De broze herinnering.
Ik adem uit
voel geen leven
mijn hart klopt
ookal heb ik nu niets te geven
Ik luister naar de kilte in je stem
laat het me overkomen
dit gevoel is er toch
’t maakt niet uit of ik de tranen rem
Ik adem in
voel geen kracht
mijn hart slaat over
terwijl ik hopeloos op haar wacht
Je nam de herinnering voorzichtig
legde hem voor me klaar
en ookal lijk ik soms sterk
(zie je dan niet..)
ik ben stiekem zo breekbaar
Ik adem in, adem uit
maar voel geen leven
mijn hart klopt dan wel
maar nu, heb ik even
niets te geven..
Dit gedicht is van mij, als iemand er gebruik van wil maken. graag ook in overleg met mij.
Laatst bijgewerkt door Mireille op 17-11-08 18:09, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [Ged] > [GED]