Bokt.nl

Citaat:

Deze morgen was de knop in haar hoofd omgegaan. Nachten had ze wakker gelegen en kon ze maar aan één ding denken. Waarom was hij zo veranderd? Waarom was hij ineens zo ongeïnteresseerd? Ze dacht eindelijk zekerheid te hebben, dat de gevoelens wederzijds waren. Ze durfde bijna voor haar eigen gevoelens uit te komen. En dan dit. Door hem had ze geen rust meer in haar lichaam. Door hem was de onzekerheid opgehoopt, wist ze niet meer wat ze moest verwachten. Haar vrienden wisten niet meer wat ze met haar aanmoesten, ze at niet meer, ze kwam al een paar dagen niet meer buiten.

Toch, de knop was omgegaan. Ze had besloten dat het moest. Die ochtend zou er verandering komen. Ze smeerde een boterham, at deze op. Ze at weer! Na al die dagen. Ze was trots. Ze had het gevoel alsof ze de hele wereld aankon. Ze douchte zich, haalde een scheermes over alle te ontharen plekken en kleedde zich aan. Ze was zichzelf, ze deed zich niet voor als iemand anders. Het was haar leven, ze zou het gaan leven zoals alleen zij het kon leven. Haar vrienden waren blij dat ze terugwas. Waarom zou ze nog wegblijven? Dat was de vraag die ze aan haar vrienden stelde. En haar vrienden complimenteerden haar met haar nieuwe hervonden zelfvertrouwen. Het maakte haar trots en daardoor voelde ze zich sterk.

Ze voelde het toen hij het gebouw binnen kwam lopen. Er ging een rilling over haar rug, ze had hem nog niet gezien. Maar ze wist het, ze wist dat hij er was. Haar telefoon lag voor haar op tafel, ze keek niet naar het scherm want ze wist dat er toch niets op zou verschijnen. Ze richtte haar aandacht op haar vrienden en lachte, ze voelde zich goed en dat zou ze zo houden.

Haar telefoon gaf licht, ze draaide haar ogen er naartoe en toen ze zag dat het een smsje was pakte ze haar telefoon. Tenslotte kon het van iedereen zijn. Haar hart sloeg over toen ze de naam op het scherm las. Ze wilde het niet lezen, ze legde haar telefoon weg. Ze keek later weer naar haar telefoon, ze wilde niet dat haar nieuwsgierigheid het zou winnen van haar besluit om zelfzeker te zijn. Echter toen ze naar het toilet ging nam ze haar telefoon mee en ze opende het bericht. Het was leeg. Uit zijn naam. Ze kneep in haar telefoon, een soort opgekropte frustratie. Ze wilde het uitschreeuwen, hem de huid vol schelden. Waarom deed hij dit met haar. Waarom was ze zo onder zijn invloed. Waarom was het net of ze aan de verdovende middelen zat? Ze schopte tegen de deur. Ze hoopte dat het zou helpen.

Ze haalde even diep adem en opende de deur. Daar voor haar neus stond hij ineens. Hij keek haar vragend aan. Ze weigerde hem aan te kijken, op dezelfde manier als hij weigerde haar er langs te laten. Uiteindelijk wist ze dat ze wat moest zeggen. De woede in haar kropte zich op. “Wat?!” was de snauw die uit haar mond kwam. “Wat moet je? Je negeert me volkomen, en dan ineens sta je voor me.” Terwijl ze alles wat haar op haar hart lag tegen hem schreeuwde zag ze de blik in zijn ogen veranderen. Van geschrokken naar iets ondefinieerbaars. En voor ze het wist werd haar woordenstroom onderbroken door zijn lippen. Zijn lippen op de hare in een teder moment van samenzijn. “Waarom?” was uiteindelijk het enige woord wat zacht over haar lippen ging. En hij glimlachte, keek haar aan en zijn antwoord was: “Omdat ik van je hou”