Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 3

‘Hallo zeg, wat een glimmer hebben we hier!’ Marthe was in tussentijd ook al bij de stallen aangekomen en had haar paard Serenity net uit de weide gehaald, en naast Shamrock aan de staldeur gebonden.
‘Ja hè, heb er veel werk aan gehad voor ik haar zo blinkend kreeg! Zie je het een beetje zitten vandaag?’
‘Helemaal!’ Maar doe nu maar een beetje voort, je zadel ligt er nog niet eens op.’
Toen de twee meisjes hun paarden klaar hadden gingen ze instappen in de piste.
Serenity en Shamrock hadden er duidelijk enorm veel zin in en stonden trappelend naast elkaar in het zachte zand van de piste.
‘Ik ga eerst een sprongetje maken om Seren’s vuur wat te blussen.’ Marthe had het duidelijk lastig op haar jonge, grote ruin. Serenity was pas 5 geworden en was nog niet zo lang onder zadel. Hij had vast een fortuin gekost, maar Marthe’s rijke vader kon zich dat wel permitteren. Serenity had in z’n leven nog geen enkele slechte ervaring achter de rug. Opgegroeid in Duitsland, in een fokkerij waar de beste Hannoveranen van de omgeving ter wereld worden gebracht..
Haar vriendin liet het paard in een vloeiende beweging in galop overgaan. In het midden van de ruime buitenpiste lag een sprong van ongeveer 80cm. Alsof het niets inhield vloog het krachtige, zwarte paard erover.
Marthe knikte voldaan. ‘Nu jullie.’
Soraia stuurde haar paard vanuit draf naar de sprong, en met een lichte aarzeling sprong Shamrock erover. Toen ze na de sprong landde voelde Soraia weer die snijdende pijn in haar enkel, maar ze zweeg. Nogmaals, ze liet de rit niet verpesten door een voet.

De mooie grote ruin liep met korte, opgewonden pasjes achter het kleine witte paard. Shamrock was duidelijk iets meer ontspannen dan Serenity, maar ze was met haar acht jaar toch ook wat ouder.
‘Wat zalig is dit.’ Marthe staarde voor zich uit.
‘Inderdaad.’ Meer woorden hoefden ze er niet aan vuil te maken, ze wisten dat het nu geen moment was om te praten, maar om te genieten.

In gedachten verzonken en met een brede glimlach op het gezicht, zat Marthe relaxed in haar zadel, toen opeens een fazant tussen de twee paarden heen vloog.
Serenity schoot de hoogte in en toen Soraia achter zich keek, zag ze het zware hoofd van de ruin hoog boven zich uittorenen. Een verbeten en angstige blik speelde rond z’n ogen maar als bij wonder zat Marthe nog steeds mooi in haar zadel. De ruin kwam naar beneden en probeerde een wanhopige poging om weg te rennen, maar Shamrock stond hem in de weg. Hij kalmeerde.
‘Hemel, wat was dat? Die staat echt wel heet vandaag!’ Marthe’s wangen kleurden vuurrood van de schrik. Dat was zo typisch aan haar.
‘Ach dat betert wel Marthe, geef hem tijd.. Gaat het een beetje met je?’
‘Ja hoor, was alleen enorm geschrokken..’ Ze klopte haar paard op zijn bezwete schouder.
Daarmee was alles gezegd en reden de twee meisjes zwijgend verder.
Was dit nou wel verstandig om met alleen twee vijftien-jarige meisjes en twee moeilijke paarden het bos in te gaan? Soraia stond er lang bij stil, tot ze aan een lang recht pad kwamen en Marthe’s stem haar uit haar denken haalde.
‘Galopje?’ Ze leek al helemaal terug bekomen van haar schrik en wist haar paard nu beter onder controle te houden.
‘Weet je ’t zeker? Ik heb er over nagedacht.. Misschien is het beter om de eerste keer alleen maar te stappen en draven, de paarden doen nu al zo lastig.’ Zei Soraia.
‘Dat meen je nu toch niet? We zijn naar hier gekomen om te galopperen? Wees toch niet zo bang, je galoppeert zo veel in open velden!’
‘ Ja, dat is waar, maar dan zijn we alleen.. En je hebt gezien hoe Serenity deed daarnet..’
Marthe trok een pruillipje en Soraia kon haar gewoon niets weigeren als ze zo keek. En diep vanbinnen had ze ook wel zin in een stevige galop. En ach wat, ze had dit al zoveel gedaan.
‘Ok ok Marthe.. Ik zal op kop gaan, jij hoeft alleen te volgen, als er iets is, roep je luid ‘STOP’ en dan zal ik vertragen.. Ja?’
‘Doe niet zo overbezorgd, het wordt echt super!’ Marthe glimlachte.

‘Komaan Shammie! Even een galopje, rustig beginnen.’ Soraia stuurde haar paard in een beheerste galop en liet haar na een paar meter haar passen verlengen.
‘Klaar om wat rapper te gaan?’ gilde Soraia.
‘Tuurlijk, alles onder controle. Laat je maar gaan.’ Marthe had een superbrede glimlach om haar mond terwijl ze haar teugels wat losser maakte om rapper te gaan.
Soraia riep naar haar merrie, gooide haar armen wild naar voren zodat haar teugel losjes waren.
Alsof het niets inhield ging ze recht in haar beugels staan, leunde naar voren, en bracht haar gewicht mooi verdeeld boven Sham’s schoft.
De merrie stak haar neus naar beneden en begon als een gek te rennen.
Bomen flitsten aan een hoge snelheid voorbij, de wind liet haar ogen tranen, de hoefstappen in het zand werden niet meer dan kort op elkaar volgende dreunen. Haar satijnen manen wapperde meer dan ooit.
Zo rap was ze nog nooit geweest.
Ze ging nog wat rechter zitten in haar beugels, maar toen werd de druk op haar enkel teveel.
Het ging allemaal zo snel, haar enkel sloeg om in haar stijgbeugel, ze werd uit evenwicht gehaald, en kantelde naar rechts.

Shamrock begon te slippen en met een harde klap vloog Soraia van haar merries rug.
Soraia bleef doodstil liggen met haar hoofd tegen de grond. Haar linkerbeen en voet gloeiden enorm. Opeens hoorde ze het harde gekletter van een aanstormend paard. Serenity kwam op haar af, en Marthe gilde toen ze Shamrock en Soraia naast elkaar op de grond zagen liggen. De merrie richtte haar hoofdje op en keek hoopvol naar haar vriend Serenity. Soraia had zich nog steeds geen millimeter bewogen. In een krachtige, plotse beweging stond de witte merrie recht. Marthe trok haar armen kapot maar haar veel te krachtige paard vertraagde voor geen meter. Ze kon onmogelijk remmen, en vloog voorbij haar vriendin. Shamrock besloot haar vriend te volgen en galoppeerde achter de ruin aan.
Soraia lag daar helemaal alleen.

irisssssje schreef:

Wauw, super leuk verhaal! ik vind dat je echt súper mooi taal gebruik hebt. Ik ga het volgen!