Bokt.nl

Citaat:

De zon had de aarde nog niet verwarmd met zijn stralen. Maar mijn ogen waren al wijdt open starend naar de muur. Mijn spieren brandde. Ik rolde op mijn zij om verder te slapen. Het brandende gevoel hield me wakker. Voorzichtig stapte ik uit bed. Verduft staarde ik naar een foto. Een klein jongetje stond vrolijk naast zijn broer. Zijn blauwe ogen twinkelde van trots terwijl hij een klein trofeetje omhoog hield. De spiegel liet diezelfde twee blauwe ogen zien. Maar de twinkeling was verdwenen. Alleen een kille leeg blik bleef over. Ik keek op de klok, vijf uur s’ochtends. Gapend pakte ik een boek en liep na beneden. Het was volledig stil. Zelfs de vogels hadden hun lied nog niet laten horen. Vermoeid sloeg ik het engels boek open. Ik had geen idee waar het over ging. De teksten waren lang en geestdodend. Twee twinkelende oogjes leidde me af. Ik keek naar de deur. Melleny was er verschenen. Het kleine meisje hield haar teddybeer dicht tegen zich aan gedrukt. Op het eerste gezicht zou je niet zeggen dat ze mijn zusje was. Haar blonde haar stond in contrast met het zwart van mij. Haar ogen waren dan wel blauw. Maar die van haar twinkelde nog net zoals als die van mij deden zo’n acht jaar
geleden. Ik wou dat ik ook het blonde haar van mijn moeder had geërfd. Maar helaas was ik met de vloek van mijn vaders zwarte haar opgescheept. Ik haatte het. ‘Hee, wat doe jij nu al op?’ Ze bracht de teddybeer voor haar mond zodat haar woorden moeilijk verstaanbaar waren. ‘Ik kon niet slapen en toen hoorde ik geluid dus dacht ik dat jij wel benden zou zijn.’ Ik gaf haar een kus en liet haar op mijn schoot zitten. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze direct. ‘Engels maar daar ben ik klaar mee als je wilt mag je me wel helpen met geschiedenis.’ Melleny rende gelijk naar de boekenkast om het boek te halen. Daarna plofte ze weer neer en begon langzaam te lezen. Slim dat ze was voor een negenjarig meisje. Ik onderbrak haar af en toe wanneer ze een woord volledig verkeerd zei. De tijd ging zo langzaam voorbij. Het duurde niet lang voordat de klok zeven uur sloeg. ‘Ga je maar aankleden dan ga ik wel een ontbijtje maken.’ Melleny stopte het boek in mijn tas en liep daarna gehoorzaam de trap op. Ik keek naar de flessen die nog in de keuken stonden. Het brandende gevoel van woede raasde door me heen terwijl ik de flessen in de container smeet. Het eerste eitje moest voor mijn woede leiden. Mijn greep werd hem net iets te veel. Ondanks dat ik nou nog meer troep had om op te ruimen daalde er een kalmte over mij neer. Toen Melleny benden kwam stond het ontbijt al keurig netjes klaar. Melleny drukte me een borstel n mijn handen. ‘Wil je mijn haar doen? Ik wil graag vlechtjes want we hebben de schoolfoto.’ Ik keek verdwaasd op. ‘Zie ik eruit of ik kan vlechten? Waarom vraag je het mam niet.’ Maar toen herinnerde ik me dat ze nachtdienst had gehad en nog sliep. Ik lachte en pakte een stiekje. ‘Zitten en stil blijven.’ Commandeerde ik. Ze ging netjes met haar benen over elkaar zitten. ‘Vergeet je eten niet.’ Ik duwde het bord onder haar neus en keek haar streng aan. Wat moeilijk ging toen ik haar zo netjes zag zitten. Ik kon gewoon niet streng tegen haar zijn. Logisch dat ik me steeds van dit soort onzinnige dingen om mijn hals haalde. Het was even hard nadenken voordat ik me weer herinnerde hoe je vlechten moest leggen. Maar na veel prutsen kwam ik er toch aardig uit. ‘Cay, heb je het ontbijt al klaar?’ Een schriele ingevallen vrouw stond in de deuropening. Het was mijn moeder. Ik was verbaasd dat ze nu al op was. Ze zag er vermoeid uit. Haar ogen leken wel blauw geslagen zo dik als haar wallen waren. Ik gaf haar een bord aan. En ging naast haar zitten met mijn eigen bord. ‘Waar is het ontbijt voor je vader? Dan kan ik het naar boven brengen.’ Ik proestte even, met moeite probeerde ik om mijn ei binnen te houden. ‘Waarom? Hij wordt toch pas over een paar uur wakker. Tegen die tijd is het eten al lang koud.’ Mijn moeder keek me met haar doordringende ogen aan. En ik gaf toe zoals ik altijd deed. Traag en met tegenzin liep ik de trap op. En zette tenslotte mijn ontbijt naast het bed. Ik wachtte met praatte tot dat ik weer in de deuropening stond. ‘Pa, je ontbijt staat naast je bed.’ Hij antwoordde met een lage grom. Benedengekomen had mijn moeder nog meer leuk nieuws te brengen. ‘O Cay, Je kunt mijn auto vandaag niet gebruiken ik moet zo weg.’ Ik had betere ochtenden gehad. ‘En hoe kom ik dan ooit op tijd op school als ik Melleny nog naar school moet brengen?’ Mijnmoeder pakte een briefje en begon te pennen. Daarna schoof ze het naar mij toe. Ik ging de laatste tijd wel erg vaak naar de dokter viel me op. ‘Kom Melleny je zult wat eerder naar school toe moeten.’ Melleny greep snel haar schooltas. Ze pakte mijn hand vast terwijl ik naar mijn fiets liep. Ik fietste zo snel als ik kon maar tegen de tijd dat ik Melleny op school had afgezet was het al acht uur en kwart over acht ging de bel. Het was minstens nog een half uur fietsen als ik doorfietste. Vermoeid kwam ik half negen op school. De laatste persoon op het schoolplein deed net de deur acht zich dicht. Met hangende schouders liep ik door het koude witte gebouw. Het was altijd onaangenaam om hier te lopen. Alles was hier zo kil. Bij mijn klas aangekomen zag ik dat de leraar al voor de klas stond te praten. Ik deed de deur zachtjes open en probeerde onzichtbaar naar de leraar te lopen om mijn briefje te geven. Natuurlijk was ik niet onzichtbaar dat was ik nooit. Iedereen lette op iedere stap die ik zette. Net alsof ik ergens een mes vandaan zou halen en ze allen met de dood zou bedreigen. Naar het briefje gegeven te hebben dook ik snel naar mijn eigen hoekje waar ik niemand in de weg zat. Wat later hoorde ik Jessica mijn naam noemen. Ik keek op. Nieuwsgierig naar wat ze nu weer voor een roddel hadden bedacht. Ik had in al die jaren nog nooit een roddel gehoord die ook maar iets van waarheid bevatten. Misschien dat Jessica nu wel iets had uitgevonden. Tot mijn verrassing zag ik dat ze met een nieuw meisje praatte. Ze zag er nogal slordig uit, maar dat ontnam niet dat ze een natuurlijke schoonheid over zich had. Ik richtte me weer op mijn huiswerk om erachter te komen dat ik meer dan een hoofdstuk achter liep. De lessen verliepen hetzelfde als altijd. Ook het nieuwe meisje kon de klas niet in rap en roer brengen. Uiteindelijk ging de bel. Het duurde nog twee uur voordat het pauze was. Ik was blij toen die ook afgelopen waren. Zuchtend liep ik naar buiten toe. Het zonnetje scheen heerlijk. Misschien dat ik vanmiddag wel een spelletje met Melleny kon doen. Ik keek rond naar de mensen. Het was bijna zielig om te zien hoe iedereen zich bij elkaar schoolde, maar ondertussen een hekel hadden aan de persoon die zij hun beste vriend noemde. Zulke vriendschap kon mij gestolen worden. Misschien een reden waarom ik hier alleen tegen het hek aan leunde. Ik zag het nieuwe meisje ook naar buiten komen. Ze zag eruit alsof ze uit een gaskamer kwam en sinds jaren voor het eerst weer frisse lucht in kon ademen. Als snel stond ze er ook bij als een verdwaalde ziel die geen idee had waar ze eigenlijks heen moest. Ik zette me af om naar haar toe te lopen. Misschien had ik dan eindelijk het geluk een normaal persoon te ontmoeten. Maar een hoge stem deed mij bevriezen. Het was Jessica die een paar tafels verder op zat. Ze zwaaide en schreeuwde naar het meisje die al even verbaasd keek al ik. Ze keek een kort moment om zich heen en bond toen snel haar haar op. Vervolgens liep ze naar de tafel toe. Hoe kon ik ook zo dom zijn om te denken dat zij anders zou zijn, dat zij normaal zou zijn. Nee, ze was net zo oppervlakkig als iedereen hier. Het ging haar niet om vriendschap alleen om status. Ze zocht in ieder geval de juiste mensen op. Ik leunde weer tegen het hek in de hoop dat niemand door zou hebben dat ik een actie had gemaakt om haar aan te spreken. Nu ik toch niks beters te doen had kon ik er net zo goed voor zorgen dat mijn engels achterstand iets kleiner werd. Dus pakte ik mijn boek en sloot me weer volledig af van mijn omgeving.

