Geplaatst Leuk dat je komt kijken!
Voor mij is de trein bij tijd en wijlen een echte bron van creatieviteit. Jawel!
Ik zat vandaag weer 'ns in de trein en er kwam opeens een verhaal in me op. Ik heb meteen een kladblok gepakt en het verhaal in een half uur uitgeschreven.
Ik hoop dat jullie het wat vinden! Ik sta open voor commentaar, dus als je ergens verbetering wil zien, dan hoor ik het graag!
Door één oogopslag.
Haar blik raakte de mijne in het fel gekleurde en flitsende licht.
Toen we elkaar aankeken leek het alsof er een blik van herkenning in haar ogen verscheen.
Ook bij mij verspreidt zich een warm gevoel door mijn lichaam.
Haar oogopslag, haar mysterieuze glimlach, het lijkt alsof dit moment eeuwig blijft voortduren, de seconden lijken uren te worden.
Opeens wordt er ruw aan mijn arm getrokken. 'Hé! Heb jij nog geld voor een biertje? I'm out of money right now.' zegt een van mijn beste vrienden schor.
Hij hangt nogal aan mijn arm en in een rechte lijn lopen zit er vanavond voor hem ook niet meer in.
Tegen mijn wil in trekt hij me mee naar de bar, waar ik gedwongen word een biertje voor hem te kopen.
Ik twijfel of ik niet beter een glas water kan vragen, maar hem kennende krijgt hij dat biertje door zijn praatjes wel van iemand anders.
Zoekend kijk ik om me heen, op zoek naar dat ene mooie, vertrouwde gezicht in die enorme menigte.
Vier keer loop ik de disco door, de helft van mijn vrienden daarbij meesleurend, die ondertussen allerlei kreten daarover uiten: 'Doe es effe rustig aan man! De WC is de andere kant op hoor!'
Ik hoor ze maar half. Nergens, echt helemaal nergens van ik een glimp van haar op.
Ik lach en doe vrolijk, maar van binnen huil ik.
Voor mijn gevoel gaan we dan ook veel te vroeg weer naar huis.
Terwijl de anderen vrolijk praten over lantaarnpalen, tegen bomen aanrijden en testen of dat bosje langs de weg tegen hun fiets bestand is (Helaas niet, moge het bosje rusten in vrede..) voel ik me heel erg leeg vanbinnen.
Dagen, weken gaan voorbij. Ik voel mezelf net een robot.
Ik maak mijn huiswerk, doe wat ik moet doen, slaap en doe de volgende dag bijna precies hetzelfde. Alles wat ik doe voelt zo nutteloos, het zoiets onbelangrijks.
Wat heb je nou aan biologie, wiskunde en Duits als je een paar weken daarvoor iemand hebt laten gaan die je eigenlijk het liefst had vastgepakt en nooit meer los had willen laten?
Diezelfde avond loop ik naar de gracht.
Ik ga bij de gracht zitten en ik laat mijn voeten net boven het wateroppervlak zweven.
Het water komt in golven voorbij, zoals ieders leven ook voorbij gaat. Opeens loopt er een traan over mijn wang.
Al snel volgen er nog meer, die een nat, glinsterend spoor op mijn gezicht achterlaten.
Voor mij hoeft het allemaal even niet meer.
Opeens voel ik een hand op mijn schouder. Langzaam kijk ik omhoog. 'Ik heb je gemist, die laatste paar uur op het feest.' zegt ze.
'Ik heb nog naar je gezocht, maar het leek wel alsof je spoorloos was verdwenen.' Ik sta langzaam op en strijk voorzichtig met mijn hand langs haar wang.
Ze glimlacht. Ik voel mijn wangen vuurrood worden. Met een gelukkige blik in haar ogen buigt ze zich naar me toe en eindelijk raken onze lippen elkaar.
Toch iets te snel getypt, denk ik.. 
! Echt een heel net verhaal 
. 
