Bokt.nl

Citaat:

Als ik wakker word houd ik mijn ogen nog even dicht. Ik probeer wat meer van de deken te pakken te krijgen, maar er wordt weerstand geboden. Verbaasd open ik toch mijn ogen en zie ik jou daar liggen.

Ik stap in de tram en prop me tussen wat mensen door om te gaan zitten. Een deur verder stapt een vrouw op leeftijd in. Terwijl ze zich met moeite door de mensen heen gewrongen krijgt zoekt ze naar een zitplaats. Ik kijk om me heen, naar de mensen die ook zitten. Het wordt al snel duidelijk dat zij niet van plan zijn om op te staan. Ik schud mijn hoofd en sta op. De vrouw bedankt me en neemt rustig plaats.
De jongen die tegenover me zat spreekt me aan. ‘Fijn om te zien dat er nog mensen met manieren zijn’ zegt hij met een knipoog. De tram stopt en de deuren gaan open.
‘Zou je eens een voorbeeld aan moeten nemen, aso’ zeg ik terwijl ik weg loop.
Ons kleine keukentje staat vol met tassen. Afval, boodschappen, oud papier, glas, plastic. Als mijn zus, Nadia, thuis komt en het rampgebied ziet begroet ze me en loopt ze lachend weer weg. Zij heeft d’r zaakjes op orde, houdt alles netjes en heeft het onder controle. Ik ben iets chaotischer, maak veel troep en vergeet regelmatig waar ik ook alweer mee bezig was.
Maar aangezien het mijn beurt is om te koken vandaag mag ik ook zelf weten hoe. Het gaat niet om de weg er naar toe, het gaat om het eindresultaat!

Terwijl de lasagna in de oven staat ruim ik de keuken op, schenk ik twee glazen wijn in en ga ik even bijpraten. Nadia is druk bezig achter haar computer en leunt zuchtend achterover als ik haar glas wijn op tafel zet.
‘Zware dag zusje?’ vraag ik haar terwijl ze een flinke slok neemt.
‘Een moeilijk gesprek gehad met klanten, het ontwerp was niet wat ze wilden zien.’
Als ik het eten opschep legt ze me uit wat de opdracht was, wat ze in gedachte had en hoe ze het heeft uitgewerkt. Ze werkt bij een reclame bedrijf, ontwerpt op opdracht. Iets waar ze goed in is, maar waar ze wel voor in de stemming moet zijn.
Samen zijn we aan het brainstormen als mijn telefoon gaat. Mandy.
‘Roept u maar!’
‘Ja eh. Ik heb vandaag een nieuwe outfit gekocht dus we gaan vanavond een terrasje pikken. Hoe laat ben je bij mij?’
Ik schiet in de lach en roep een tijd. Mandy en haar spontane acties ook altijd.
Sinds ik in Rotterdam woon kunnen we een stuk beter met elkaar opschieten dan voorheen. Ik kom uit Eindhoven, woon hier nog niet zo lang. Mijn zus wel. De afgelopen jaren heb ik hier dus ook genoeg nachten door gebracht. Drie jaar terug leerden Mandy en ik elkaar kennen op de verjaardag van een gezamelijke vriendin. Daar konden we leuk praten, maar het was niets bijzonders. Een paar weken erna was ik min of meer verdwaald geraakt in Rotterdam toen ik boodschappen aan het doen was. Mandy heeft me toen thuis gebracht en samen hebben we gekookt en gegeten. Toen het ijs eenmaal gebroken was waren we niet meer te stoppen. Het nadeel was altijd dat het zoveel moeite koste om af te spreken. Zij naar Eindhoven of ik naar Rotterdam? Nu ik hier woon is dat probleem verleden tijd en zien we elkaar dagelijks.
Ik sta op het stadhuisplein op haar te wachten, iets wat regelmatig voorkomt. Wachten op Mandy bedoel ik. Ze heeft niet zo’n goed tijdsbesef.
Tien minuten na de afgesproken tijd zie ik haar aan komen lopen. Ik spot nieuwe pumps en een heel zomers jurkje waar haar figuur goed in uitkomt. Ik besef me dat ik met mijn ballerina’s, shortje en polo misschien de verkeerde keuze gemaakt heb. Ook dat komt regelmatig voor als ik bij Mandy ben.
Samen speuren we de terrasjes af naar een tafeltje. Als we een stelletje weg zien lopen sprinten we er naar toe en bezetten we het tafeltje net op tijd. Lachend bestellen we iets te drinken en Mandy begint meteen verhaal te doen.

