Geplaatst Ik moest dit verhaal schrijven voor een speur/spooktocht voor een kamp. Hier zaten kinderen van 8t/m 11 jaar, met dus nog erg veel fantasie. Het thema was 'Enteren'. Dit verhaal heb ik in een paar uurtjes geschreven, dus let niet op de ongelovelijke spelfouten.
De kinderen vonden het iig erg spannend, want 's avonds toen ze naar bed moesten vroegen ze of we het verhaal nog een keertje wouden voorlezen.
Citaat:Verhaal: “De schat van de 7 wereldzeeën”
Inleiding
Toen de bemanning van de “Gekte van het oosten” aankwam in het cafe “De vergulde mok” wisten ze niet dat dit de dag was die hun leven zou gaan veranderen. De barman vertelde kapitein Zwartbaard – de kapitein met de grote zwarte baard en de haak aan zijn linkerarm – dat hij een schatkaart kon kopen. Natuurlijk was kapitein Zwartbaard gelijk geïnteresseerd, en bestelde voor heel zijn bemanning wat te drinken, en de schatkaart. De schatkaart bestuderend kwam kapitein Zwartbaard er achter dat dit de beroemde schat van de 7 wereldzeeën was. Iedere piraat had al van deze schat gehoord, maar in honderden jaren was de schat nog nooit geopend! Zoals mensen het vertelde had de schatkist wel zeven sloten met elk een andere sleutel en zat de schatkist van binnen vol met goud en zilver. Zodra hij de schatkaart opende en bekeek wist hij meteen dat dit de echte schatkaart was en samen met zijn bemanning gingen ze gelijk op pad om de schat te vinden en mee te nemen. Iedere piraat wilde natuurlijk rijk worden!
Zee 1: De Noordzee
De volgende morgen vertrokken ze voordat het licht werd uit de haven van “De rode stad” om de schat zo snel mogelijk te vinden, niet wetende dat ze “De rode stad” nooit meer terug zouden zien. De schatkaart gaf aan dat ze alle 7 wereldzeeën over zouden moeten varen. Bij elke zee zouden ze een sleutel van de schatkist moeten zoeken, en als ze eenmaal alle 7 sleutels hadden kon de schat geopend worden. Als eerste stond er dat ze de Noordzee moesten oversteken. Gelukkig had kapitein Zwartbaard deze zee al heel erg vaak gevaren, en wist hij van vele problemen die hij tegen zou kunnen komen. Jammer genoeg voor kapitein Zwartbaard en zijn schip de “Gekte van het oosten” moesten ze ook door een stuk van de Noordzee waar hij nog nooit geweest was: het ruige zuiden. In het ruige zuiden waren namelijk heel veel haaien die altijd tegen schepen opbotste. Het kruis op de schatkaart, waar ze de eerste sleutel zouden kunnen vinden, stond precies op de plek waar altijd alle haaien zwommen.
Zodra ze in het ruige zuiden aangekomen waren, zagen ze al snel de haaien op zich afkomen. De haaien begonnen het de bemanning van de “Gekte van het oosten” heel erg moeilijk te maken. Maar waar was de sleutel nu? Om zich heen zag kapitein Zwartbaard tientallen haaien die de nauwe doorgang blokkeerden waar zij doorheen moesten varen om naar de volgende wereldzee te komen. Maar eerst moest de sleutel nog gevonden worden! Ineens viel het oog van kapitein Zwartbaard op een reuzachtige haai, wel 3 keer zo groot als iedere andere haai. De haai had een ring in zijn neus waar een sleutel aan hing! Kapitein Zwartbaard beval zijn bemanning de zeilen naar beneden te halen en het anker te lichten. Ze kwamen op het moment toch niet voorbij de haaien die de doorgang blokkeerden, en eerst moest de sleutel gepakt worden. Kapitein Zwartbaard zelf ging aan de rand van het schip staan, en op het moment dat de grote haai tegen zijn schip aan botste liet hij zichzelf op de haai vallen en greep zich vast aan de reusachtige vin. In een lang gevecht wist kapitein Zwartbaard de sleutel van de ring af te krijgen en floot toen naar zijn beste vriend en eerste stuurman Harige Hugo Bierbuik, de stuurman met de gigantische buik. Hugo gooide meteen een touw naar kapitein Zwartbaard, die zo snel als hij kon weer terug op het dek klom. Eenmaal boven beval hij de zeilen weer te hijsen en zo snel als ze konden vaarde de “Gekte van het oosten” op de groep haaien af. Door de snelheid beukten ze zich een weg door de haaien heen en vaarden in de richting van de tweede zee van de 7 wereldzeeën . Het eerste obstakel was achter de rug, maar kapitein Zwartbaard wist zeker dat er nog meer zouden komen die waarschijnlijk niet zo makkelijk te omzeilen waren......
