Geplaatst Heb in crea bui een heel klein stukje geschreven het is een begin van een verhaal waarvan ik nog niet weet wat het gaat worden, maar wil graag over dit ieniemienie stukje wat gedachte's horen, vind je het dikke prut of interessant of wat ook laat even weten :p
Tips altijd welkom, kritiek ook
Het is de eerste keer dat ik uberhaubt iets geschreven heb..
Hier komt tie dan:
Zwart en koud, geen liefde alleen maar pijn. Ik kan nog denken! Dat betekent dat ik er nog ben,toch? Ik leef nog, al vraag ik me af of de dood op dit moment niet prettiger, meer rustgevender zou zijn.
Ik trok mijn dekbed om me heen en liep naar de zware zwarte gordijnen, trok ze open en knipperde met mijn ogen tegen het scherpe licht van de zon die door het raam naar binnen scheen. Ik gromde van binnen, dit weer past absoluut niet bij mijn humeur, het zou donker en regenachtig moeten zijn met de wind gierend om het huis daarover nadenkend besloot ik dat het weer toch klopte aangezien voor mij niets ooit gaat zoals het zou moeten.
Wat een verschil met een jaar geleden toen alles nog geweldig leek, mijn leven precies zoals ik het wilde, gelukkig en warm, genoeg andere mensen die me erom benijde, en nu? De mensen zullen wel blij zijn, mijn perfecte leventje blijkt uiteindelijk toch net zo teleurstellend als hun eigen miezerige leven.
Ik kon het nog steeds niet helemaal bevatten, natuurlijk zou het anders zijn geweest als hij het gezegd zou hebben maar helaas is dat bij mij niet nodig, ik weet wat anderen denken, ik lees de gedachte van anderen alsof ze het me toefluisteren. En ik kan er niets tegen doen zelfs al zou ik het niet willen horen, het is er altijd als een soort achtergrondmuziek alleen dan een stuk irritanter.
Maar dat ben ik, door juist dat deel van mij ben ik zoals ik ben, oke op dit moment was ik liever helemaal niemand geweest maar over het algemeen ben ik best tevreden over mezelf.
Met een flauwe glimlach op mijn gezicht dacht ik terug aan hoe het was voordat alles veranderde.
‘Chris’ hoorde ik mijn moeder vanuit de keuken roepen, ik ruilde mijn dekbed om voor mijn badjas en liep de trap af richting badkamer. ‘Chris’ hoorde ik mijn moeder nogmaals en dit keer een stuk geïrriteerder roepen. ‘ja’ snauwde ik terug. ‘Kom eens naar beneden’
Oke dit is alles wat ik heb tot nu toe, en in mn hoofd een aantal ideetjes hoe het verder zou kunnen gaan maar nog niets concreets, laat me ajb weten wat je ervan vind.