Een paar uur en een paar wijntjes later begint het terras leeg te lopen. We hebben beide nog geen zin om naar huis te gaan dus besluiten we om de kroeg in te duiken. Mandy staat er op dat zij de rekening betaalt. Zij woont met haar vriend samen. Hij werkt fulltime, zij volgt hier en daar een college, werkt af en toe en betaalt verder vrij weinig. Gelukkig beseft ze wel dat mijn rekeningen niet vanzelf betaald worden en betaalt ze dit soort dingen daarom regelmatig.
Terwijl we naar de kroeg slenteren bedank ik haar en beloof ik haar een lekkere cocktail. Als we bij de kroeg zijn loop ik regelrecht naar de bar. Ik probeer tussen wat jongens door te glippen om eerder aan de beurt te zijn, maar daarbij stoot ik bijna iemand van om. De jongen draait zich om en ik kijk in een bekend gezicht. Zo gauw de jongen breed glimlacht herinner ik me hem. De jongen uit de tram, de jongen die gewoon bleef zitten.
‘Jij weer?’
Ik trek mijn wenkbrauw op en kijk hem vragend aan. Hij lacht erom, draait zich om, leunt naar de bar toe en draait zich dan weer naar me toe. In zijn hand heeft hij twee krukken. Ik kijk naar beneden en zie onder zijn short een knieband tevoorschijn komen.
‘Daarom gaf ik je een compliment vanmiddag’ zegt hij lachend.
Ik word knalrood en weet even niet waar ik moet kijken. Hij steekt zijn hand uit.
‘Mark. En het is je vergeven hoor. Omdat je excuses zo welgemeend zijn!’


"De namen die genoemd worden en de dingen die gebeuren zijn verzonnen (al ligt er wel vaak een waarheid achter)."

Citaat:

Als ik naar je kijk smelt ik. Zo lief als je daar ligt, zo voldaan. Ik wens dat we voor altijd zo kunnen blijven liggen, maar je doet je ogen al open. Zoals je me aankijkt. Die blik zegt meer dan 1000 woorden.

‘Laura. En sorry! Het spijt me echt.’
‘Ik begrijp wel dat mijn opmerking verkeerd over kwam hoor’ antwoord Mark lachend.
Ik kijk naar de grond en probeer zo mijn schaamte te verbergen.
Hij lacht, duwt mijn kin met zijn vinger omhoog en kijkt me aan.
‘No hard feelings! Wat wil je drinken?’
Ik glimlach verlegen en leg hem uit dat ik Mandy een cocktail beloofd had. Als ik haar aan wil wijzen zie ik dat ze druk in gesprek is met de eigenaar van de kroeg. Die is nog wel even zoet.
Als Mark mijn rosé aan het bestellen is bekijk ik hem aandachtig.
Hij is langer dan ik, 1m90 denk ik. Brede schouders, terwijl zijn heupen maar smal lijken. Sterke kaaklijn, fijne jukbeenderen, normale neus. Hij ziet er eerlijk uit, waarschijnlijk door de blik in zijn ogen. Hij sport veel, dat is duidelijk te zien aan zijn afgetrainde lijf.

Hij geeft me mijn rosé en vraagt of ik mee buiten ga zitten, zodat we een normaal gesprek kunnen hebben. Zoekend naar Mandy kijk ik om me heen. Ze zit nog steeds met de eigenaar in een hoekje, wild gebarend, te praten.
Terwijl ik met Mark naar buiten loop sms ik haar waarom ik naar buiten ben en dat ze me moet bellen als ze me nodig heeft.
Mark blijkt inderdaad een sportieve jongen. Zowel voetbal als basketbal als fitness. Zijn kniebanden zijn dankzij het voetballen gescheurd. Hij verteld er over alsof het niets is, maar ik merk dat het een huge deal is.
We praten over van alles en nog wat. Zijn studie, werk, vrienden, uitgaan. Mijn studie, verhuizing, Eindhoven, op jezelf wonen. Om kwart over twee gaat mijn telefoon, Mandy.
Als ik opneem steekt ze meteen van wal.
‘Hey chick! Ik ben net thuis, denk, bel even om je dat te laten weten.’
Mijn mond valt open van verbazing.
‘Thuis? Ik zei dat je me moest bellen als je me nodig had!’
‘Ja haha, ik heb je toch niet nodig gehad!’
Typisch Mandy.
‘Ja Men, nu kan ik dus alleen naar huis fietsen? Ben ik niet zo’n fan van je, dat weet je!’
‘Die gozer waar je mee zat te praten, die fietst vast wel mee!’
‘Men. Die gozer heeft z’n kniebanden gescheurd, die fietst voorlopig nergens naar toe.’
Boos hang ik op. Mark heeft in de gaten wat er aan de hand is. Hij besteld nog een rosé, beloofd me dat ik veilig thuis kom en praat verder over ons laatste onderwerp.

