Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-09 13:17

[VER] Nachtmerrie

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-09 13:17

Nachtmerrie

Ik zal me even voorstellen, mijn naam is dus Azra. Ik woon op een zeer afgelegen plaatsje hoog in de bergen. Ik heb een grootte familie en we wonen in een enorme boerderij. Het is een boerderij dat al tientallen jaren van generatie op generatie gaat. Je kunt zien dat het huis al oud is, vooral alle bordjes die je tegen komt op sommige plekken: ‘niet springen, instorting gevaar’.
En dan zal ik nu mijn gezin even voorstellen, te beginnen met mijn oudste broer. Hij heeft een leeftijd van 21 bereikt en loopt rond met de naam Mylan. Iedereen in het gezin kijkt tegen hem op, hij heeft een rustig karakter maar komt snel met een beslissing als die nodig is. Mijn broer is sterk, als er iemand in gevaar is doet die er alles aan om degene te helpen. De volgende om voor te stellen is mijn liefdadige zus, haar naam is Manouk. Een prachtig meisje en dat weet ze zelf ook al te goed. Manouk is echt een hartenbreker en dat is gelukkig ook haar enige talent. En dan kom ik Azra, iedereen in de familie noemt me het kleine meisje. Ik luister meestal liever dan ik praat, maar dat gaat al snel als je zoveel zussen, zusjes, broers en broertjes hebt. Iedereen uit het gezin heeft een gave, iedereen. Behalve ik, mijn vader zegt vaak tegen me dat het bij hem ook lang duurde voordat hij wist wat zijn gaven waren. Ik word er een beetje onzeker door. Nou ja, ik ga wel verder met vertellen. En zo komen we dan aan bij mijn slimme broertje, Luka. Luka heeft het vermogen om alles ten alle tijden te onthouden. Mijn gezin is het toppunt van vreemdheid, begrijp me niet verkeerd. Maar zelf wij vinden Luka een beetje vreemd af en toe. Hij kan niet alleen dingen onthouden die geweest zijn, soms ook wel eens dingen die nog moeten komen. En dan komen we nu aan bij mijn zusje Dunya, Dunya is een genie, als er iets gebeurd kan Dunya met maar een paar ingrediënten een drank maken die ons beter maakt, sneller of wat je maar kan bedenken. Het is niet zo dat we kunnen kiezen wat we willen. Want Dunya is nog maar een baby, dit is best lastig. Laatst hadden we snel iets nodig om heel snel weg te kunnen komen bij plek des onheil. Dunya merkte dat we in problemen zaten en schoot te hulp. Ze gooide allerlei ingrediënten bij elkaar in een flesje en schudde er even mee, jammer genoeg was de drank niet om te drinken. De drank was bedoelt om op de grond te gooien, de grond veranderde dan gelijk in ijs. Goed bedacht van Dunya, jammer dat het 5 dagen duurde om mijn vader te ontdooien.
De volgende om voor te stellen en ook de laatste.. Mijn vader, een geweldige man. Mijn vader is een klein tenger mannetje met veel kale plekken op zijn hoofd. Hij draagt de naam Silpher en dan is natuurlijk nu de vraag: ‘wat is de gave van mijn vader’? Silphen kan wensen in vervulling brengen, niet zo geweldig als het lijkt want er zit een addertje onder het gras. Mijn vader kan alleen maar wensen in vervulling als het iemand anders dan jezelf red. Ik heb ooit eens aan mijn vader gevraagd wat er gebeurd als iemand iets van hem verlangt wat hij niet kan geven. Hij riep het gezin bij elkaar en vertelde mijn vraag. Manouk en Mylan hadden overduidelijk de vraag al een keer eerder gesteld want die begonnen te lachen. Mijn vader zei tegen me: ‘stel me een vraag waar je jezelf mee helpt’. Ik moest er even over nadenken, maar toen zei ik: ‘ik wens nieuwe rollerskates’. Ik wou voor mijn vader dat ik dit nooit had gevraagd, er verscheen toch een enorme bult op zijn hoofd. Ik kreeg niet mijn rollerskates en mijn vader liep nog 3 maanden compleet voor gek.

Nu we klaar zijn met mijn voorstel rondje kunnen we echt beginnen met mijn verhaal, waarom vertel ik jullie dit eigenlijk? Wat denken jullie eigenlijk waarom het leven vaak zo makkelijk voor jullie is, waarom valt er niet letterlijk af en toe een piano op je hoofd als je de deur uit loopt? Waarom heb je een rustig leven zonder al te veel ongeluk?
Juist ja, door onze familie. Of beter gezegd ons soort, want wij zijn niet de enige met de taak jullie te beschermen. Ons gezin bestaat compleet uit heksen. Wij kunnen allemaal toveren en hebben onze specialiteit. Ik ken maar weinig andere heksen omdat onze vader erg beschermend is. Wij maken vaak spannende en soms enge dingen mee, onze moeder is overleden in een gevecht met een kwaad wezen. Daarom probeert onze vader ons weg te halen uit alle verplichtingen. Maar de wezens zoeken ons op, als alle heksen op de wereld uitgeroeid worden kunnen ze de gewone mensheid onbeperkt lastig vallen en kwaad doen. Verschillende vrienden van onze vader is al langs de boerderij gekomen om te praten met mijn vader. Ze vinden allemaal dat Silphen niet meer zijn werk doet, ze hebben het steeds maar weer over het einde van de heksen. Dat er steeds minder heksen zijn en steeds meer demonen, monsters en andere wezens.
Vaak zitten er een hoop oudere mannen bij elkaar in de boerderij om het geweld te bespreken, maar zonder veel oplossingen. De laatste keer dat er een bespreken was riep Silphen mij en mijn zusjes boertjes erbij. ‘De strijd is uitgebroken’ zei een oude man met een even grootte pijp in zijn mond. ‘Maar nog niet voorbij’ vertelde mijn vader met liefelijke stem. Er was nog steeds geen concreet plan, maar mijn vader klonk een stuk optimistischer dan normaal. Hij zei dat we allen moesten vechten, moesten knokken voor de vrijheid van de mensheid. We samen moesten werken om het kwaad buiten de deur te houden.

