Bokt.nl

Citaat:

Wreed Geluk

Mariska ging om 4 uur na school meteen huiswaarts, of toch naar wat je een huis zou noemen; het huis was dringend aan een groot onderhoud toe: de ooit witte verf bladderde van de muren, de voordeur hing wat scheef is zijn scharnieren, de ramen waren zo vuil dat je van buitenaf dacht dat er gordijnen voor hingen en de luiken klapperden luid in de wind.
Mariska stak de sleutel in het roestige slot en duwde de akelig piepende deur met enige moeite open. Haar ouders lagen hun roes uit te slapen op de oude gebloemde bank en de salontafel was bedolven onder de lege bierflessen, enkele nog volle kratten, uitwerpselen van ongedierte en een hoop oude kranten. Overal hing er stof in de lucht dat op sommige plaatsen ook centimeters dik neergestreken was. Naast het vuilnis dat elk oppervlak bedekte kon je hier en daar zelfs een plasje oud braaksel onderscheiden. Mariska wist dat de rest van het huis er geen haar beter aan toe was -met uitzondering van haar kamer dan- en ze wilde de kans om het huis eens een beetje uit te mesten niet aan haar neus voorbij laten gaan; haar ouders werden voor de volgende ochtend toch niet meer wakker. Ze liep de luidruchtig krakende trap op en gooide haar versleten leren tas op haar bed. Haar bed dat uit de middeleeuwen stamde was niet opgemaakt, het rook er een beetje muf en overal lagen er stapels kleren en stoffige boeken op de grond, maar vergeleken bij de rest van het huis kon het een operatiekamer zijn. Mariska bond haar lange zwarte haar dat stijl over haar schouders en langs haar gezicht viel samen met een reepje bruin leer en ging naar de bomvolle keuken. Ze liet de stenen gootsteen vollopen met heet water en zocht in een van de niet bij elkaar passende keukenkastjes naar afwasmiddel, waar ze een scheut van in het water deed. Toen ze de bus terug wilde zetten ontdekte ze een paar lege, gebruikte drugsspuiten die achter de vrij omvangrijke bus hadden gelegen. oliebol, dacht ze, ook dat nog. Dat haar ouders verstokte rokers waren en zich maar al te graag zat dronken, hadden ze voor Mariska nooit verborgen proberen houden, maar drugs maakte het toch nog een gradatie erger. Met een naar gevoel in haar maag begon Mariska aan de gigantische berg afwas en zette alles op zijn plaats. Na een paar uur was de stinkende berg verdwenen, veegde Mariska alles wat op de grond lag bij elkaar en kieperde het daarna, samen met de spuiten, de vuilnisbak in. Tevreden zette ze het vuilnis buiten en ging ze verder met de rest van het huis. De volgende dag kon ze op school haar ogen bijna niet openhouden en tekende in een poging om wakker te blijven de rand van haar schrift vol met sierlijke krullen. Gelukkig voor haar was het woensdag zodat ze maar 4 lesuren hoefde uit te zitten. Toen ze na het laatste lesuur de klas als laatste uitsjokte keek ze even op toen ze haar lerares voorbijliep, die met een aarzelende glimlach die haar mooie stel tanden liet zien “Prettige vakantie, Mariska” zei. Toen pas kreeg ze in de gaten dat het de laatste schooldag was en ze bleef haar lerares even stom aangapen, maar ze herstelde zich snel en antwoordde: “Voor u ook, mevrouw.” Voordat ze zich naar buiten haastte, de zonovergoten straat op.
Toen ze in de broeierige buitenlucht kwam wist ze niet zo zeker of ze nu blij moest zijn dat het vakantie was of niet; ze vond school niet echt leuk, maar in de vakantie zat ze wel de veel vaker in de buurt van haar ouders…

Citaat:

Ze schrok op toen een vogel vlak voor haar voeten opsprong en luidruchtig kwetterend om haar heen fladderde. Ze joeg hem met een verveeld gebaar weg en merkte dat ze al voor haar huis stond dat zelfs tussen de andere verwaarloosde huizen in de straat opviel omdat het geen brievenbus had. Met het ongemakkelijke gevoel van brandende ogen in haar rug stak ze ongeduldig de sleutel in het slot en schopte tegen de deur om hem open te krijgen, maar de deur gaf geen krimp, wat je niet zou verwachten van zo’n gammel ding. Geïrriteerd door de vermoeidheid en de hitte zette ze haar schouder ertegen en duwde, maar toen zag ze dat de deur van binnenuit vergrendeld was. Vreemd, dacht ze, niemand nam ooit de moeite om de deur te vergrendelen, laat staan haar ouders. Ze belde aan en hoorde haar moeder boven het weergalmende schelle geluid van de bel de trap af sloffen. De grendel werd weggerukt, de deur ging bruusk open en toen haar moeder haar zag begon ze verhit te krijsen.
“Hoe dúrf jij je suffe hoofd hier nog te laten zien! Maak dat je wegkomt, rotkind, je hebt al genoeg ellende veroorzaakt! Hoe dúrf jij je te bemoeien met ons huis en zelfs onze spullen weg te gooien, ellendeling!” Ze bleef een seconde met uitpuilende ogen staan staren en gooide toen woedend de deur voor haar neus dicht. Mariska hoorde het geschraap van de grendel die weer voor de deur werd geschoven. Ze liet zich met haar rug tegen de deur op de drempel zakken en klemde haar hoofd tussen haar knieën. Ze kende haar moeder goed genoeg om te zien dat ze het meende, want die was voor een keertje nuchter. Na een kwartier belde ze nog eens aan en als antwoord daarop hoorde ze even later geplof aan de zijkant van het huis. Toen ze daar ging kijken zag ze haar schamele bezittingen op een hoopje onder haar openstaande raam liggen, met een oude kampeerrugzak en een dun deken met een onbestemde kleur erbovenop. Vastberaden en verontwaardigd stopte ze alles in de rugzak en vertrok. Veel moeilijker dan bij haar ouders wonen kon op zichzelf leven niet zijn.
Ze zou alleszins gelukkiger zijn.

Met haar laatste centen in haar broekzak stapte Mariska de plaatselijke kampeerwinkel binnen door de sfeervolle ruwhouten klapdeurtjes. De hele winkel was ingericht volgens het thema waardoor deze nog groter leek dan hij al was. De winkel was nog bijna verlaten maar ze wist dat dit over een paar uur wel anders zou zijn. Ze liep naar de afdeling tenten en zag daar alles, van posters van gigantische felgekleurde partytenten die je kon huren of kopen tot piepkleine geïsoleerde iglotentjes met uitstekende kruipingang, een muskietennet en een plastieken windwijzer bovenaan.
“Zoekt u iets?” vroeg een vriendelijke verkoopster zonder acht te slaan op haar wantrouwend kijkende collega.
“Een vrij goedkoop eenpersoonstentje.” antwoordde Mariska met een aarzeling in haar stem. “Maar het mag ook niet bij het minste zuchtje wind wegwaaien.” voegde ze er lichtjes glimlachend aan toe.
“Dan zou ik je dat kleine geelgroene iglotentje aanraden dat daar in de hoek staat” grinnikte de verkoopster “Het is niet echt duur, maar wel duurzaam en relatief stevig als het goed is opgezet, het is redelijk ruim voor één persoon want het is eigenlijk een krap tweepersoonstentje en het heeft ook nog een muskietennet om alle soorten dieren buiten te houden.”
“Hoeveel kost het?” Vroeg Mariska met haar hand rond het verkreukelde en rammelende geld in haar broekzak geklemd, hopend dat het voldoende was.
“zo’n 60 euro” zei de verkoopster glimlachend.
Mariska zuchtte teleurgesteld, ze had maar 45 euro en dan was alles op.
“Of wacht even, misschien zit er korting op, de solden zijn net gestart nietwaar ?” haastte de verkoopster zich te zeggen toen ze Mariska’s gezicht zag en ze nam het prijskaartje. “Ja inderdaad, en maar liefst 20 euro korting!” zei ze terwijl ze zich naar Mariska omdraaide. Mariska haalde opgelucht adem en zei meteen “Ik neem hem.” Dat was beter dan ze had verwacht, nu hield ze nog 5 vrolijk rinkelende stukken van 1 euro over om aan iets anders te besteden en had ze weer een dak boven haar hoofd, al was dat dan een van canvas. Ze ging naar de kassa en rekende af en met het tentje onder haar arm liep ze naar buiten. Ze knoopte het met enkele oude touwtjes aan haar rugzak vast en wandelde onbewust de enige drukke winkelstraat die het dorpje bezat uit richting de plaatselijke dierentuin, de enige plaats waar ze ooit rust had gevonden.