De laatste uren streken voorbij. Ik probeerde goed bij te blijven maar bij ieder vak werd mijn achterstand groter, en we hadden niet veel tijd meer of de toetsen zouden beginnen. Ik had geen idee hoe ik dat zou moeten halen. Na het laatste uur voelde ik me doodop. Al mijn spieren vonden het ook we genoeg en het fietsen ging stug en traag. Melleny stond samen met de juf voor de ingang te wachten. Haar vlechtjes waren bijna volledig uit gezakt. Daar moest ik toch maar is op oefenen. Ik keek op mijn horloge om te zien hoe laat het was. Vier uur vertelde de wijzers. Ik schrok. Het verbaasde me dat ze nog bij de ingang stonden. Ik was al drie kwartier te laat. Haastig liet ik mijn fiets tegen de heg vallen en kwam naar Melleny toe gelopen. Die trok vrolijk aan de juffrouw haar mouw. ‘Kijk daar is mijn broer! Ik zei toch dat hij zo wel zou komen. Hij vergeet mij nooit.’ De leraar keek me even aan. Ze schudde afkeurend haar hoofd. Ik zou hetzelfde hebben gedaan als er een kindje zolang op iemand had gewacht. ‘Hallo mevrouw, ik ben Cay.’ Stelde ik me voor. De juffrouw keek me strak aan. ‘Ik ben juffrouw Anneke, ik had al naar jullie huis gebeld maar er nam niemand op.’ Dat verbaasde mij niks tegen deze tijd zou mijn pa wel moeite hebben met het vinden van de telefoon en mam was werken. ‘Klopt er was ook niemand thuis, ik zou haar gelijk na school ophalen.’ De vrouw keek me nog even afkeurend aan en sprak toen verder. ‘Als het vaker een probleem geeft om haar op te halen dan kan ik wel wat regelen.’ Het was aardig van haar om zo’n aanbod te doen, maar als er daadwerkelijk ooit vreemde mensen voor de deur zouden staan had ik een probleem. ‘Dat is erg aardig van u maar het zal niet meer voorkomen.’ Ookal zou ik er de laatste uren voor moeten spijbelen. Ik pakte Melleny’s hand vast om weg te lopen ‘Kom dan gaan we.’ Ze huppelde naast me wat me meteen weer in een betere stemming bracht. .‘Het is een heerlijke dag, wil je misschien eerst nog wat anders doen voor we naar huis gaan?’ Ik keek Melleny bijna smekend aan. Ik zou het zelfs niet erg vinden om met de poppen thee te drinken in de middag gloed. ‘Ja! Dat vind ik leuk, wil je me leren voetballen.’ Typisch Melleny gedroeg zich altijd netjes als een dame maar zodra ze de kans kreeg om een smerig spelletje te spelen stond ze meteen vooraan. ‘Dat is goed, dan haal ik wel even de bal.’ Thuis aan gekomen liet ik Melleny achter bij de fiets dat was al tijden een gewoonte. De deur stond nog open. Binnen was het een zooitje zoals gewoonlijk. Ik keek even in het rond maar nergens was ook maar een teken van leven. Snel stopte ik de sleutel in de kast deur en griste een oude voetbal eruit. Ik sloot het huis weer netjes af toen ik wegliep. Het zou nog wel even duren voordat er weer iemand thuis kwam. Melleny en ik liepen samen naar het veldje. Er hingen nog wat oudere jongens rond. Jongens die dachten dat ze boven aan de voedsel keten stonden maar wanneer het er echt op aan kwam verstopte ze zich liever onder de stenen. Ik keek even grijnzend naar de jongen met het bruine lange haar. Hij deinsde direct achteruit en daar had hij ook een goede reden voor aangezien onze eerdere ontmoeting minder plezierig was geweest. Ik had de rest van de jongens helaas nog niet het begrip respect geleerd. En al snel begonnen er een paar pesterig te roepen. Melleny drukte zich wat dichter tegen me aan. ‘Rustig maar ze zullen ons niks doen, gewoon negeren.’ Voor de zekerheid bleef ik wel aan de andere kant van het veldje. Eerst gingen we gewoon wat over tikken. Maar als snel was Melleny wel in voor wat ruigers en maakte we er een duelletje van. Natuurlijk liet ik Melleny winnen maar ze hoefde niet bang te zijn dat ik het haar te makkelijk zou maken. Soms was zij zelfs iets te lomp. Ik liet een kreetje ontsnappen toen Melleny hard tegen mijn schenen aantrapte in plaats van de bal. Daar zou weer een mooie blauwe plek komen. Ik toverde een lach op mijn gezicht toen Melleny me bezorgd aan keek. ‘Je gaat toch niet naar je tegenstander kijken wanneer je vrij spel heb, Hup scoren.’ Zei ik tegen haar terwijl ik de pijn verbeet. Dat liet ze zich niet twee keer zeggen. De bal had het goal al bereikt voor ik me kon om draaien. Melleny sprong blij op en gaf nog een extra trap tegen de bal die net wat harder ging dan dat ze had verwacht. De bal vloog door de lucht en belandde onder het rek waar de jongens lachend op zaten. Meteen sprong een lange slungelige jongen eraf en pakte de bal op. ‘Melleny blijf hier staan.’ Beval ik haar iets harder dan mijn bedoeling was. Melleny kroop ineen en mompelde wat, dat veel op sorry leek maar bleef wel netjes staan. Ik liep naar de jongen toe en probeerde mijn gezicht met alle moeite vriendelijk te houden. ‘Mag ik de bal terug?’ De jongen grijnsde alleen maar. Net toen ik het nog een keer wou vragen trok hij zijn mond open. ‘O bedoel je deze’ Hij liet het ding even op zijn vingers spinnen. ‘Ja, die ja, kan ik hem terug krijgen?’
‘Laat me even denken.’ De jongen wreef met zijn vingers over zijn kin net of hij heel hard zat na te denken. ‘Nou weet je volgens mij heb ik deze bal eerlijk gevonden dus waarom zou ik hem terug geven?’ Ik had niets anders verwacht, stelletje kleuters dat niks beters te doen had dan de minderheid onderdrukken. Ik voelde mijn vuisten spannen en stopte ze maar snel in mijn zakken. Ze zouden het alleen maar geweldig vinden wanneer ik uit mijn vel zou springen. Ik probeerde de trilling in mijn stem te onderdrukken. Dat was moeilijker dan dat ik ooit had kunnen denken. ‘Kom op zeg, Het is een oude verrotte bal wat moeten jullie ermee?’ De andere jongens waren ook naar beneden gekomen. Ik wist dat ik ieder woord wat ik sprak zorgvuldig moest kiezen want als ik ze echt op stang zou weten te jagen was ik zwaar in de minderheid. Alleen de jongen met het lange bruine haar was veilig op het rek blijven zitten. ‘Weet je wat omdat je blijkbaar nogal gehecht aan de bal bent zullen we er een spelletje mee doen. Ik schop hem weg en jij mag hem halen.’ Ik keek even rond en snapte niet echt wat daar zo erg aan was. ik wist zeker dat ik ze eruit zou rennen dus die bal had ik op deze manier zo terug. Zodra ik mijn toestemming had gegeven legde hij de bal neer. Even kriebelde het me om hem zo voor zijn voeten weg te pakken. Maar dat zou betekenen dat ik bont en blauw thuis zou komen of erger. De jongen nam een aanloop en trapte de bal weg. Een stuk harder en verder dan ik had verwacht. Hij ging over de heg heen die het speelveldje af scheidde van de nog onbekende wereld voor mij. Ik draaide me om, om de bal te gaan. Ik hoorde de jongens achter me nog lachen en wat na roepen. ‘Ik hoop voor je dat je je zwembroek bij je hebt.’ Even keek ik om niet begrijpend waar ze het over hadden. Toen seinde ik Melleny om met me mee te komen. Ik klom over het hek heen dat als een scheidingslijn tussen de twee gebieden stond. Al snel begreep ik hun opmerking . Er lag een groot meer achter het veldje. De bal dobberde vrolijk in het midden. Chagrijnig zocht ik naar een lange stok. Maar nergens was er ook maar een die tot meer dan twee meter van de kant reikte. Het water zag er absoluut niet uitnodigend uit. Het was troebel en ik wou niet weten wat er allemaal was in gedumpt. Ik keek bedenkelijk naar de duistere diepte. Er waren weinig dingen die mij twijfels gaven maar water was er een van. Na er bijna in te zijn verdronken bleef ik er liever een eind bij uit de buurt. Melleny’s gezicht verscheen in mijn gedachte. Ik mocht haar niet teleurstellen omdat ik een beetje bang voor water was. Moedig schopte ik mijn schoenen uit en trok mijn shirt uit. Het was gelukkig nog warm zat en het was hier onbewoond dus niemand die mij zou zien. Voorzichtig stak ik mijn voet in het water. Het was koud de vloer voelde glibberig. Er bewogen dingen om mijn voeten heen klaar om me de diepte in te sleuren, Die gedachte probeerde ik zo snel mogelijk uit te bannen. Toen ik tot mijn middel in het water was besloot ik te gaan zwemmen. De bal liet zich niet gewillig mee nemen en zwom op ieder klein golfje die ik maakte weer een beetje verder weg. Eindelijk had ik hem te pakken. Als een gek zwom ik weer naar de kant zowat uit het water springend. Ik had het overleefd en de diepte moest nog maar even wachten voor zijn prooi. Nahijgend trok ik mijn broek en shirt aan. Die plakte beide vies aan mijn vlees. Daarna strompelde ik ongemakkelijk terug naar Melleny die nog steeds netjes stond te wachten. Ze keek me vragend aan maar mijn blik maakte haar duidelijk dat ze niks mocht vragen. Thuis aangekomen was de deur gelukkig nog steeds op slot. Ik stuurde Melleny direct naar haar kamer en begon aan mijn dagelijkse taak om het huis er weer een klein beetje leefbaar uit te laten zien. Voor het eten maken hoefde ik me niet te haasten, Mam en pap zouden toch nog lang niet thuis zijn. Koken was onderhand geen probleem meer voor mij en Melleny was het type kind dat alles at wat haar voor geschoteld werd. Het was eindelijk weer eens een rustige avond daar had ik naar verlangd.

