Bokt.nl

Citaat:

Een gezicht of een schaduw, een snelle flits ja echt.
Het is daar net geweest, een meisje met een vlecht.
Het is heus geen verbeelding, ze was echt geheel daar.
Ik kan haar niet meer vinden, maar ’t was duidelijk haar.
Geen heden dat zij heeft, verdwenen in de toekomst.
Geen verleden dat zij heeft, vergaan met haar bestaan.
Een spokige verschijning, een geest die almaar zwerft.
Haar vader of haar moeder, van wie heeft ze ’t geërfd?
Het meisje dat is zonder naam, enkel dat gezicht.
Geen karakter is van haar bekend, al zijn vele al gezwicht.
Geen leven voor dit meisje, geen leven dus geen hoop.
Enkel heel de grote vlucht, ze is altijd op de loop.
Dan zie ik plots het meisje, in haar hele staat.
Aan het vlechten in haar haren, je weet wel hoe dat gaat.
Ontspannen in haar lijfje, vlechtend in één maat.
Nog steeds aan het vlechten, op een stenen plaat.
Ik knipper met mijn ogen, en weg is ze nou weer.
Het meisje met de vlecht, tot de volgende keer.
Ze zal hier altijd blijven, geen tijd die aan haar pint.
Een schaduw of gezicht, er is niet dat haar hier bind.
Toch blijft ze hier rondzwerven, als een geest in het daglicht.
Zichzelf steeds verbergend, er zijn al vele voor gezwicht.
Maar niemand kan haar vinden, het meisje met de vlecht.
Toch weet ik het heel zeker, daarnet was ze daar echt.
De steen is van geen kwaad bewust, doods zoals het is.
Niemand zal ooit weten, hoe erg ik haar al mis.
Het meisje zonder naam, zodat ik niet kan vragen.
Het meisje zonder licht, dat niet meer op zal dagen.
Het meisje dat daar was, zal hier nog vaak zat zijn.
Het meisje dat ik zag, was de kleine Jassemijn.
Verminkt voor heel haar leven, dat vindt zij niet zo fijn.
Daarom zal zij altijd, de geest van dit dorp zijn.

Citaat:

''Wie is dat wezen in het zwart gehuld? Een man, een vrouw, het is niet bekend. Haren nog net niet zo wit als sneeuw, naast sneeuw, maar anders is het verschil onzichtbaar, hangend tot net voorbij de schouders.
Ogen bijna net zo bleek als de haren. De ijsblauwe glans die aan de randen zit geeft het een spookachtige verschijning. Of het pupillen heeft is niet te zeggen, overdag niet te zien, ’s nachts is het niet te vinden.
Een smalle kaak, met licht zichtbare jukbeenderen, maar glad als een aal. Met dunne spitse lippen, bijna blauw gekleurd, alsof het koud is. Er steken twee kleine scherpe hoektanden net over, te klein voor een vampier, te groot voor een mens.
De neus klein en spits, met grote neusgaten, die met spanning wijd geopend zijn, alsof de spanning op te snuiven is.
Oren die van boven spits zijn, elvenoren zouden sommige mensen zeggen, smalle platte oorschelpen, bijna geen oorlel, maar daar wel een klein knopje in, zwart. Een zwart steentje, glinsterend en gehoekt, gehouden in zilveren houdertjes en zilveren sluitingtjes.
De huid is getint, niet bruin niet blank, niet te vangen in een naam. Ook is hij egaal glad, enkel een rimpeltje wanneer er een zeldzame glimlach verschijnt. Geen vlekjes geen beschadigingen, is het wel menselijk?''