Rond half vier heb ik het wel gehad. Als ik vraag waar Mark woont blijkt dat dichtbij de markt te zijn. Jammer genoeg schiet ik daar niets mee op, aangezien ik aan de andere kant van het centrum woon.
Hij pakt zijn telefoon, belt, laat ‘m één keer overgaan en hangt vervolgens weer op. Nog geen vijf minuten later komt er een kerel naar buiten, een vriend van hem neem ik aan.
‘Kan je haar fiets straks meenemen? Als jullie vertrekken?’
‘Natuurlijk, no problem!’
‘Thanks! Veel plezier nog, wij gaan! Bye!’
Als ze elkaar een hand gegeven hebben houdt de kerel zijn hand op, waar ik vervolgens mijn fietssleutel op leg. Nog voordat ik hem bedanken kan loopt hij weg.
Mark staat op, pakt zijn krukken en loopt weg van het terras.
‘Eh Mark? Waar gaan we naar toe?’
‘We lopen naar de straat! Dan pakken we een taxi. Die rijden het marktplein niet op he!’
‘Een taxi? Hoe kom jij thuis dan?’
Hij stopt even, kijkt me aan en lacht.
‘Als je het niet erg vind stap ik ook in die taxi?’
Ik blijf staan, kijk hem vragend aan en wacht op antwoord.
‘Don’t worry! We rijden eerst langs jouw appartementje en dan rijd ik door!’
‘Maar dat is hartstikke om!’
‘Ik had toch beloofd dat je veilig thuis zou komen, of niet dan?’
Hij grinnikt en loopt vervolgens weer door. Zover je het lopen kan noemen dan. Zijn slechte been gebruikt hij alleen om lichtjes mee af te zetten. Iedere pas die hij zet zie ik de spieren in zijn armen aanspannen. De manier waarop hij loopt is zwaar, dat weet ik uit ervaring. Toch lijkt hij het moeiteloos te doen, hij geeft geen kik en zijn tempo ligt vrij hoog.
Binnen no time heeft hij een taxi te pakken en rijden we richting mijn appartement.
‘Vind je het niet vervelend? Die krukken?’
‘Je went er aan. En zo merk ik er bijna niets van. Alleen het niet mogen sporten vind ik vervelend. Dat gaat gewoon niet, dat los je ook niet op met een stel krukken.’
Hij wend zijn blik af en kijkt naar buiten.
Ik begin te vertellen over mijn verleden met krukken, alle kleine ongelukjes waardoor ik steeds iets had.
Voor ik het in de gaten heb stopt de taxi voor mijn gebouw.
Ik bedank Mark en geef hem drie kussen. Als ik uitgestapt ben draai ik me naar Mark toe.
‘Bel me maar als je tijd over hebt!’
Ik geef hem een servetje met daarop mijn nummer. Ik kijk hem nog een keer aan en gooi dan het portier dicht. Leuke jongen.

Citaat:

Als je iemand zo diep mogelijk in de ogen kijkt schijn je de ziel te kunnen zien. Of dat waar is weet ik niet. Ik weet wel wat ik zie als ik jou in je ogen kijk. Een verleden met zowel goede als slechte herinneringen. Liefde. Twijfel. Maar vooral plezier, passie en vertrouwen.

Als ik het appartement binnenloop brandt er nog licht in de huiskamer. Ik zie Nadia op de bank liggen, slapend. Op tafel staat een lege fles wijn met daarnaast een nog vol glas. Ik geef Nadia een aai en neem een slok van de overgebleven wijn. Als ik de fles heb opgeruimd, dek ik haar toe met een deken en doof ik de lichten. Als ik eindelijk in mijn bed lig zie ik op mijn klok dat het inmiddels tien voor half vijf is. Goedemorgen.
Om kwart over acht is het over met de rust. Just as always. Mijn slaapkamer bevindt zich op de vierde verdieping, aan de achterkant van het pand. Vanuit mijn raam kun je het probleempje zien, de basisschool. Dat betekent vier keer per dag een bel, vier keer per dag schreeuwende kinderen. Vier keer per dag onrust.
Ik sleur mezelf uit bed, nu ben ik toch al wakker. De badkamer ligt naast mijn kamer, lekker dichtbij. De badkamer was een derde slaapkamer, maar is jaren geleden omgebouwd tot badkamer. Mijn slaapkamer is een stuk kleiner, dat is jammer, maar zo’n ruime badkamer is ook wel ideaal.
Na een koude douche check ik Nadia. Ze ligt niet meer op de bank, maar haar slaapkamerdeur is dicht, wat betekend dat ze in bed ligt. Ik sluip de trap weer op om boven nog even mijn portemonnee te pakken en vertrek vervolgens naar de bakker aan de overkant van de straat.

Als ik in de rij sta bedenk ik me ineens dat Mark mijn nummer wel heeft, maar ik dat van hem niet. fiets. Ik woon dan misschien wel in Rotterdam maar ik weiger om de tram of de metro te pakken als ik ergens met de fiets naartoe kan. In Brabant hebben ze ook geen trams of metro’s. Daar fietst iedereen. Ik had mensen in de klas zitten die 20 km verderop woonden en die kwamen ook gewoon met de fiets. Iedere dag. Weer of geen weer.
Misschien weiger ik wel om toch trouw te blijven aan m’n roots ofzo. Want hoewel ik dolblij ben dat ik niets meer te maken heb met ‘de Brabantse gezelligheid’ hou ik nog steeds van PSV, Bosche Bollen en Stratums Eind.
Maar goed. Ik heb dus geen fiets. Damn.
Als ik Nadia verwend heb met een lekker ontbijt krijg ik een smsje van Mark.
‘Goedemorgen! Moet ik ervoor zorgen dat je fiets thuis gebracht wordt of kom je ‘m halen? Mark.’
Niet eens een x?
Ik sms hem dat ik mijn fiets wel kom halen, dat ik rond een uur of 12 bij hem kan zijn.