Citaat:

Scheldend en schreeuwend werd ik uit bed getrokken. Mijn pa keek me ziedend aan. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Het enige wat ik kon was hem verward aankijken. Hij stamelde wat over ontbijt. Verward keek ik hem aan was daar nou alle drukte om omdat het ontbijt nog niet klaar stond. Ik trok mezelf mompelend los. ‘Ja ja als je even geduld heb dan ben ik zo klaar.’ Als snel begon hij weer te schreeuwen. ‘Als het niet over vijf minuten klaar staat ben ik te laat voor werk!’ Was hij nou helemaal gek geworden mijn wekker was nog geeneens afgegaan en dat betekende dat hij nog zeker twee uur de tijd had voor dat hij naar werk hoefde. De klok wekte me uit mijn dromen. Kwart over acht. Ik moest door mijn wekker zijn heen geslapen rond ding dat het ook was. Snel rende ik naar beneden en maakte een snel en simpel ontbijt klaar. Mijn vader pakte het aan en verdween door de voordeur. Moeder lag nog te slapen zij was die avond ervoor niet voor twee uur thuis geweest.
Snel trok ik mijn zusje uit bed en propte haar in de auto. ‘Eet je broodje onder weg maar op .’ zei ik terwijl ik het broodje in haar handen duwde. Ze was nog net op tijd op school anders had het nog wel eens met een huisbezoekje kunnen eindigen. Snel reed ik door naar mijn eigen bestemming. Maar de stoplichten waren niet goed gestemd vandaag. Ongeduldig tikte ik op het stuur tot dat ik eindelijk door mocht rijden. Het eerste uur was al zowat afgelopen toen ik eindelijk arriveerde. Rustig liep ik naar de klas, het had nu toch geen zin om me te haastte. Ik maakte me meer zorgen over hoe ik me baas ging meldde dat ik vrijdag weer twee uur moest nakomen en daarom wat later zou moeten beginnen. Een ding was zeker hij zou er niet blij mee zijn. De bel ging net toen ik bij de klas aankwam. Ik sprong achteruit toen er een gedaante voor mijn neus verscheen. Het was het nieuwe meisje. Ze zag er anders uit dan gister. Haar gezicht was omringt met wilde krullen. Haar ogen leken donkerder en groter dan voorheen. Ik moest eerlijk toegeven dat ze er nog beter uitzag dan eerder. Ik bleef een tijdje in haar blik hangen. Haar ogen zagen er zo uitnodigend uit. Ze mompelde wat onverstaanbaars en glipte langs me heen, daarna verdween in de mensenmassa. Ik staarde haar na. Ze geloofde vast en zeker alles wat de mensen hier over me zeiden. Mevrouw Evers seinde dat ik binnen moest komen. Ik probeerde onschuldig te kijken. ‘Kom binnen, Ik hoop dat je een goede verklaring hebt voor je afwezigheid of heb je weer een doktersbriefje?’ Ze probeerde streng te kijken. Maar ze had altijd al een zwak gehad voor mijn blik. ‘Het spijt me mevrouw, Maar ik heb geen doktersbriefje. Ik ben door mijn wekker heen geslapen.’ Ik probeerde haar nog iets onschuldiger aan te kijken. Ze sloot haar ogen nadenkend. Misschien had ik de schade dan toch kunnen beperken. ‘Cay, Voor deze ene keer zal ik je laten gaan. Maar de volgende keer zit je in de problemen! En laat nu je huiswerk maar zien.’ Ik liet mijn huiswerk netjes zien. Ik had me gister dood gewerkt om mijn achter stand in te halen. ‘Prima, heb je nog vragen?’ Ik schudde mijn hoofd. En draaide me om. Deze ene keer laat me niet lachen volgens mij kwam ik er iedere week minstens een keer vanaf. Ik besloot een te laat bonnetje te halen voor wiskunde zodat ik niet naar de les hoefde te gaan. Leuk waren die mollen in het systeem. Mijn maag gaf het sein dat het tijd was voor ontbijt door luid te gaan knorren. Ik drukte mijn hand er tegenaan om het te laten stoppen maar dat wilde niet baten. Buiten plofte ik op het eerste en beste bankje dat vrij was. Het brood smaakte droog en was moeilijk door te slikken. Door het raam op de tweede verdieping kon ik mijn wiskunde klas zien. Ze waren allemaal druk aan het pennen. Ik was blij dat ik nog even van het zonnetje kon genieten. Ik ontspande al mijn spieren. Slaap drong zich aan. Ik merkte nu pas hoe uitgeput ik was van alles. Dus sloot ik mijn ogen, Het zonnetje liet me al snel in het land van de dromen belandde. Mijn rust werd verstoord door het irritante tringen van de bel. Geïrriteerd keek ik naar mijn horloge. Even volledig de tijd kwijt. Naar me weer hersteld te hebben greep ik mijn tas en snelde me naar het volgende uur. Mijn korte middagdutje had me nog slaperiger gemaakt. Ik was blij toen het laatste uur voorbij was ookal moest ik nog werken. Het cafeetje de Zuupschuut stond er nog altijd uitnodigend bij. Er zaten nog geen leerlingen. Dat was in ieder geval een gelukje zij waren meestal het vervelendst. Vooral als ze deden of ze je vrienden waren alleen maar om een gratis drankje te krijgen. David gooide me mijn shirt aan. Hij was mijn collega en aangezien meneer Schuurmans, de eigenaar van de kroeg, zich nooit liet zien runde wij samen zo’n beetje de kroeg. ‘En beloofd het nog een beetje een druk dagje te worden?’ David haalde zijn schouders op. ‘Vast niet, het is nog geen weekend hè?’ Ik keek de rekken na of er genoeg was. Daar was ook niks meer aan te doen. Dan maar schoonmaken. Na een uur niks te hebben gedaan kwamen de eerste klanten een paar oude luitjes die zich lam zopen om in miserabele leven te kunnen vergeten. Voor de rest van de dag gebeurde er eigenlijks niets meer. Verveelt stond ik aan de bar. Ook David vond er niet veel aan en om zes uur besloten we de tent dicht te gooien. Twee uur eerder dan we eigenlijks weg mochten maar zolang meneer Schuurmans niet kwam controleren was er niets aan de hand. Op mijn gemakje fietste ik naar huis. Mijn moeder keek me vreemd aan toen ik al thuis was. ‘Moet jij niet werken?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘We zijn eerder gestopt omdat er toch niemand was.’ Ze gaf me geen antwoord meer maar richtte zich weer op het eten. Een sterke geur bedwelmde me. Snel draaide ik me om en zag dat mijn vader in het huis was verschenen. Hij gromde wat naar me. Ik had geen idee wat hij zei. Maar hij was er niet tevreden mee dat ik hem niet hoorde. Ik voelde hij hoe zijn vuist sloot om mijn kraag. ‘Wat moet jij hier, hoe kom ik nu aan mijn geld?’ schreeuwde hij. ‘Ik haal wel wat meer uit de kassa.’ Bracht ik uit terwijl mijn adem stokte. Hij liet me weer los. ‘Mooi dan kon je nu de troep hier opruimen.’ En hij duwde me de keuken uit. Daar kwam ik goed vanaf. Snel begon ik alles op te ruimen. Ik lag ’s avonds vroeg op bed. Zodat ik mijn vader geen kans gaf als nog uit zijn slof te schieten. Tot mijn verbazing kwam ik er de hele week zonder kleerscheuren vanaf. Blij dat tot nu toe alles goed verliep ging ik vrijdag weer werken. Het duurde niet lang of de eerste groepen leerlingen kwamen al snel. De meeste zaten bij mij in de klas. ‘Ik ga wel.’ Ik pakte het schrijfblokje van de bar en liep naar het stel toe. ‘Heee Kay!’ riepen er een paar veel te uitbundig. ‘Je zult gewoon moeten dokken, Richard.’ Begon ik zodat ze verder geen moeite hoefde te doen om te slijmen. Richard sloeg balend met zijn vuist op de tafel. ‘Nou ja, doe dan maar voor ons allen een biertje.’ Ik gooide het briefje naar David die begon het meteen klaar zette. ‘Ze proberen het altijd nog hè? Om aan gratis drank te komen.’ Ik pakte het dienblad aan en knikte als antwoord. De jongens liepen te klote met de bieronderzettertjes. ‘Alstublieft, Jullie biertjes.’ Ik liep weer naar achter. David stond al klaar met een drankje voor ons. Ik plofte op een bar kruk neer die we in de bar hadden gezet. ‘We moeten nog is gaan tennisen he Cay.’ Dat had ik al een tijd niet gedaan. Ik begon me af te vragen om mijn tennis racket onderhand niet aan diggelen lag. ‘Als ik mijn tennisracket kan vinden.’ Mompelde ik. De deur ging weer opende. Mijn nieuwsgierigheid maakte het dat ik om de hoek keek. Mike kwam binnen met een ander meisje. Tot mijn verbazing bleek het het nieuwe meisje bij mij op school te zijn. Vast zijn nieuwe scharrel dacht ik bij mezelf. Het duurde niet lang of ook Jessica, Ellie, Angela en al die andere kwamen binnenzetten. . ‘Moet je niet naar de nieuwe klanten toe?’ vroeg David toen ik geen aanstalten leek te maken om ze te gaan bedienen. ‘Ga jij maar ik heb geen zin.’ David schudde zijn hoofd. ‘Echt niet mijn zusje zit erbij, dan ben ik bijna gedwongen een gratis rondje te geven.’
‘Steen, papier, schaar?’ David hief zijn vuist al op. ‘Steen, Papier, Schaar!’ Ik moest het afleggen met mijn papier tegen zijn schaar. Met tegenzin pakte ik een schrijfblokje en liep naar het tafeltje toe. Ik probeerde een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het deed pijn aan mijn wangen om steeds zo te moeten kijken. ‘Wat zal het zijn.’ Iedereen bestelde hetzelfde als gewoonlijk dus het was niet echt moeilijk. En Ellie stond zoals gewoonlijk naar me te staren alsof ik misvormd was of zo. Ik schraapte mijn keel om haar weer bij positieven te krijgen. Ze keek geschokt op. En praatte daarna zo snel dat ik er helemaal niks van verstond. Dus schreef ik maar gewoon hetzelfde op als wat ze altijd bestelde. Daarna liep ik naar de andere tafel om hun ook nog een keer te vragen. Ik keek naar Mike en mijn glimlach verdween. Ik had al te vaak ruzie met die gozer gehad om nog een vriendelijke glimlach aan hem te geven. ‘Wat kan ik voor jullie doen?’ vroeg ik zo koud mogelijk. Ik zag haar onzeker heen en weer schuiven. Het was niet mijn bedoeling om haar ongemakkelijk te laten voelen. Waarom trok ik me er eigenlijks iets van aan. Het was maar zo’n oppervlakkig tutje. Achter de bar was David alles al aan het klaar zetten aangezien het onderhand wel bekend was wat ze allemaal bestelde. Ik liep erheen en pakte het dienblad aan. Toen vloog de deur weer open. Een stem vulde de ruimte met zijn lied. Terwijl ik mijn dienblad naar de tafels wou gaan brengen keek ik wie er zo luidkeels zingend binnen was komen zetten. De man zag er haveloos uit. Zijn zwarte haar zat door de war. Hij was gehuld in een oude regenjas. Ik walgde van zijn aanblik. Het onderhand bekende brandende gevoel begon door mijn lichaam te vloeien. Ik voelde mijn handen trillen. En voor ik het door had liet ik het hele dienblad vallen. David keek me even verward aan. ‘Sorry, foutje ik ruim het wel op.’ Snel veegde ik het glas op mijn blik. ‘Zal ik die kerel maar bedienen.’ Stelde hij voor. Ik sprong op. ‘Nee, hoeft niet ik ga al, kun je dit even weggooien. En ik duwde het blik in zijn handen. Nu merkte ik pas dat ik mijn hand aan het glas had open gehaald. ‘Behandel eerst dat maar even.’ Zei David terwijl hij de kamer uitliep. Ik draaide de kraan open en liet het even schoonspoelen. Het was maar een klein sneetje en stelde niet veel voor met wat ik gewend was. Mijn schrijfblokje lag al klaar. Ik pakte het, maar toen ik begon te beseffen voor wie ik het pakte gooide ik het door de bar. Een glas werd er door om gekaatst en viel aan scherven op de grond. Ik was blij dat David net naar achter was gegaan. Snel ruimde ik het glas op. Maar de afleiding was niet genoeg om het brandende gevoel in mijn maag te onderdrukken. Blind liep ik naar buiten. Het schrijfblokje smeet ik voor mijn vader neer. Hij keek me lachend aan. Woedend boog ik me naar voren. Sissend in zijn oor zodat de omringende die nu ook staarde het niet hoorde. ‘Opzouten, ik moest van jou hier werken. Van mij apart kom je hier zo vaak zuipen als je wilt maar niet wanneer ik hier werk! Begrepen.’ De walm van alcohol maakte me misselijk en ik nam weer afstand. Mijn vader sprong overeind. Ik was er bijna zeker van dat hij zijn controle zou verliezen. Hij hield zich in beseffend dat we niet alleen waren. ‘Nou zal die mooi woorden.’ Schreeuwde hij met moeite om de juiste woorden te vinden. ‘Mag ik niet meer in mijn huis komen mag ik ook niet meer in mijn kroeg komen! Daar zul je spijt van krijgen jongen!’ mijn maag kromp ineen. Maar ik probeerde rustig te blijven staan. Voetstappen naderde en David duwde me achteruit. Dat was maar goed ook ik wist niet hoe lang ik nog rustig had kunnen blijven. ‘Het spijt me heel erg, U kijgt een drankje naar wens van het huis.’ Bood David schuldig aan. Ik wachtte de reactie niet af. Maar liep weer terug naar de keuken. Het brandende gevoel had ik nog steeds niet onder controle. Blijkbaar vond mijn vader het wel weer best want David kwam me meteen achterna de keuken in. Ik begon de glazen af te wassen. Een voor een braken ze in mijn geharde handen. Het bloed vloeide uit de snee en vergiftigde het water met zijn rode kleur. David greep me bij mijn schouders en rukte me bij de glazen weg. ‘Even kalmeren jij anders hebben we helemaal geen glazen meer.’ Ik kon amper verstaan wat hij zei. Er jaagde veel te veel emotie’s door mijn hoofd. Ik liep zonder wat te zeggen naar buiten. Ik had frisse lucht nodig en wel nu! Diep ademde ik in alsof ik te lang onder water had gezeten. Zo voelde ik me ook als of ik aan het verdrinken was en eindelijk weer kon ademen. Mijn woede vloeide uit me terwijl ik uit ademen. Ik verstopte mijn gezicht in mijn handen. Rust dat had ik nodig. ‘Cay, gaat het wel?’ Ik voelde een warme gloed op mijn hand. Even keek ik ernaar ik was helemaal vergeten dat de snee was gaan bloedde. Met mijn andere hand streek ik over mijn gezicht heen om het bloed af te vegen. David stond nog steeds op een antwoord te wachten. ‘Ik ga weer naar binnen toe kom je zo ook?’ Ik knikte kort. ‘Vergeet je hand niet te verbinden.’ En ik hoorde de deur weer dichtslaan. Blind keek ik voor me uit. Langzaam aan kon ik me weer ontspannen. David stond een beetje te prutsen toen ik weer binnen kwam. Ik liep naar het kastje waar het verband in lag. Snel bond ik mijn hand in en keek of er ergens nog werk was maar dat had David allemaal al weggewerkt. David vroeg niet naar mijn uitval. Ik kon niet dankbaarder zijn.

