Geplaatst 
Ik had het 1e hoofdstuk al een tijdje op mijn desktop staan.
het 2e hoofdstuk is er nog niet, komt wel
het verhaal is deels een waargebeurd verhaal en deels verzonnen.
een titel heb ik nog niet. dus als er suggesties zijn hoor ik ze graag.
ik ben benieuwd wat jullie er van vinden... ik hoor het graag!
Hoofdstuk 1.
Voordat ze eigenlijk had nagedacht, liep Anne de deur uit. Ze zou onderweg wel zien waar ze heen ging. Zolang ze maar weg was uit dat huis, dat vervloekte huis. Ze kon er nu echt niet meer tegen, het werd haar allemaal te veel nu. ''Eindelijk even rust'', zei ze tegen zichzelf en liep een smal straatje in. Het was winter en er lag een behoorlijke laag sneeuw
Anne had de sneeuw altijd geweldig gevonden. Nu vond ze er geen bal aan en schopte tegen een hoopje sneeuw aan.
Ze wou weg, weg uit dat huis, weg uit dit dorp, weg van alles. Anne wist waar ze heen wilde en pakte haar telefoon uit haar rechter broekzak. Ze begon een smsje te tikken maar al gauw stak ze haar mobieltje weer weg.
Dat kon ze niet maken, ze kon niet zomaar langs komen en doen of er niks aan de hand was. Waar was het mis gegaan tussen haar en Richard? Waarom moest zij zich ook zo achterlijk gedragen? Wat nou als hij inderdaad niet met dat andere meisje had gekust?
Er flitste nu zo veel door haar gedachten dat ze het zelf niet meer bij kon houden.
Ze zuchtte en pakte haar telefoontje wederom uit haar broekzak en begon te tikken: ''T spijt me zo enorm! Ben je thuis, wil je graag zien. XXX''. Kon ze dit doen? Was het wel goed wat ze deed? Het kon Anne weinig meer schelen en drukte op 'verzenden'.
Ze stopte haar mobieltje in haar jaszak, dan kon ze er makkelijk bij als ze een berichtje kreeg.
Ze trok haar muts wat verder over haar oren heen, ze voelde dat de wind er nog net onder door kon.
Het was rustig op de weg, bedacht ze zich ineens. Normaal is de straat waar ze nu loopt een van de drukste straten van het dorp.
Nu niet. 'Iedereen zal wel lekker binnen zitten. Ik geef ze groot gelijk', dacht Anne bij zichzelf.
"Wat zal ik doen? Zal ik zeggen dat ik niks meer met haar te maken wil hebben, of zal ik zeggen dat ze langs mag komen?''
Richard, die het smsje van Anne had gelezen, had meteen zijn beste vriend opgebeld."Ik weet het niet." Klonk het aan de andere kant.
"Hou je van haar?" Het was even stil, Richard vond het moeilijk om daar antwoord op te geven. Hij gaf om haar. Heel veel zelfs.
Maar of het ook echt houden van is, dat wist Richard niet. "Richard? Ben je er nog?" "Ja sorry. Ik weet het niet.
Ik geef heel veel om Anne, maar of ik ook echt van haar houd..." "Praat het goed. Laat haar langs komen en praat met haar." Was het antwoord van Daan. "Ik hoor het wel van je, moet hangen. Doei" en de verbinding werd verbroken. Richard kende Daan al bijna zijn hele leven. Ze waren dan ook elkaars beste vriend. Er was geen onderwerp waar ze niet met elkaar over praatten. Hij kon op Daan vertrouwen. Richard pakte zijn telefoon en verzond een smsje naar Anne.
"Anne, kom snel binnen meisje. Je zult het wel koud hebben." De moeder van Richard was nogal snel bezorgd. Het was een hele lieve vrouw. Soms was Anne jaloers, zij wilde ook zo'n moeder hebben. "Dank je." Antwoordde ze een beetje verlegen.
Zouden zijn ouders weten dat hij en Anne ruzie hebben gehad? En zouden ze nu doen alsof hun neus bloedde?
Of heeft hij er geen woord over gezegd? "Richard zit boven, loop maar snel door".
Anne bedankte de vriendelijke vrouw nogmaals en liep gehaast de trap op. Ze was zo opgewonden dat ze bijna de laatste trede miste.
Snel herstelde ze zich en keek naar de deur van Richards' kamer. Hij stond in de deuropening. Met zijn mooie blauwe ogen en zijn blonde haren. Hij had het shirt aan wat hij ook droeg toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Hij zag er goed uit. Ze had zich nog nooit zo gevoeld. Ze durfde niks te zeggen. Ook Richard zweeg en draaide zijn kamer in. Anne liep hem met een gebogen hoofd achterna. Toen hij eenmaal de deur dicht had gedaan, vloog Anne hem om zijn nek en begon te huilen.
