Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1.

“Vandaag worden de studenten bekend gemaakt die voor twee maanden op stage in Amerika mogen” galmt het door de aula van het St. Florijn college.
Terwijl de docent achter de microfoon de brief pakt waar de namen op staan, kijk ik mijn beste vriendin Maaike zenuwachtig aan. “Ik ben zo benieuwd!” Maaike knikt en ze knijpt gespannen in mijn hand. Een maand geleden had ik mij opgegeven voor een buitenlandse stage. Ik was niet de enige, samen met nog honderden andere studenten van mijn opleiding criminologie, stond ik op de lijst. Er zouden uiteindelijk twee studenten uitgekozen worden. Vandaag wordt bekend gemaakt welke twee studenten dat zullen zijn. De twee uitgekozen studenten mogen twee maanden stage lopen in één van de meest beveiligde gevangenissen in de U.S.A.

“De twee uitgekozen studenten zijn..” De docent blijft even stil en kijkt de aula rond.
Dan glimlacht hij. “Simon Gaping en Christa Kourtakis!”
Mijn hart maakt een sprongetje als ik mijn eigen naam door de aula hoor galmen. Ik geef een gil en ik kijk Maaike verbaasd aan. “Maar dat ben ik!”
Maaike lacht en ze knijpt in mijn handen. “Wat ontzettend gaaf voor je!”
Ik kan het nauwelijks bevatten dat ik écht degene ben die uit honderden studenten is gekozen om naar Amerika te gaan! Ik kijk om naar mijn beste vriend Simon, wie zijn naam ook genoemd is. “Hoe is het mogelijk” grijnst hij. “Wij mogen gezellig samen twee maanden op stage!”

“Willen Christa en Simon zo vriendelijk zijn om de tickets op te komen halen?” galmt het weer door de grote aula. Ik kijk om naar het podium, waar de docent met twee vliegtickets in zijn hand staat. Ik kijk Simon even veelbetekenend aan en daarna staan we op om onze vliegtickets in ontvangst te gaan nemen.
“Jullie vliegen volgende week vrijdag om elf uur ’s ochtends. Zorg dat je ruim op tijd aanwezig bent” zegt de docent glimlachend als hij de tickets overhandigd. Ik kijk naar het ticket in mijn hand en ik knik. Ik bedank de docent nogmaals en daarna spring ik vrolijk het podium weer af. Gelukkig hebben we geen lessen meer vandaag, dus kan ik meteen naar huis om het goede nieuws aan mijn ouders te vertellen!

Thuis aangekomen gooi ik mijn fiets tegen de schutting en ik storm de keuken binnen. Mijn moeder die aan de tafel bezig is met groente snijden, kijkt verschrikt op. “Wat is er aan de hand?”
Ik leg het ticket voor mijn moeder op tafel. “Dit is er aan de hand” grijns ik.
Mijn moeder bekijkt het ticket en een brede glimlach verschijnt op haar gezicht. “Maar dat is geweldig meid! Wat ontzettend leuk voor je!”
Ik grijns en ik ga tegenover haar aan tafel zitten. “Ik had nooit verwacht dat ik uitgekozen zou worden, er waren zoveel studenten die zich hadden ingeschreven!”
Mijn moeder knikt. “Je hebt gewoon ontzettend veel geluk! Wie is de andere student die mee mag?”
Ik wijs grijnzend naar het huis van de overburen, waar Simon woont. Mijn moeder lijkt het eerst niet te begrijpen, maar dan begint ze te lachen. “Bedoel je nu dat Simon de andere uitgekozen student is?”
Ik knik. “Ik wist niet wat ik hoorde toen zowel ik als Simon genoemd werd!”
“Dat is helemaal gezellig! Wat ontzettend leuk voor jullie zeg!”