Citaat:

De dierentuin lag net buiten het kleine maar sterk gecommercialiseerde en toeristische dorpje waar ze woonde en trok op zonnige dagen meer bezoekers dan het dorpje inwoners had. Het uitzicht op het zuiden was prachtig. Het dorpje lag op de flank van een heuvel en op de tegenoverliggende heuvels kon je de uitlopers van een imponerend woud zien waarvan de kern ouder was dan iemand ooit kon vermoeden. Het uitgestrekte golvende landschap sprak tot de verbeelding en vele wandelaars uit de drukke steden aan de noordkant van de heuvels kwamen er een frisse neus halen. Velen combineerden zo een dagje uit meteen met een bezoekje aan de dierentuin die een enorme diversiteit aan dieren bevatte waarop je nooit uitgekeken raakte.
Toen ze bij het nog gesloten witte hek aankwam volgde ze de eveneens witte maar minder goed onderhouden buitenmuur. Na een poosje kwam ze bij een kleine ongesnoeide knotwilg waarin met een fijn mesje een versierd hartje met een sleutelgat erin gekerfd was. Ze keek even vluchtig om zich heen, zag zoals gewoonlijk niemand en klom in de wilg. Ze keek even naar het vertrouwde maar nog steeds betoverende landschap en gleed vervolgens over een vrij lage tak naar voren richting muur zonder een moment te aarzelen. De tak zag er dun en fragiel uit, maar gaf geen krimp. Toen ze boven de muur hing ging ze er schrijlings op zitten om zich aan de andere kant van de muur langzaam te laten zakken en nonchalant haar kleren af te kloppen toen ze weer op de grond stond. Ze sloop door de goed onderhouden struiken langs het brede geplaveide pad naar de tijgerkooi, ervoor zorgend dat ze niet in het blikveld van verzorgers of onderhoudspersoneel terechtkwam.
Toen ze bij de tijgerkooi aankwam keek ze even door het stevige traliewerk, maar ze zag haar favoriete witte tijger niet buiten zitten, al was ze daar niet verbaasd over aangezien die drachtig was. Waarschijnlijk hadden haar verzorgers haar uit voorzorg binnengehouden. Ze liep naar de achterkant van de binnenkooi en prutste het goed geoliede slot van de verzorgeringang met een kapotte veiligheidsspeld open. Aangezien de tijgers in de voormiddag verzorgd werden wist ze dat er geen verzorgers aanwezig waren, maar ze deed de deur voor de zekerheid toch weer helemaal dicht. Ze schoof de grendel van de binnenkooi weg en keek naar binnen. Een tijger kwam haar even begroeten alvorens weer door te gaan met wat ze bezig was, maar haar witte tijger zag ze niet. Geschrokken deed ze de deur van de binnenkooi weer dicht, schoof de grendel er weer voor en rende naar het isolatiehok. Ze zag dat de grendel van het isolatiehok maar half dicht was alsof die haastig was dichtgeschoven, maar alhoewel dat erop wees dat er nog een verzorger in de buurt was deed ze haastig de deur open en zag ze haar tijger midden in de bevalling liggen. Pijn scheen uit haar ogen en er leek iets helemaal niet in orde. Voorzichtig kroop ze dichter naar haar tijger toe, die haar hoofd woest ophief toen ze Mariska hoorde. “Rustig maar, Kendra” fluisterde ze met tranen in haar ogen. Bij het horen van haar stem leek de tijger te kalmeren, maar de pijn in haar ogen werd alleen maar heviger. Mariska legde het hoofd van haar tijger in haar schoot en aaide haar, hopend dat ze daardoor de pijn van haar tijger zou kunnen verminderen. Ze schrok toen de deur van het hok haastig opengerukt werd en Kendra liet een woest gegrom horen. “Goeie god” fluisterde de geschokte verzorger die samen met de dierenarts in de deuropening stond toen hij Mariska zag zitten. “Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? Ze joeg me daarnet zo de stuipen op het lijf dat ik niet meer naar binnen durfde.”
De verzorger wreef met een verweerde bruine hand ongelovig zijn lange donkere haar uit zijn ogen. Zijn kleren hingen onder het vuile stro dat de hele vloer van het hok bedekte en staken slordig af tegen de hygiënische kleren van de dierenarts.
“Ze is het enige levende wezen dat ooit om me gegeven heeft, is het dan zo raar dat ze me in de buurt laat? Help haar dan toch, dit gaat helemaal niet goed!” riep Mariska er woedend achteraan, toen ze gewoon in de deuropening bleven staan gapen. Alsof ze plotseling wakker schrok liep de dierenarts voorzichtig de kooi binnen en ging naar Kendra toe. Terwijl Mariska nog steeds haar hoofd vasthield duwde de dierenarts haar arm naar binnen. Even later zei ze met een verbeten trek om haar mond “Er zitten 2 kleintjes klem, maar ze zitten ook nog eens omgekeerd. Ik kan ze proberen terugduwen en draaien, maar die kleintjes zijn waarschijnlijk dood.”
“Kan me niet schelen, als zij het maar haalt. Daarbij heb je die 2 kleintjes daar nog.”
Zei Mariska met een vluchtig gebaar naar de twee reeds geboren kleintjes. Ze klemde Kendra’s hoofd in haar armen en bad dat ze het ging halen, ze kon niet nog meer kwijtraken dan ze al kwijt was, of nooit had gehad. Terwijl de dierenarts een verdoving klaarmaakte om Kendra rustig te houden veranderde de immense pijn in Kendra’s ogen langzaam in wanhoop.
“Snel!” Mariska’s stem trilde en ze boog zich dichter naar Kendra’s hoofd toe om haar een kus op haar neus te geven. Ze zag in Kendra’s ogen dat ze het niet ging halen, maar ze weigerde de hoop op te geven, ze klampte zich vast aan het enige goede wat haar nog restte van haar voorbije leven behalve enkele herinneringen.
