Bokt.nl

Citaat:

Terwijl de deuren van de winkel op slot werden gedaan, ging Simone bezig haar kassalade op te ruimen. Rondslingerende rommel gooide ze in de prullenbak en andere spulletjes legde ze in de lades waar het hoorde. Ze was blij dat de laatste klant al tegen 17:05 de winkel uitging en niet later. Ze had wel eens meegemaakt dat een klant pas na 17:30 de winkel verliet en dan was het echt erg lastig ook nog eens klantvriendelijk en behulpzaam over te komen, dacht ze grinnikend. ‘Kan ik de lade er afhalen?’ vroeg Simone aan de bewaker terwijl ze de kassa al aan het afmelden was. Ze kreeg een knikje van de bewaker en haalde haar lade eraf. Vlug wandelde ze naar het kassakantoor waar ze haar lade neerzette om deze te gaan tellen. Op het moment dat ze wilde gaan zitten, werd er op de deur geklopt. Ze stond weer op en keek op het schermpje van de bewakingscamera. Daar zag ze dat het haar collegaatje was. Ze deed de deur open en ging weer verder met het tellen van haar lade. Nog geen 5 minuten later kwam ook de bedrijfsleider binnen. Hij liep naar zijn stoel en pakte de administratie erbij. Even later was Simone klaar met het tellen van haar lade, gelukkig dat het bedrag klopte. Ze pakte de lade op en zette deze boven op de kluis terwijl ze vroeg of er nog iets was wat ze kon gaan doen in de winkel. De bedrijfsleider antwoordde ‘Het is genoeg geweest voor vandaag, het was een drukke dag. Ik zie je morgen wel weer.’ Simone pakte haar spullen en verliet het kassakantoor. Ze liep langs de kantine waar ze enkele collega’s tegenkwam. Ze wenste allen een fijne avond en verliet de winkel. Ze wandelde naar haar fiets en fietste naar huis.
Onderweg naar huis dacht ze na over de dag. Het was erg druk geweest in de winkel en ze had weinig pauze gehad. Ze hoopte dat het eten al klaar was, dan kon ze snel haar trek stillen. Er waren wel ontzettend veel vervelende klanten geweest, enkelen wilden producten terugbrengen en deden niet moeilijk maar sommige begonnen over klachten indienen en geld terug willen. Bij de ingang stond toch echt duidelijk dat ze geen geld teruggaven in de vorm van contanten. Sommige mensen kunnen echt niet lezen bedacht ze zich zuchtend. Al fietsend begon ze te grinniken, ze had toch een gekke klant gehad. Bij die klant waren de alarmpoortjes afgegaan toen hij er door heenliep met zijn aankopen en dus had ze gevraagd of hij even terug kon komen. Dat wilde hij nog wel, maar toen ze vroeg of hij zonder producten even door de poort wilde, begon hij toch een potje te vloeken. Hoe maakt je jezelf verdacht van diefstal? Juist ja, op die manier dus. Uiteindelijk toch gelijk gekregen en de klant kon even later met gedeactiveerd alarmpje in zijn kleding naar huis. Ze fietste de oprit op en stapte van haar fiets. De deur van de garage werd geopend nog voordat zij de deurklink kon aanraken. Verbaasd stapte ze naar achteren. De deur ging verder open en daar stond haar broertje met een envelop in zijn handen op en neer te springen. ‘Simone, Simone! Er is een brief voor je gekomen van het Amsterdams Fashion Institute! Je moet hem openen!’ Simone keek haar broertje verbaasd aan. ‘Waar heb je het over? Wat voor brief?’ Snel zette ze haar fiets in de garage en ging naar binnen. Daar hing ze haar jas op en legde haar tas weg voordat ze ging zitten en de envelop pakte.
Nog steeds verbaasd staarde ze naar de envelop. Haar broertje kwam aanlopen met de briefopener. ‘Doe toch eens rustig’ reageerde ze lichtelijk geïrriteerd op hem terwijl hij om haar heen stond te draaien. Ze pakte de briefopener aan en legde hem neer op tafel voor haar. De brief lag er naast. Wat zou er in de brief staan? Zou het haar toelatingsbrief zijn? Of een brief met informatie over de opleiding. Ze wist ondertussen niet meer wat ze al wel en wat nog niet had ontvangen. ‘Maak hem nu open’ zei haar broertje opgewonden, ‘misschien staat er iets in over je toelating!’ Simone twijfelde, moest ze brief nu al wel openen? Moest ze niet wachten tot een van haar ouders in huis was? En stel nu dat er in staat dat ze niet toegelaten wordt tot de opleiding? Wat moet ze dan gaan doen. Ze had zich nog niet eens georiënteerd op andere opleidingen, deze opleiding was gewoon het ding wat ze de rest van haar leven wilde gaan doen. Ze kon niks anders. Terwijl ze nog steeds diep in gedachten verzonken aan de keukentafel zat, kwamen haar ouders thuis. Op het moment dat ze de deur dicht hoorde vallen, schrok ze op en was ze direct weer terug in de normale wereld. Snel sprong ze overeind van haar stoel en rende richting de voordeur. ‘Mam, pap, kom snel! Hij is er, hij is er!’ riep ze enthousiast. Haar ouders keken elkaar aan en begrepen niet waar ze het over had. ‘Doe eens rustig en vertel ons eens wat er is, we snappen er nu niks van’ zei haar moeder terwijl die hoofdschuddend naar haar dochter keek. Terwijl Simone tot rust kwam, liepen ze naar de keuken en gingen daar zitten aan de eettafel. ‘Ik durf hem niet te openen, mam, wat nu als ze me bedanken voor mijn aanmelding en me vervolgens afwijzen?’ vroeg Simone aan haar moeder. ‘Moet ik hem soms voor je openen?’ antwoordde haar moeder. Simone dacht er even over na en kwam toen hoofdschuddend tot een besluit. ‘Nee, ik moet hem wel zelf openen. Hij is tenslotte ook aan mij gericht.’ Met bibberende handen pakte Simone de envelop van tafel. Haar vader gaf haar de brievenopener en keek toe hoe Simone klungelend de envelop probeerde open te krijgen. Na even te hebben geprutst ging eindelijk de envelop open en Simone zuchtte diep. Ze nam even een moment van rust en haalde vervolgens de brief uit zijn envelop. Er viel nog niets te lezen, want hij zat zo dichtgevouwen dat alleen haar naam en adres zichtbaar waren. Vlug vouwde ze hem open, maar hield haar ogen nog gesloten. Ze hield haar adem in en luisterde naar de reacties van haar ouders. Ze luisterde nogmaals, maar er kwam geen geluid. Ze opende haar ogen en keek haar ouders aan. Zij zaten elkaar aan te staren en af en toe staarden ze in de richting van Simone. ‘Wat is er?’ vroeg ze onrustig aan haar ouders. ‘Lees die brief nu maar gewoon!’ Haar ogen dwaalden van haar ouders af naar de brief. Trillend vouwde ze hem verder open en begon ze met lezen:

