Ik frommel mezelf op.
In de hoek van de bank, wrijf mijn handen warm.
Wat is het de laatste dagen afgekoeld. Het is net alsof mijn hart het ook voelt.
Ik word overvallen door een gevoel van eenzaamheid. Om de een of andere reden associeert
mijn onderbewustzijn kou en eenzaamheid met elkaar.
Oké.. dat is misschien wel te herleiden. Who cares about the story behind it.
Ik niet, ik voel me nú koud. Dus eenzaam.
Verdorie.
Ik denk dat als een ander me nu zou zien ik zou weerspiegelen wat ik voel.
Of misschien wel helemaal niet.
Het is niet dat het van mijn houding afdruipt, het is een gevoel dat vanuit mijn diepste
gevoelswezen komt en ik zal het mijn uitstraling niet laten aantasten.
Mensen hoeven toch niet te zien dat ik me soms zo voel?
Ik weet ook wel dat vele harten dit gevoel delen. Vanuit hun diepste gevoelswezen.
Maar wat heeft het voor nut om het te delen, daarmee is het gevoel nog nooit eerder verdwenen.
Het is er toch alleen maar wanneer ik alleen ben. Wanneer ik helemaal in mijzelf ben.
Nu dus.
En toch houd ik van de winter. De warme kleding, de dikke truien waarin ik wegkruip.
Ideaal om jezelf in op te frommelen overigens!
(Voor degenen onder ons die nog niet zo bekend zijn met dit gevoel en nog wel wat tips kunnen gebruiken.)
De winter, de kou en de eenzaamheid hebben misschien wel zijn charmes.
Want wanneer ik, na me eenzaam gevoeld te hebben weer onder de mensen ben
-en dan het liefst mijn meest dierbare vrienden- dan ben ik zó blij en besef ik hoeveel ik om mensen geef.
Dus pak ik nu mijn meeste dikke trui, mijn grootste wollen shawl, mijn sloffen en omarm ik de kou, die leegte in mijn hart.
Hier in dit hoekje van de bank.
Ik ben mijzelf ervan bewust dat 'gevoelswezen' geen bestaand woord is, maar ik vond het passend
Laatst bijgewerkt door Lontje op 15-09-09 21:42, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [TAG] aangepast