Ze zag het leven in Kendra’s ogen verstijven en de dood binnensluipen nog voor Kendra haar laatste adem uitblies. Ze wierp zich tegen Kendra aan, en huilde zoals ze nog nooit van haar leven gehuild had terwijl haar tranen de brokstukken van haar ingestorte wereld meesleepten. De pijn overspoelde haar en ze omhelsde Kendra zo stevig dat ze een paar van haar botjes kon horen breken. Ze kon de harde waarheid niet buitensluiten, kon Kendra ook niet laten gaan, maar het enige wat haar nog restte van Kendra was haar dode lichaam en haar twee pasgeboren kleintjes.
In een impuls greep ze de twee volledig witte kleintjes bij hun nekvel en trok ze naar haar en hun moeder toe, alsof ze hen nog voor een laatste maal wilde verenigen en zo bleef ze wanhopig en verslagen liggen, de wriemelende kleintjes tegen haar aan en haar ogen dicht.
Plotseling voelde ze weer een hartslag. Dat kon niet! Kendra was dood. Haar ogen vlogen open en ze zag de verzorger geknield in het stro zitten terwijl hij zijn pols in haar hand gedrukt hield.
“Er is nog leven.” zei hij terwijl hij het verdriet uit zijn stem probeerde te weren. “Kom op, er moeten er hier twee verzorgd worden. Ook al is Kendra dood, we kunnen de kleintjes nog steeds bij haar proberen laten drinken, zonder hun eerste moedermelk zijn ze zo goed als verloren.”
Hij nam de twee kleintjes op en legde ze tegen Kendra aan om te drinken, wat ze na enig aarzelen gulzig deden. “Gelukkig” zuchtte hij terwijl hij weer opkeek en Mariska recht in de ogen bleek te kijken.
“Hield je van haar?” vroeg ze. In tegenstelling tot hem deed ze geen poging haar verdriet en pijn te verbergen. “Je kan niet voor tijgers zorgen zonder van ze te houden.” kwam het lichtjes verstikte antwoord. “Zei je dat je hier vaker kwam?” vroeg hij lichtjes nieuwsgierig in een poging om op een ander onderwerp over te gaan voor hij te prooi viel aan zijn verdriet.
“Ja” zei Mariska bitter “Wat zou jij doen moest je thuis zo leven dat je uiteindelijk zelfs buitengezet wordt en de enige levende wezens die je lijken op te merken zonder je arrogant de rug toe te draaien in de dierentuin zitten?”
“Hebben ze je uit huis gezet?” vroeg de jongen terwijl hij haar met geschokt medeleven aankeek. Mariska voelde een scherp mes in haar hart steken en tergend traag omdraaien als ze het beeld van haar prachtige witte tijger zag die bijna kwispelstaartend op haar af kwam gerend om haar te begroeten met het geluid van haar spullen die naast het huis op de grond vielen. Toen ze haar ogen open deed en naar Kendra keek leek het door haar tranen alsof haar even prachtige geest daar lag. Toen ze in de dode ogen keek zag ze in een in een flits van helderheid een gebruinde hand die haar uitgestoken hand omklemde. Voor ze weer leeg konden worden sloot Mariska Kendra’s ogen en met haar aandacht bij Kendra’s kleintjes fluisterde ze “Ja”
Zwijgend kwam de naamloze jongen naast haar zitten, legde de kleintjes in haar schoot, ging naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar heen. “Hoe heet je?”
“Mariska” fluisterde ze tegen zijn schouder. “Ik heet Torean, afgekort tot Rean” zei hij zachtjes. “Wil je me helpen de kleintjes groot te brengen en deze tijger te begraven?”
“Ze heette Kendra.” zei Mariska, terwijl er alweer geluidloze tranen over haar wangen liepen en de vorige sporen doorkruisten “En dat is het laatste wat ik voor haar doen kan.” Ze stond op, legde de kleintjes zorgvuldig in het klaargelegde stro en nam haar prachtige tijger in haar armen. Toen Torean een stap naar haar toe deed om haar te helpen hief ze even haar hoofd op alsof ze wilde protesteren, maar ze zag in dat ze Kendra in haar eentje niet naar buiten kon krijgen. Ze hief Kendra met al haar kracht zo ver als ze kon op zodat Torean er een plank op wieltjes onder kon schuiven die al klaar lag voor het geval Kendra onverwacht verplaatst moest worden tijdens haar bevalling. Samen rolden ze Kendra zwijgend naar buiten. Toen ze buiten was rechtte Mariska haar rug en keek naar de inmiddels ondergaande zon.
Ze liep zonder op of om te kijken van de doornstruiken die haar benen schramden in de richting die de zon aangaf over het smalle paadje, zo hard mogelijk duwend tegen Kendra's lichaam, naar de plek waar ze altijd over de muur klauterde. Ze liet het dode lichaam langzaam op de grond zakken, duwde de plank opzij en plofte naast haar neer.
Ze groef stevig door en toen het laatste restje zon verdwenen was, was het graf klaar. Ze veegde bloed, zweet en tranen uit haar gezicht, nam wat restte van Kendra voorzichtig op en legde het in het graf. Ze voelde Toreans hand op haar schouder toen ze even verstijfde in haar bewegingen om een laatste lange blik op Kendra te werpen. Toen stond ze Torean toe haar te helpen Kendra onder de aarde te bedelven. Ze zou nooit meer over die muur klimmen en de witte steen die ze aan Kendra’s hoofd plaatste zou haar laatste rustplaats bewaken en laten schitteren.
Ze bleven tot de volle maan haar heldere licht op de steen wierp en deze op zijn beurt hen de energie gaf om op te staan en gezamenlijk achterwaarts de plek te verlaten.