En hier begint mijn verhaal…

Lang lag ik te woelen in mijn bed, ik sliep helemaal boven in de boerderij. Het kraakte allemaal erg, vooral nu het een beetje waaide. Bij elk geluidje schrok ik opnieuw, het kwam best vaak voor dat we werden aangevallen ’s nachts. De meeste wezens konden zichzelf onzichtbaar maken, dus vooral als dan ook nog iedereen sliep had je geen idee wie nog meer in de boerderij was. Na lang woelen en luisteren na alles wat maar een beetje geluid maakte viel ik eindelijk in slaap.
Ik droomde, ik weet het nog zo goed. Met alle mensen waar ik van hield, mama was er ook nog bij. We waren samen, nooit meer iets te maken met slechte dingen. Alleen geluk.

Tot ik wakker schrok, ik schoot omhoog. Ik hoorde iemand gillen en mijn rechterhand begon te trillen. Opnieuw een gil, ik rende naar beneden terwijl ik hoopte dat er niks ergs was gebeurd. Mijn rechterhand werd warm, dit gebeurde wel vaker als er iemand in gevaar was. Ik rende de donkere en klamme gang in waar het geluid vandaan kwam. Ik zag mijn beeldschone zus Manouk staan, met afzichtelijke wezens. Ik had al veel meegemaakt, maar ik schrok er zelf van. De wezens hadden een rare zwarte ruimte om hun ogen heen, ze liepen krom en hun lange tanden staken in hun kin. Ik nam ze verder in me op, sommige gedeelten van hun lichaam misten. Er zaten grootte bloedvlekken op hun vervallen kleren. De wezens leken nog het meest op mensen, maar dan een paar honderd jaar oud. Ze stonden om Manouk heen, zoals meestal was ze bang. Manouk was een lief mooi meisje, maar een vechter was ze totaal niet. Haar wangen waren nat van de tranen. De wezens bleven om haar een cirkelen. Ze schreeuwden gemene dingen naar haar, alsof ze wisten waar ze het meest mee zat. Ze schreeuwden naar haar dat ze lelijk was, nooit liefde zou vinden, dat niemand om haar gaf omdat haar tovertalenten zo klein waren. Manouk leek te krimpen met de seconde. De wezens kwamen niet aan haar, ze bleven maar om haar heen cirkelen. Ik moest wat doen, ik schreeuwde en probeerde hun aandacht te trekken. Manouk stak haar rechterarm omhoog en er kwam water uit haar hand om ze weg te spoelen. Ze wezens sloegen een stuk achteruit. Maar het water leek gewoon door de wezens heen te slaan, ze knipperden er nog geen eens van. Gelukkig zag ik van de andere kant mijn vader aan komen rennen. Hij schreeuwde de naam van mijn zus, ze dook weg. Net als Manouk tilde mijn vader zijn rechterhand op en er kwamen wel honderd bladeren uit zijn hand waaien. De wezens waren onder de indruk en doken een stukje weg. ‘Ik ken deze wezens’ zei mijn vader tegen me, ‘ik heb ze al eens eerder mogen ontmoeten. Ze zijn niet gevaarlijk, ze kunnen heksen niet aanraken en daar komt nog eens bij dat ze niet kunnen toveren. Ze zijn alleen een beetje.. Gemeen’. Het laatste woordje zei die met enige twijfeling toen hij het gekwetste gezicht van Manouk zag.
‘We moeten ze bij elkaar drijven. Daarna moeten ze naar buiten, we kunnen ze niet doden want ze zijn allang geleden gestorven’.

Heel graag commentaar! Zoal negatief als positief is gewenst. Als er vraag naar is zal ik een volgend stuk plaatsen.

**Geplaatst**: 18-02-09 22:09

Re: [VER] Nachtmerrie

Geplaatst: 18-02-09 22:09

Het eerste waar ik me aan stoor zijn de fouten die ik tegenkom, zowel in spelling als in formulering. Ik zou het daar nog even goed op na kijken. Mede daardoor raak ik niet in het verhaal en heb ik het dus ook niet afgelezen. Een begin van een verhaal moet gelijk pakkend zijn. Waar ik in dit geval op afknap is de 'dus' in je eerste zin, 'grootte' (grote!) in de derde zin en verderop nog wat van die dingetjes. Daarnaast schrijf je dat je kunt zien dat het huis oud is. Laat het zien aan de lezer. Geef voorbeelden, beschrijf het huis. Wat voor huis? Die bordjes zijn leuk, maar zo vormt iedereen een ander beeld.

Dat wil ik je nu iig even meegeven. Succes ermee en misschien waag ik me (als ik wat minder moe ben) aan de rest van het stuk.

Nomineer dit bericht ×