Bokt.nl

Citaat:

Slag op het bal!

Ze legde haar hoofd op zijn schouder. Hij verstevigd zijn greep op haar middel en drukte haar dichter tegen zich aan. Wat voelde dit goed en vertrouwd aan dacht Victoria. Een zoevend geluid ging langs haar oor, volgend door een bons. De roes waarin Victoria verkeerde tijdens hun dans werd plots verbroken en maakte plaats voor het gevoel van onrust. Verschrikt lieten ze elkaar los. Een rinkelend geluid vulde de lucht toen Moran zijn zwaard uit de schede trok. Victoria draaide zich om en zag een ander danspaar als een hoopje in elkaar gezakt op de grond liggen. De veren van de pijl stak uit het achterhoofd van de vrouw. Victoria kon zien dat de aanvaller niet ver van het danspaar had gestaan. De pijl was door het hoofd van de vrouw heen gegaan en had zich ook geboord door het hoofd van haar danspartner. Instinctief reagerend op dit gevaar greep Victoria naar haar heup. Het zwaard wat ze verwachtte te voelen was er niet. Om zich heen kijkend taxeerde ze de situatie. Toen haar blik richting het balkon ging stokte haar adem. Een gedaante stond in de deuropening van het balkon. De man was iets groter dan Moran, breedgeschouderd en op zijn lederen vest waren spijkers en pinnen gemonteerd. Te zien aan het ijzer wat boven de vest uitstak had de man maliën aan wat een gevecht zou bemoeilijken. In zijn hand droeg de man een morgenster en aan zijn riem hing een lang zwaard, meerdere messen van groot formaat en twee bijlen. Zijn verschijning was griezelig, maar niet het punt waar ze zo verontrust over was. Toen ze een glimp van zijn blik opving onder zijn capuchon en hem in de ogen aankeek zag ze een beestachtige blik. Een grijns die hem nog lelijker maakte verscheen op zijn gezicht. Een rilling liep langs haar ruggengraat. Achter de man stond de eigenaar van de pijl. In zijn ene hand een boog, zijn andere hand hing rustig en kalm langs zijn zijde. De schutter was minder beestachtig qua uiterlijk, maar te zien aan de manier waarop het stel gedood was moest ze deze man niet onderschatten. De precisie van het schot maakte de man een gevaarlijke tegenstander. Snel tikte ze Moran aan. Hij gaf geen reactie. Victoria draaide haar hoofd naar hem om en zag zijn geconcentreerde blik op iets voor hem rusten. Ze draaide zich nu in het geheel om, wetend dat ze de mannen achter haar met vlugge blikken in de gaten moest houden. Ze volgde zijn blik en zag eenzelfde gedaante staan als de man die achter haar stond. Deze man was ongeveer van haar lengte en dus iets kleiner dan Moran maar zag er niet minder gevaarlijk uit dan de man die in de deuropening van het balkon stond. De man droeg een dierenhuid om zijn bovenlichaam en had in zijn hand een zwaard gefabriceerd van staal en hout, bijeengehouden door touw. Het zag er niet erg scherp uit, maar een haal met het wapen breekt gemakkelijk botten wist ze. Zeker als de hanteerder de juiste spierkracht gebruikte. En gezien ze deze man gemakkelijk kon inschatten omdat zijn bovenlijf nauwelijks bedekt was, wist ze dat deze man daartoe instaat was. In tegenstelling tot de man achter haar met de morgenster droeg deze man geen riem met extra wapens. Ook naast deze man stond een boogschutter. De schutter leek precies op de boogschutter die achter haar stond en stond er even kalm bij. Haar blik ging de rest van de kamer door. Er stonden ongeveer tien mannen verdeeld over de ruimte die een morgenster in hun handen hielden en net zo gekleed waren als de man achter haar. De overige mannen waren een bij elkaar geraapt zooitje. Gekleed in dierenhuiden en vaak met maar één wapen in de handen. In totaal telde ze veertig man en elf boogschutters. Één naaste elke man met een morgenster en toevallig één naast de man waar Moran zijn blik op gevestigd had. Het aantal zou haar normaal niet afschrikken als ze die buiten tegen het lijf waren gelopen, maar zo op het bal met veel mensen die geen kennis van vechten hadden zou het een hele klus zijn om de vijand de verslaan. Door de drukte op het bal was de bewegingsvrijheid gering en zouden ze nooit hun volledige kracht kunnen gebruiken om de tegenstander te vellen. Dit moeten ze slim spelen wist Victoria. Daarnaast stonden er ook nog boogschutters die het totaal op eenenvijftig zette. En boogschutters zijn lastiger uit te schakelen dan de andere mannen.

