Bokt.nl

Citaat:

Proloog
Ze is een doodgewoon meisje. 20 jaar oud. Blond lang haar, sproetjes op haar neus, grijs blauwe ogen. Ze is niet lelijk, ook niet knap. Ze draagt jeans met sneakers met daarbovenop, naargelang het weer, een t-shirt, een truitje met lange mouwen of een lekkere dikke hooded sweater in de winter. Haar favoriete combinatie is een truitje in een effen knalkleur met wijde hals, met daarbovenop een sjaal in contrasterende kleur. Kleuren die haar mooi staan zijn blauw, die haar ogen mooi uit laten komen, en groen om de rossige ondertoon in haar haar naar boven te laten komen. Ze heeft niet vaak make-up op. En als ze al de moeite neemt, is het alleen een laagje mascara en misschien een lijntje met haar kohlpotlood. Lekker simpel, niet storend maar toch leuk. Het is zo iemand die prettig is om naar te kijken, maar als je haar op straat tegen komt zal je waarschijnlijk over haar heen kijken. Niet opvallend. Een doodgewoon meisje.

1.
Suzan studeert biologie aan de universiteit. Ze zit nu in haar 2e jaar. Over 2 jaar zal ze, als alles goed gaat, haar bachelor diploma halen. Ze heeft nog nooit problemen gehad op school. Ze leert goed en makkelijk, en vind het eigenlijk ook altijd leuk om huiswerk te maken, of iets te doen omtrent haar studie. Vrienden heeft ze genoeg. Niet overdreven veel, maar als ze zin heeft om een avondje een film te kijken zijn er altijd wel mensen die ze uit kan nodigen. Ze is net verhuist naar een heel gezellig studentenhuis met mensen van allerlei verschillende achtergronden. Regelmatig word er samen gekookt, of worden er feestjes gegeven. Haar kamer is gezellig ingericht. Uiteraard staan er veel meubels van de IKEA in, waaronder een mooie kast in antiek-look. Verder ligt op de vloer een mooi donkerbruin tapijt, er staat een bed in de hoek en een tafel in de andere hoek. De accessoires zijn op elkaar afgestemd en alles is in bruin en beige gekleurd. Zelfs de fotolijstjes die in een collage aan de muur hangen passen erbij. In de lijstjes prijken foto’s die dierbaar voor haar zijn. Vrienden, huisdieren, mooie landschappen die ze allemaal heeft vastgelegd op de gevoelige plaat. Een paar posters sieren de muren, en een gedeelte van de muur is gereserveerd waar af en toe een groot vel fotokarton hangt waar Suzan haar creatieve uitbarstingen op loslaat. Heerlijk vindt ze het, om de muziek keihard aan te zetten en met haar potloden of penselen het maagdelijke wit van het karton te breken. Om iets te creëren, wat binnenin haar zit en er zo naar verlangt om eruit gelaten te worden. Het leukst vind ze om te experimenteren met kleur, maar dit pakt meestal niet zo goed uit en belandt meestal weer in de vuilnisbak. Haar gevoelens kan ze het beste uiten met grafiet potloden, haar schetsblok is dan ook een soort dagboek voor haar. Boven haar bed hangt een wereldkaart. Zo heerlijk klassiek met rode punaises in de landen die ze al heeft bezocht. Ze is gek op reizen, en alle tijdschriften uit de winkel tegenover het huis die enigszins met reizen te maken hebben liggen in haar nachtkastje. Op dit moment komt het er niet zo van, druk bezig met de studie en vakantie kent ze bijna niet.
Naast haar studie heeft ze ook nog een baantje in de plaatselijke supermarkt. Iedere zaterdag zit ze er achter de kassa. Hiermee verdient ze wat extra geld bovenop haar studiefinanciering, en tegelijkertijd weet ze zo haar motivatie voor haar studie op peil te houden. Want nu voor een zaterdagbaantje is het oké, maar voor geen goud zou ze dit soort werk later willen doen. Als vaste baan dan. Wat ze later eigenlijk wil weet ze nog niet zo goed. Na haar bachelor wil ze sowieso nog een master opleiding gaan volgen, waarschijnlijk iets met onderzoek of toch meer de chemische kant op. Maar helemaal zeker weet ze het nog niet. Over een baan later maar te zwijgen. Maar dat hoeft ze ook nog helemaal niet te weten, daar is nog tijd genoeg voor.

