Geplaatst Twee ijsblauwe ogen keken omhoog naar de avondlucht. Morgaro stond soepel op vanuit zijn rustplaats in het mos. Verlangend keek hij omhoog naar de blauwgroene lucht, waarin her en der al een vroege ster twinkelde. De silhouetten van de bomen wiegden zachtjes heen en weer.
Morgaro sloot zijn ogen en genoot van het gevoel van de frisse avondbries die zijn lange zwarte haren zacht beroerde. De zachte streling bezorgde hem rillingen en hij zuchtte diep. Het verlangen roerde zich in hem en hij strekte lui zijn marmerblanke lijf uit, waardoor rollende machtige spierbundels zichtbaar werden.
Verdorie. Zijn onrust groeide gestaag en Morgaro besloot dat het tijd was om deze plaats te verlaten. Hij zou hier later wel weer terugkeren, als het lot hem gunstig gezind zou zijn deze avond. Hoe lang dat zou duren en wanneer.. tja daar zou hij later wel achter komen. Ongegeneerd schurkte hij aan zijn achterste, inspecteerde de omgeving en begon zijn tocht.
Voorzichtig baande hij zich een weg door de struiken en probeerde zoveel mogelijk obstakels te ontwijken. Natuurlijk kon hij niet voorkomen dat hij geplaagd werd door kleine groene elfjes die zijn haar vastgrepen en er knopen in probeerden te leggen. Lachend schudde hij ze van zich af en maakte nog snel met een gilletje een sprong voorwaarts toen een stoute gnoom hem een klap voor zijn kont gaf. Mopperend probeerde Morgaro hem weg te schoppen maar het kreng was hem uiteraard te snel af.
Na een poosje rondgedwaald te hebben verscherpte Morgaro zijn aandacht……had hij het goed? Hij snoof de avondlucht diep in en er kwam een gevaarlijke glans in zijn ogen. Wat hij opving was onmiskenbaar haar geur. Zijn spieren spanden zich terwijl hij zich zo groot mogelijk maakte. Hmm zou ze onder de indruk zijn als ze zag hoe groot hij wel niet was? Hij kon het niet laten om stiekem om zichzelf te grinniken en zijn lippen krulden in een grote grijns.
Zachtjes probeerde hij in de buurt te komen. Achter een dikke bemoste boomstam bleef hij even staan. Ja hij zou haar verrassen. Hij zou haar in vervoering brengen, haar verleiden en dan….hmmmmm! Morgaro merkte dat zijn hart sneller klopte en dat de adrenaline door zijn lijf joeg. Hij sloot zijn ogen om te genieten van het moment en bereidde zich voor op haar aanzicht.
Voorzichtig keek hij om de boomstam heen en zag het mooiste wezen dat hij ooit had gezien. Omringd door blauwe lichtgevende wezentjes bewoog ze zich gracieus over de open plek in het bos. Lang wit haar glansde als vloeibaar maanlicht en leek te dansen bij elke beweging die zij maakte. Haar prachtig gevormde lijf blaakte van gezondheid en leek de rondingen op de juiste plaats te hebben. Morgaro was met stomheid geslagen en staarde met grote ogen naar haar perfecte aangezicht. Lange volle zwarte wimpers omlijstten de enorme blauwe ogen waarin een dromerige blik lag.
De blauwe wezentjes dansten om haar heen en vlochten prachtige bloemen door haar haren heen. Morgaro voelde dat het zweet hem uitbrak en vloekte zachtjes om dit ongunstige verschijnsel. Hij keek naar haar en probeerde haar mentaal zijn kant op te dwingen. Langzaam maar zeker danste ze zijn kant op en Morgaro zette zich schrap voor wat komen zou.
Toen ze hem dicht genoeg genaderd was schreed hij als een schaduw vanachter de boom vandaan en versperde haar de weg. Haar enorme ogen werden van schrik nog groter, maar ze verroerde zich niet. Morgaro constateerde dit vergenoegd en bewoog zich langzaam naar haar toe. Nog steeds stond ze als een standbeeld zo stil, met als enige beweging het golven van haar maanlichtharen, waar de blauwe wezentjes in ronddartelden.
Zijn hele lichaam schreeuwde en hij hunkerde ernaar haar aan te raken en te bezitten. Tegen beter in probeerde hij het drammende gevoel te onderdrukken. Langzaam, niet te snel, langzaam. Geduld. Denk eraan hoe je straks zult genieten. Begerig likte hij zijn lippen en was het met zichzelf eens geworden.
Hij hief zijn hoofd en schudde zijn lange zwarte haar terwijl hij haar met zijn ijsblauwe ogen indringend aankeek. Je bent van mij, ik heb je gezocht, ik heb je gevonden en je bent nu de mijne. Woordeloos communiceerde hij zijn bezitsdrang naar haar
Ze zuchtte diep en leek te ontspannen. Morgaro durfde het aan om op haar af te stappen. Ze rende nog steeds niet weg, dat was een goed teken. Hij drukte zijn neus in haar nek en snoof diep. Een melange van dennengeur en de geur van de bloemen die de blauwe wezentjes in haar haar hadden gevlochten vulde zijn neusgaten en hij kreunde zachtjes. Ze zuchtte diep en draaide haar hoofd naar hem toe.
Gewonnen. Overgave. Een triomfantelijk gevoel maakte zich van Morgaro meester en hij dwong haar zachtjes op de grond. Gewillig liet ze zich op het mos neervlijen. Haar prachtige haren lagen als een waterval van witte zijde om haar hoofd en nek heen.
Morgaro kon zich niet langer meer beheersen en wierp zich met een grote grom naast haar neer. Hij greep haar vast en beet haar zachtjes in haar nek. Ze kermde zachtjes en wist dat ze het spel verloren had. Morgaro dwong haar om op haar knieën voor hem plaats te nemen met haar rug naar hem toe. Langzaam besteeg hij haar en greep haar stevig bij haar zachte gewelfde buik. Intussen fluisterde hij zoete woordjes in haar oren terwijl zijn sterke ledematen het werk deden. Hijgend doorboorde hij haar met een flinke beweging en hij voelde haar schokken onder zijn lijf. Haar protest ging echter verloren onder zijn machtige lichaam.
Morgaro voelde langzaam het leven uit haar wegvloeien toen hij zijn grote geschubde klauwen uit haar buik trok, , gevuld met nog nalillende ingewanden gedrenkt in bloed. Knorrend van tevredenheid zette hij zijn vlijmscherpe tanden in het malse vlees en sleepte haar in bloed geweekte witte lijf naar zijn hol ….
okee, ik ben bezig met een illustratie bij dit verhaal eens zien...
Ik ga hem zo lekker op m'n gemakje lezen, maar dat belooft wat. 
Als je ze toch wil gebruiken, dan graag een komma erna. 
