb in een ruk gelezen. Erg goed, ben dan ook benieuwd naar het vervolg. Ga zeker zo door! +:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-09 15:15

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-09 15:15

Bedankt

**Geplaatst**: 19-12-09 15:16

Geplaatst: 19-12-09 15:16

Interessant, ik vind het tot nu toe een spannend verhaal, leest
lekker weg. Ik ben benieuwd naar het volgende stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-09 15:20

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-09 15:20

Bedankt

Het is niet perfect, maar het is een begin.

**Geplaatst**: 19-12-09 15:27

Geplaatst: 19-12-09 15:27

Citaat:
Ik leek geen interesse te tonen voor de omgeving, net zomin als voor de scholieren die haar druk kletsend in groepjes voorbij liepen.

Bedoel je daar ook de 1e persoon ev, mij?

Edit: Heb je het verhaal eerst vanuit het perspectief van de schrijver geschreven, maar heb je het toenveranderd in het perspectief van de hoofdpersoon? Zou de foutjes verklaren

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-12-09 15:30

Geplaatst door de TopicStarter : 19-12-09 15:30

Ja, daar bedoel ik mij.

Sorry, het verhaal was eerst in de hij/zij vorm geschreven, maar vond 'ik-vorm' daarna toch leuker/persoonlijker. Dus heb ik het eerste deel van het verhaal omgezet, en dus nog wat vergeten.

Zou het nog even een keer doorlezen, op spellingsfouten.

Edit: Zie net dat ik niet meer kan wijzigen..

Nomineer dit bericht ×