Geachte Simone Lucas,

Enorm bedankt voor uw aanmelding voor onze opleiding. We hebben van meer dan 250 aspirant studenten een brief ontvangen.

Met blijdschap kunnen wij u mededelen dat u bent ingeloot voor de studie Fashion and Design aan onze Hogeschool van Amsterdam.

Binnenkort zal u meer informatie ontvangen over de start van het nieuwe schooljaar en ook onze boekenlijst en materialenlijst.

Hopelijk tot het volgend schooljaar,

K.A. Schutte-Meuleman,
Studentenadministratie.

Simones ogen bleven hangen bij de woorden ingeloot. Vol ongeloof las ze de brief nog een keer. Toen keek ze haar ouders aan. In de ogen van haar moeder zag ze enkele tranen en ook haar vader was duidelijk ontroerd door dit nieuws. Voordat ze het wist had ook zij de tranen in haar ogen staan. ‘Ik mag naar Amsterdam! Ik ben ingeloot! Ongelofelijk!’ riep ze terwijl ze van haar stoel afsprong en haar ouders omhelsde. Haar ouders juichten met haar mee, zo blij waren ze voor haar. Ook zij wisten dat dit altijd al een droom was geweest van hun oudste dochter. Al toen ze nog maar 8 jaar jong was, werd het al snel duidelijk. Steeds als ze nieuwe kleren hadden gekocht voor Simone, waren de kleren binnen de kortste keren al weer aangepast, verknipt. Het duurde dan ook niet lang voordat ze met naald en draad in de weer ging en ook niet lang voordat Simone haar eerste kledingstuk had gemaakt. Vanaf haar tiende begon ze ook met het ontwerpen van allerlei tekeningen met daarop ideeën voor diverse kledingstukken, Haar moeder had wel eens een poging gedaan een idee uit te voeren, maar altijd bemoeide Simone zich er mee en kwam het nooit zover tot een goedgekeurd resultaat. In de jaren daarna bleef Simone bezig met het ontwerpen van kleding en het duurde dan ook niet lang meer dat het moment daar was en ze haar eigen kleding ging dragen. Vol trots kon ze antwoorden dat het haar eigen ontwerp was als mensen haar vroegen waar ze dat leuke shirtje of rokje gekocht had,
Even later pakte Simone de telefoon en begon ze vrienden en familieleden op te bellen met het goede nieuws. Elke keer dat ze het opnieuw vertelde aan de telefoon, leek het weer iets meer realiteit te worden. En op het moment dat ze haar tante aan de telefoon kreeg, stonden de tranen haar alweer in de ogen, nog altijd kon ze niet geloven dat, van alle aanmeldingen, zij een van de weinigen was, die toegelaten was tot de studie.