Zee 2: De Atlantische oceaan
Eenmaal de nauwe doorgang doorgevaren te hebben, vaarde de “Gekte van het oosten” de tweede wereldzee, de Atlantische oceaan, op. Deze was veel groter en dieper dan de Noordzee. Het kruis waar de tweede sleutel te vinden was stond op de plek waar normaal een grote draaikolk voorkwam, de “draaikolk van de diepten”. Deze draaikolk was zo groot, dat het een schip dat erin terecht kwam helemaal naar de bodem van de oceaan zou kunnen trekken, waarna het schip vergaat. Omdat kapitein Zwartbaard een ervaren kapitein was, wist hij van de gevaren en zorgde ervoor dat ze bij de haven van “Het donkere dorp” een tweede schip, genaamd de “Gouden mast” naar de gouden mast midden op het schip, en bemanning regelden. Deze zou hij met een heel groot, lang en dik touw aan zijn schip vastmaken, voor het geval hij in de draaikolk terecht kwam. Ze zouden elkaar er dus uit kunnen trekken. Hij vroeg zich alleen af, waar zou daar die sleutel toch verstopt zijn... toch niet op de bodem van de oceaan?
Eenmaal in de buurt van de draaikolk aangekomen pakte kapitein Zwartbaard een grote verrekijker om te zien waar de sleutel toch kon zijn. Kijkend door de verrekijker zag hij niets bijzonders. Dat was toch wel vreemd. Na de groep haaien verwachtte kapitein Zwartbaard toch een lastig probleem om de sleutel te krijgen. Maar hij zag hier de hele sleutel niet eens!
Hij bevestigde het touw tussen zijn schip, de “Gekte van het oosten” en de “Gouden mast” en liet zijn eigen schip langzaam richting de draaikolk drijven. Dichterbij de draaikolk zag hij ineens vanuit de diepte van de draaikolk een ander schip omhoog komen, als uit het niets dreef ineens een reusachtig piratenschip voor de “Gekte van het oosten”. Snel pakte kapitein Zwartbaard zijn verrekijker weer en zag dat het schip de naam “Dode snelheid” droeg. Toen hij verder het schip bekeek schok hij heel erg! Het schip was niet bemand door mensen, maar door een heleboel skeletten! Dit moest het schip zijn van kapitein Sterke Stijn, de kapitein die 50 jaar geleden als eerste in de draaikolk verdronk! Snel riep hij naar zijn mannen om de kanonnen gereed te maken en klaar te zijn voor het enteren van het andere schip. Zijn gehele bemanning maakte zich klaar en vuurde gelijk een aantal kogels af op de “Dode snelheid”. Er vloog een mast van de “Dode snelheid” in het water, en kapitein Zwartbaard kon zijn schip tot bij de “Dode snelheid” laten varen. Samen met de “Dode snelheid” vaarde hij langzaam de draaikolk in. Snel begonnen zijn mannen met het enteren van het skelettenschip om het over te nemen. Gelukkig had kapitein Zwartbaard sterke en getrainde mannen onder zijn gezag en snel was het schip overgenomen. Maar waar was kapitein Sterke Stijn? Deze was nergens te bekennen. Ineens vloog vanuit een kraaiennest boven hen een kraai met een boel geluid weg! Die moest ergens van geschrokken zijn. Kapitein Zwartbaard begon gelijk met het beklimmen van het net naar het kraaiennest, en al snel zag hij daar het skelet van kapitein Sterke Stijn in staan, luid lachend. Hij zei ‘en jij, kapitein Zwartbaard, denkt dat jij zomaar mijn schip kan overnemen. Eerst zul je toch mij gevangen moeten nemen, tot die tijd blijft dit schip van mij!’ Kapitein Zwartbaard pakte meteen zijn zwaard in de hand zonder haak, en in een lang, spannend gevecht wist hij kapitein Sterke Stijn toch te overmeesteren. Om de nek van kapitein Sterke Stijn hing een koker, normaal gesproken voor een verrekijker. Maar aangezien kapitein Sterke Stijn ook een skelet was, had deze niets aan een verrekijker! Zwartbaard pakte de koker van Stijn af, en zag dat deze een sleutel bevatte! De tweede sleutel was in Zwartbaard zijn bezit! Hij klauterde weer naar beneden, gleed bijna uit over een bananenschil, en gaf zijn mannen het bevel het schip te verlaten. Kapitein Zwartbaard had niet genoeg mannen om 3 schepen onder zijn bevel te nemen, en daarom moest hij de skeletten laten gaan. Hij bond alle skeletten aan de masten van de “Dode snelheid” vast en hees de zeilen. Daardoor begon het schip weg te varen van kapitein Zwartbaard zijn eigen schip, verder de draaikolk in. Hij riep naar de kapitein van zijn tweede schip, de “Gouden mast”, dat ze weg moesten varen van de draaikolk zodat de “Gekte van het oosten” weer uit de draaikolk getrokken zou worden.
