Bokt.nl

Citaat:

Ik wil naar huis.

‘Je beweging moet vloeiender zijn, haast dansend. De ene lijn direct na de ander. Kom op, kijk naar je buurvrouw en zie haar polsen. Ze zwieren en dansen haast. Aan de hand van de polsen kan je al zien dat ze later grootse dingen kan verrichtten. Grootse dingen ja!’
Melissa Minkel werpt vluchtig een blik opzij en ziet hoe vloeiend de polsen van Sabine bewegen. Jeetje, zo goed zou dat haar nooit lukken! Kramachtig speelt ze wat met haar vingers en heft ze haar arm ietsjes omhoog. Vanuit een ooghoek ziet ze ook de toverstaf van Sabine de lucht ingaan. Even knijpt ze haar ogen stijf dicht en dan mompelt ze de spreuk: ‘Wingardium Leviosa‘
Terwijl ze haar ogen opent rijst vlak naast haar een kussen omhoog. Vlak voor haar ligt eenzelfde kussen stil op de grond. O, chips! Haar toverstokarm zakt weer naar beneden. Verbaasd en bedroefd kijkt ze naar haar kussen. Weer mis, weer niet gelukt.
‘Sabine, perfecte uitvoering van de zweefspreuk. Jij kunt al beginnen met de volgende spreuk. De rest netjes gedaan. Alleen Melissa,‘ een afkeurende blik ontsiert het gezicht van professor Banning, ‘je lijnen waren niet vloeiend genoeg, Melissa. Daarop zul je moeten oefenen en verder.’ Hij zucht diep, ‘ik weet niet zeker of je...-’
De piepstem van professor Banning verandert in het gepiep van de wekker. Melissa kan wel krijsen, de laatste tijd gaat het zelfs in haar dromen fout! Boos mept ze naast haar bed in de richting van haar wekker. Het enige wat ze raakt is het Harry Potter boek dat op haar nachtkastje ligt. Oja, ze had haar wekker verder van haar houtenbed geplaatst zodat ze sneller op zou staan. Oja.
Met ochtendhumeur en al duwt ze het blauwgeblokte dekbed van haar af. Haar voeten schieten in de paarse sloffen die op het kleedje naast haar bed staan. Eentje schiet mis: ‘Verdorie!’ In drie passen is Melissa bij het bureau waar de wekker opstaat. Het gepiep houdt op. Een zekere rust keert terug in het houten hutje van Melissa.
Ze kleedt zicht vlug om, vouwt haar dekbed op, mikt het in een hoek en klapt het bedbankje in elkaar. Haar slaapkamer is weer gewoon een woonkamer. Zonder even van haar verandering te genieten sjeest ze door naar de keuken. Tijd voor een bakje cornflakes. Terwijl ze dit op eet kijkt ze naar het blauw geblokte behang aan de muur. Het liefst zou ze de cornflakes ertegen aan smijten, maar dat kan niet. Over een paar maanden is ze weg en dan zou dit huisje bij iemand anders horen. Dus eet ze de cornflakes op en het bakje komt terecht op het aanrecht. Naast de afwas van gisteren. Oja, dat ook nog.
Klaar met haar ochtendritueel verlaat Melissa het huisje. De deur uit, naar rechts, een stukje langs de andere houten huisjes en ze is bij haar school. Een stevig houten gebouw, bekent als De school voor paardengekken. Met een wee gevoel in haar maag loopt Melissa het trappetje op richting de deur. Naar binnen, nieuwe schooldag, nieuwe rotdag.
De eerste drie uur zijn nog leuk. Engels, bedrijfskunde en een les naar keuze, een heel uur in de zon schrijven dus. Terwijl de anderen lol maken of hun eigen paard poetsen. Dat is op zich nog prima. Daar ligt het niet aan, maar het vierde uur, daar kijkt Melissa de hele dag al tegenop.
