Geplaatst 
Dit is het eerste verhaal waar ik mee bezig ben. Commentaar is zeker welkom!Als jullie het wat vinden zal ik verder schrijven.
Hoofdstuk 1
Felle zonnestralen glippen tussen mijn gordijnen door en verblinden mijn ogen. Dat soort dingen gebeuren natuurlijk alleen als je een keer kunt uitslapen. Moe stap ik mijn bed uit, tot mijn ergernis is de hoofdpijn van gister avond nog steeds niet weg. Zoekend naar mijn mobiel trek ik mijn joggingbroek uit. Weer een leeg sms’je van een onbekend nummer, dat gebeurt sinds 2 weken elke dag om precies 00.00 uur ’s nachts.
Toeval? Nee daar geloof ik niet meer in. Of ik enig idee heb wie het is? Nee ook dat niet. Waarom sinds 2 weken? Ja, daar stel je een goeie vraag. 14 september, nu precies 2 weken geleden is een zwarte bladzijde in mijn leven. Ik zal proberen uit te leggen wat er gebeurde…
‘Lisa! Ik heb je overal gezocht, waar zat je?’ zei Jiska licht geïrriteerd. ‘Na blijven’ zei ik kortaf. Ik had geen zin in geruzie dus liep snel door. Het was immers al half 5 geweest en ik moest nog naar het dorp fietsen om mijn mobiel op te halen bij de Vodafone. Jiska deed geen moeite me achterna te gaan. De laatste tijd groeiden we uit elkaar, ik had een nieuw vriendje, zij was overgeplaatst naar een andere klas en we gingen beiden een andere sport doen. Soms mistte ik ons gezellige meidenavondje wel, maar ik had nu een vriendje waar ik ’s avonds wat leuks mee kon doen.
Na 25 minuten fietsen was ik dan eindelijk bij de winkels aangekomen. Ik liep de Vodafone winkel binnen en zag dat er niemand bij de balie stond. Terwijl ik wat rond keek in de winkel kwam er een verkoper aan die mij kon helpen. Hij vroeg waar ik voor kwam en ik zei dat ik mijn kapotte mobiel op kwam halen. Hij vroeg naar mijn naam en pakte mijn ‘gemaakte’ mobiel onder de balie vandaan. Een vreemde man moet ik zeggen, hij zag er niet verzorgd uit en bleek niet echt wegwijs te zijn in de winkel. Maar goed, even afgerekend en op naar huis. Ik had beloofd te koken en de hond nog uit te laten.
Thuis aangekomen bleek Martin niet thuis te zijn, nou ja dat betekende het huis voor mij alleen! Ik zette de tv aan en in plaats van te gaan koken had ik besloten een tosti te maken. Toen ik net aan mijn tosti wilde beginnen ging de telefoon. Ik nam op en hoorde aan de andere kant wat gelach. ‘Ja, met Guido. Waar blijft die broer van je?’. Waarschijnlijk weer een stomme grap dacht ik bij mezelf, ze willen me gewoon bang maken door te zeggen dat hij daar niet is. Ik antwoordde: ‘Ooh hij is vast naar zijn nieuwe liefde toe, heeft hij je daar niet eens over verteld?’. En ik hing op. Zo, dat zal die Martin eens leren, altijd jaagt hij me de kast op maar deze keer scheepte ik hem op met zijn flauwe grapjes. Waarschijnlijk gingen zijn vrienden hem nu helemaal zitten overhoren. Net goed.
Ik liep weer terug naar de bank en at mijn tosti op. Keek nog een film en ging naar boven. Poetste mijn tanden, waste me, kleedde me om en ging in bed zitten. Pakte mijn dagboek en begon te schrijven:
Lief Dagboek, 13 september 2008
Verder kwam ik niet, al 3 weken staat er hetzelfde, maar dan met een andere datum. Ik heb een saai leven, er gebeurt nooit wat.
Ik legde mijn dagboek weg en probeerde te slapen. Om precies 00.00 uur hoorde ik mijn telefoon overgaan. Slaperig zocht ik naar mijn mobiel; een gemiste oproep en een lege sms, allebei van een onbekende afzender.
