Bokt.nl

Citaat:

Van een afstandje lijkt het er erg mooi, maar toch gesloten uit te zien. Een grote, brede gracht met een opgehaalde brug. Hoge, imposante muren en een paar hoge torens waar nerveus een bewaker rondwandelt. De omgeving ervan lijkt rustig te zijn. Hier en daar maakt de zon schaduwen op het gras. In de verte hoor je een paar vogels fluiten. De blauwe lucht strekt zich uit tot aan de horizon. Je glimlacht even en begint zachtjes een liedje te fluiten. Well, it's a beautifull day, isn't it? Vol goede moed stap je op het object af.

Dichterbij gekomen hoor je wat gespetter in de gracht. Je versneld je pas tot aan de rand van de gracht en als je naar beneden kijkt zie je een grote krokodil het water in glijden. Iets verderop in het water ligt een iets kleiner exemplaar. Voorzichtig check je of de krokodil toevallig zin heeft in wat eten. Je gooit wat eten naar beneden en voordat je het weet is het weg. Je kijkt even bedenkelijk naar beneden en haalt je schouders op. Een gezonde eetlust hoort erbij nietwaar?

Terwijl je de muren bewonderd, die van deze afstand nog flink wat hoger lijken, ontdek je dat de brug nog steeds niet omlaag is. Gezien de krokodillen in de gracht heb je niet het gevoel dat het slim is om er doorheen te gaan om aan de andere kant weer omhoog te klimmen. Optimistisch als je bent loop je door naar de andere kant. Hier aangekomen ontdek je dat je ook via deze kant geen steek verder komt. Beneden zwemmen in dit gedeelte geen krokodillen, maar piranha's en de bodem ziet er ook niet al te vriendelijk uit met de spijlen die daar liggen.

Je zet een aantal stappen naar achter en gaat eens nadenken wat een andere oplossing kan zijn. Plotseling besef je dat er nog een bewaker rondliep bij die ene toren. Je wandelt op je gemak terug en bedenkt wat je straks verder wel niet kan ondernemen als je eenmaal binnen bent. Als je in de buurt van de toren bent begin je te roepen. De bewaker kijkt verstoord naar beneden en richt zijn geschut op je. Je probeert nog duidelijk te maken dat je geen kwade bedoelingen hebt, maar deze bewaker geloofd je niet. Verslagen zet je stappen achteruit en probeert nog één keer om binnen te komen. Je neemt een aanloopje, maar vlak voor de gracht bedenk je je. Had je niet toevallig nog een schep in je rugzak zitten?

Een klein weekje later lijk je al dichterbij je doel te zijn gekomen. Terwijl je aan het graven was ben je verschillende dingen in de grond tegengekomen. Dingen die ver weggestopt zijn en die jij maar meeneemt als bagage naar je doel. Stug ga je door, wie weet gaat het deze keer wel lukken. Iets later ontdek je boven je een stralend blauwe lucht. Je klimt uit het gat en kijkt tevreden om je heen. Je bent eindelijk binnen. Nieuwsgierig kijk je de leegte rond waar je in bent gestapt. Je had wat anders verwacht. Wel is het er warm, maar de geslotenheid die je buiten ontdekte is hier nog meer voelbaar.

Plotseling merk je dat je niet alleen bent en hoor je mij vragen wat je hier doet. Je legt de bagage neer. Gedachten, verdriet, een grote hoeveelheid tranen en sprankeltjes hoop die ik langzaam ben verloren. Mijn vergeten gedachtes, mijn verdriet, al mijn tranen en de kleine stukjes hoop die ik allemaal ben verloren. Uiteindelijk stap je naar mij toe en geef je me mijn glimlach, mijn humor en mijn liefde terug. Ik neem ze aan, terwijl jij de twijfel in mijn ogen leest. Ik weet niet of ik het aan kan nemen, of zelfs maar wil. Twijfelend bekijk ik ze. Opeens begint de lege ruimte zich te vullen. De zon lijkt haar moeite te willen doen om de hoge muren binnen te stralen. Het lijkt zelfs langzaam maar zeker licht te worden.

Toch slaat de twijfel toe. Want jij was diegene die mij verdriet bezorgde, mijn gedachten domineerde, de tranen liet vloeien, de hoop liet verdwijnen. Mijn glimlach een schaduw toebracht, mijn liefde afnam, mijn humor tot een dieptepunt liet dalen en mijn hart vermorzelde. Een hart, waar jij nu in staat. Een hart met een lading aan barrières om mannen zoals jij niet binnen te laten. Een hart, die jij weer bent binnengedrongen meteen weer in de houdgreep neemt. En ik? Het enige wat ik doe, is het gat wat jij groef zo snel mogelijk dempen om jou in mijn hart te houden. Maar ik vergeet de schep, die jij nog in mijn hart heb liggen om te ontsnappen...