Het gebouw waar Mark in woont is groot en indrukwekkend. Als ik aanbel is het enige dat hij zegt kom binnen! en direct gaat de zoemer. Snel duw ik de deur open en loop ik naar de lift. Damn, ik ben jaloers! Ik heb niets te klagen over het appartement waar Nadia en ik wonen, behalve dan dat wij zes trappen moeten overwinnen voordat we bij de voordeur zijn. Geen lift, helaas. Inmiddels wel gespierde benen.
Als ik uit de lift stap en naar Mark zijn voordeur loop moet ik me even vermannen. Er is gisteren dan niets gebeurd, het voelt wel zo.
Hij staat al op me te wachten in de deurpost, met krukken natuurlijk.
Met een brede glimlach begroet hij me. Hij heeft witte tanden. En warme bruine ogen. Met moeite krijg ik er een verlegen hoi uit, that’s it.
Hij lijkt meteen door te hebben dat ik me niet bepaald op mijn gemak voel.
‘Ik heb binnen een lunch klaar staan, voor het geval je honger hebt. Maar als je niet wil mag je het gewoon zeggen hoor!’
Ik sta met mijn handen in mijn zakken, met opgetrokken schouders en mijn blik gericht op mijn teenslippers. Ik probeer iets te zeggen maar het komt niet verder dan wat gestamel. Dan schud ik mijn hoofd en kijk ik hem aan.
‘Jawel. Gezellig.’ Ik krijg er ook nog een glimlachje uit geperst, ik ga vooruit!
Toen we eenmaal op gang gekomen waren hielden we beide niet meer op met praten. Wat begon met een oppervlakkig praatje is overgegaan in een persoonlijk gesprek. We hebben veel gemeen, behalve qua bagage.
Iedereen heeft zo z’n eigen bagage. De een wat ernstigere dan de ander, maar iedereen heeft het. De een heeft een slechte relatie achter de rug, werd bedrogen of ondergewaardeerd. De ander heeft zelf niet echt z’n beste beentje voor gezet. De een heeft een slechte band met z’n ouders, de ander had die band wel maar is z’n ouders op de een of andere manier verloren. We hebben allemaal bagage. Jij, je familie, je klasgenoten, je buurvrouw. Alles wat je doet en zegt heeft ergens impact op. Jij bezorgt anderen bagage door wie je bent. Niemand vraagt erom, iedereen krijgt het. En je komt er nooit meer vanaf.

Ook Mark heeft een geschiedenis die hem gemaakt heeft tot wie hij is. Het sporten heeft hem een sterk en tot voor kort gezond lichaam bezorgd. Zijn opvoeding heeft zijn innerlijk gevormd. Zijn eigen keuzes, de goede en de slechte, hebben zijn voorkeuren bepaald. Ook hij heeft zo z’n redenen om dingen af te keuren of juist goed te keuren.
Hij verteld me over zijn familie, zijn vrienden, zijn exen. Hij is een makkelijke prater, dat scheelt. Daarmee bedoel ik te zeggen dat ik het belangrijk vind om op de hoogte te zijn van de bagage van de mensen die ik ken. Het is belangrijk dat je weet wat er in mensen omgaat, hoe ze redeneren en wat de argumentatie erachter is.

Hij is 24, heeft twee broers, is in Rotterdam geboren en getogen, studeert bedrijfskunde, heeft 3 serieuze relaties achter de rug en is dol op verliefd zijn.
Ik vertel hem over mijn jaren in Eindhoven, mijn zus, mijn exen en mijn angst om verliefd te zijn. Je begrijpt dat we op dat laatste onderwerp blijven hangen.
Voordat we er dieper op in gaan staat hij op. Hij strompelt naar de keuken en pakt een fles rose uit de koelkast. ‘Je hield van zoet toch?’
Hij geeft me de fles en een glas, terwijl hij zelf een flesje bier meeneemt. We verhuizen naar het balkon, waar hij een enorme loungebank heeft staan. Hij ploft neer, neemt een slok van zijn bier en kijkt me dan aan.
‘Bang om verliefd te zijn dus. Welke foute gozer heeft je dat bezorgd?’

Als we een paar glazen rosé verder zijn is hij er nog niet over uit. Hij probeert me uit alle macht de voordelen van een relatie te laten zien, maar ik heb overal een weerwoord op. Noem me een pessimist, noem me een pechvogel. Maar als je valt op mannen die vreemdgaan weet je waar ik het over heb. Dan zie je de nadelen duidelijker dan de voordelen van een relatie. Het geluk zit minder diep dan de pijn.
Met zijn warme, donkerbruine ogen kijkt hij me aan, terwijl hij druk bezig is met zijn betoog.
Die witte rij tanden, zijn out of bed look, de witte blouse op zijn gebruinde huid. Eerlijk is eerlijk, het is een plaatje.
Ik weer zijn betoog snel af, heb hem zo de mond gesnoerd. Teleurgesteld laat hij zijn hoofd zakken en zucht.
‘Ik weet nog maar één ding om je te overtuigen.’
Ik schiet in de lach, om zijn pogingen me te overtuigen maar ook vanwege de blik in zijn ogen. Puppie.
Ik kijk hem schuin aan en trek mijn wenkbrauw op.
‘Nou?’
Dan legt hij zijn hand in mijn nek en kust me.