Victoria vroeg zich hardop af hoe deze mannen in vredesnaam binnen gekomen waren. Er stonden tenslotte Radj ridders voor het kasteel te patrouilleren. Bij wijze van antwoord sloeg Moran een kruis op zijn borst. “Dat ze snel mochten sterven,” zei Moran zachtjes tegen haar. Ze keek hem aan en zag verdriet in zijn ogen. Veel mannen die vannacht moesten patrouilleren kende Moran. Hij is tenslotte een trainer en kende daardoor vele Radj ridders. Ook het feit dat de indringers geen voordeel haalde uit een verrassingsaanval verontruste Victoria. Alle mannen stonden te wachten in stilte. De schutters stonden nu met hun boog gespannen, geconcerteerd hun doel in de gaten houdend. De schutter achter haar had doelbewust één paar neergeschoten en zich geopenbaard zonder meteen in de aanval te gaan. Tot nu toe stonden alle gasten verstijfd van schrik. Andere Radj ridders die eerder de avond aan het dansen waren stonden ook gereed met hun zwaard in de hand. Wachtend en zoekend naar een opening om tot de aanval over te gaan zonder andere gasten in gevaar te brengen. Nog niemand had de opening gevonden, vele Radj ridders hadden namelijk minuten geleden staan dansen en waren omringd door andere mensen. Alles bleef stil, Victoria kon haar eigen hartslag luid horen bonken, tot bij een vrouw de paniek insloeg. Gillend rende ze naar de zijkant van de dansvloer in de hoop te ontkomen aan het storm die binnen enkele seconden zou uitbarsten. Blijkbaar was dat het plan van de indringers, wachten tot de situatie was doorgedrongen tot de gasten en er paniek zou uitbreken. De vrouw rende richting de deur, in blinde paniek op de indringer met de morgenster af. De man tilde zijn morgenster op, zwaaide hem naar achter en liet hem met hoge snelheid op haar afkomen. Een klap gevolgd door het gekraak van botten vulde de ruimte. De vrouw zeeg ineen, haar borst ontdaan van haar onderlichaam, dood. Blijkbaar was dit het teken van de aanval want opeens vulde de ruimte zich met een zwiepend geluid gevolgd door het kraken van botten en het ineen zakken van mensen. De schutters hadden hun gespannen pezen losgelaten. Nog voordat het laatste slachtoffer geraakt was door een pijl en ineen zakte hadden de schutters hun pijlen weer aangelegd en lieten de pezen los op een nieuw doel. Moran trok haar met een ruk weg naar zich toe. Ze viel tegen zijn borst aan toen ze door deze actie struikelde. Zijn arm die zich beschermend om haar hoofd sloot verhinderde dat ze viel en al snel herstelde ze zich. Zijn spieren stonden strak van spanning en gereed om te vechten. De pijl die Moran aan had zien komen schampte haar arm en ze voelde een stroompje bloed naar beneden sijpelen. Ze hoorde het gekletter van staal op staal gevolgd door kreten van pijn en ontzetting. De man met de morgenster die ze recht in de ogen had aangekeken zette de aanval op haar in. Dit keer duwde Moran haar opzij zodat ze op het nippertje aan de morgenster ontweek. Moran gaf een zwaai naar links met zijn zwaard en raakte de man vol in zijn zij. Het had net zo goed een vliegje kunnen zijn die tegen de man aanvloog want hij gaf geen kik. Victoria kende de kracht van Moran aangezien ze al vaker tegen hem gevochten had tijdens trainingen en wist dat Moran één van de sterkste Radj ridders was. De man had zeker naar lucht moeten happen vanwege de inslag van het zwaard. “Hij draagt maliën,” riep Victoria Moran toe terwijl ze de morgenster ontweek. Nog een voordeel die deze indringen had en zij niet. Moran had zich uiteraard niet voorbereid op een gevecht. Overigens alle Radj ridders die op het bal waren niet voorbereid op een gevecht. Het zwaard aan hun zijde droegen ze ten teken van hun positie, maar verder waren ze niet in gevechtsuitrusting. Zij had nog een groter nadeel. Ze droeg een mooie getailleerde galajurk die haar beperkte in haar bewegingen. Razendsnel probeerde Moran een andere tactiek te verzinnen om de man neer te halen. Zijn gedachten wilden niet meewerken. Het enige wat hij dacht was dat hij Victoria moest beschermen. Weer kwam de morgenster op hun af. Ze weken uit naar rechts. Een stel dat nog verstijfd van schrik naar het schouwspel keken werden vol geraakt door de morgenster. Het geluid van verbrijzelde botten klonk boven het lawaai uit. Victoria’s gezicht stond vol afgrijzen. Na de uitwijk manoeuvre zag Moran een opening en stak de man in zijn knie. De