Geplaatst Citaat:Plot
De ouders van Laurien Webber zijn sinds haar geboorte al gescheiden. Sinds veertien jaar geleden woont ze al bij haar moeder, waarmee ze een slechte band heeft. Haar koppige en opvliegende eigenschappen gaan niet een met haar moeders karakter. Als ze het huis uit word gestuurd verhuist ze naar haar vader, die zich verheugt op haar aankomst.
Lauri heeft altijd veel zelfvertrouwen gehad, ondanks dat haar moeder haar vaak beledigde. Ze trok zich er niets van aan, en had veel vrienden op school, maar werkte altijd alleen. Ze deed alles thuis. Na de plotselinge verhuizing leert ze na een half jaar Kyle Evans beter kennen, ze had hem al vaak gezien, maar er nooit aandacht aan besteed.
Kyle schijnt de jongen te zijn van Lauri's dromen. Bij hem heeft ze geen geheimen, ze vertelt hem alles. Alleen Kyle blijkt een persoon te zijn die heel gevoelig is, en Laurien kijkt soms niet uit met wat ze zegt. Ze kwetst hem vaak onbewust, en na een tijd verlaat hij Laurien, die kapot achtergelaten wordt.
Citaat:Flaptekst
De prachtige glans die van zijn gezicht af streek voelde kil. De spanning was van zijn hazelnootkleurige ogen af te lezen, en zijn mondhoeken trokken omlaag. Zijn houding was levenloos, het bewoog niet. De tranen prikkelden in mijn ogen en ik probeerde ze tegen te houden, zonder succes. Ik kneep mijn ogen dicht en de zwarte klodders aan mijn wimpers bleven aan elkaar plakken. Ik wilde praten, maar mijn mond werkte niet mee.
„Het spijt me, Lauri. Echt." Zijn perfecte onderlip pruilde een beetje. „Maar het is beter. Ik ben jou niet waard." Hij draaide zich om, zijn schouders schokten. Zijn zoete geur werkte verdovend. Ik wou tegen hem praten, zeggen dat hij niet weg mocht gaan en voor altijd bij me moest blijven, dat iedereen fouten maakte en het niets uitmaakte. Maar het kwam er niet uit. Kyle liep weg en verdween in de schaduw van de hoge eik.
-------
Nearly Perfect part I
Mijn leventje was simpel. Op mijn zachte en gladde gezicht zat altijd een glimlach. Ik was een echte genieter, ik genoot van elke seconde in mijn leven, niemand kon mijn humeur verpesten. Ik hield van foto's maken, vriendinnen, shoppen, sieraden en was een echt meisjesmeisje. Ik was blij met mezelf, maar mijn leven was niet perfect. Ik was vaak jaloers op mijn beste vriendin Serena Greene. Haar ouders waren nog bij elkaar, ze deden vaak leuke dingen met elkaar en ze aten altijd met zijn drieën. Ik was thuis altijd degene die kookte en aan tafel at, mijn moeder lag altijd op bed en er was altijd wel wat om over te klagen. Ze was levensmoe, ze kwam haar kamer nooit uit - bijhalve voor de badkamer - en had geen contact meer met de buitenwereld. Meri had ook last van hartproblemen, dat kwam door haar overgewicht en omdat ze nooit bewoog. Ze sliep bijna alleen maar. Maar gelukkig was ik vaak bij Serena, en dan voelde ik me een beetje thuis. Alleen het was niet perfect. En ik hield van perfect, ik wou alles perfect.
„Laurien!" werd door het grote huis gebruld. De stem van mijn moeder kwam zoals gewoonlijk van boven, uit haar kamer. Ik liep haar witte kamerdeur binnen, na veertien jaar nog steeds precies hetzelfde. Tegenover de deur stond een grote kast die de hele muur bedekte, het was een witte kast met zilveren deurknoppen. De vloer was bedekt door witte houten planken, en voor de breedbeeld die aan de rechterkant stond lag een lamswollen kleed. Tegenover de breedbeeld stond een wit, groot hemelsbed met witte gordijntjes. De witte dekensmet de roze bloemetjes lag door de war, met mijn moeder eronder. Haar bruine haar stond ongekamd omhoog en haar dikke ogen stonden boos op mij gericht.
„Wat is er, Meri?" Ik noemde haar nooit bij haar naam. Het was kinderachtig, en bovendien behandelde ze mij ook niet als haar kind. Ze leek meer op mijn kind dan andersom. Ik ging op de rand van haar bed zitten terwijl ik met mijn haar speelde. Het golfde over mijn schouders, het leek totaal niet op het korte, stijle haar van mijn moeder.
„Ik wil een glas water, met een warme kruik. Wanneer doe je weer boodschappen?" vroeg ze terwijl ze haar ogen sloot.
Ze zag er vredig uit, alsof ze elk moment zou gaan slapen. „Weet niet. Heb je iets nodig dan?"
Haar blauwe ogen gingen open en ze wreef het slaap eruit. „Hoelaat is het?"
Ze negeerde mijn vraag, maar dat deed ze wel vaker. „Er staat een klok naast je," zuchtte ik en ik stond op.
-------
Dit is de eerste keer in een lange tijd dat ik weer wat schrijf, dus ik heb graag opbouwende kritiek.
Ik ben benieuwd wat jullie van het verhaal vinden.. Dus ik hoop op reacties en geen stille lezer.