Citaat:

Jij bleef roepen wat je wilde geloven. Ik bleef zien wat je voelde. Het is maar goed dat ik een vechter ben. En bij deze heb ik het weer bewezen; de aanhouder wint.

Ook een kus, maakt niet uit van welke god, overtuigt me niet. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik, nu ik jong ben en me onbezonnen mag gedragen, van mijn vrijheid moet genieten.
Na Marks laatste poging me over de streep te trekken ben ik vertrokken, met fiets deze keer. Ik heb hem nog gesmst om hem duidelijk te maken dat het niet aan hem lag, dat het niemand zou lukken, maar daar reageerde hij niet echt uitgebreid op. Als hij maar niet bij de groep mannen hoort die denkt; Mij lukt dat wel, ik ben die ene uitzondering.

Don’t get me wrong, iedereen is een uitzondering in mijn ogen. Je moet alleen de juiste zijn. Het is niet natuurlijk om monogaam te zijn, de mens is de enige die hieraan doet, dit normaal is gaan vinden. Hoe we daarbij gekomen zijn is me een raadsel. De oermannen pakten gewoon wat ze pakken wilden. Als je het mij vraagt doen mannen dat nog steeds. Ook al hebben ze een relatie, zijn ze verloofd of getrouwd. Als je ze de juiste gelegenheid bied zullen ze er gebruik van maken en vreemdgaan. Tenzij je de juiste uitzondering te pakken hebt. Die ene jongen die voor jou een uitzondering maakt en monogaam blijft. Ik ben er nog niet uit of er maar één uitzondering per persoon hebt, of minimaal tien. En tot ik daar achter gekomen ben blijf ik er gewoon bij dat mannen vreemd gaan. En dat daar niets geks aan is. Als je dat als vriendinnetje, verloofde of echtgenote niet aankan, dan moet je niet aan een relatie beginnen.

Nadia kent deze theorie van mij en is het er absoluut niet mee eens. Nadia is een hopeloze romanticus, een beetje naïef en hoopvol. Alle dingen die ik wel wil zijn, als de realiteit maar niet steeds het tegendeel bleef bewijzen.
Via Hyves heeft ze een foto van Mark gezien en ze was onder de indruk. Een goed gesprek en een lust voor het oog, een goed begin volgens haar. Ze probeert me over te halen hem te smsen, mee uit te vragen, naar hem toe te gaan. Maar ik ben vastbesloten. Voor mij geen vent.
Donderdagavond heb ik afgesproken om samen met wat klasgenoten op stap te gaan, lekker een avondje gek doen en dansen. Met vijf meiden gaan we naar een van de grotere discotheken in Rotterdam, dat is altijd wel een succes.
Met deze meiden zit ik qua stijl wel op 1 lijn. Op normale dagen functioneren sneakers en een spijkerbroek prima. Naar de kroeg mag het ook nog. Maar als we gaan dansen is het tijd voor hakken en uitgaanskleding. En dat wordt duidelijk gewaardeerd. We sluiten iedere keer nog braaf achter in de rij aan, overduidelijk makend dat we het koud hebben, en worden iedere keer door de uitsmijter naar voren geroepen.
Eenmaal binnen weten we snel de bar te bereiken en binnen no time staan er 5 shotjes voor ons. We proosten op vrijheid en gooien het goedje achterover. Als we ons volgende drankje gekregen hebben gaan we de boel verkennen. Als ik om me heen kijk, op zoek naar bekende, zie ik Mark met zijn rug tegen een bar aanleunen en me aankijken. Een van de chicks tikt me aan.
‘Ken je die gozer? Hij staat al te loeren sinds we binnen zijn!’
Typisch Marissa. Die heeft alles in de gaten voordat het gebeurt.
‘Ja haha, vage bekende. Ik ga even hoi zeggen!’ Ik geef haar een knipoog en loop dan op Mark af. Hij blijft tegen de bar hangen, doet geen enkele moeite om me tegemoet te komen. Volgens mij vind ‘ie dat wel mooi, als er een meisje langs al z’n vrienden afloopt, recht op hem af. Boys will be boys.
Ik sta voor zijn neus als hij een klein lachje tevoorschijn tovert.
‘Doe vooral geen moeite hoor, ik kom wel naar jou toe!’ zeg ik lachend terwijl ik naar hem toe buig om 3 kussen te geven.
‘Krijg ik dan ook een drankje van je?’ Weer die puppie ogen.
‘Sure. Mag ik wel kiezen wat?’
Als hij knikt bestel ik twee shotjes quarante tres – baileys, een shotje met een zoete, zachte smaak, maar onschuldig als het lijkt tikt 'ie toch aan.
Ik geef hem het shotje, tik ‘m aan en drink het op. Onzeker kijkt hij naar het, voor hem waarschijnlijk onbekende, shotje en giet het langzaam weg. Vragend blijf ik hem aankijken.
‘Hm. Wel lekker. Maar iets te zoet, te vrouwelijk.’
Die uitspraak ken ik. Dat zegt bijna iedereen die er eentje drinkt. Het effect ervan komt ook pas na een stuk of 5 shots.
‘Weddenschapje van maken dan? Stoere man?’
Dat laatste deed het hem, daar kan geen enkele man tegen.
‘Sure. Roept u maar!’
‘We drinken er allebei nog 5, binnen een minuut. Als je het dan nog een vrouwendrankje vind mag je me mee uit nemen. Als je het met me eens bent dat het een goed shotje is laat je me met rust met je theorieën over relaties.’
Hij grijnst en steekt zijn hand uit. ‘Deal!’
Ik bestel nog 10 shotjes en zet er 5 voor zijn neus neer.
‘cheers mate!’
Nadat we allebei 5 shotjes achterover geslagen hebben sta ik hem met een vertrokken gezicht aan te kijken. Aan hem is niets te zien, al is het onmogelijk dat hij dit zonder moeite opdrinkt.
‘Dus, wanneer vind de date plaats?’
‘Ik bel je morgen wel, dan spreken we even iets af’. Dit was niet helemaal de bedoeling. Ik zeg hem gedag en ga terug naar de meiden. Even de drank laten zakken en gewoon zorgeloos dansen.