man schreeuwde het uit toen het zwaard zijn knie openreet en had moeite te blijven staan. Toch lukte hem wat Victoria verbaasde. Elke normale persoon zou na zo’n steek zijn knie nooit meer kunnen gebruiken. Ook Moran keek verbaasd over de kracht en vastberadenheid van zijn tegenstander. Victoria keek om zich heen. Ze zag dat de boogschutters gedood of gevlucht waren, want de ruimte was alleen nog maar gevuld met mannen met zwaarden of morgensterren. Één van de mannen die een dierenhuid droeg baande zich een weg richting haar en Moran, alles wat op zijn pad kwam weghakkend. Het leek er wel op dat deze indringers het alleen op de Radj ridders voorzien hadden en zich totaal niet bekommerde om de andere mensen. Waarom hadden ze niet dan al de pijlen naar hun geschoten vroeg Victoria zich af. Nog voordat ze daar een antwoord op kon bedenken moest ze actie ondernemen tegen hun nieuwe tegenstander aangezien deze steeds dichterbij kwam. Ze stond een aantal passen bij Moran, die probeerde de man met de morgenster te doden, vandaan. Blijkbaar had de man ondanks zijn knieverwonding zich nog kranig verweerd.

Een man die langs haar heen glipte om weg te komen van het geweld had een zwaard aan zijn riem hangen. Snel greep ze naar het gevest en trok het zwaard uit de schede. De eigenaar bekommerde zich er niet om, zijn gedachten waren gericht op wegkomen uit de chaos. Het gevest was versierd met edelstenen en robijnen en prikten in haar palmen. Het blad was versierd met graveerwerk en niet scherp geslepen. Victoria was teleurgesteld in haar buit. Het is een slecht wapen om mee te vechten, maar ondanks zijn botheid was de punt wel scherp. Ze pakte het gevest met twee handen beet aangezien het wel het gewicht had van een tweehandig zwaard. Zichzelf eraan herinnerend er niet te fel in te knijpen omdat anders haar handen zouden bloeden door de stenen. En bebloede handen zorgen ervoor dat een zwaard uit je handen kan glippen. Dit gewicht was wel even wennen voor haar aangezien haar blades, de wapens waar ze normaal mee vecht, eenhandige wapen zijn. De man was vervaarlijk in de buurt gekomen en haalde uit naar de rug van Moran. Bliksemsnel pareerde ze de aanval. De bruut kreeg haar in het vizier en haalde uit naar haar hoofd. Ze dook uit de baan van het zwaard en maakte gebruik van de opening door de man in zijn heup te steken. Met een scherp zwaard had ze hem van binnen open kunnen snijden, maar het wapen wat ze in handen had liet alleen een kleine steekwond achter. Moran had het gerinkel vlak achter zich gehoord en keek snel over zijn schouder naar de oorzaak van het gerinkel. Hij knikte naar Victoria ten teken van dank en richtte zich weer op zijn tegenstander voor hem. Voor Victoria was de knik overbodig geweest. In zijn ogen stond de dankbaarheid te lezen. De man die ze had gestoken richtte zich nu op haar. Zijn grijns ontblootte vieze, gele tanden. Ze kon zijn gedachten zowat lezen. Deze man zou haar niet meteen doden. Nee, hij zou haar verwonden en dan als buit meenemen. Opeens voelde haar geest zich beneveld. Ze vocht ertegen. De man haalde uit naar links, ondanks de duizeligheid wist ze de aanval te pareren. Toch was het niet goed genoeg, het zwaard gleed tijdens het pareren uit haar handen en het zwaard van haar tegenstander schampte haar zijde. Ze greep naar de snee en een grimas van pijn tekende haar gezicht. De man brulde het uit van het lachen, daar stond zijn prooi, verwond en niet stevig op haar benen. Hij liep op haar af. Voordat hij haar bereikte stond Moran voor haar om haar te beschermen. De man haalde uit naar Moran, maar de slag pareerde Moran met gemak. Ondertussen liet de man met de morgenster zijn wapen op hem neerkomen. Victoria voelde zich zo duizelig dat ze nauwelijks overeind bleef en haar blik wazig zag. Ze wilde Moran waarschuwen, maar haar lichaam weigerde dienst. Vlak voor inslag zag Moran het wapen op zich afkomen en kon nog net ontwijken. De morgenster kwam vlak voor Victoria neer. Moran pareerde een aanval van de man met het zwaard en draaide zich om naar de man met de morgenster om hem te verwonden. Zijn zwaard hield hij hoog vast en in zijn draai onthoofde hij de man met de morgenster. Dat was in ieder geval één tegenstander minder. Tijdens die draai viel de man achter hem aan. Victoria keek naar de balkondeuren en zag dat de gordijnen beroerd werden door de wind.