“Suzan! Ben je er?” Voetstappen op de trap en een stem die ze nog niet helemaal thuis kan brengen. Loom ligt Suzan op haar sprei die ze vorige week heeft gekocht. Deze ligt op haar bed en is het zachtste dat ze ooit heeft gevoeld! Ze is net thuis gekomen van de supermarkt om aankopen te doen. Wat zijn het toch veel producten die je allemaal nodig hebt zo als je net op jezelf gaat wonen! Schoonmaakproducten, basis voedsel als pasta en rijst, en dan ook nog moeten bedenken wat je de komende dagen gaat eten. Nu lag ze net lekker een paar bladzijden uit een boek te lezen. Maar zodra ze de onbekende stem hoort springt ze nieuwsgierig op van haar bed. Ze loopt snel naar de deur en voordat ze hem opengooit checkt ze snel in de spiegel of haar haar niet totaal belachelijk zit. Ze trekt het bandje nog even aan dat om haar paardenstaart gebonden zit en vervolgens opent ze de deur. Daar staat bovenaan de trap een meisje met dreadlocks in haar haren. Ze heeft zwarte make-up op, een aantal kettingen om haar nek met dubieuze tekens eraan. Veel ringen en armbanden sieren haar polsen. Ze heeft dikke sloffen aan, een comfortabele broek en een oranje truitje met lage v-hals dat perfect bij haar haar staat. Suzan twijfelt even. Heeft ze dit meisje eerder gezien? “Ah je bent er, gelukkig! Zeg we waren van plan om vanavond met zijn allen een kleine bijeenkomst te doen om eventjes de regels van het huis door te spreken en … is er iets? Ah je herkent me vast niet meer, ik ben Renate, ik woon aan de andere trap naar boven achter de linker deur! In ieder geval, heb je vanavond al wat te doen? Want anders moet je maar zorgen dat je rond 8 uur in de GR bent. Dan houden we een gezellige avond en leer je iedereen gelijk kennen. Dan hoef je de volgende keer als ik aan je deur sta niet meer met zo een glazig hoofd te staan kijken! Maar ik moet nu gaan want ik moet mijn bus nog halen. Tot vanavond!” Suzan staart het meisje na die van de trap af vliegt. Wat een waterval kwam er uit! Leuk kind wel, maar geen woord tussen te krijgen. Renate dus. Goed onthouden. Waar had ze het nu weer over? Bijeenkomst, vanavond en GR. Wat zou ze daar nu mee bedoelen? Dat is vast ergens hier in het huis. Maar waar? Daar kom ik nog wel achter, denkt Suzan. Al peinzend laat ze zich terug vallen op haar bed. Ze controleert de tijd op haar telefoon. Het is nu half 5 en ze heeft dus nog eventjes de tijd voordat ze eten moet gaan koken. Ze pakt haar schetsblok en tekendoos uit de kast en zet zonder na te denken een paar lijnen op papier. Even later kijkt ze er met een kritische blik naar en besluit wat het gaat worden. Zo vind ze tekenen het leukst. Zomaar iets tekenen en vervolgens pas besluiten wat het geworden is. Meestal komen er gezichten uit. Portretten tekenen is dan ook een van haar specialiteiten. Vandaag kan ze haar draai echter niet vinden, en na een kwartiertje scheurt ze het blad uit haar blok, verfrommeld het en smijt het op haar vloer. Ze bladert eens terug, kijkend naar haar tekeningen denkt ze terug aan de momenten waarop ze de inspiratie opdeed om het uit te werken op papier. De donkere en lichte lijnen die elkaar afwisselen vervloeien in elkaar in een waas en langzaam glijdt er een traan langs haar wang naar beneden in de richting van haar mondhoek. Driftig veegt ze hem weg en klapt haar schetsblok dicht. Ze smijt hem in de kast en ruimt haar tekendoos weer weg. Ze wil nu niet denken aan de afgelopen jaren, niet de eerste dag in haar nieuwe huisje. Ze wil niet dat juist deze avond verziekt wordt. Ze loopt naar haar wastafel, plenst een handvol koud water in haar gezicht en haalt diep adem.