denice schreef:

Let op dat je zinnen niet te lang worden, maar mooi geschreven!

Citaat:

“We zijn er” zei Torean zachtjes “hier woon ik.”
Mariska keek verdwaasd op door het spinnenweb van tranen dat zich over haar gezicht uitgespreid had. Het voorbije half uur was compleet aan haar voorbijgegaan terwijl alle mooie momenten die ze met Kendra had gehad in volle glorie voorbijflitsten.
Ze bevonden zich in het armere deel van het dorpje, maar een paar straten verwijderd van het huis waar Mariska’s ouders woonden, bijna aan de enige overgebleven middeleeuwse toegangspoort van het dorp dat nog steeds de typisch middeleeuwse steegjes bezat. De toegangspoort stond donker afgetekend tegen de nacht en vormde een indrukwekkend uiterste punt van het dorp, wat in scherp contrast stond met het verwaarloosde straatbeeld. Torean nam Mariska bij de hand en leidde haar naar binnen. Torean’s appartement lag op de tweede verdieping dus namen ze in de verste hoek van de schemerig verlichte hal een steile houten trap die onregelmatig draaiend naar boven leidde.
Toen Mariska door de afgrijselijk piepende deur die Torean voor haar openhield zijn appartement binnenkwam zag ze pas wat Kendra écht voor hem betekend had en hoe goed hij zijn gevoelens kon verbergen. Aan de muur recht tegenover de deur hing een levensgrote poster van Kendra, omringd door een hele reeks kleinere foto’s, allemaal even indrukwekkend mooi. Op een glimmende mahoniehouten kast die tegen de rechtermuur onder het raam stond, stond een rij levensechte handgemaakte beeldjes die Kendra’s onmiskenbare uitstraling perfect troffen. De beeldjes en de foto’s, eenvoudig maar bloedmooi, waren de enige decoratie in de kamer, die zowel als keuken en eetkamer als als woonkamer dienst deed. Verder waren er maar twee kamers; een heel krappe badkamer en een slaapkamer.
“Ik heb ze gemaakt tijdens een lange nachtdienst, die beeldjes. Er heerste een griepepidemie en alle tijgers, behalve Kendra waren ziek. Ze heeft de hele nacht samen met me gewaakt.” Zei Torean, plotseling intens verdrietig. “Ze was een prachtig model, ik kan er nog steeds niet goed bij dat een bevalling haar teveel is geworden.”
“Wat ga jij doen nu Kendra dood is?” vroeg Mariska na een korte droevige stilte.
“Slapen. Ik zou je mijn bed aanbieden, maar ik denk dat je beter af bent met die slaapbank daar.” Zuchtte Torean vermoeid. “Morgen zien we wel weer.”
Hij liep naar de bank die in het woonkamergedeelte van de kamer stond en klapte deze uit. Er lagen al twee oranje fluwelen kussens op en hij gooide er een vaal deken bij.
“Welterusten, je weet de badkamer wel te vinden hé?” Vroeg hij.
“Ja hoor, slaapwel” antwoordde Mariska glimlachend, ze begreep wel dat hij alleen wilde zijn. Torean draaide zich opgelucht om en verdween in zijn slaapkamer. Mariska ging naar de badkamer, waste snel haar gezicht en handen, vroeg zich af waar ze haar rugzak gelaten had en probeerde niet in de spiegel te kijken toen ze weer naar de woonkamer vluchtte. Uitgeput door emoties liet ze zich op de bank vallen en probeerde de slaap te vatten. Maar hoe hard ze ook probeerde in slaap te komen, de pijnlijk koude plek in haar hart hield haar wakker en aan het onrustige gewoel van Torean te horen had hij hetzelfde probleem.