Als ik de volgende dag opsta ben ik niet meer zo vrolijk als de dag ervoor. Mijn hoofd bonst, mijn lijf is slap en mijn voeten haten me vanwege mijn hakken van gisteravond. Als ik de trap afloop ruik ik gebakken eieren. Nadia heeft vrijdagochtend vaker vrij en is dan meestal zo lief om ontbijt voor mij en mijn kater te maken.
Ik vertel haar over de afgelopen nacht. Mijn weddenschap met Mark, geintjes die we met z’n 5en uitgehaald hebben, de terugreis.
Ze staat erop dat ik Mark bel, beloofd is beloofd.
‘Is dat niet een beetje vroeg?’
‘Gisteren had hij nergens last van toch? En anyway, ’s avonds een vent, ’s ochtends een vent.
Daar heeft ze natuurlijk wel een punt. Dus loop ik naar mijn kamer en bel ik hem als ik op mijn bureaustoel geploft ben.
‘Met Mark’
‘Goedemorgen. Ik had niet verwacht dat jij al wakker zou zijn!’
‘Ik heb niet geslapen vannacht, ik ben ook nog niet thuis geweest.. En het kan even duren voordat we gaan daten..’
Ik laat even een stilte vallen omdat ik niet zo goed weet waar hij precies naartoe wil.
‘Ik lig in het ziekenhuis. Ik wil het allemaal wel uitleggen maar ik moét nu ophangen. Ik bel je zo snel mogelijk!’
‘Eh. Ja. Ok’
Ik blijf even nog even zitten, met de telefoon in mijn hand.
Dan pak ik mijn spullen, schiet ik in mijn spijkerbroek, pak ik Nadia’s autosleutels en vertrek ik. Ondanks dat ik niets voor hem voel. Echt niet.

Citaat:

"De namen die genoemd worden en de dingen die gebeuren zijn verzonnen (al ligt er wel vaak een waarheid achter)."

Citaat:

Iemand kan nog zo z’n best doen, er hebben er altijd twee schuld. Dus beken maar gewoon, je had dit al lang van tevoren gepland.

Als een gek rijd ik naar het ziekenhuis. Waar zet ik mijn auto neer? Ehbo? Of gewoon op de parkeerplaats? Parkeerplaats, aangezien ik niet eens weet wat hij in het ziekenhuis doet.
Als ik de auto geparkeerd heb loop ik snel naar de parkeerautomaat om een kaartje te halen. Kak, heb ik wel geld bij me? Ik voel in m’n broekzak en voel een paar muntjes. Net genoeg voor een uurtje of twee, dat is in ieder geval een begin.
Nadat ik het kaartje in de auto gelegd heb loop ik naar de ingang van het ziekenhuis, terwijl ik rustig probeer te blijven. Er spookt van alles door mijn hoofd. Is hij in het ziekenhuis voor zichzelf of voor iemand anders? Hoe is zijn avond gisteren afgelopen? Wat gaan hier de gevolgen van zijn? Waarom ben ik hier naartoe gereden?
Een informatiebalie. Misschien kan zij me helpen.

‘Haay. Ik kreeg een telefoontje van een vriend, dat hij hier was.., Kunt u me vertellen waar?’
‘Als je een naam voor me hebt misschien wel ja!’
‘Hij heet Mark!’
‘En zijn achternaam is..?’
Ohja. Achternaam. Ehm.
‘Geen flauw idee! Hij is vannacht binnen gekomen, waarschijnlijk na 4 uur?’
‘Eens even kijken.. Na 4 uur hebben we 6 opnames gehad.. Weet je zijn geboortedatum?’
‘De datum niet. Maar ik weet wel dat hij 24 is!’
‘Kijk nu komen we ergens.. Hij wordt op het moment geopereerd. Daarna zal hij misschien nog naar de uitslaapkamer moeten, dat weet ik niet. Maar als je even naar de 5e verdieping loopt en het daar vraagt kunnen zij je vast wel meer vertellen!’
‘Eh. Ja. Oke. Bedankt.’