Ze sloot haar ogen en als van nature riep ze de hulp van de wind aan. Haar duizeligheid verdween. Het leek of de tijd van haar was, ze had geen haast, ze had de tijd om binnen die paar seconden te regelen wat nodig was. Ze keek om zich heen en de tijd stond stil. De vloer was bezaaid met bloed en lijken van slachtoffers. Hier en daar lagen een aantal lijken van de indringers, maar nog meer dan de helft was aan het vechten. Ook de Radj ridders hadden verlies geleden. De meeste ridders waren nog in het gevecht verwikkeld, sommigen verwond, vechtend om de ander te doden en zelf op de been te blijven, anderen ongedeerd proberend de vijand te doden en hun kameraden bij te staan. Victoria haalde diep adem en de wind draaide zich om haar heen. Buiten begon het te stormen en te onweren. Een lichtpuntje groeide in haar handen. Ze keek naar haar handen waar de energie zich ophoopte en wachtte op ontlading. Haar lichaam voelde als herboren aan. Nogmaals keek ze naar het schouwspel om zich heen. De man die Moran in de rug wilde steken, in de verte een man die zich bezig hield met het lastig vallen van een vrouw en weer iets verder zag ze een morgenster die het hoofd van het lichaam van een Radj scheidde. Ze sloot haar ogen, concentreerde zich op deze drie mannen, opende haar ogen richting de hemel, opende haar handen en liet de kracht ontsnappen. De ruimte vulde zich met verschillende lichtflitsen gevolgd door het gebulder die de lichtflitsen veroorzaakte. De lucht knetterde, de drie lichtflitsen die uit haar hand ontschoten waren sprongen van de ene bruut over op de ander. Met een brul besefte de indringers dat ze getroffen waren door bliksem. Moran keek Victoria in de ogen aan. Hij zag alleen haar oogwit, haar ogen hadden zich naar binnen gekeerd. In haar handen zag hij de bliksem en de lucht om haar knetterde als een gek. Ook ontsprongen er vonken van stroom van haar arm naar haar been of van haar voet naar haar knie. Hij schrok, ondanks dat hij wist dat zij de vrouw uit de voorspelling is. Hij is één van de ridders die de koning moeten beschermen. De koning die uitgerekend nu niet aanwezig was wegens ziekte. Ondanks dat hij niet instaat was het bal bij te wonen stond hij erop om het bal door te laten gaan. Op het moment dat de tovenaar een voorspeling aan de koning gaf had Moran dienst. De voorspelling luidde: “Op de nacht dat de maan rood aan de hemel staat zal de Vrouwe der Hemel aan ons hof verschijnen. Weiger haar niet, alleen zij zal in staat zijn de Draak van Vuren te verslaan.” De koning en Moran hadden geen idee wat het betekende. “Verklaar u nader”, had de koning gevraagd. “Meer weet ik niet,” had de tovenaar geantwoord. “Zodra de tijd is aangebroken zult u weten wat u aan deze voorspelling heeft.” Precies in de avond dat de maan rood kleurde ontving de koning haar in zijn ontvangstzaal. Zeker wisten ze het niet, maar hun vermoedde was groot dat Victoria de Vrouwe der Hemel moest zijn. Alleen vanwege dat vermoedde stond de koning het toe dat zij als enige vrouw toe mocht treden als Radj ridder. Toen alle indringers getroffen waren door de bliksem keerde de schichten energie terug naar Victoria’s handen. Ze sloot haar handen en haar ogen. Een seconde later gaf de hemel zijn energie prijs aan de aarde volgend door een oorverdovend gebulder. Het geknetter in de balzaal verdween. Victoria opende haar ogen en zag Moran verschrikt naar haar kijken. Voordat ze kon reageren zeeg ze ineen op de vloer. Haar wereld zag zwart.