Ik schrijf graag gedichten,
het is een uitlaatklep voor me,
maar ik ben wel benieuwd wat jullie ervan vinden..
zal er even een aantal plaatsen.
Eigen wereld.
Soms zou ik willen,
dat ik gewoon in mijn eigen wereld kon verdwijnen.
Dat ik eventjes,
mezelf kon verkleinen.
Gewoon voor een poosje,
dat niemand mij kan zien of horen.
Want zo af en toe,
voel ik me gewoon verloren.
Een gevoel van binnen,
die leeg en pijnlijk is.
Gewoon een gevoel dat ik krijg,
wanneer ik de liefde mis.
Eenzame boom
In de verte zie ik een eenzame boom
Voelt die zich net zo eenzaam als ik
Of heeft die vrienden die beloven
Hem niet alleen te laten gaan
Fluisteren ze zacht wanneer het waait
Maar toch kan elke boom het horen
Zijn ze zo altijd samen
En is er nooit een boom alleen
Wie zal het weten
Ik niet
Huilen
Ik wil huilen
Maar ik kan het niet
Voel me zo verdrietig
Maar ik huil niet
Ik weet niet waarom niet
Kan geen reden vinden
Huilen is niet erg
Maar toch huil ik niet
Het doet me zoveel pijn
Dat ik niet kan huilen
Dat is denk ik de reden
De reden die me kwelt
Ik onthoud de reden
En huil niet
Liefde & haat!
Ze zeggen altijd: “Liefde en haat liggen vlak naast elkaar.”
Kijk nou eens naar vuur.
Vuur geeft warmte.
Vuur staat voor haat en warmte voor liefde.
Of neem een rood hart.
Rood staat voor haat en het hart voor liefde.
Waarom lijkt het dan zo ver van elkaar?
Als je zoveel van elkaar houd.
Waarom blijft die haat dan naderen?
Moet er haat in de wereld zijn?
Kan er niet alleen liefde zijn?
Wie vertelt ons dit?
Wie heeft het antwoord?
Niemand…
Niemand heeft dit antwoord!
Mijn droom
In mijn dromen galoppeer ik door de bossen.
Ver van de bewoonde wereld.
Met mijn haren in de wind.
Nergens aan denkend.
Alle problemen van me af laten waaien.
Wanneer ik uit het bos kom draaf ik naar het strand.
Daar draaf ik een stuk langs de kalme zee en ook ik kom tot rust.
Dan ga ik terug in stap en ga een heuvel op.
Wanneer ik bovenaan ben zie ik de uitgestrekte zee voor me met een mooie zonsondergang. En dan komt alles naar boven.
Ik stap van mijn paard en begin te huilen.
Dikke tranen rollen over mijn wangen.
Ik laat ze rollen naar zee.
Dan voel ik een snuit in mijn nek.
Ik sla mijn armen om haar sterke hals.
Ze laat haar hoofd zakken en het lijkt of ze me troost.
Dan kom ik weer tot rust.
Stap weer op en rijd terug.
Met tegenzin!
Vergeet me!
Misschien hebben ze wel gelijk,
Maar zie ik het zelf nog niet in.
Ik doe iedereen pijn.
Daardoor raak ik iedereen kwijt.
Misschien is het beter,
Als iedereen me kon vergeten.
Als ik er niet zou zijn.
Deed ik niemand pijn.
En zou voor iedereen het leven beter zijn.
Jij!
Wanneer jij je armen om me heen slaat,
Voel ik zo veel veiligheid
Ik wil dat je me nooit meer loslaat.
Ik denk: “Ik wil je nooit meer kwijt.”
Maar de tijd gaat zo snel.
Dat we elkaar weer moeten verlaten.
We zeggen elkaar weer vaarwel.
En ik loop weer alleen door de straten.
Ik denk aan deze dag.
Aan de mooie momenten.
Er verschijnt een lach.
In mijn hoofd spelen die fragmenten.
Ik moet wachten op de volgende keer.
En in die tussentijd mis ik je zo.
Dan denk ik steeds: “Wanneer zie ik je weer.”
En ondertussen zit ik alleen aan mijn bureau.
Bang
Ik ben bang…
Bang dat het misgaat.
Zeg verkeerde dingen…
Waardoor jij mij misschien weer slaat.
De pijn vanbinnen is groter…
Dan de pijn van de klappen.
De pijn door de angst…
De angst voor jou!
Dit zijn er een paar, ik heb er nog wel meer maar dat word een beetje te veel om hier op te zetten.
Als je meer wilt lezen kan je me natuurlijk altijd PB'en
Laat je even weten wat je ervan vind.
Laatst bijgewerkt door Fnanne op 06-03-09 09:08, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [TAG] in titel gezet.