Geplaatst Ja, Rivaldo schrijft verhalen!
Enkele dagen geleden kwam ik in dit topic terecht;
[LN] NaNoWriMo - wie doet er mee?
NaNoWriMo, National Novel Writing Monthnationale roman schrijf maand
Dit is een project, waarin je in één maand (November) een verhaal van 50.000 woorden schrijft :} Dat betekent 1.667 woorden per dag! :}
50.000, gekkenwerk, waar ben ik aan begonnen!
Maargoed, back to the point, dit is mijn eerste verhaal op bokt, en eigenlijk, mijn eerste verhaal ooit
Dus, kritiek en tips zijn zéér gewenst!
Ik weet niet wat ik van de titel vind, als jullie suggesties hebben; meld ze!
Veel leesplezier!
Spijt;
Daar loop ik dan, alleen. Weggelopen van huis. Ruzie met mijn ouders. Kan ik er wat aan doen, riep ik, en toen stormde ik het huis uit. Dus, dat was de reden dat ik nu hier liep. Alleen. In het donker. In het bos, dat eigenlijk dichtbij mijn huis was. Maar het voelde alsof ik kilometers van huis weg was. ‘Waarvoor, waarvoor was dit allemaal gebeurt?’ Mompelde ik. Ik hoorde geritsel achter me, rekenend op het feit dat het een muis was. Ik wou schreeuwen, maar durfde het niet. Ik merkte dat ik steeds banger werd. Doodsbang. Ik moest schreeuwen, van angst, agressief en verdriet ; Waarvoor heb ik dit gedaan?! Ik wou dat ik dood ging!’ Toen werd het zwart voor mij ogen, ik wou schreeuwen maar er kwam niets uit mijn mond.
Wakker werd ik. Tenminste, dat dacht ik. Waar was mijn bed? Ik zag zwart, alleen maar zwart. Ik proefde een stoffen lap tegen mijn mond geplakt? Waarvoor hobbelde het zo? En waarvoor deed mijn elleboog pijn? Toen beseft ik mij alles weer. Ik had slechte cijfers gehaald, ruzie met mijn ouders en liep in het bos. En vanaf toen weet ik het niet meer. Ik had het door. Ik zat in een auto, op weg naar ergens, de rest van mijn toekomst tegemoet. Ik huilde, maar ik was doodstil. Ik voelde de blinddoek voor mijn ogen nat worden. Ik nam me voor om eens goed te luisteren, want horen was het enige zintuig wat ik nu nog kon gebruiken, behalve mijn handen, die vast gebonden waren. Maar die waren koud. Zou koud dat ik niks meer voelde. Ik luisterde en hoorde twee mannenstemmen zachtjes praten. We reden door een bocht, en ik viel om. ‘Au!’ zie ik, per ongeluk. ‘Ben je wakker, meissie? Zei de man. Ik antwoordde met; ‘Wie bent U, wat doet U met me, en waar gaan we heen?! Laat me vrij!’ dat probeerde ik tenminste te zeggen, overtuigd dat de man me toch niet eens hoorde. En toen moest ik huilen, huilen alsof ik niks anders meer kon. Zo boos ik was geweest toen ik in het bos liep, zoveel tranen vloeiden er nu. De man die me in het Nederlands aan sprak, hoorde ik nu iets in het Russisch of iets dergelijks zeggen daarna hoorde ik de stemmen lachen, samen. Om mij. Ik had spijt, was ik nou maar nooit weggelopen! Had ik maar mijn best op school gedaan! Spijt had ik. Maar daar had ik nu niks meer aan. Ik hoorde de andere man iets zeggen, het klonk als een man uit Oost-Europa. Mooi weer was het niet. Het regende en onweerde. Ik nam me voor om te gaan slapen. Om al snikkend te gaan slapen.
Au! Wat zit daar aan m’n been! Ik werd uit de auto getrokken, en stond buiten. Ik had het koud. Vroeg me af waar ik was. Er liep een koude rilling over mijn rug heen. Toen werd eindelijk mijn blinddoek verwijdert. Ik keek rond. Ik keek achter me. Om me heen, als een kat opgesloten in een kooi. Bang en verdrietig probeerde ik de zon te ontwijken. Ik wou schreeuwen. Schreeuwen, zodat ze me mijlen verder nog zouden kunnen horen. Het was me gelukt, als ik die lap niet voor m’n mond had gehad. Ik keek achter me, en zag Harold, de kennis die ons gezin al jaren kende. Hij was mijn vaders vriend voordat ik geboren was. Er viel een last van mijn schouders. Eindelijk kon ik stoppen met huilen. Harold had me gered! Ik spreidde mijn armen, liep op Harold af en zei; ‘Harold, eindelijk, bedankt! Hoe kan ik je bedanken?! Waar ben ik, en hoe….’ Toen zette hij een pistool op mijn hoofd. ‘Stil!’ zei hij. ‘Maar Haro….’ Stommelde ik, terwijl ik mijn zin niet kon afmaken. ‘Ik zei stil!’ Ik schrok van de trillende stem van Harold, waarschijnlijk niet omdat hij net zo bang was als mij, maar omdat het zo onmogelijk koud was. Harold duwde mij naar het huis wat achter ons stond, met nog steeds mijn handen vastgebonden. Ik was mijn hele leven nog nooit zo onmogelijk bang geweest. Maar waarom moest ik dan niet huilen? Ik wist het niet. Naar binnen werd ik gebracht, nee niet gebracht maar geduwd. Er werd tegen me geschreeuwd. Net zoals toen mijn ouders mijn ouders de brief van de directeur kregen, met daarbij een voorlopig rapport, en de melding dat ik teruggeplaatst werd naar een lager niveau, in overleg met mijn ouders welke. Als ik nu de kans kreeg om het over te doen, dan deed ik mijn best, en haalde ik alleen maar tienen.
