Gelukkig zijn

Gelukkig zijn,
het lijkt zo vanzelfsprekend,
maar dat is het niet.
Waarom kunnen/durven sommige mensen niet gelukkig zijn?
Er is een spreekwoord dat zegt dat iemand pas echt gelukkig kan
zijn
wanneer hij zichzelf volledig aanvaard.
Maar dat kan ik niet!
Hoe kan ik mezelf aanvaarden?

Het zou allemaal zoveel makkelijker zijn als ik er anders uit zou
zien.
Mensen zouden geven indien ik slank en mooi zou
zijn,
maar ik ben dik en zie er niet uit.
Mensen zouden me vlugger aanvaarden indien ik open en
zelfzeker zou zijn,
maar ik ben nu eenmaal gesloten en heb geen greintje
zelfvertrouwen.
Ik ben er vast van overtuigd
dat ik gelukkig zou kunnen zijn,
als ik er maar slank uitzag,
als ik maar mooi was,
open, lief en behulpzaam.
Maar ik ben niets van dat alles,
dus heb ik ook geen recht om gelukkig te zijn,
want ik zie geen enkele mogelijkheid om dit alles te veranderen.

Dus richt ik me maar op het gelukkig maken van anderen,
van mensen die de moeite waar zijn om energie in te
steken.
Door hen gelukkig te maken,
voel ik mijn automatisch ook al een stukje gelukkiger.
Of maak ik mezelf maar iets wijs?