Nadat ik een half uur later ook mijn vader heb gebeld op zijn werk om het goede nieuws te vertellen, besluit ik om nog even langs de overburen te gaan. Simone zal hoogstwaarschijnlijk het nieuws ook al verteld hebben, dus kunnen we misschien al een paar afspraken maken voor volgende week vrijdag. Bij de gedachten aan volgende week vrijdag, maakt mijn hart weer een sprongetje. Nog maar één weekje en dan zit ik al voor twee maanden in Amerika!
Met die gedachten trek ik mijn laarzen aan en ik loop met grote stappen naar de poort van de overburen. De poort is altijd open, dus ik loop uit gewoonte altijd meteen de tuin binnen.

Als ik de tuin binnen kom, zie ik de familie Gaping aan de keukentafel zitten. Zo te zien heeft ook Simon zijn ouders verteld dat hij over een week in Amerika zit, want de familie is vrolijk aan het kletsen en aan het lachen.
Zodra Simon doorheeft dat ik in de tuin sta, zwaait hij opgewekt en hij doet de schuifdeur voor mij open zodat ik naar binnen kan.
“Daar is de andere geluksvogel!”roept Simon zijn moeder als ik de kamer binnen stap. Ik knik opgetogen en ik ga naast Simon zijn broer Alex aan tafel zitten.
“Ook een koekje?” vraagt Alex met volle mond en hij houdt mij de koektrommel voor. Ik pak een speculaasje uit de trommel en ik bedank Alex beleefd.
“Ik kwam eigenlijk even vragen of jij al een idee hebt hoe we dat vrijdag gaan doen!” zeg ik tegen Simon, die tegenover mij is gaan zitten. Simon knikt. “Daar heb ik ook al over zitten denken.”
Dan kijkt hij zijn moeder aan. “Misschien dat jij ons naar het vliegveld wil brengen en dat Christa haar moeder of vader ons over twee maanden weer ophaalt?”
Simon zijn moeder knikt. “Dat vind ik goed hoor. Jullie vliegen om elf uur, dus dan moeten we zeker rond een uur of zeven hier weg, aangezien jullie drie uur van te voren aanwezig moeten zijn.”
Ik knik instemmend. “Het is zeker een uur rijden vanaf hier, dus dan is zeven uur inderdaad een mooie tijd.”

Na nog een poosje met de familie Gaping gekletst te hebben, sta ik weer op. “Ik ga maar weer eens richting huis, we gaan straks uit eten.”
“Lekker” zegt Simon en hij staat ook op. Hij maakt de schuifdeur weer voor mij open en hij loopt nog even mee naar buiten.
“Ik ben echt super blij dat wij samen zijn uitgekozen. Ik was echt bang dat ik met iemand samen zou moeten die ik helemaal niet aardig vind” zeg ik als we bij de poort staan.
Simon knikt. “Ik ook, ik was zo bang dat Florien werd uitgekozen!”
Ik lach even, Florien is een klasgenoot van Simon en mij. Ze loopt al maanden achter Simon aan. Simon moet helemaal niets van haar hebben maar dat lijkt Florien niet door te hebben. “Dan had je jouw vliegticket zeker aan iemand anders gegeven?”
Simon knikt. “Maar dat is nu gelukkig niet nodig!”
Samen lachen we even. Dan kijk ik op mijn horloge. “Ik ga nu echt naar huis, anders zijn ze straks weg zonder mij!”
Ik zeg Simon gedag en dan storm ik de tuin uit, richting onze eigen tuin. Snel doe ik de voordeur open en ik loop de huiskamer binnen, waar mijn ouders en zusje al op mij zitten te wachten.