Tegen acht uur hoort Suzan stemmen vanuit de keuken komen. Ze haalt even diep adem voor ze haar deur open maakt en in de richting van de stemmen loopt. Er wordt naast Nederlands in allerlei dialecten, ook nog andere talen gesproken. Engels, maar ook talen die ze niet thuis kan brengen. Zodra ze de hoek om komt ziet ze een groep jongeren. Sommigen heeft ze al vaker gezien toen ze aan het verhuizen was. Ze ziet een paar Aziaten, maar ook jongens en meisjes die er Nederlands uit zien. Niemand lijkt aanstalten te maken om naar haar toe te komen, maar gelukkig ziet ze de dreadlocks van Renate. Het meisje ziet Suzan gelukkig staan. Ze staat er maar bedremmeld bij vindt ze, dus stapt ze op haar af. “Hoi! Fijn dat je ook bent gekomen! Wil je iets te drinken? We hebben van alles, met alcohol, zonder ook. Help jezelf maar, het staat daar op het aanrecht. Als iedereen er dan is dan kunnen we beginnen met de vergadering. Ofwel, het is niet echt een vergadering hoor, meer van hoe we de zaken regelen als koken en schoonmaken. Of toch, hoe we het vorig jaar deden. Als je een idee hebt hoe we sommige zaken beter aan kunnen pakken dan moet je het maar roepen. Heb je al eerder op kamers gezeten? Of wacht, pak eerst maar een stoel en dan bespreken we het zo direct wel als iedereen er is, dan hoef je hetzelfde verhaal niet meerdere keren te vertellen.” En Renate vliegt weer weg. Als ze zich omdraait hoort Suzan iets rinkelen, en als ze even beter kijkt ziet ze hoe door het haar van Renate belletjes zijn gevlochten. Ze lijkt het overzicht te hebben over alles en iedereen, en is de schijnbare organisator van deze avond. Ze kijkt nog eens even goed rond en ziet het drank staan. Ze schenkt zichzelf een glas rode wijn in en gaat vervolgens op zoek naar een vrije zitplaats. Er is een plaatsje vrij op een stoel naast een leuk uitziende jongen. Snel haalt Suzan een hand door het haar dat losjes op haar rug valt en laat zich neerzakken naast de jongen. Ze steekt haar hand uit en stelt zich voor. “Noemen je vrienden je Suzan, of hebben ze er een afkorting voor?” Wauw dat is nog eens een openingszin! “Eh, nee de meesten noemen mij Suus.” “All right, mag ik je tot een van je vrienden rekenen?” Hij is duidelijk niet op zijn mondje gevallen! “Ja hoor prima, ik luister overal wel naar.” En ze schenkt hem een glimlach. De jongen neemt vervolgens de beleefdheid om zichzelf ook voor te stellen. Hij verteld haar in een noordelijk accent dat hij Pieter heet, dat zijn vrienden hem Piet, of nog erger, Pietje noemen en dat hij daar een hekel aan heeft. Of ze dat alsjeblieft niet wil doen. Om vervolgens in een diep gesprek met elkaar te raken over namen en bijnamen.

Op een afstandje staat Renate de bende eens rustig te bekijken. Ze knijpt haar ogen dicht en kijkt door haar wimpers. Vierentwintig mensen, tien nieuwe studenten hier in het huis. Een hoop hormonen en feromonen vliegen in het rond. Aura’s van alle kleuren lopen en zitten kriskras door elkaar heen. Niet teveel rood gelukkig, dat levert alleen maar problemen op, zoveel dominante types. Veel geel en blauw, een groene zit er ook bij. Dat meisje ken ik nog niet, interessant. Oh, en bijna zie ik Suzan over het hoofd! Wat is dat nu? Dofgrijs, onopvallend. Gek, dit had ik nog niet gezien toen ik vanmiddag bij haar op haar kamer stond. Daar leek ze een gewoon verlegen meisje. Ze zit met Pieter te praten. Suzan probeert zelfverzekerd over te komen, en hij trapt er nog in ook! Hij vind haar leuk, dat is wel duidelijk. Wat zij van hem vind, dat weet ze nog niet helemaal zeker. Hij heeft haar een beetje overvallen met zijn directe manier van spreken. Daar was ze duidelijk niet zo van gediend. Maar nu het gesprek gaande is lijkt ze wat opener te worden. Let wel, lijkt. Want haar aura kleurt eerder doffer grijs dan dat het opklaart .Ik vraag me af waarom ze zo’n afstand van hem neemt. Ze zouden wel een leuk stel kunnen vormen, waarom stelt ze zich niet wat opener? Zo gesloten, en naïef als Pieter is heeft hij niets in de gaten. Rond hem zweven verschillende kleuren, het is duidelijk dat hij voor het eerst op kamers is gekomen en dat hij niet precies een houding weer te geven. Maar kom, laat ik een einde maken aan dat waardeloze gesprek over bijnamen.