Toen ze de eenzame klok van de kerktoren twee uur had horen slaan stond Mariska zuchtend op en slenterde naar Torean’s kamer. Aangezien ze toch niet in slaap kon komen was alles beter dan stil op de bank te blijven liggen om te voorkomen dat de halve wereld wakker werd door het gekraak van de bank. Nonchalant tegen de deurloze deurpost leunend moest ze niet lang op reactie te wachten.
“We moeten haar laten gaan.” Zei Torean berustend alvorens rechtop te gaan zitten en de dekens van zich af te schudden. Hij stak een enorme witte zuilkaars aan die verschillende lonten had. “Vanaf 12 uur ’s nachts tot 7 uur ’s ochtends hebben we hier geen elektriciteit.” Verduidelijkte Torean. “Niet dat ik anders wel het licht aan zou doen,, ik hou niet zo van het licht van tl-lampen.” Hij nodigde Mariska uit om bij hem op het bed te komen zitten en zat een tijdje met een droevige blik in de grillige vlammen van de kaars te staren.
“Heb je ooit kunnen vatten wat er zo speciaal was aan Kendra?” vroeg hij plotseling, lang niet zo dromerig als Mariska verwacht had. “Nee” Antwoordde Mariska verward. “ze was speciaal voor me vanaf het moment dat ik haar zag, veel specialer dan iets of iemand ooit geweest is, maar zoiets heet toeval.” De schrijnende leegte klopte in haar hart. “Toeval bestaat niet.” Torean sloeg zijn armen rond zijn knieën alsof hij bang was om uit elkaar te vallen. “Hoe verklaar jij het dan?”
“Ze was mijn geestverwant, mijn Verbondene. We waren verbonden tot het diepst van onze ziel, zij wist wat ik voelde en ik wist wat zij voelde. Op het einde van haar leven kon ik zelfs af en toe door haar ogen kijken.” Mariska’s verbaasde nieuwsgierigheid en de kalmerende geur die de kaars verspreidde verzachtten haar stekende verdriet dat weer was opgekomen bij het horen van Kendra’s naam. Met een blik op Mariska’s gezicht ging Torean verder. “Heel soms kan een dier zelfs met twee personen verbonden zijn, wanneer er maar 1 geschikt dier in de buurt is, maar meerdere personen klaar zijn om zich te verbinden en ze het dier op net hetzelfde ogenblik zien.” Torean keek Mariska somber maar veelbetekenend aan. “Nee!” Mariska’s ogen vlogen wijd open van ongeloof en verbazing. Het leek erop dat 2 personen de vorige dag hun Verbondene waren verloren maar dat geloofde ze niet, hoe ruimdenkend ze ook was. Het hele idee van Verbondenen stelde haar ruimdenkendheid zelfs in deze situatie al sterk op de proef. “Dat kan niet, ik kon helemaal niet voelen wat zij voelde, laat staan door haar ogen kijken.”
“Hoe meer tijd je met je Verbondene doorbrengt, hoe dieper je band gaat, maar je kan je er ook op oefenen, hoewel dat veel van je vergt. Verbondenen herkennen elkaar Mariska, er is geen twijfel mogelijk, hoe verklaar je anders dat je hier zit? Ben je zo goed van vertrouwen?” Daar kon Mariska niet omheen. Ze had er in haar verdovende verdriet geen moment bij stilgestaan of ze Torean kon vertrouwen, ze was als vanzelfsprekend met hem meegegaan, alsof ze hem al jaren kende. Nog steeds niet overtuigd vroeg ze Torean verder te gaan met zijn verhaal.
“Een eindje in het woud woont er een groep mensen in afzondering. Ze worden de Kordely’s genoemd, mensen van hier gaan er soms heen als ze de rust willen opzoeken, lastige huisdieren willen laten heropvoeden, of ergens mee zitten.” Mariska knikte ter herkenning, de Kordely’s waren haar niet onbekend.
“Ook zij hebben Verbondenen, oorspronkelijk hoofdzakelijk paarden, maar tegenwoordig zijn er meer Kordely’s met bosdieren. Je trekt met je Verbondene mee dus zijn de Kordely’s in de zomer het sterkst vertegenwoordigd in het woud.”
“Maar wat houdt een Verbondene nu eigenlijk in, hoe raak je ermee verbonden?”
Mariska nam Toreans deken en wikkelde dat strak om zich heen, niet wetend of ze het moest geloven. Het was waar dat de Kordely’s op een speciale manier met dieren konden omgaan, maar dat ze ermee verbonden waren klonk toch wel heel ongeloofwaardig, daarnaast had ze ook wel een speciale band gehad met Kendra, maar ze had nooit echt geweten wat Kendra voelde.
“Zoals ik al zei zijn twee Verbondenen tot in het diepste van hun ziel met elkaar verbonden. Hiervoor moeten mens en dier geestelijk aan elkaar verwant zijn en het talent van een diepgaande verbintenis bezitten. Eens verbonden kunnen ze, wanneer ze zich voor elkaar openstellen, elkaar perfect verstaan en worden hun gemeenschappelijke karaktertrekken versterkt. Als ze al een eindje met elkaar verbonden zijn, ze zich volledig openstellen voor elkaar en zich erin trainen nemen ze geleidelijk aan een aantal eigenschappen en een deel van elkaars karakter over zonder dat het eigen karakter of de eigenschappen daarin worden geschaad. Je kan zelfs zo ver gaan dat je elkaars zintuigen kan gebruiken en hoe sterker je band hoe makkelijker en beter dat gaat. Verbondenen kunnen elkaar opdragen of vragen om iets te doen en hoewel ze met een enorme inspanning een bevel of dringende vraag kunnen weigeren doen ze dat zelden of nooit, omdat ze gewoonweg heel veel voor elkaar over hebben. Die band tussen mens en dier gaat veel dieper dan liefde of vriendschap.”
Met een blik op haar verscheurde uitdrukking zei hij: “Alleen verbondenen kennen elkaars ware naam en jij kende die van Kendra. Aangezien een ware naam kostbaar is vertelt een Verbondene die zelden of nooit aan iemand anders, Mariska, vertrouw op mij als je het niet meteen kan bevatten. Ik zou je dit niet vertellen als ik er niet zeker van was dat je een Verbondene was.”
Mariska liet de informatie net zo langzaam tot zich doordringen als de vele vlammen in het kaarsvet doordrongen. Hoe onzinnig het ook klonk, er waren teveel elementen die klopten, teveel puzzelstukjes die perfect pasten.
“Ik geloof je.”
“Dan moet je me helpen haar te laten gaan. Verbondenen kunnen pas rust krijgen als de andere Verbondene(n) het toestaan, anders is hun geest gedwongen om in deze wereld te blijven dwalen en als de andere Verbondene ondertussen sterft is er voor beiden geen hoop meer. Er zwerven er veel rond en Zwerver zijn is een triest lot.
Zij zijn het die je kan oproepen maar dat is heel gevaarlijk. Velen zijn krankzinnig geworden toen ze de hoop verloren en als je ze niet snel genoeg tot rede kan brengen zouden ze kunnen proberen om via de opgeroepen verbinding aan hun lot te ontkomen, waardoor de levende persoon hoogstwaarschijnlijk sterft en de dode geen stap verder is geraakt.”