Citaat:

Hoofdstuk 2

Die avond zit ik gezellig met mijn ouders en mijn zusje bij een Grieks restaurant. Ik had mogen kiezen waar we gingen eten. De keuze was voor mij niet moeilijk geweest. Nadat ik twee jaar geleden met een stel vriendinnen op vakantie naar Griekenland ben geweest, is er geen eten meer dat ik lekkerder vind dan Grieks eten!
Gelukkig kan ik naast Grieks eten ook genieten van hamburgers en friet. Dat is maar goed ook, want de komende twee maanden zal dat waarschijnlijk best vaak op het menu staan.
“Ik hoop niet dat ik straks als een tientonner terug naar Nederland kom, na het eten van al die hamburgers” zucht ik.
Mijn zusje stikt zowat in haar drinken van het lachen en mijn moeder kijkt mij ook grijnzend aan. “Doe niet zo gek joh, jij hebt helemaal geen aanleg om dik te worden! En als je niet iedere dag een paar hamburgers naar binnen werkt, zal het best meevallen!”
Ik grinnik even en ik neem nog een hap van mijn vlees. Gelukkig is Simon ook geen kieskeurige eter, dus we kunnen mooi van alles uitproberen.

“Vind je het niet jammer dat je niet samen met Maaike op stage gaat?” vraagt mijn zusje.
Ik haal mijn schouders op. Met Maaike zou het ontzettend gezellig zijn geweest, iedere avond stappen en natuurlijk een hoop plezier. Maar met Simon zal het ook ontzettend gezellig worden, daar twijfel ik niet aan. Simon en Maaike zijn ten slotte allebei mijn beste vrienden.
“Ik denk dat het met allebei heel gezellig is, dus het maakt mij niet uit wie er mee gaat.” zeg ik dan. Mijn zusje grijnst.
“Ben je niet een klein beetje verliefd op Simon?”
Ik lach. Ik wist dat deze vraag ging komen. Mijn zusje stelt hem zowat elke dag. Ze is met haar vijftien jaar ruim vier jaar jonger dan ik en ze zit in een fase waar in jongens alleen goed zijn om verkering mee te hebben. Vriendschap tussen een jongen en een meisje bestaat op dit moment niet in haar ogen.
Ik denk aan mijn beste vriend. Simon mag dan wel een ontzettend knappe jongen zijn met zijn donkerblonde haar en grote, donkere ogen, maar ik zou zeker niet verliefd op hem kunnen worden. Ik ken Simon nu al ruim tien jaar, vanaf dat hij elf jaar en ik negen jaar was. We zijn al zo lang beste vrienden, ik zou me een leven zonder hem niet meer voor kunnen stellen.

Als ik die avond weer thuis achter mijn laptop zit, besluit ik om maar alvast een aantal adressen op te zoeken. Ik tik de naam van de gevangenis waar we stage gaan lopen in en ik zie naast een heleboel informatie ook het adres staan. Ik schrijf het op een kladblaadje en daarna ga ik op zoek naar het adres van het hotel waar we logeren.
Zowel het hotel en de gevangenis liggen in Los Angeles, maar zoals de docent criminologie al zei, moeten we ons daar niet op verkijken. Los Angeles is erg groot, bijna net zo groot als de provincie Utrecht. We zullen dus met de bus van het hotel naar de gevangenis moeten.
Ik zoek ook het adres op van het kantoor dat connecties heeft met het St. Florijn college. In dat kantoor moeten Simon en ik één keer per week een verslag leveren van wat we gedaan hebben en wat we hebben opgestoken voor onze opleiding. Ik vind het stiekem een beetje ene onnodig werkje om iedere week een verslag op te sturen, maar ik kan ook goed begrijpen dat ze van school graag willen weten hoe het met ons gaat en wat we zowel doen in het grote land aan de andere kant van het water.
Verder stuur ik nog een aantal e-mails naar mensen waarvan ik denk dat die van belang kunnen zijn in de tijd dat ik in Amerika zit.
Uiteindelijk, rond twee uur in de nacht ben ik klaar en ik sluit tevreden mijn laptop af. Ik geef liefdevol een klopje op het ding. Mijn laptop gaat natuurlijk ook mee volgende week!
Snel kleed ik mij om en ik verdwijn naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Als ik in de spiegel kijk, kan ik nog steeds niet bevatten dat ik volgende week in Amerika mijn tanden zal staan poetsen!
Als ik klaar ben, duik ik meteen mijn bed in met de hoop dat ik vannacht en zeker de komende nachten, een beetje kan slapen met al die zenuwen!