Geplaatst Je kijkt me aan,
heldere blauwe ogen,
vertel je me alles,
enthousiast en opgetogen.
Zachtjes kroel ik,
door je blonde haar,
knuffel je teder,
bleef je hier maar..
Er kruipt een traan,
over mijn wang,
ik wil je niet missen,
het maakt me bang.
Als je me kust,
vergeet ik mijn zorgen,
alleen jij en ik,
geen morgen.
2. Sprookje
Er was eens een ponykamp,
ver van hier in loon op zand,
met leuke mensen, super leiding,
en de liefste pony's van het land!
Daar begon een sprookje,
over paarden, gezelligheid en vertrouwen,
ik had nooit durven dromen,
dat je zo'n goede band in een week kunt opbouwen.
Het was het mooiste sprookje ooit!
we lachtte, danste en hadden veel pret,
s'avonds stiekem het huisje uit,
maar de leiding stuurde ons naar bed.
Na 6 dagen op deze geweldige plaats,
was het tijd om terug naar huis te gaan,
we wilde niet weg van dit sprookje,
maar alleen de herinneringen aan deze week bleven bestaan.
deze vindt ik zelf wat minder, wat vinden jullie?
3. Vraagteken
Zal ik me ooit,
thuis voelen op deze plek?
Zal ik me ooit,
thuis voelen in dit huis?
Waarom is het nooit,
gebleven zoals het was?
Waar is het nooit,
gezellig hier in huis?
Ik voel me alleen,
alleen in dit huis,
alleen in een groot hol,
voor een kleine muis.
Waar is de liefde,
waarnaar ik zo verlang,
de grote leegte,
maar me verschrikkelijk bang.
Er is een grote wolk,
die vult heel mijn hoofd,
door alle pijn,
die mij nu heeft verdoofd.
Ik droom over de hemel,
daar wil ik graag heen,
terug naar Jeudi,
niet meer zo alleen..
4. Ponykampheimwee
Ik voel me leeg,
ik voel me klein,
kon ik nu maar,
daar bij jullie zijn.
Het is zo stil,
ik ben zo alleen,
geen gelach,
geen mensen om me heen.
Ik mis jullie zo,
het afscheid was zwaar,
ik draai de tijd terug,
ach.. kon dat maar.
5. Stille traan
Een stille traan,
een traan van verdriet,
sloopt me van binnen,
maar niemand die het ziet.
Ergens in mijn hoofd,
vind mijn traan zijn weg,
komt hij tot stilstand,
tussen al het verdriet en de pech.
Nog meer stille tranen,
ze volgens zijn baan,
laten me realiseren,
ik kan het niet meer aan.
Mijn hoofd is te vol,
de druk is te groot,
vanaf buiten leef ik,
binnenin ben ik dood.
Ik wil niet meer verder,
niet zo alleen,
wie geeft nog om me,
waar kan ik nog heen?
De stille traan,
maakt een nieuw spoor,
niemand merkt het,
waar leef ik nog voor?
ik hoop dat jullie mijn gedichten mooi vinden,
ik hoop op veel onderbouwend commentaar,
en ik zou het erg leuk vinden als jullie zeggen wat je ervan vindt (ookal is het misschien geen leuk commentaar)
Liefs, Jeudi