Citaat:

“Hoe kunnen we haar laten gaan?” Ze zei het berustend, ze had al besloten om het te doen en wat het was kon Mariska duidelijk niet schelen. Dat het niet makkelijk zou zijn wist ze zelf ook wel.
“We moeten ons met elkaar verbinden en dan haar geest oproepen. Dat gaat nog vrij gemakkelijk omdat ze nog niet zo lang dood is.” Diep in zijn binnenste werd er een ruk gegeven aan de pijl in zijn hart, al was Torean uiterlijk onbewogen. “Om werkelijk te kunnen gaan heeft ze onze geestkracht nodig maar ook een klein stukje van onze levenskracht. Waarschijnlijk zijn wij na haar overgang een paar uur buiten westen, dus we doen het het beste in het midden van mijn bed.”
“En als we erin blijven?” het klonk ijzig kalm, Mariska was met heel haar hart bereid om zich op te offeren voor Kendra.
“Dat is een van de redenen waardoor er zoveel Zwervers zijn.” De bittere bijklank in zijn stem was Mariska niet ontgaan. “Mensen zijn bang om hun leven op het spel te zetten, zelfs voor hun Verbondene.”
Hij schoof naar het midden van zijn bed, ging op zijn hielen zitten, knieën lichtjes gespreid, en gebaarde Mariska hetzelfde te doen. Hij nam haar kleine beschadigde handen in zijn handen en drukte zijn knieën tegen de hare. Ze bogen voorover, hun lange haar als een afschermend gordijn, tot hun voorhoofden elkaar raakten. De warmte van hun verbintenis spoelde door hen heen en ze genoten even van de geborgenheid die het hen verschafte.
“Roep Kendra’s beeld op in je geest, met zoveel mogelijk details en zeg haar naam als je er klaar voor bent. We zullen haar naam gelijktijdig zeggen omdat we met elkaar verbonden zijn.” Torean’s stem klonk zacht en kalm. In geen tijd zagen ze haar beeld levendig voor ogen en nadat ze haar naam precies gelijk genoemd hadden was ze er ook werkelijk. Geluidloze tranen vielen tussen hen in. Ze namen woordeloos afscheid en toen Kendra in al haar glorie door haar voorpoten zakte en haar hoofd boog in een laatste groet stelden Torean en Mariska zonder aarzelen heel hun wezen voor haar open zodat ze kon nemen wat ze nodig had.
Na een hevige pijnscheut die via de bloedende wond in hun hart hun ziel binnendrong zagen ze de wereld vervagen en Kendra’s licht oogverblindend helder worden. Met een gevoel dat het leven langzaam uit hen werd weggezogen lieten ze zich dankbaar en zonder verzet wegzinken in het allesomvattende zwart dat hen opwachtte.