Citaat:

Suzan ziet uit haar ooghoeken dat iemand boven hen uitrijst. Zodra ze zich omdraait ziet ze dat Renate op een stoel is gaan staan. Duidelijk de leider van de avond! Ze ziet eruit alsof ze gaat spreken, gelukkig maar, want Suzan is het wel even zat om met Pieter te praten. Overal om haar heen hoort ze de gesprekken verstommen, iedereen zoekt een zitplaats en staart verwachtingsvol omhoog.
“So, I’m just going to take this conversation in English, since my Chinese is not so well defined! And I think for our Chinese friends it is not so easy to listen and talk in Dutch, now is it?” Instemmend gemompel komt van achter Suzan. Voor Suzan zal het geen probleem zijn om in Engels te praten, aangezien ze een jaar in Canada heeft gewoond. Na haar middelbare school heeft ze besloten om een jaar rond te trekken over de wereld. Een enkeltje Vancouver werd geboekt, alleen de rest van de wereld heeft moeten wachten want ze is dat jaar niet meer weggegaan uit Canada. Deze tijd is precies geweest wat ze nodig had. Een goed excuus om weg te komen van Nederland, van alles wat met huis te maken heeft. Heimwee heeft ze geen seconde gehad, integendeel! Heimwee terug naar Canada, zeker wel. Suzan haar gedachten dwalen af naar twee jaar geleden. Hoe geweldig ze leefde. Hoe heerlijk ze nergens aan hoefde te denken, niet ingewikkeld te doen, alleen maar te leven. Zorgen dat ze in de avond een plekje had om te slapen en dat ze genoeg eten bij zich had, voor wanneer ze zich in een gebied bevond waar geen winkels waren.
Ze schrikt op wanneer er een andere stem klinkt. Renate’s stem was lekker om naar te luisteren, zacht, een beetje hees. Nu klinkt er een harde jongsstem. Hij stelt zich voor als Ruben. Ook al heeft ze niet constant opgelet, het wordt al snel duidelijk dat het de bedoeling is dat iedereen zich aan elkaar voorstelt. Aangezien er hier een hele woonkamer vol met mensen zit gaat het voorstellen niet verder dan naam, leeftijd, studie en hoeveelste jaars. Niets bedreigends, vol vertrouwen wacht ze haar beurt dan ook af.

Altijd leuk, zo’n voorstel rondje. Wie zijn de gangmakers, wie zijn de volgers? Zo weinig als mensen zeggen, zoveel kan je van hun gezicht afleiden. Zó doorzichtig als de meesten zijn. Nu is het de beurt van dat meisje, Suzan. Ze staat op, haalt even diep adem, steekt haar neus in de lucht en loopt vol schijnbaar zelfvertrouwen naar voren. Haar armen strak gekruist voor haar lichaam. Haar aura wordt erg onrustig. Onder het dofgrijze komen vlekken. Geen kleur helaas, zwarte en lichte vlekken. Ze bewegen sneller en sneller, door elkaar, over elkaar, verdwijnen en verschijnen! Als ik er nog langer naar kijk vrees ik dat ik flauw zal vallen. Snel wend ik mijn hoofd af, dit is te veel, dit kan ik niet aan! Wat gebeurt hier?!