Citaat:

Scharrel en Mike waren onderhand verdwenen. De rest van de groep wou gaan afrekenen. Toen ze eenmaal allemaal weg waren ging David bij de andere groep zitten. Hij schoof een stoel aan naast zijn zusje Ellie. ‘Kom je er ook bij zitten Kay?’ Ellie keek me met een glimlach aan. Dus schoof ik ook maar een stoel aan er was toch niks beters meer te doen. Ze schoof meteen dichter naar me toe zodra ik zat. ‘Ga je nog wat leuks doen dit weekend.’ Ze was niet echt de snuggerste wat dat betrof. ‘Uhm nou volgens mij ben ik het hele weekend werken.’
’Ben je hier dan morgenavond ook?’ Wie ooit had beweerd dat blondjes niet dom waren had nog nooit Ellie ontmoet. ‘Dat lijkt me logisch he, als ik het hele weekend moet werken.’
’Gezellig.’ Was haar antwoordt daarop. Nu was het Jessica’s beurt om mij vragen te stellen. Waar was je dinsdag eigenlijks?’ Ik moest even nadenken. ‘O, ik had me verslapen voor het eerste uur.’
’En het tweede dan?’ Jessica kon helaas heel wat beter opletten dan Ellie. Ik vertelde de waarheid maar. Daarmee gaf ik Jessica ook precies het antwoord dat ze wou horen. Dat ik gespijbeld had. Net of zij dat nooit deed, maar om de een of andere reden was het altijd tien keer erger wanneer ik het deed. ‘Cay, zullen we maar even gaan avond eten? Dan kunnen we de hele avond wel weer door.’ Dirk kwam nog geen uur later. Hij werkte ook in het weekend vanwege de drukte. Maar de mensen bleven vanavond weg. Ik kon me vaag herinneren dat er ergens een festival was dus daar zou iedereen wel zijn. ‘Cay ga jij maar naar huis. Wij redden het wel.’ Ik mompelde wat dat ik mijn uren vol wou maken. ‘Dan kom je morgen toch wat eerder?’ antwoordde David. Dat vond ik prima en dus kon ik om negen uur al weer naar huis toe.
Trillend hield ik me aan het aanrecht vast. Nu wenste ik dat ik was gebleven en mijn dienst had afgemaakt. Hij greep mijn shirt weer vast en beukte me nog een keer tegen het aanrecht aan. Een steek van pijn schoot door mijn rug heen. Kreunend opende ik mijn ogen en keek mijn vader aan in zijn diepe zwarte ogen. Het enige wat ik niet van hem had geerfd. Ik was nog niet bij gekomen of zijn vuist boorde zich in mijn maag. Ineen gekropen zakte ik op de grond. Happend naar adem. Toen werd ik weer omhoog getrokken. ‘En waag het nooit meer zo’n taal tegen me aan te slaan!.’ Ik voelde zijn spuug tegen mijn gezicht komen. Daarna gooide hij me log tegen het keukenkastje aan. Mijn schouder ving de dreun op. Een naar gevoel ging door mijn spieren toen het bot zich een stuk in de kom verschoof. Kreunend zakte ik in elkaar. Wachtend tot het gevaar was geweken. Mijn vader greep een fles van het aanrecht en liep weg. Ik bleef zitten bang dat ik hem boos maakte als ik me zou bewegen. Ik wist niet hoe lang het duurde voordat mijn moeder voor me hurkte en met een doek mijn lip afveegde. Hij had hem tot bloedens toe geslagen. ‘Kom’ zei ze met zachte stem. Ze deed haar arm om me heen en bracht me naar mijn kamer. Ik wreef over mijn schouder heen en draaide hem een paar keer rond, gelukkig was hij niet uit de kom. Ze keek er even na. ‘Het lijkt me niet heel erg. Je zult er morgen wel spierpijn van hebben.’ Fluisterde ze. Ze gaf me een glas water. ‘Drink die maar op ik zal kijken of er nog wat te eten voor je is.’ Ze liep weer naar beneden en kwam daarna met twee boterhammen terug. Ze sloot de deur toen ze wegging. Ik probeerde een hap te nemen. Maar kreeg het niet door mijn keel. Ik dwong mezelf toch wat te eten. Met een arm kleedde ik me moeizaam uit om te gaan slapen. Mijn arm protesteerde wanneer ik erop ging liggen. Het duurde even voor ik een positie had gevonden waarin hij niet zeer deed. Om het uur werd ik weer wakker omdat ik me per ongeluk had omgedraaid. Om negen uur ’s ochtends staakte ik mijn pogingen verder te slapen. Vermoeid liep ik de trap af. Brak als ik me voelde werd ik eraan herinnerd dat ik over drie uur weer naar de Zuupschuut mocht. Toen ik onder de douche stapte ontdekte ik nog meer blauwe plekken die me gister niet waren opgevallen. Mijn lip was opgezwollen maar voor de rest was mijn gezicht onbeschadigd. Mijn arm was er nog het ergste aan toe. Die weigerde iedere beweging te maken. Met moeite wist ik hem een beetje los te draaien. Tot mijn verbazing was David ook al bij de kroeg toen ik aankwam. ‘Wil je mijn uren in nemen ofzo.’ Was mijn eerste opmerking. David grijnsde. ‘Nee, maar ik wil geld hebben voor een auto.’ Zo was werken in ieder geval een stuk gezelliger. David merkte al snel op dat ik maar weinig met mijn verwonde arm deed. ‘Wat is er met je arm?’ Ik keek even naar mijn arm. ‘Niks’ loog ik. David pakte mijn arm log vast. Ik kromp ineen. ‘Ja tuurlijk niks.’ Zei hij sarcastisch. Bleef jij vanavond maar in de bar dan hoef je niet zwaar te tillen. Daar was ik David dankbaar voor. ‘Ik heb voor vanavond trouwens nog iemand geregeld.’ Zei David er voorzichtig achteraan. ‘Wie?’ David keek naar zijn voeten. ‘Uhm Mike.’ Ik keek geschokt zijn richting op. Hoe haalt hij het ooit in zijn hoofd om Mike te regelen! ‘Wat? En dat overleggen we niet meer ofzo?’ David haalde schuldig zijn schouders op. ‘Dat had toch niet uitgemaakt. Er is niemand anders die op zo’n korte termijn nog kon werken.’ Ondanks dat David groot gelijk had weigerde ik de hele avond met hem te praten. En als dat nog niet genoeg was werd het tot onze schrik om zes uur al druk. We waren helemaal vergeten dat er vandaag een belangrijke voetbalwedstrijd op tv was en dat dus iedereen zich al vroeg in de kroeg verzamelde. Snel hingen David en ik het witte scherm op. ‘Ik ga nog wat mensen regelen anders redden we het nooit.’ Zei David terwijl hij naar achter liep. Nog geen uur later kwam Ellie om te helpen. Ook Mike was ondertussen gearriveerd. Als een verzwegen verbond zeiden we geen woord tegen elkaar. Mike vond het werk hier helemaal geweldig. Hij gebruikte zijn nieuwe baan vooral om indruk te maken op de meisjes. Een paar keer betrapte ik hem erop dat hij gratis drankjes gaf. Halverwege de avond ontstond er ruzie. Mike stond erbij druk gebarend en schreeuwend dat ze de kroeg uitmoesten. Ik vroeg me af waarom hij de uitsmijter niet had gehaald. Maar die was zich al met iemand anders aan het bemoeien. Met dronken mensen viel niet te praten wist ik al lang uit mijn jaren ervaring. Ik besloot mijn principes op zij te leggen en Mike een handje te helpen. ‘Wil je klappen krijgen ofzo.’ Zei ik tegen Mike die de mannen gevaarlijk tegen zich in het harnas aan het jagen was. Mike keek me verschrikt aan. ‘Ik kan het heus wel aan hoor.’ Zei hij nijdig tegen me. Hij weigerende mijn advies aan te nemen om weg te lopen. Ik haalde mijn schouders op. ‘best als jij het wilt oplossen ga vooral je gang.’ En ik deed een stap naar achter om Mike alle ruimte te geven. Ik moest lachen om zijn geklungel. En al snel sloeg een van de mannen hem vol in het gezicht. Ik proestte het uit. . Precies wat hij verdient had. Dirk en David konden er minder om lachen. Ellie was ver uit het gevecht gebleven zoals David had opgedragen. David begon tegen me te schreeuwen. ‘Waarom liet je Mike dat oplossen! Het had verschrikkelijk uit de hand kunnen lopen. Je mag blij zijn dat hij alleen maar een blauw oog heeft opgelopen.’ Ellie was ver buiten het gevecht gebleven zoals David haar had opgedragen. Ik mompelde dat hij er zelf om gevraagd had maar dit was natuurlijk geen excuus dat ik niet had ingegrepen. En David wist heel goed waarom ik had staan toe kijken. Mike hield zich de rest van de avond ver buiten de ruzies. David negeerde me nu net zoals dat ik hem in het begin van de avond had genegeerd. Langzaam begon schuld de overhand te nemen en ik liep naar Mike toe om hem mijn excuses te maken. ‘Mike, uhm sorry van die klap, ik had moeten ingrijpen. Ik wist dat je die ruzie niet aan had gekund.’ Of ik had mijn excuses op een heel verkeerde manier verwoord of het was gewoon omdat Mike een hekel aan me had maar hij sprong kokend overeind. ‘Ik had het makkelijk aangekund! Als jij je er niet mee had bemoeit!’ Ik keek even verbluft op was hij nou helemaal gek geworden. ‘Ze lachte je vol uit om je geklungel.’ Antwoordde ik nu ook lichtelijk op mijn tenen getrapt. Mike probeerde naar me uit te halen. Dat was een grote fout. Met gemak blokkeerde zijn slag en haalde uit naar zijn nog goede oog. Mike belandde op de grond. Ik draaide me boos om terwijl de rest achter de bar verbaasd opkeek. Ik hoorde nog hoe Mike vloekend overeind kwam. Terwijl ik de deur dicht gooide en de laatste afwas in de keuken afmaakte. Mijn arm deed ontzettend zeer van die uithaal. Maar het was het wel waard geweest. Ik kon niet wachten tot ik Mike maandag op school zou zien met twee mooie blauwe ogen. Vermoeid fietste ik om vier uur ‘s nachts naar huis. Thuis was ik het liefst meteen in bed geploft. Maar nadat ik al met moeite door de gang was gekomen omdat het zo’n zooi was besloot ik eerst de boel op te ruimen. De gang lag vol met de boodschappen die mam vanmiddag had gedaan. Ik hoefde niet lang na te denken waarom die her en der verspreidt lagen. Netjes ruimde ik alle rotzooi op en zette de deur open om het een beetje te laten luchten. Vermoeid liet ik me in de bank zakken. ’s Ochtends werd ik wakker gemaakt door gerammel in de keuken. Ik keek slaperig op. Mijn moeder stond in de keuken het ontbijt klaar te maken. ‘Hallo slaapkop’ begon ze tegen me terwijl ze een bord met wentelteefjes voor me neer zette. ‘Kon je je bed niet meer vinden.’ Ik keek in het rond en besefte nu pas dat ik op de bank in slaap was gevallen. Flauw lachte ik naar haar. ‘Blijkbaar niet.’ En begon daarna aan mijn ontbijt. ‘Cay, Cay!’ druk kwam Melleny op me af. Ik kreunde te moe om al zo actief te doen. ‘wat is er?’ Melleny sprong bij hem op de bank. ‘We gaan vandaag naar oma toe, want ze is jarig ’ Ik keek even naar mijn moeder of dat waar was. Zei knikte instemmend. Vermoeid stond ik op. ‘ik moet nog wel werken.’ Mompelde ik. Ik had er altijd al een hekel aangehad om mijn grootouders te moeten opzoeken. Voor hen was ik niets meer dan een straatschooier, die er graag op los knokte. En ik kon ze het tegendeel geeneens bewijzen. Het enige voordeel aan zo’n dag was dat vader de hele dag nuchter zou blijven. We zaten nog geen twee uur later in de auto op weg naar het boerenlandschap. Ik keek toe hoe de huizen werden ingeruild voor grote weides. Naar de misselijk makende rit tussen de vele landweggetjes waren we eindelijk bij de grote boerderij aangekomen. Het stonk er verschrikkelijk naar pluimvee. Snel liep ik naar het kleinste huisje toe. Het andere was van mijn oom en tante. Zij waren op de boerderij blijven wonen zodat opa en oma er niet weg hoefden. Ik drukte op de doorbel. Een luid tringen dreunde door het huis heen. Tegen de tijd dat de deur werd open gedaan stonden mijn ouders en Melleny ook naast me. ‘Oma!’ schreeuwde Melleny hard en sprong in de arme van de kleine oude vrouw die in de deuropening was verschenen. Ze gaf Melleny een kus en keerde zich toen tot ons. ‘Hallo moeder.’ Zei mijn mam. Ze begroeten hen beiden ook met een kus mij sloeg ze over zoals gewoonlijk. We feliciteerden haar allemaal en gaven haar, haar cadeau voor we de kamer ingingen. De kamer was al volgestroomd met mensen. De meeste waren boven de zestig en al oud en verschrompeld. Mijn oom tante neefje en nichtje waren er ook al. Nichtje zat er verveeld bij. Ik wist dat zij in werkelijk het kind was waar ze mij voor aanzagen. Ze was nou twintig en deed alles waar ze zin in had. Mijn neefje was vijftien maar hij was nog onschuldig. ‘Hallo luitjes!’ kwam mijn oom vrolijk overeind. Hij tilde Melleny op en liet haar een keer door de lucht draaien. Daarna sloeg hij een arm om mij heen. Ik kromp ineen toen hij hard tegen mijn schouder drukte. Gelukkig merkte bijna niemand het alleen me tante keek me vragend aan. Zij begroette ons nu ook allemaal met de formele drie kussen op de wang. Ik ging op de stoel naast mijn neefje zitten. Het enige nadeel aan hem was dat hij nooit zijn mond kon houden. Ik had na een half uur nog steeds geen hap van mijn taart kunnen nemen door alle vragen die over me heen stroomde. ‘Cay haal jij voor iedereen eens koffie.’ Vroeg mijn moeder ook al was het niet echt een vraag. Langzaam stond ik op. Toen ik in de keuken was aangekomen hoorde ik mijn opa nog mompelen. ‘Maakt hij zich ook is een keer nuttig.’ Ik probeerde me er niets van aan te trekken maar de woorden bleven knagen aan mijn maag. Ik maakte de koffie klaar en nam de kan toen mee naar de kamer. Niemand keek op van mijn terugkomst. Ze praatte allemaal rustig verder. en wel te verstaan praatten ze over mij. ‘Is een kostschool niet iets voor dat joch dan kan hij tenminste goed in de gaten worden gehouden.’ Mompelde mijn oma tegen mijn ouders terwijl ze een blik op mij wierp. Boos knoeide ik koffie over het kopje. ‘He kluns ga is snel een doekje halen.’ Zei mijn opa, hij wou het grappig laten klinken. Ik wist dat hij het niet grappig bedoelde. Snel haalde ik een doekje en begon de tafel schoon te maken. Weer terug in de keuken kwam Iris zoals mijn nichtje heette op me af. ‘Ga je mee ik heb het gehad tussen al dat verschrompeld vlees.’ Ik knikte instemmend samen liepen we naar buiten. Ze pakte een pakje sigaretten en stak er een op. Daarna hield ze het pakje voor mij. Waarom ook niet dus pakte ik ook een sigaret. Ik liet me zuchtend tegen de schutting aanhangen. ‘Wat heb je met je arm gedaan?’ begon Iris het gesprek. ‘Kun je dat niet raden?’ gaf ik bot antwoord. Ik praatte niet graag over mijn omstandigheden. ‘Je zou moeten weglopen.’ Antwoordde Iris weer. Ik haalde mijn schouders op weglopen was een optie die niet voor mij gelden.