Mariska werd wakker toen de zoete kruiden geur van de kaars die intussen de hele kamer vulde haar neusgaten binnendrong. Het geluid van een onverstoorbare mug die aangetrokken werd door de kaars dreunde in haar oren en de vele lonten leken drie keer zo fel te branden toen ze een poging deed om haar ogen open te doen. De pijnlijke steken die dat in haar hoofd veroorzaakte en het geluid van een kokhalzende Torean naast haar gaven aan dat ze dat beter niet probeerde.
“We weten nu tenminste wat we moeten doen.” Kreunde Torean terwijl de doordringende geur van braaksel zich met de geurige rook vermengde. “Zodra ik me ook maar in een verticale houding kan hijsen ga ik hem halen.”
Vlak voor Kendra overging had ze hen een laatste beeld gestuurd : een jonge witte tijger met twee opvallende strepen rond zijn prachtige ogen die hen aankeek, opvallend rustig naast zijn zusje die om moedermelk krijste die ze niet kon krijgen.
“Hoeveel kans is er dat we hem kunnen kopen?”
“Nihil, denk je dat je zomaar een tijger mag houden? Of hij nu een halsband draagt of niet, het blijft een roofdier.”
“En wat als hij ontsnapt?”
“Vergeet niet dat het Kendra is die ons het visioen heeft gestuurd.”
Hij stak zijn gespierde arm uit naar een verweerde ladekast in de buurt en trok bruusk een van de laden open die krakend protesteerde. Hij haalde er een versleten halsband uit die een sterke geur van oud leder en lederzeep verspreidde. In tegenstelling tot de ladekast zag hij er perfect onderhouden uit. Het was niet de eerste keer dat Mariska die halsband zag, al had ze nooit gedacht dat die bewaard was gebleven en er zo goed uit kon zien. De vorige keer dat ze hem zag was hij pikzwart van het vuil en spande hij rond Kendra’s hals.
Ze nam de halsband voorzichtig uit Torean’s handen en bestudeerde het soepele geoliede leer. De herinnering aan de eerste keer dat ze Kendra zag kwam weer naar boven uit haar stoffige geheugen. Het waren geen mooie beelden.
Het waren taferelen vol angst en razernij vergezeld van een adembenemende stank van uitwerpselen. Kendra had zich tot het uiterste verzet tegen de ruwe behandeling waarmee 5 mannen haar verdoofde lichaam van de vrachtwagen naar de tijgerkooi probeerden te slepen. Mariska keek onbemerkt toe vanuit de knotwilg waar ze verstijfd was blijven zitten. Haar hart brak toen ze zag dat het zweet en de uitwerpselen die samenklitten in Kendra’s vacht zich vermengden met het roodachtige stof dat in de tijgerkooi de vloerbedekking vormde. Eenmaal in de kooi gesleept was Torean op haar afgerend en hij had de halsband zo snel hij kon van rond haar hals gerukt. Mariska zag zelfs van op die afstand de trots terugkeren in Kendra’s ogen. Kendra krabbelde op verschillende plaatsen bloedend en graatmager overeind en grauwde strijdlustig naar iedereen die bewoog. Hoewel het een wonder was dat ze nog leefde en de verdoving nog steeds niet uitgewerkt was dwong ze meteen het respect van de andere tijgers af. Ze gingen voor haar opzij alsof ze een langverwachte koningin was. Torean had niet meer bewogen sinds hij de halsband in zijn handen had en ook Mariska had nauwelijks nog geademd.
Mariska realiseerde zich dat Torean net als zij de pas ontstane band met Kendra gevoeld moest hebben.