Terwijl de rest hun paarden schoon poetst, rommelt Melissa wat in de stal. Erg veel is er voor haar niet te doen. Ze woont nu nog geen maand op de ranch, zoals het hier genoemd wordt. Een school voor paardengekken, had op het blaadje gestaan. Met daaronder in minilettertjes: ook geschikt voor mensen zonder eigen paard. Toen ze dat had gelezen moest ze erheen. Zeker toen ze zag dat ze het huis uit kon en dat lesklanten daar een eigen hutje kregen. Het huis uit! Eindelijk, het klonk goed. Ze zou ook zelf moeten koken, maar met al die mensen die ook gek waren van paarden zou het niet moeilijk hadden moeten zijn om vrienden te maken en een kookploeg te regelen. De was kon ze in het weekend thuisbrengen en verder kon ze doen wat ze zou willen. Het was uitgestippeld en na even zeuren, niet eens zo lang, had ze zich ingeschreven.
Niet lang daarna was ze in haar eigen huisje gesetteld. De eerste paar mensen die ze tegen kwam deden een beetje uit de hoogte, maar goed. De school was duur en daardoor misschien ook wel een kakschool, dus dat had ze kunnen verwachten. Het zou er vast nog beter op worden. De eerste paar lessen waren leuk en uitdagend. Biologie werd vooral de anatomie van het paard behandeld, bedrijfskunde gaf veel extra informatie over paardenbanen en ook bij de rest van de lessen werd hier en daar een link gelegd naar de paarden. Melissa ontdekte een paar aardige mensen en hoewel ze het haast alleen maar over paarden konden hebben en dan vooral over hun eigen paard kon ze het wel met de groep vinden. Tot de eerste paardrijles.
Natuurlijk was het Melissa wel opgevallen dat er alleen lege stallen waren toen ze aankwam, maar daar had ze verder niet echt bij na gedacht. Stom!
Nu loopt ze weer met lood in haar schoenen naar de zoveelste paardrijles. Páárdrijles, denkt ze wrang. De rest loopt met een paard aan de hand, maar Melissa houdt geen teugels vast. In de hoek van de bak staat haar 'paard' al klaar. Terwijl de rest de eigen paarden met dure namen bestijgt, bekijkt Melissa nog eens naar haar Harry.
De instructeur loopt al binnen met een enorme grijns op zijn gezicht: 'Stijgt ons manegemeisje ook nog op of hoe zit het?’ zegt hij rechtstreeks tegen Melissa. ‘Ik weet dat je aan het einde van dit Semester terug gaat, maar als je dit niet afmaakt dan heb jij niet ontslag genomen, maar ben je van school getrapt. Dan krijg je al het geld wat geïnvesteerd is niet vergoed.'
De instructeur keert zijn rug weer naar haar toe en begint met aanwijzingen roepen aan de rest die de paarden aan het loswerken was. Ik wordt niet van school getrapt, bedenkt Melissa wanneer ze haar stalen ros beklimt. Ik wordt niet van school getrapt, neemt ze zich voor terwijl ze haar hielen tegen het blikken paard legt. Ze trappen me niet van school, verbijt ze zich terwijl ze de teugels pakten die uitkwamen aan een stalen hoofd.
Ik wil naar Huis, schiet door haar heen zodra de instructeur begint met de melding dat van haar houding niets klopt.
banketstaaf in haar hoekje zit Melissa op Harry, stalen Harry. Melissa heeft niet genoeg geld voor een paard, laat staan om deze opleiding uit eigen zak te betalen.
Over een maandje, mag ik naar huis. Hoopt ze, terwijl ze rood wordt en haar tranen verbijt. Even knijpt ze haar ogen dicht, maar Harry blijft Harry. Een mooi paard draaft voorbij. 'Je rijdt niet ligt Melissa!' Brult de instructeur.
Ik wil naar huis! Ze hapt naar adem en begint met staan zitten.