Bokt.nl

Citaat:

'Zo… Ik dacht dat ik het nooit op kreeg,' zeg je, terwijl je je bord naar voren schuift. Ik kijk je niet aan. Wat heb ik aan deze boodschap? Waarom vertel je mij dit? Is het zo moeilijk om een fatsoenlijk gesprek met mij te voeren?Weet je niet meer waar mensen van mijn leeftijd in geïnteresseerd zijn, wat hen bezighoudt?

Ik hoor je wel zuchten, elke keer wanneer ik weer van je wegloop. Ik zie wel die blik in je ogen . 'Waarom ga je nu weer weg?' Maar je doet het zelf. Je jaagt me weg. Ik wil niet eens bij je zijn.
Met anderen gaat het je zo gemakkelijk af. Een babbeltje of een serieuze conversatie. Maar met mij, je eigen dochter, zit je liever een half uur in stilte te eten dan dat je iets zinnigs zegt. Nee, ik zal nooit zijn zoals je andere dochter, de perfecte dochter met wie je eindeloze gesprekken kunt voeren. Maar je hoeft me niet dood te zwijgen.

Ik vertel je over mijn schooldag, je bent steeds stil. Op het eind zeg je 'o…'. Dat was je enige reactie. Ik heb zin om de tafel omver te smijten. Om je in je gezicht te spugen. Om je een knal voor je smoel te geven. Om in je oor te schreeuwen: 'ik ben HIER.'

Een wijziging in het dagelijks schema van je dochter. Ik vertel het je. Het valt je geen eens op. Je gaat langzaam verder met waar jij mee bezig bent. Veel belangrijkere zaken. Natuurlijk, dat had ik kunnen weten, hoe kan ik zo stom zijn zo'n onbenullig feitje over mijn leven aan jou te vertellen?

Een wijziging in het dagelijks schema van jezelf. Je bent hysterisch. Je weet niet hoe je nu alles moet aanpakken. Kun je alles wel combineren en kan het eten dan wel precies om half zes op tafel staan? Ik hoor het allemaal aan. Je verhalen. Over mijn oom, over de buurvrouw, over de kat van de buurvrouw. Wat wil je dat ik zeg?

Je bent natgeregend. Al je broeken zitten in de was. Je vertelt mij dit. Wat verwacht je? 'Hoe voel je je daarbij mama?' Moet ik reageren op zoiets kleins, onbenulligs? Waarom val je me er mee lastig? Rot toch een eind op. Ga lekker hysterisch rond rennen, roepend dat je leven zo druk is. Je doet het nu eenmaal zelf.

'Wist je al dat Frank morgen naar Spanje vertrekt?' Ik kijk je verbaasd aan, gekwetst. 'Mama, ik was er gister bij toen hij ons dat vertelde.' Natuurlijk herinner je je dat niet. Ik ben het kind dat je nooit had gewenst. Na al die jaren nog een kind erbij. Dat was niet de bedoeling. Je had genoeg aan die twee. Ik ben een kleine vlek in jouw geheugen. Ergens kom ik er in voor. Ja. Je hebt me gebaard.

Zeur niet. Zeg niet dat je me niet kent. Geef me geen schuldgevoel. Je hebt het allemaal aan jezelf te danken. Ik heb me meerdere malen voor je opengesteld, maar dan doet het je niets. Laat me met rust. Laat me gaan. Ik wil geen kind zijn. Ik wil jouw kind niet zijn.

Ik kom thuis. Je bent er niet. Natuurlijk niet.
Ik zoek een fles drank. Pillen. Een mes.
Hoe voel je je daarbij, mama?