Verbaasd loop ik weg. Operatie? Wat heeft hij gisteren uitgespookt?

Als ik op de 5e aankom zie ik op de wegwijzers staan dat deze verdieping een terras heeft. Eerst een sigaretje, dan gaan we verder op onderzoek. Ik loop naar buiten en rommel in mijn tas, op zoek naar een pakje sigaretten. Doordat ik niet oplet waar ik loop bots ik tegen iemand op. Mijn tas valt en de halve inhoud ligt er uit. Ik zak door mijn knieën, kijk vluchtig omhoog en excuseer me en begin dan met het vullen van mijn tas.
‘Hee? Ben jij niet dat meisje van gisteren? Van Mark?’
Ik stop even met mijn zooi oprapen, voel dat ik rood word en kijk voorzichtig nog eens omhoog. Ik herken hem niet, maar krijg de indruk dat het een vriend van Mark is. Snel stop ik de laatste dingetjes terug in mijn tas en kom dan weer overeind. Nee, ook vanaf deze hoogte ziet hij er onbekend uit.
‘Dat meisje van gisteren? Van Mark? Ik weet niet of ik dat meisje ben. Ik was gisteren wel uit. En ik heb iets gedronken met een Mark.’
De jongen schudt zijn hoofd, lacht en steekt zijn hand uit.
‘Sorry, je hebt natuurlijk geen flauw idee wie ik ben. Jeroen. Een vriend van Mark Telling, die op dit moment wordt geopereerd aan zijn knie?’
Oke. Een vriend dus. En Mark wordt geopereerd aan zijn knie.
‘Dan ben ik waarschijnlijk het meisje waar je op doelt. Laura.’ En terwijl ik dat zeg schud ik zijn hand.

Jeroen gaat nog even mee naar het terras en legt me uit wat er gisteren is gebeurd.
Rond 4 uur zijn Mark en zijn vrienden vertrokken en op huis aan gegaan. Onderweg naar buiten liep er iemand behoorlijk lomp tegen Mark aan, waardoor hij bijna zijn evenwicht verloor. Wat behoorlijk lastig is met krukken. Eenmaal buiten zag hij de gozer die tegen hem aangelopen was staan, samen met wat meisjes. Mark is erheen gelopen en heeft hem er op aangesproken dat ‘ie wel wat meer rekening met mensen mag houden en dat het helemaal onzin is om te haasten als je buiten nog gaat staan praten en roken.
Dat schoot bij die jongen in het verkeerde keelgat met als gevolg dat Mark een duw kreeg. De rest mocht ik zelf invullen van Jeroen. Waarschijnlijk heeft Mark een keer uitgehaald en heeft die gozer hem vervolgens tegen z’n been aan geschopt.
En nu ligt ‘ie in de operatiekamer. In de hoop dat zijn kniebanden nog te redden vallen.

Twee uur later komt een zuster ons vertellen dat Mark terug op zijn kamer is en dat we bij hem mogen. Jeroen springt direct op, ik twijfel even. Mark weet niet dat ik hier ben. Zou hij het vreemd vinden? Dingen denken? Ik heb hier eigenlijk niets te zoeken.
‘Kom je nog?’ Jeroen staat al klaar om te gaan.
‘Eh. Ik weet niet? Is het niet stom?’
Jeroen lacht en schudt nee. ‘Kom nou maar!’
Een beetje verlegen loop ik achter hem aan. Als je de kamers in kijkt zie je een boel wat je niet wilt zien. Dus staar ik maar naar de grond, terwijl ik achter Jeroen aan blijf schuifelen.

5.322. We zijn er. Jeroen klopt op de deur en doet ‘m langzaam open.
Zelfverzekerd loopt hij naar binnen. ‘Hee maat. Hoe voel je je nou?’
Mark wil een antwoord geven, maar als hij mij achter Jeroen ziet staan kan hij geen woord meer uitbrengen.
‘Huh? Wat doe jij nou hier?!’

Citaat:

Het is misschien niet voor altijd. Daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je er het beste van maakt, plezier hebt en geniet. Zolang je die drie elementen behoudt zit het toch goed?

Ja wat doe ik hier?
‘Ik kom even kijken of het geen flauwe smoes is, om onze dat af te zeggen enzo’.
Blozend kijk ik hem aan en wacht op een reactie. Hij is duidelijk overdonderd.
‘Nou, zoals je kunt zien heb ik echt een reden’ en er komt een flauw lachje achteraan.
Jeroen trekt een stoel bij de tafel vandaan en biedt ‘m me aan.
‘Wil je iets te eten maat? Dan ga ik beneden effe wat halen.’ Mark gaat dankbaar in op zijn aanbod en al gauw vertrekt Jeroen en blijven wij twee over.
Mark vertelt wat er gebeurd is die nacht. Hij heeft inderdaad uitgehaald, met zijn stok. Schijnbaar is die kerel waar hij ruzie mee had naar het ziekenhuis gegaan om z’n wenkbrauw te laten hechten.
Mark doet er behoorlijk luchtig over maar vermijdt zijn knie als gespreksonderwerp. Er is 1 ding dat ik me afvraag. Maar is het niet ongepast om er toch over te beginnen?
‘Komt het goed?’
Hij zucht en ik zie dat het een foute vraag was.
‘Ik weet het niet. De dokters durven het nog niet te zeggen. Ik moet in ieder geval weer een hele tijd revalideren en ze kunnen pas conclusies gaan trekken als ze zien hoe dat vordert..’
Hij heeft er moeilijk mee, dat is duidelijk. En logisch. Ik voel me een beetje ongemakkelijk omdat ik niet zo goed weet wat ik hier doe. Wat ik hiermee aan moet. Of hij wel blij is dat ik er ben.
Gelukkig komt Jeroen binnen met een dienblad vol eten. Ik pak mijn telefoon om te kijken of ik toevallig een berichtje gekregen heb of iets dergelijks en zie dan pas hoe laat het is.

