Ik schrijf af en toe eens korte verhalen. Of niet eens echt korte verhalen, maar meer column-achtige teksten. Momenteel gebruik ik daar een weblog voor.
Verhalen over wat me bezighoudt, wat zo in me opkomt of wat ik heb meegemaakt. Meestal met wat humor.
Deze heb ik vandaag geschreven.
Sterren...

Mooie sterrenhemel. Helder met puntjes van licht.

Van dichtbij grote bollen van vuur.

Wat een wonder van de natuur. Betoverd staar ik naar boven. Zou daar ver weg ook leven zijn net als op aarde? Zou daar nu ook iemand zijn die net als ik naar boven kijkt en denkt: wauw, wat is de natuur toch mooi...

Geen idee. En het zal nog eeuwen duren voor we dit weten. Voor we in ons ruimteschip á la Enterprise het heelal, de Melkweg en verder ontdekken en onderzoeken. Voor we er achter komen dat er nog meer leven is dan de mensen op aarde.

Of misschien komen we dit nooit te weten. Beperken we ons tot het veilige leven op aarde. Alhoewel er met die veiligheid momenteel ook veel mis is. Schietpartijen zijn bijna alledaags. Je mening verkondigen kan niet meer. Je leven loopt gevaar, je hebt beveiliging nodig. En zelfs de baby's in een kinderdagverblijf zijn hun leven niet meer zeker. Baby's die nog niet eens een mening hebben. Die nog geen idee hebben van het leven. Die compleet onschuldig zijn. Veiligheid...wat is dat tegenwoordig?

Ik kijk nog eens omhoog naar de sterren. Hoe lang zal het nog duren voor we die niet meer kunnen zien? Voor de lucht zo vervuild is dat bewolking eerder regel dan uitzondering is? En dat zo'n mooie heldere avond als vanavond zelden of nooit meer voorkomt.

Op dat moment hoor ik luid gerem en een harde klap. 2 auto's die op elkaar gebotst zijn. Gelukkig stappen beide chauffeurs ongedeerd uit. Ietwat verdwaasd en geschrokken en ik hoor de ene zeggen: "De lucht was zo mooi helder, ik vergat op de weg te letten." Om vervolgens de schadepapieren in te vullen...