Geplaatst Een tijdje terug heeft een vriend van mij dit gedicht geschreven voor CKV. Ik vond het een erg mooi gedicht en heb gevraagd of ik hem met jullie mocht delen. Hier is hij dus.
Made By Ynez.
Een blik van oneindig, die eindigt in het niets.
Een blik van tijden van vriendschap en verdriet.
Haat of liefde niet voor te kiezen.
Een eenzaam gevoel liever te verliezen.
Of spreekt een blik al voor zich?
Is het dan zo makkelijk in zicht?
Of is het dan een blik van verwarring.
Niet wetend wat te doen, een leven als vergalling.
Of juist een tevreden leven maar een slecht moment.
Zo slecht gekozen dat eens mens die hem kent niet kent.
Of is het dan toch wel de twijfel van het leven.
Wat hij eigenlijk mee wilt geven maar niet mee kan streven.
Is het dan zo verwarrend dat de waarde van het woord verdwijnt?
Is het dan een schijn…? Of blijkt het dan toch nog werkelijkheid.
De twijfel is af te lezen van het gezicht...toch? of zie ik het verkeerd?
Is deze man gelukkig met wat hij heeft, of heeft hij niet van fouten geleerd. Is de vraag van elke zin dan nodig vraagt hij zich af.
Is dit voor hem de dag van oneindigheid of blijdschap.
Niemand kan het weten, alleen de mensen met wie die was.
Maar de blikken zeggen voor mij genoeg.
Als ik zou mogen beslissen zou ik zeggen wat hij vroeg.
Daden zeggen veel, maar woorden nog het meest.
Is deze wereld dan echt zo leeg en wreed?
Of was dat in die tijd niet aan de orde?
Is de wereld dan in zo een korte periode zo geworden?
Alles kun je vragen bij een blik.
Als een blik strak staat is het gestikt.
Gestoken door de kern van de ziel.
Iets wat iets is maar toch niet beviel.
Een einde toch nabij? Of juist niet vrij?
Of juist een gevoel van leegte en toch weer blij?
Dat is de vraag van het alledaagse.
Het bestaan van de vraag wat ik liever laat.
Ben benieuwd
GRoetjes, Marjoow.
