Geplaatst Ik luister , terwijl je denkt dat niemand je kan horen.
Ik zie pijn gemarkeerd met een mes in je huid ,
Gemerkt voor het leven , pijn kwam erin , maar er niet meer uit.
Schreeuwen , slaan , je weet niet meer of het echt is gebeurt,
Omdat pijn jouwn leven zwart heeft gekleurt.
Je wilt wel verder , jouwn pad gaat door , maar jij ziet m niet meer , bent van plan om te stoppen,
Je wilt niet meer verder gaan , geen problemen meer opkroppen.
Praten had geen zin meer , niemand die er wat aan deed,
Jij leerde dingen zoals blowen , maar schat jij had ook geen weet.
Niemand die jou kon vertellen wat je werkelijk moest doen in dit leven ,
Geen een persoon die jou die liefde kon geven.
Soms gaven ze je het wel, maar dan kon je het niet voelen.
Die fouten die je maakte , ook dingen die wij niet bedoelen.
Het is nog niet te laat , we kunnen er nog een weg door banen,
Samen maken we er weer een leven van , t kost wel bloed,zweet, en tranen.
Maar meisje er is een weg om te gaan , je hoort nog niet in de hemel,
Je hebt er wel een plekje , die plek is een zetel.
Die wordt bewaard voor de tijd ,
voor een speciale meid.
Die wordt bewaart voor jou , als het écht tijd is om te gaan.
Maar nu moeten wij zij aan zij, samen sterk staan.
Sorry voor de spelfouten
.