Na dit rondje voorstellen worden er een aantal regels besproken. Hier in de hal naar de huiskamer hangt een groot schoolbord. Hier worden berichtjes aan elkaar doorgegeven, er is ook een gedeelte gereserveerd als schoonmaak rooster en een andere hoek is voor het avondeten. Iedere dag stellen 2 mensen zich beschikbaar om samen te koken. Er word de dag van tevoren besloten wat er op het menu staat, vervolgens mogen mensen zich inschrijven voor het avondeten tot 4 uur. Hierna worden boodschappen gedaan, met geld dat in een potje zit. Avondeten is standaard een vast bedrag per persoon, met een feestje hier of daar wordt een groot teveel aan geld opgemaakt aan een lekkere fles wijn of een kratje bier. De schoonmaak wordt bepaald door de huisverantwoordelijke, wat Maartje blijkt te zijn. Het is haar 3e jaar hier in het huis, studeert Politieke Wetenschappen. Ze is een tijdje aan het woord over de normale gang van zaken hier in het huis. Het duizelt Suzan wel een beetje. Ze hoopt dat alles wel los zal lopen, het is erg veel informatie in eens. Maartje lijkt nogal een strikt persoon te zijn. Ze weet precies wat ze zegt, wanneer en waarom. Een efficiënt persoon, vooralsnog weinig emotie. Ze zal zeker geschikt zijn voor haar opleiding, maar echt prettig om naar te luisteren vindt Suzan haar niet. Gelukkig heeft ze genoeg mensen ontmoet, vooral tijdens haar reis, om te beseffen dat niet iedereen je vriend kan zijn. Dat is geen probleem, soms liggen mensen elkaar gewoon niet. Door elkaar zoveel mogelijk te vermijden maar toch vriendelijk te blijven kunnen zo veel problemen voorkomen worden.
Zodra alle regels besproken zijn is er een rondleiding door het huis. Het is een oud gebouw wat vroeger bij een ziekenhuis heeft gehoord. Het is een groot vierkant gebouw, de hoofdingang is een mooie poort dat toegang geeft tot de binnenplaats. Rechts is een fietsenstalling, grenzend aan de grote keuken. Langs de fietsenstalling loopt een pad rechtdoor, die leidt tot een groot terras aan de verste zijde van het vierkant. Links en rechts van het pad delen verschillende op- en afstapjes de binnenplaats op in kleine stukjes gras. Rechtsboven is zelfs een vijver met een vlondertje, links staan wat bosjes en een mooie eikenboom. Het is aan de hoeveelheid accessoires in de tuin duidelijk te zien dat er veel gebruik van wordt gemaakt. Overal verspreid staan tafels en stoelen in verschillende soorten en maten, er staan asbakken, een aantal tuinfakkels langs het pad, een vuurkorf op de vlonder naast de vijver en zelfs een barbecue op het terras. Het terras en het pad geven toegang tot de kleinere keukens, de grote keuken is bereikbaar via de fietsenstalling, maar ook van buitenaf door een kleine deur naast de hoofdpoort.
Door de fietsenstalling loopt de groep terug naar de keuken, die grenst aan een woonkamer. Hier zijn ze begonnen met de rondleiding. Vanuit de woonkamer en de keuken zijn deuren die leiden naar een gang. Deze gang loopt langs drie kamers aan weerszijden, naar een trappenhuis. Vanaf hier zijn alle andere keukens en kamers bereikbaar. Overal hangen kleurige posters van de studenten die ze hebben opgehangen, en krabbels en tekeningen van de meer artistieke studenten. Suzan kijkt haar ogen uit. Ze hoopt dat de donkere gangen haar geen schrik aan zullen jagen als ze hier in haar eentje doorheen moet lopen. Angst om helemaal alleen te zijn heeft ze niet. Bijna alleen, dat is wat haar het meeste schrik aanjaagt. Maartje leid de hele groep rond, langs alle 24 kamers, de 4 keukens en de trappenhuizen. Ze legt ook uit dat in principe iedere kamer bij een van de keukens hoort, maar iedereen is altijd vrij om ergens anders te koken of te eten als dat beter uit komt.

Na de rondleiding door het huis blijven de meesten nog even in de woonkamer. Er wordt wat gedronken en gepraat, sommigen slenteren de tuin in. Zo ook Renate. Ze slentert een stukje naar boven, richting de vijver.
Deze avond verloopt lekker! Leuke mensen allemaal in het huis, het ziet er naar uit dat het een gezellig jaar zal worden. Natuurlijk trekken de ouderejaars en de nieuwelingen naar elkaar toe, maar dat is logisch. In de loop van het jaar zullen die grenzen wel oplossen. Altijd fijn zo om in de avond even naar buiten te lopen. Vooral in de zomer, sigaretje erbij, als de lucht nog warm, maar toch ook aan het afkoelen is. Nadenken over de dag, mentaal voorbereiden op morgen. Morgen is het donderdag, waarschijnlijk spring ik ‘de Flierefluiter’ nog wel even binnen. Veel van die mensen heb ik toch al lang niet meer gezien, het zal een gezellig samenkomen worden. Of er nog gezongen gaat worden is maar de vraag, maar het is allemaal voor de lol en eigenlijk voor het samenzijn.