karin1985 schreef:

Citaat:

Ik drukte op de doorbel

Het wordt wel heel erg met de nederlandse taal .

Maar leest lekker.

Citaat:

Nu kwam ook Dennis mijn neefje naar buiten. ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ vroeg hij gelijk. ‘Niets.’ Snauwde Iris naar hem. Iris had een hekel aan haar broertje alleen maar wegens het feit dat hij veel te onschuldig was. Iris snauw negerend keerde hij zich tot mij. ‘Zullen we gaan voetballen?’
’Ga Melleny maar vragen .’ antwoordde ik geen zin om in beweging te komen. Teleurgesteld liep hij weer naar binnen. ‘ZO dus werk je nog steeds in die kroeg?’ ging Iris verder alsof we nooit onderbroken waren. Ik knikte. ‘Ik moet zo ook weer werken.’ Iris lachte een valse hatelijke lach. ‘Nou daar zou oma niet blij mee zijn.’ Ik gooide mijn peuk de bosjes in terwijl ik Melleny en Dennis weer naar buiten zag komen. Hij keek me nog even smekend aan. Ik lachte maar schudde mijn hoofd dat ik niet wou mee doen. ‘Ik ben toe aan wat sterkers als ik deze dag wil overleven.’ Zei Iris terwijl ze naar haar eigen huis toe liep. Omdat ik toch niets beters te doen had volgde ik haar.

Op haar kamer trok ze een plank los. De ruimte daaronder was gevuld met drankflessen maar ook andere dingen waarvan ik niet eens wou weten wat het was. ‘Moet dat?’ Mompelde ik terwijl ze een wisky fles opentrok en het aan haar mond zette. ‘Ook slokje?’ De walm van alcohol die uit de fles kwam maakte me misselijk. Snel duwde ik het weer weg. Zij haalde haar schouders op en nam nog een slok. Weinig trek om toe te kijken hoe zij zich lam zoop liep ik naar beneden. Ik keek naar de muur die ze vol met foto’s hadden hangen. Ik stond er ook bij. Op de meeste foto’s was ik nog een klein jongetje dat vrolijk rondrende. Ik kreeg een steek in mijn maag terwijl ik onze laatste gezamenlijke foto bekeek. We stonden met zijn allen voor een waterval. Mijn ogen bleven hangen op de jongen naast me. Hij was zowat mijn evenbeeld op zijn donkerbruine ogen na. ‘Ik mis hem ook.’ Hoorde ik een zachte vrouwenstem zeggen. Ik keek opzij mijn tante stond naast me. Ik was zo diep in gedachte verzonken dat ik haar niet had horen binnen komen. Ik zei niets tegen haar. ‘Hoe is het met jouw, Cay?’ vervolgde ze waarbij haar blik even op mijn schouder rustte. ‘Prima, en anders wat had het u kunnen schelen.’ Gromde ik kwaad. Ze keek me geschokt aan. Ze probeerde er iets stotterend uit te brengen. Ik hoorde nooit wat ze eigenlijks had willen zeggen want ik liep naar buiten toe. Daarna liep ik weer naar het huis van mijn grootouders.