Eenmaal ver genoeg weg van de draaikolk riep kapiten Zwartbaard al zijn mannen bij zich, en liet ze de tweede sleutel zien. Hij bedankte zijn mannen voor hun heldhaftige optreden op het skelettenschip en zei dat ze al 2 van de 7 sleutels te pakken hadden, nog maar 5 te gaan! Iedereen nam iets lekkers te eten drinken, want ze wisten dat het op de overige zeeën nog moeilijk genoeg zou worden.... Langzaam gingen ze op weg naar de derde zee van de 7 wereldzeeën, de Middellandse zee, niet wetende wat hen daar te wachten zou staan.
Zee 3: De Middellandse zee
Na het tweede obstakel goed te zijn doorgekomen vaarde kapitein Zwartbaard in de richting van de derde wereldzee, de Middellandse zee. Op de schatkaart stond her kruis van de derde sleutel op een eiland midden in de Middellandse zee. Kapitein Zwartbaard kende het eiland van naam. Het eiland, “de stilte voor de storm”. Deze naam voorspelde natuurlijk niet veel goeds. Volgens de oude piraten legendes was het weer altijd goed op het eiland, totdat iemand hier voet aan wal zette. Dan begon het onmiddellijk heel erg hard te stormen.
De “Gekte van het oosten” voer zo snel als ze kon in de richting van het eiland “de stilte voor de storm”. Eenmaal in de buurt liet kapitein Zwartbaard het schip twee keer rond het eiland varen. Hij zag niets raars. In het midden van het eiland zag hij wel een berg met bovenop een toren waarin iets glinsterde. Dat moest de derde sleutel zijn! Hij liet de zeilen zakken en liet het anker tot op de bodem van de Middellandse zee komen. Samen met 5 van zijn trouwste bemanningsleden klom hij in een kleine boot en liet deze in het water zakken. De sterkste van zijn mannen, Brede Bert Spierbonk nam de roeispanen en begon in de richting van het eiland te roeien. Eenmaal bij het strand aangekomen liep kapitein Zwartbaard voorzichtig het strand op, omdat de legenden voorspelden dat het vreselijk zou gaan stormen. Maar er gebeurde niets! Zouden de legenden dan toch niet juist zijn? Snel kwamen alle andere mannen uit de roeiboot en liepen in de richting van de berg. Eenmaal aangekomen bij de berg deed kapitein Zwartbaard een stap op het pad dat langzaam omhoog liep, de berg op. Zodra hij zijn eerste voet op het pad had gezet, begon het om zich heen heel donker te worden. In de verte zag kapitein Zwartbaard grote lichtflitsen, en hij zag de eerste regendruppels al vallen op zijn haak. De bemanning en de kapitein begonnen zo snel als ze konden het pad op te rennen, en achter zich zag kapitein Zwartbaard stukken van de berg naar beneden vallen en bomen over het pad vallen. Eenmaal boven gekomen merkte de kapitein dat de toren op slot zat, en er waren twee sloten! Gelukkig had Zwartbaard de beide sleutels die hij eerder gevonden had bij zich, en deze pastten precies in de sloten van de toren. Hij rende naar boven, pakte de sleutel en rende snel weer naar beneden. Eenmaal beneden bij de voet van de toren aangekomen moest kapitein Zwartbaard zich stevig vasthouden. Het waaide zo erg, dat als hij zich los zou laten, hij waarschijnlijk van de berg af zou vliegen! Kapitein Zwartbaard merkte ook dat de 5 mannen die hij meegenomen had vanaf zijn schip de “Gekte van het oosten” niet meer op de berg stonden. Ze zouden toch niet door de storm weggewaaid zijn? Kapitein Zwartbaard zag weer enorme lichtflitsen en probeerde zo snel als hij kon via het pad de berg af te gaan. Echter met alle stukken rots en alle bomen die over hed pad lagen, ging dit niet zo snel. Na een moeilijke tocht de berg af rende hij richting de kleine boot, en zag daar tot zijn geluk de 5 bemanningsleden weer terug. Ze waren al eerder de berg afgerend, want de kleinste van het stel, Linke Tom Soep, was bang geworden van het onweer, de regen de sterke wind. Kapitein Zwartbaard zei dat het geen probleem was, en dat hij zelf ook wat bang was geworden. Maar gelukkig was de sleutel in zijn bezig! Nu ze weer van het eiland af waren, begon de storm ook rustiger te worden. Eenmaal weer aangekomen bij de “Gekte van het oosten” vroegen alle bemanningsleden gelijk hoe het was, wat er gebeurd was en of het gelukt was om de sleutel te vinden. Toen kapitein Zwartbaard de drie sleutels omhoog stak begon iedereen enorm te juichen. Het derde obstakel was succesvol overwonnen, nog maar 4 sleutels en dan zou de schat van hen zijn!