Op vrijdagavond werk ik in een kroeg, achter de bar. Het is de bedoeling dat ik me daar om 6 uur meld, fris en fruitig. Toen ik op mijn telefoon keek in het ziekenhuis was het kwart voor 4. Naar huis rijden kost ongeveer een half uur in de spits. Douchen, omkleden en opmaken kost zeker anderhalf uur. En dan moet ik nog richting de stad, wat ook tijd nodig heeft. Na een verontschuldiging en een ‘tot snel’ ben ik naar de auto gerend om als een speer naar huis te gaan. Jeroen bleef ook niet lang meer, wat betekend dat Mark weer alleen was.
Maar waarom maak ik me daar druk om? We zijn vrienden, that’s it. Of eigenlijk niet eens?

Tijdens het werken heb ik mijn hoofd er niet echt bij. Als ik pauze heb sms ik Mark, al weet ik niet of hij zijn telefoon aan heeft staan in het ziekenhuis?
‘&? How are you? Weet je al wanneer je naar huis mag? xx’
Daarna steek ik een sigaret op en ga bij wat vaste klanten aan tafel zitten, op het terras. Nog geen minuut later gaat mijn telefoon af, Mark. Zo snel had ik geen reactie verwacht. Het is inmiddels half 11, waarom is hij nog wakker?
Ik neem op met een twijfelachtige hoi.
‘Hee.. Ik ben al thuis.’
‘Huh? Nu al?’
‘Ja gelukkig wel. De dokter is vanavond langs gekomen & nog even gekeken en daarna ben ik eruit gekickt. Vast een beddentekort ofzo.’
Ik vraag hem door wie hij opgehaald is. Een van zijn broers heeft hem opgepikt, in zijn appartement geïnstalleerd en is daarna weer vertrokken.
Daaruit trek ik de conclusie dat hij alleen thuis is. Of hij dat vervelend vind?
‘Naja ik kan er weinig aan doen. Ik verwacht niet dat iedereen z’n leven stop zet omdat ik een ongelukje heb. Ik overleef het wel hoor’ eindigt hij lacherig.
Het ligt niet aan de manier waarop hij het zegt ofzo, maar ik krijg toch medelijden met hem. Het grootste nadeel van op jezelf wonen is dat je ook alleen bent als je iets mankeert. En juist dan heb je iemand nodig die voor je zorgt. Someone who looks after you.

Daarna is het telefoongesprek vrij snel afgelopen, en als ik ophang wil ik graag iets voor hem doen. Maar ik kan niet zomaar weg op m’n werk. Jammer genoeg is het ook nog eens heel erg druk, waardoor ik ook niet eerder weg kan. Dus werk ik door. Mijn verstand gaat op nul en ik doe mijn werk. Ik sjans, ik flirt, ik geef de nodige mensen wat persoonlijke aandacht en zorg ervoor dat onze gasten het naar hun zin hebben. Dat is wat er van mij verwacht wordt, dat is waar ik goed in ben, dat is waar ik aangenomen voor ben.

Als het om half 4 rustig aan wat afzwakt vraag ik mijn baas of ik kan vertrekken, aangezien ik nog ergens naartoe moet. Ik hoef niets uit te leggen, ik hoef mezelf niet te verantwoorden. Mijn baas weet dat het serieus is als ik dit soort dingen vraag. Hij geeft me dan ook toestemming.

Als ik naar mijn fiets loop laat ik Mark z’n telefoon één keer overgaan. Nog voordat ik mijn fiets van het slot gekregen heb wordt ik al teruggebeld.
‘Waarom laat je ‘m 1x overgaan? Je kan toch gewoon bellen tot ik opneem?’
‘Nou mop, ik wilde je niet wakker bellen.’ Hij klinkt een beetje aangebrand.
‘Nou. Mop. Ik ben nog wakker. Wat is er?’
‘Mooi. Ik ben net klaar met werken en kom nu naar je toe. Moet ik aanbellen of heb je toevallig ergens een sleutel liggen?’
‘Huh? Waarom?’
‘Moet ik aanbellen of heb je ergens een sleutel liggen?’
‘Achter de brievenbus zit een sleutel geplakt..’
‘Mooi. Tot zo!’
Ik hang op, krijg met veel moeite mijn slot van mijn fiets en vertrek.