Ik werd richting een huisje geduwd, het zag eruit als een oud arbeidershuisje. In Nederland zouden we het een krot noemen. Ik schatte dat het vroeg in de ochtend was, maar in het huisje was het pikkedonker. Weer liep er een koude rilling over me heen. Ik werd de trap af geduwd, een steile trap. Ik kwam in een klein kamertje te zitten, er zaten 4 kinderen en een volwassen vrouw. De één van de kinderen was een jongen van een leeftijd, ik schat hem net zo oud als dat ik ben. De andere drie zijn drie meisje, peutertjes. Ik denk dat de volwassen vrouw de moeder van de vier is. Snikkend en met een natte kraag loop ik de kamer binnen. Ik verstop mijn gezicht in mijn kraag. Harold schreeuwt tegen mij; ‘Ga op de grond zitten en verroer je niet. En houd je muil!’ Zo stil als ik kan ga ik zitten op de grond. ‘Ja, ik ben stil…’ stamel ik. Als Harold en zijn kameraad weg zijn zegt de jongen iets tegen zijn moeder. Hij praat de zelfde taal als de man die met Harold was. Eindelijk durfde ik weer te snikken. ‘Waarom?’ snikte ik. Ik legde mijn handen op mijn dijen. En toen voelde ik het. Ik had mijn telefoon bij me! Ik neem me voor om vannacht, als iedereen slaapt, papa te bellen. Hem te vertellen wat er aan de hand is. Dan onderbreekt de jongen de korte stilte en zegt weer iets tegen zijn moeder. Ik huil, en stop niet meer. Waar ben ik? Waarom ben ik hier? Waar zijn mijn ouders? Die vragen spoken als een paar avonden door mijn hoofd. Het stinkt in de kamer. Dan komt Harold weer binnen, en schreeuwt iets tegen de vrouw en kinderen. Hij slaat de jongen en spuugt op de moeder. Ze geven geen kick, alsof het een dagelijkse gewoonte voor hen is. Achter Harold staat de man en vader, en hij zegt iets tegen Harold, maar ik hoor de aarzeling en angst in zijn stem. Dan roept de vader een andere jongen. Dan komt een jongen naar binnen, een stoere jongen. Ik zie totaal geen angst bij hem. Hij praat en schreeuwt tegen Harold. Ik denk nog bij mezelf, kijk nou uit, straks ben jij ook de pineut! De jongen schreeuwt ook de Oost-Europese taal. Ik heb geen idee wat het zou kunnen zijn. Dan trekt Harold zijn pistool. De jongen schreeuwt, en lijkt nu net een bang lammetje. De jongen wil weg, maar de vader van de kinderen houdt hem vast. Dan plaatst Harold de trekker op het hoofd van de jongen. Ik heb het zo met hem te doen! Ik weet wat hij doormaakt. ‘Nee!’ schreeuw ik, terwijl ik opspring. ‘Blijft zitten, jij heks!’ schreeuwt Harold, terwijl hij de trekker overhaalt. ‘Harold, waar ben je mee bezig?!’ Dan richt hij zijn pistool op mij. ‘Ik zal zitten’ vertel ik hem huilend. Ik kijk naar de jongen, die op de grond ligt. Snikkend hoor ik mijn tranen op de grond vallen, en kijk ik naar de grond. Waarom moest dit alles nou gebeuren? Ik voel me vreselijk. Huilen, dat is het enigste wat ik kan. 'Hou je muil, galbak' galmt door de kamer. 'Sorry, het spijt me' zeg ik. Dan komt Harold naar me toe, terwijl de jongen iets naar hem zegt. Waarschijnlijk wil hij hem tegen houden. 'Ik zei hou je stil!' schreeuwt hij. Dan krijg ik een klap, en de tranen rollen over mijn wangen. Au, wil ik zeggen, maar ik weet beter. 'Kom mee' vertelt hij mij. Ik loop achter hem aan, terwijl hij de jongen seint lopen we de kelder uit, en gaan we de trap op. De jongen, Harold en ik. Achter mij hoor ik de vader en de moeder van de jongen iets zeggen. De moeder huilt en traant, net zoals ik. 'Vuile jankbek' zegt Harold. Snikken kan ik, alsof ik niks anders meer kan. We worden een klein kamertje in geduwd, een kamertje net zo groot als twee wc's. Dan doet Harold de deur dicht, en probeert de jongen mij te troosten. Hij aait me, en ik laat het toe. Dat zou ik normaal nooit een jongen toestaan, maar deze jongen liet ik het toe. Hij is zo lief en zorgzaam! Hij wijst naar zichzelf en zegt; 'Dimitri'. Dus zijn naam was Dimitri! Ik wees naar mezelf en zei; 'Gwen'. Dimitri had me getroost, zo kon ik een beetje stoppen met huilen. Ik ging naast hem zitten, en viel tegen zijn schouder in slaap.