De klok sloeg half vijf nog een half uurtje en dan kon ik hier weg. Mijn moeder, oma en nog een onbekende vrouw stonden in de keuken. ‘Waar heb jij gezeten?’ gromde mijn vader. ‘Buiten’ zei ik terwijl ik op een stoel ging zitten die naast een oud dametje was geplaatst. Ze begon meteen over vroeger te vertellen. Na het half uur riep ik mijn moeder. ‘Mam, kun je me even naar de kroeg wegbrengen?’ Mijn moeder keek naar eten dat stond te pruttelen. ‘Kun je Iris niet vragen?’
‘Nee.’ Die was tegen deze tijd al zo ver heen dat het een levensgevaarlijke rit zou worden. Daarna zuchtte mijn moeder en pakte de auto sleutels. Maar mijn oom was al op gesprongen. ‘Hou jij je maar bezig met het eten Kat ik breng hem wel naar zijn werk.’ We namen afscheid van iedereen en ik stapte in de grote Honda van mijn oom. ‘Waarom kon Iris je niet brengen?’ was de eerste vraag die hij me stelde. Ik wou haar niet verraadde ook al zouden mijn oom en tante er waarschijnlijk toch wel achter komen. ‘Ze was druk’. Mompelde ik. Ik kon allang aan het gezicht van mijn oom zien dat hij ook wel wist waarmee ze het druk had. ‘Ik weet niet meer wat ik met haar aan moet.’ Zuchtte hij. Ik keek dwaas voor me uit. Waarom moesten we het hier nou weer over hebben hij ging toch niet verwachten dat ik er wat aan zou doen. ‘Weet jij waarom ze zo doet. Hebben wij soms iets verkeerds gedaan?’ Ik mompelde dat ik geen idee had. Ik was blij toen we bij de kroeg aankwamen. Nu was ik eindelijk bevrijd van al dat gezeik. Snel bedankte ik mijn oom en voor hij nog wat kon zeggen vluchtte ik naar binnen. David en Dirk waren er al enige twee. Beiden negeerde ze me. Ik trok me er niet te veel van aan en ging rustig aan het werk. Ik was blij toen ik om twee uur mijn bed in kon duiken.

De volgende dag werd een stuk minder lachwekkend dan dat ik had gehoopt. Mike had een zonnebril op om zijn blauwe plekken te verbergen. Het stond nogal raar aangezien er geen zon te bekennen was. De leraar keek hem streng aan. ‘Doe die belachelijke zonnebril af Mike!’ zei ze. Mike deed de bril af. Terwijl hij hem af deed bleef hij met zijn rug naar de klas staan. Mevrouw Ravenburght keek geschokt op. ‘Juist ja misschien kun je hem toch beter ophouden.’ Besloot ze. Ik moest moeite doen om mijn lach in te houden nadat ik haar gezicht vies had zien vertrekken. Ellie keek met opgetrokken wenkbrauwen naar me. En ik deed iets meer moeite mijn lach in te houden. Mike wou naar zijn plaats lopen maar werd tegen gehouden door Ashley. ‘Waarom heb je een zonnebril op.’ Mike haalde zijn schouder op. ‘gewoon.’ Maar Ashley geloofde hem niet en trok zijn bril af. Op het moment dat ze zijn gezicht zag sloeg ze haar handen voor haar mond en gaf hem snel zijn bril terug mompelend dat het haar speet. Mike was knalrood geworden. Hij zag er daadwerkelijk niet uit. Zijn linkeroog zag er nog het beste uit. Hij was blauw maar in vergelijking met zijn rechteroog maakte dat niet uit. Die was rood en zo erg opgezwollen dat zijn oog niet meer dan een spleetje was. Mijn klap was zo te zien een stuk harder aangekomen. ‘Wat is er gebeurd.’ Vroeg Ashley medelevend. ‘Er was ruzie in de kroeg en toen probeerde ik het op te lossen maar ik kreeg een klap. En toen kreeg ik ruzie met’ Hij onderbrak zijn zin even en keek me aan. ‘omdat hij me niet had geholpen en toen sloeg hij me nog een keer.’ Hij liet expres mijn naam wegvallen zodat ik als de slechte zou overkomen. Ashley trapte er met open ogen in. Ze draaide zich woest om. Haar oogjes waren tot spleetjes geknepen. Voor ik het door had sloeg ze hard met haar handen op mijn tafeltje. ‘Wat een klootzak ben jij!’ Beduusd viel ik zowat van mijn stoel af. Maar voor ik wat tegen haar kon zeggen was ze alweer verdwenen. Mevrouw Ravenburght keek geschokt op. Maar begon zonder er verder een woord aan vies te maken de les. Iedereen was er nu in ieder geval van overtuigd dat ik net zo slecht was als dat zij dachten.

Steeds daalde er blikken op mijn neer die mij verachtten. Mike maakte het verhaal steeds mooier. Uiteindelijk hoorde ik een verhaal waarin ik Mike met een mes had bedreigd. ‘Het waren er een stuk of tien.’ Hoorde ik Mike trots zeggen. ‘En Cay stond er maar een beetje bij te lachen terwijl ik alle klappen op vingen. En toen ik hem daarop aansprak in de keuken flipte hij helemaal. Hij sloeg me vol op mijn oog en daarna pakte hij een mes. Maar ik was hem te snel af.’ Grijnsde hij erachteraan. Ik balde mijn vuisten. De verleiding was moeilijk te weerstaan om zijn verhaal realiteit te laten worden. Ellie stond er ook bij te luisteren. Ze keek schuldig naar me. Maar had niet het lef om de waarheid te vertellen. In de pauze liep ik naar buiten. Het weer weerspiegelde mijn stemming. Het was gaan regenen. Binnen enkele tellen was ik doorweekt. Maar dat maakte me niet uit. Ik ging op mijn vaste plek staan tegen het hek. Een paar leerlingen binnen keken me door de ramen aan. Zo te zien verklaarde ze me voor gek. Ik grijnsde hoelang zou het nog duren voor ze me voor psychopaat uitmaakte. Dan zou iedereen me tenminste met rust laten.

Doorweekt kwam ik in mijn volgende les. Het was Spaans. Ik probeerde me af te sluiten van iedereen. Maar ze fluisterde veel te hard. Als ik nog zo’n uur moest doorstaan werd ik gek. En dat werd ik ook. Bij biologie waren de verhalen nog veel erger geworden. Ik ving de woorden van het meisje voor me op. ‘Nou ik heb niet met hem te doen hoor. Wist je niet dat hij uit het huis is getrapt omdat hij zijn moeder sloeg.’ Dit ging te ver. Ze mochten van mij alles denken wat ze over me wouden. Maar ik zou haar nooit iets aandoen. Ik deed er alles aan om haar juist te beschermen ieder litteken dat mijn lichaam bekleedde was daar een bewijs van. Zwart voor mijn ogen sprong ik overeind mijn stoel klapte naar achter toe. Ik moest hier weg voor ik iemand nog wat zou aandoen. Met grote passen liep ik op de deur af en trok hem open. Ik hoorde meneer Jansen ergens op de achtergrond wat roepen maar negeerde het.

Vlak voor de trap hield iemand mij tegen. Woest keerde ik me tot hem. Het was meneer Jansen. Ik probeerde iets te kalmeren en helder na te denken. ‘Wat moest dat voorstellen?’ Vroeg hij. Ik had er nou al acht jaar voor gezorgd dat leraren niets van mij afwisten en dat zou ik door deze dag niet laten verpesten. Nonchalant haalde ik mijn schouders op. ‘Ik had geen zin meer in de les.’ Meneer Jansen leek in shock. Hij zou zo meteen zo razend door mijn antwoord worden dat hij er niet aandacht dat mijn eigen reactie veel te woest was geweest. Ik draaide me om in de hoop hem zo ver mogelijk op stang te jagen en liep een paar passen verder. Een harde greep trok aan mijn arm ik verbeet de pijn. ‘Nu naar de afdelingsleider en morgenmiddag meld je je bij mij begrepen!’ schreeuwde hij zowat. Ik haalde mijn schouders op. Even viel mijn blik op de deur Ashley gluurde naar ons en achterhaar keken nog meer hoofden mee. Ze voelde zich zo te zien betrapt want ze wist niet hoe snel ze de deur weer dicht moest trekken. Ik zelf strompelde de trap af. Op naar de afdelingsleider. Meneer Baas was nog met papier werk bezig terwijl ik binnenkwam. ‘Hallo meneer, ik moest me melden.’ Hij keek op. ‘Waarom.’ Zei hij kort af. ‘Omdat ik eruit was gestuurd.’ Meneer Baas was heel zakelijk en stelde geen verdere vragen behalve mijn naam en klas. ‘Vrijdag een uur nakomen het zesde.’ Mompelde hij en daarna kon ik weg.