Geplaatst dit wordt mijn tweede gedichtje op bokt.
Ik heb trouwens geeen idee waar ik dit vandaan heb getoverd!
Meisje,
Een vrolijk meisje,
dat altijd naar je lacht,
je ziet de lichtjes in haar ogen,
wie had dat ooit gedacht?
De lichtjes waren weg,
de glimlach verdween,
haar ogen waar dof,
terwijl er een traan verscheen.
het meisje huilde,
voelde zich alleen,
de tranen bleven komen,
niemand om haar heen.
Plots zag ze een wit licht,
een jongen verscheen,
het meisje dacht dat ze droomde,
keek verschrikt om zich heen.
De jongen begon te praten,
met een heldere stem,
het meisje was verbaasd;
ze herkende hem.
Ze droogde haar tranen,
en liep naar hem toe,
over een brug van wolken,
ze wist alleen niet hoe.
Ze pakte zijn hand,
en hij kuste haar zacht,
sloeg zijn arm om haar heen,
waarop ze haar hele leven had gewacht.
Het meisje sloot haar ogen,
ze vergat haar pijn,
een glimlach om haar mond,
omdat ze nu bij hem kan zijn.
kijken = reageren!