Vast mijn broer en zijn vrienden die hebben ontdekt dat ik ook maar wat zei aan de telefoon. Ik legde mijn mobiel weer weg en ging weer liggen. Ik staarde naar het plafond, op dat moment hoorde ik de voordeur opengaan. Vast mijn broer die thuis komt dacht ik, ik deed mijn ogen dicht en wilde verder slapen. Toch voelde er iets niet goed, mijn broer deed altijd de voordeur achter zich op slot, deze keer niet. Hij ging altijd beneden naar de wc, deze keer niet. En hij zat aan mijn slaapkamer deur, wat hij anders nooit deed. Nou ja, hij zal wel dronken zijn… Ik deed mijn ogen dicht en viel in slaap. De volgende ochtend werd ik vroeg wakker, het was zaterdag 14 september. Zoals elke morgen zocht ik naar mijn mobiel en deed mijn joggingbroek uit. Ik liep naar mijn slaapkamer deur, sloot mijn hand om de deurknop en wilde eruit lopen. Met een klap kwam ik tot stilstand, mijn deur ging niet open? Ik kon mijn broer wel wat, die heeft vast iets onder de klink van de deur gedaan zodat ik mijn kamer niet uit kan. Ik liep naar mijn raam, want vanaf hieruit kon ik over het dak van de garage naar beneden klimmen en dan het huis weer in. Maar tot mijn verbazing kreeg ik mijn raam ook niet open? Ik belde mijn broer op, maar kreeg geen gehoor. Na een kwartier schoppen tegen de deur begon ik te gillen. Zo was het wel leuk genoeg geweest. Na een kwartier nutteloos gillen bedacht ik me dat hij natuurlijk wil dat ik in paniek raak. Rustig ging ik op mijn bed zitten en bedacht me hoe ik hieruit ging komen. Terwijl ik zat te denken ging mijn mobiel weer over, opnieuw een onbekend nummer, maar deze keer met een tekst: Moeilijk hè, een deur open maken?
Ik kon mijn broer wel wat, dit ging echt te ver. Als pa en ma over 3 dagen thuis kwamen zal ik ze alles vertellen. Ik gooide mijn mobiel in de hoek van mijn kamer en begon dit keer aan mijn raam te sjorren. Drie kwartier nadat ik erachter kwam dat ik opgesloten zat slaagde ik erin het raam open te trekken met een ijzeren stang die ik in mijn kast had liggen. Ik liep over het dak van de garage en klom aan de zijkant naar beneden. Stak mijn sleutels in de garage deur. Zoekend naar de nieuwe fiets van mijn broer om hem een lesje te leren. Alleen… geen fiets te bekennen? Ik stak opnieuw de sleutel in het slot, dit maal van de deur naar de gang. Daar zag ik ook de jas van mijn broer niet hangen? Ik rende naar boven, naar de slaapkamer van mijn broer en zag tot mijn grote verbazing dat er niemand in zijn bed heeft gelegen vannacht? Lichtelijk in paniek belde ik Guido op om te vragen of hij daar echt niet was? De telefoon ging over.. na 3 keer nam Guido eindelijk op en ik vroeg of Martin daar echt niet was? ‘Nee’ antwoordde hij. ‘Hij was toch naar een nieuwe liefde?’ Ik klikte hem weg en begon te gillen, dit was geen grap meer, zelfs mijn broer zou niet zo’n enge grap uithalen. Op dat moment hoorde ik de deur naar de garage dichtvallen, ik rende als een bezetene naar beneden en zag een schim wegrennen. Ik rukte aan de deur, maar zoals ik al vermoedde was er geen beweging in te krijgen. Huilend en gillend rende ik naar de andere deuren en ramen, allemaal op slot en geen beweging in te krijgen! Opnieuw voelde ik mijn mobiel trillen, ik keek op het schermpje, weer een onbekend nummer, wel met tekst: ‘Krijg je deze ook open denk je?’. Ik werd zo langzamerhand gek. Ik rende naar de huistelefoon en wilde de politie bellen, de kabels waren doorgesneden. Ik pakte mijn mobiel uit mijn broekzak, en op het moment dat ik 112 in wil typen valt hij uit. Hoe kan dat? Mijn batterij zat nog vol? Ik deed hem opnieuw aan, maar direct viel hij weer uit.
In volle paniek rende ik naar de computer, klikte hem aan in de hoop dat hij het deed. Hij deed het ja, maar hij deed niet het gene wat ik wilde. In bloederige letters stond er op het scherm: Doe geen moeite te ontsnappen, ik vind je toch wel weer.
Ontsnappen, ontsnappen. Dat was het, ik had een ontsnappingsplan nodig. Het leek of er een schakelaar in mijn hoofd omging, ik kon alle stress van me af laten vallen en ik kon opeens heel systematisch denken. Niemand kende dit huis zo goed als ik, ik leefde hier al 15 jaar en kende alle hoekjes en gaatjes uit mijn hoofd. Ik rende naar de zolder, klom de vliering op en met alle kracht en een stoot adrenaline kreeg ik de boekenkast opzij, ik scheurde de poster weg, daar was nog een raampje. Niemand die wist dat het daar zat. Mijn moeder zei altijd: ‘Dit is alleen voor noodgevallen, niemand hoeft te weten dat het er zit’. Nou als dit geen noodgeval was, dan wist ik het ook niet meer. Ik trok het raampje open en klom eruit. Ik stond nu zo’n 4 meter hoog op het dak van mijn huis, ik kon geen kant op. Maar álles beter dan in dit huis. Welke gek deed dit? En waar was mijn broer?