Zee 4: De Stille oceaan
Kapiten Zwartbaard vaarde na de Middellandse zee de Stille oceaan op. Sommige delen van deze oceaan zijn heel erg stil, maar op sommige stukken is het water zo ruig dat het schip alle kanten opgegooid wordt. Golven zo hoog als een huis slaan van alle kanten over het dek. Piraten worden van het dek geslingerd en belanden in het water. Kapitein Zwartbaard zou kapitein Zwartbaard niet zijn, als hij niet wist hoe hij met deze ruige oceaan om moest gaan. Maar nadat er uren zoveel lawaai was, kan het ook ineens tijden stil zijn. is het ook ineens stil. Geen geluid hoor je om je heen, net alsof er overal spoken zijn die wachten op het juiste moment om toe te slaan. Is dit de stilte voor de storm? Ontdek in het volgende stuk van jullie tocht wat kapitein Zwartbaard allemaal moest doorstaan tijdens zijn reis op de stille oceaan, en misschien komen jullie ergens de sleutel wel tegen...
Zee 5: De Zwarte zee
De Zwarte zee, thuishaven van een van de meest beruchte piraten ooit, kapitein Jack de Verslinder. Door de duisternis zoekt zijn schip zich een weg door 1 van de vele grotten die de zwarte zee kust rijk is. Grotten waar het zo donker is dat je je eigen hand niet eens kan zien al hou je hem vlak voor je gezicht. De grotten hebben 1 groot voordeel, ze zijn ideaal voor piraten om zich in te verstoppen. Een nadeel hebben de grotten echter ook. Er zitten honderden vleermuizen in, heel vervelend als je er doorheen moet varen. Kapitein Zwartbaard moest zich ook een weg banen door deze grotten, zonder dat hij kon zien waar hij vaarde. Door zo nu en dan met handen, voeten en stokken te voelen waar de zijkant van de grot was wist hij zich een weg te banen door de Zwarte zee. Tijdens zijn tocht dook ook Jack de Verslinder uit het niets voor hem op. In een urenlang durende gevecht was er een winnaar: wie dat was zal ik niet verklappen, maar het was een geweldig schouwspel. Het volgende deel van jullie tocht over de 7 wereldzeeën voert jullie door de Zwarte zee. Met handen, voeten en stokken zullen ook jullie je een weg moeten banen door deze donkere rivier. Kijk natuurlijk wel uit voor Jack de Verslinder en de honderden vleermuizen die jullie onderweg tegen zouden kunnen komen..
Zee 6: Noordelijke ijszee
Ondanks dat de Noordelijke ijszee een van de 7 wereldzeeën is, is het toch eigenlijk maar weinig zee. Door al het ijs in de zee is het hier moeilijk varen. Vele obstakels maken het moeilijk om recht vooruit te varen. Kapitein Zwartbaard heeft er dan ook erg lang over gedaan om deze zee door te komen, hij moest van links naar rechts uitwijken om maar niet tegen de verraderlijke ijsschotsen en bergen op te varen. Maar als dat nog niet alles was, ook zijn er op deze zee vele verradelijke stromingen, winden, draaikolken en andere obstakels die het kapitein Zwartbaard uitzonderlijk moeilijk maakten om hier de 6e sleutel te vinden. Vaar dus behoedzaam op het volgende stuk van jullie tocht, en houd jullie schip heel. Kijk goed om jullie heen, want jullie zullen nu de Noordelijke ijszee opvaren met je groepje..
Zee 7: Indische oceaan
Kapitein Zwartbaard moest nog een sleutel te pakken krijgen, in de Indische oceaan. Na alle vorige beproevingen was hij uiterst op zijn hoede, want in de Indische oceaan was hij nog nooit geweest. Deze is ook erg ver weg van zijn thuishaven in “De rode stad”. Ook had hij nog nooit verhalen van deze Indische oceaan gehoord van andere kapiteins. Eenmaal op de Indische oceaan begreep hij waarom. Hij kwam hier de vreemdste wezens tegen, die uit het niets voor zijn schip opdoken en de raarste geluiden maakten... “RAWRRRRR”. Sommige van deze wezens zagen er zo angstaanjagend uit, dat hij zelfs een tweede ooglapje opdeed op sommige momenten. Het beste was trouwens om deze wezens maar zoveel mogelijk te ontwijken, al is dat niet altijd mogelijk want sommige van deze wezens vliegen! Het volgende stuk waar jullie tocht jullie zal brengen is de Indische oceaan met al zijn vreemde wezens.. wees dus op jullie hoede en ervaar wat kapitein Zwartbaard heeft doorgemaakt op de Indische oceaan.